T-121/25

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (trzecia izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) z dnia 17 czerwca 2026 r.(*) Służba publiczna – Personel kontraktowy – Wynagrodzenie – Odmowa przyznania pomocy społecznej – Pracownicy Komisji zatrudnieni w Luksemburgu – Podstawa prawna skargi – Dorozumiana decyzja odmowna – Obowiązek uzasadnienia – Całkowity brak uzasadnienia – Konwalidacja po wniesieniu skargi – Kompetencja związana – Odpowiedzialność W sprawie T‑121/25 Asma Gharbi, zamieszkała w Steinfort (Luksemburg), którą reprezentowali L. Levi i. Rodrigues, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali O. Dani i M.L. Hohenecker, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD (trzecia izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów), w składzie: K. Kowalik-Bańczyk, prezes, I. Reine, R. da Silva Passos, H. Cassagnabère (sprawozdawca) i T. Pavelin, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności pytania Sądu skierowane do skarżącej i do Komisji oraz ich odpowiedzi, złożone w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 13 czerwca i 11 listopada 2025 r., uwzględniając, że w terminie trzech tygodni od doręczenia stronom powiadomienia o zamknięciu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek o przeprowadzenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, o wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 270 TFUE skarżąca, Asma Gharbi, wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności jej rozliczenia wynagrodzenia za maj 2024 r. (zwanego dalej „rozliczeniem wynagrodzenia”) w zakresie, w jakim odzwierciedla ono decyzję Komisji Europejskiej o niewypłaceniu jej pomocy społecznej, przysługującej pracownikom zatrudnionym w Luksemburgu, których wynagrodzenie netto ustalone na podstawie regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) lub warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanymi dalej „WZIP”) jest niższe od wynagrodzenia wykwalifikowanego pracownika otrzymującego minimalne wynagrodzenie w Luksemburgu, a po drugie, o zasądzenie od Komisji symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem naprawienia krzywdy, której miała ona doznać. Okoliczności powstania sporu i okoliczności faktyczne zaistniałe po wniesieniu skargi 2        Skarżąca rozpoczęła służbę w Biurze ds. Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu (OIL) w dniu 16 kwietnia 2024 r. w charakterze pracownika kontraktowego zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy (80 %) i została zaszeregowana do grupy funkcyjnej II, grupa zaszeregowania 5, stopień 1. 3        Otrzymawszy w dniu 5 maja 2024 r. swoje pierwsze rozliczenie wynagrodzenia, skarżąca stwierdziła, że nie otrzymała comiesięcznej pomocy społecznej przewidzianej w decyzji Komisji C(2015) 4907 final z dnia 22 lipca 2015 r. w sprawie wypłaty pomocy społecznej niektórym pracownikom Komisji zatrudnionym w Luksemburgu (zwanej dalej „decyzją z 2015 r.”) na rzecz pracowników, których wynagrodzenie netto jest niższe od wynagrodzenia wykwalifikowanego pracownika otrzymującego minimalne wynagrodzenie w Luksemburgu (zwanej dalej „pomocą społeczną”). 4        Jak wskazano w motywie 4 decyzji z 2015 r., przewidziana w tej decyzji pomoc zostaje przyznana po przeprowadzeniu przez Komisję porównania sytuacji osobistej każdego jej pracownika zatrudnionego w Luksemburgu z hipotetyczną sytuacją, w której taki pracownik byłby zatrudniony na podstawie prawa luksemburskiego i otrzymywałby minimalne wynagrodzenie przewidziane dla wykwalifikowanego pracownika. Porównanie to musi w szczególności uwzględniać różne potrącenia i zasiłki przewidziane w obu przypadkach. 5        Zgodnie z art. 1 decyzji z 2015 r. dyrektor generalny ds. zasobów ludzkich sporządził wyczerpujący wykaz czynników, które należy uwzględnić przy obliczaniu wynagrodzenia netto otrzymywanego przez każdego pracownika [Komisji] oraz odpowiadającego mu minimalnego wynagrodzenia w Luksemburgu, w załączniku do decyzji Dyrektora Generalnego ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa przyjętej w dniu 22 lutego 2017 r., określającej czynniki, które należy uwzględnić przy obliczaniu kwoty referencyjnej dla każdego pracownika i odpowiadającego jej minimalnego wynagrodzenia w Luksemburgu do celów porównania przewidzianego w decyzji z 2015 r. (zwanej dalej „decyzją z 2017 r.”). 6        W dniu 1 stycznia 2024 r. luksemburskie wynagrodzenie minimalne przysługujące wykwalifikowanemu pracownikowi w wieku powyżej 18 lat wynosiło 3085,11 EUR brutto miesięcznie za pracę w pełnym wymiarze czasu pracy (tj. 40 godzin tygodniowo). W przedmiotowym rozliczeniu wynagrodzenia podano natomiast „wynagrodzenie referencyjne” w wysokości 2749,58 euro. 7        Uznawszy, że przysługuje jej prawo do pomocy społecznej, skarżąca złożyła w dniu 10 lipca 2024 r. zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu w celu stwierdzenia nieważności rozliczenia wynagrodzenia. 8        Ponieważ w terminie czterech miesięcy od złożenia zażalenia przez skarżącą nie udzielono jej żadnej wyraźnej odpowiedzi, należy przyjąć, że w dniu 10 listopada 2024 r. wydano dorozumianą decyzję o odrzuceniu skargi (zwaną dalej „dorozumianą decyzją o odrzuceniu”). 9        Pomimo licznych prób kontaktów z Komisją, w ramach których skarżąca zwracała się do tej instytucji o udzielenie jej wyraźnej odpowiedzi, wyraźna decyzja potwierdzająca oddalenie jej zażalenia (zwana dalej „wyraźną decyzją”) została wydana dopiero w dniu 19 lutego 2025 r., czyli w dniu wniesienia niniejszej skargi, i została jej doręczona dopiero następnego dnia. Żądania stron 10      Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia i, w razie potrzeby, dorozumianej decyzji odmownej; –        zasądzenie od Komisji symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 11      Komisja wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi, –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa Wprzedmiocie podstawy prawnej skargi 12      Na pierwszej stronie skargi znajduje się informacja, zgodnie z którą została ona wniesiona „na podstawie art. 263, 268 i 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”. 13      W treści skargi skarżąca wielokrotnie odwołuje się do art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, które wdrażają art. 270 TFUE [zob. wyrok z dnia 10 września 2015 r., (szczególna procedura kontroli orzeczenia) Missir Mamachi di Lusignano/Komisja, C‑417/14 RX-II, EU:C:2015:588, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto skarżąca postępowała zgodnie z procedurami przewidzianymi w tych artykułach, zarówno w odniesieniu do wniesienia zażalenia, jak i dochowania różnych wyznaczonych terminów. 14      W odpowiedzi na pytanie dotyczące podstawy prawnej skargi, zadane w ramach środka organizacji postępowania z dnia 29 października 2025 r., skarżąca potwierdza, że skargę tę należy uznać za wniesioną na podstawie art. 270 TFUE. To zresztą na podstawie tego artykułu Komisja rozpatrzyła skargę „ze względu na merytoryczną treść skargi”. 15      W konsekwencji niniejszą skargę należy uznać za wniesioną na podstawie art. 270 TFUE. W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności W przedmiocie przedmiotu sporu w zakresie, w jakim odnosi się on do żądania stwierdzenia nieważności 16      Skarga skarżącej dotyczy zarówno rozliczenia wynagrodzenia, jak i dorozumianej decyzji odmownej. 17      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zażalenie administracyjne, o którym mowa w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, i jego oddalenie – w sposób wyraźny lub dorozumiany – stanowią integralną część złożonej procedury i są jedynie wstępną przesłanką wniesienia sprawy do sądu. W tych okolicznościach skarga, nawet jeżeli formalnie skierowana jest przeciwko oddaleniu zażalenia, skutkuje przedłożeniem ocenie sądu aktu niekorzystnego, którego dotyczyło zażalenie, chyba że oddalenie zażalenia ma inny zakres niż akt, na który zażalenie zostało wniesione (zob. wyrok z dnia 8 lipca 2020 r., WH/EUIPO, T‑138/19, niepublikowany, EU:T:2020:316, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). 18      W niniejszej sprawie dorozumiana decyzja odmowna utrzymała w mocy zakwestionowane przez skarżącą rozliczenie wynagrodzenia. Żądania skarżącej dotyczące stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej są zatem pozbawione autonomicznej treści i w związku z tym należy je uznać za formalnie skierowane przeciwko rozliczeniu wynagrodzenia. W przedmiocie podniesionego z urzędu zarzutu dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia 19      Jak wskazano w pkt 9 powyżej, skarżąca wniosła niniejszą skargę na rozliczenie wynagrodzenia pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 19 lutego 2025 r. 20      Również w dniu 19 lutego 2025 r. Komisja przyjęła wyraźną decyzję, w której po raz pierwszy wskazała powody, dla których w rozliczeniu wynagrodzenia nie przewidziano wypłaty pomocy społecznej. Decyzja ta została jednak doręczona skarżącej dopiero następnego dnia. 21      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak uzasadnienia lub niewystarczające uzasadnienie stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, którą sąd Unii Europejskiej powinien uwzględnić z urzędu (zob. podobnie wyrok z dnia 13 października 2021 r., Simpson/Rada, T‑646/16 P RENV-RX, niepublikowany, EU:T:2021:692, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). 22      Obowiązek uzasadnienia jest podstawową zasadą prawa Unii, ustanowioną w art. 296 TFUE i przewidzianą w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W odniesieniu do urzędników obowiązek uzasadnienia został zapisany w art. 25 akapit drugi regulaminu pracowniczego, a w przypadku decyzji wydanych w następstwie skargi – w art. 90 ust. 2 akapit drugi tego regulaminu. 23      Należy przypomnieć, że obowiązek uzasadnienia ma na celu z jednej strony dostarczenie zainteresowanemu wyjaśnień wystarczających dla oceny zasadności decyzji oraz celowości wniesienia sądowego środka zaskarżenia zmierzającego do zakwestionowania jej zgodności z prawem, a z drugiej, umożliwienie sądowi Unii przeprowadzenia kontroli (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lipca 2002 r., Mavromichalis/Komisja, T‑263/01, EU:T:2002:194, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). W tych okolicznościach uzasadnienie decyzji instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii ma szczególne znaczenie, ponieważ stanowi ono jedną z przesłanek skuteczności kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 Karty praw podstawowych (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2023 r., Komisja/Włochy i Hiszpania, C‑635/20 P, EU:C:2023:98, pkt 95 i przytoczone tam orzecznictwo). 24      Uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane do charakteru danego aktu i kontekstu, w jakim został on wydany. Wymóg uzasadnienia należy ponadto oceniać w świetle konkretnych okoliczności danego przypadku, w szczególności treści aktu, charakteru podniesionych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu (zob. wyrok z dnia 13 marca 2025 r., PKK/Rada, C‑72/23 P, EU:C:2025:182, pkt 142 i przytoczone tam orzecznictwo). 25      O ile prawdą jest, że organ powołujący nie jest co do zasady zobowiązany do udzielenia odpowiedzi na zażalenie, o tyle inaczej jest w przypadku, gdy decyzja będąca przedmiotem zażalenia nie jest uzasadniona. Uzasadnienie należy podać najpóźniej z chwilą oddalenia zażalenia (zob. podobnie wyrok z dnia 11 lipca 2002 r., Mavromichalis/Komisja, T‑263/01, EU:T:2002:194, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo). 26      Braku jakiegokolwiek uzasadnienia przed wniesieniem skargi nie mogą zastąpić wyjaśnienia przedstawione przez organ powołujący po wniesieniu skargi (zob. podobnie wyroki: z dnia 23 września 2004 r., Hectors/Parlament, C‑150/03 P, EU:C:2004:555, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 28 lutego 2008 r., Neirinck/Komisja, C‑17/07 P, EU:C:2008:134, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo), co groziłoby zatarciem podziału kompetencji między administracją a sądem Unii, osłabieniem kontroli zgodności z prawem i utrudnieniem wykonywania prawa do wniesienia skargi (wyrok z dnia 11 czerwca 2020 r., Komisja/Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, pkt 58). Na tym bowiem etapie takie wyjaśnienia nie spełniają już swojej podwójnej funkcji, przypomnianej w pkt 23 powyżej. 27      Ponadto możliwość zaradzenia całkowitemu brakowi uzasadnienia po wniesieniu skargi naruszałaby prawo do obrony, ponieważ pozbawiałaby strony skarżącej szansy podniesienia zarzutów przeciwko uzasadnieniu, z którym zapoznałaby się ona dopiero po wniesieniu skargi. Uchybiałoby to zasadzie równości stron przed sądem Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 8 października 2008 r., Barbin/Parlament, F‑81/07, EU:F:2008:125, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 8 marca 2012 r., Marcuccio/Komisja, T‑126/11 P, EU:T:2012:115, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). 28      Należy dodać, że w przypadku dorozumianego, a zatem bez uzasadnienia, oddalenia zażalenia na decyzję pozbawioną uzasadnienia, właśnie takie zachowanie administracji odgrywa decydującą rolę w genezie sporu, ponieważ zainteresowany jest zmuszony, w braku odpowiedzi na zażalenie w terminie przewidzianym w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, wszcząć postępowanie przed Sądem w celu uzyskania odpowiedniego uzasadnienia decyzji wydanej w jego sprawie. Jest to tym bardziej godne ubolewania, że przestrzeganie przez administrację obowiązku uzasadnienia na etapie poprzedzającym wniesienie skargi ma na celu umożliwienie zainteresowanej osobie zapoznania się z zakresem decyzji wydanej w jej sprawie, a w stosownym wypadku może przekonać ją o zasadności tej decyzji, unikając w ten sposób sporu sądowego (zob. podobnie wyroki: z dnia 15 września 2005 r., Casini/Komisja, T‑132/03, EU:T:2005:324, pkt 34; z dnia 26 października 2017 r., Paraskevaidis/Cedefop, T‑601/16, EU:T:2017:757, pkt 42). 29      W niniejszej sprawie rozliczenie wynagrodzenia jest ze swej natury pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponadto nie ulega wątpliwości, że Komisja nie przekazała skarżącej odpowiedzi na skargę w terminie przewidzianym w regulaminie pracowniczym, co jest równoznaczne z wydaniem dorozumianej decyzji odmownej. 30      Z akt sprawy przedłożonych Sądowi wynika ponadto, że w licznej korespondencji elektronicznej między skarżącą a Komisją ta ostatnia twierdziła, że „z wyjątkowych powodów [organ upoważniony do zawierania umów o pracę] nie był w stanie ustosunkować się do zażalenia”, ale że „zgodnie z podjętym zobowiązaniem [skarżąca] otrzyma odpowiedź przed dniem 19 lutego”, czyli przedostatnim dniem biegu terminu, jakim dysponowała skarżąca na wniesienie skargi do Sądu. Tymczasem należy stwierdzić, że pomimo tego zobowiązania Komisja przyjęła taką decyzję dopiero w dniu 19 lutego 2025 r. o godz. 23.10. 31      Nie ulega wątpliwości, że wydanie wyraźnej decyzji o tak późnej porze w dniu 19 lutego 2025 r., w sytuacji gdy termin do wniesienia skargi upływał następnego dnia, a Komisja wyraźnie zobowiązała się do wysłania odpowiedzi przed tym dniem, zmusiło skarżącą, w związku z brakiem jakiegokolwiek wyjaśnienia ze strony administracji, do wniesienia do Sądu skargi na rozliczenie wynagrodzenia i dorozumianą decyzję, które to dokumenty były pozbawione jakiegokolwiek uzasadnienia. 32      Należy zresztą przypomnieć, że chociaż organ uprawniony do zawierania umów o pracę może przyjąć uzasadnioną decyzję w odpowiedzi na zażalenie w terminie trzech miesięcy przewidzianym w art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego, możliwość ta istnieje jedynie dopóty, dopóki strona skarżąca nie wniosła skargi (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 lipca 2002 r., Mavromichalis/Komisja, T‑263/01, EU:T:2002:194, pkt 27; z dnia 12 lutego 1992 r., Volger/Parlament, T‑52/90, EU:T:1992:12, pkt 40). 33      Postawa Komisji jest tym bardziej godna ubolewania, że w niniejszym przypadku wystarczyło, aby przekazała ona zainteresowanej zwykły zrzut ekranu z symulacji przeprowadzonych przy użyciu dostępnych jej narzędzi informatycznych, tak aby ta ostatnia mogła, z jednej strony, upewnić się, że porównanie, o którym mowa w pkt 4 powyżej, zostało rzeczywiście przeprowadzone, a z drugiej strony, zapoznać się z kwotami referencyjnymi przyjętymi do tego porównania i je zrozumieć. 34      W tym sensie, wypełniając w ramach wyraźnej odpowiedzi na zażalenie jeden ze swoich najbardziej podstawowych obowiązków wobec nowo zatrudnionego pracownika kontraktowego, Komisja miała również możliwość sprawdzenia na etapie poprzedzającym wniesienie skargi zgodności jej decyzji z prawem Unii. 35      Z powyższego wynika, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, w związku z czym należy stwierdzić nieważność rozliczenia wynagrodzenia z mocy prawa. 36      Niemniej jednak należy przypomnieć, że z orzecznictwa wynika, iż strona skarżąca nie ma interesu w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, jeżeli ze względu na swoją związaną kompetencję administracja byłaby zmuszona do wydania nowej decyzji identycznej co do istoty z zaskarżoną decyzją, gdyby stwierdzono jej nieważność. (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 lipca 1983 r., Geist/Komisja, 117/81, EU:C:1983:191, pkt 7; z dnia 18 grudnia 1992 r., Díaz García/Parlament, T‑43/90, EU:T:1992:120, pkt 54; z dnia 20 września 2000 r., Orthmann/Komisja, T‑261/97, EU:T:2000:212, pkt 33. 37      Wydaje się jednak, że uchybienia rozpatrywane w orzeczeniach, o których mowa w pkt 36 powyżej, nie mogły mieć wpływu na skargę wniesioną do Sądu, ponieważ nie pozbawiały one strony skarżącej możliwości zrozumienia kryterium, którego nie spełniła, a w konsekwencji – wydanej w stosunku do niej decyzji. 38      W tych okolicznościach należy zastanowić się nad sytuacją związanej kompetencji Komisji do wydania zaskarżonej decyzji i konsekwencjami, jakie należy z tego wyciągnąć dla wyniku niniejszej skargi. 39      Pomoc socjalna została wprowadzona decyzją z 2015 2015 r. a, jak przypomniano w pkt 5 powyżej, zasady obliczania wynagrodzeń podlegających porównaniu zostały określone w decyzji z 2017 r., która ma zastosowanie wyłącznie do pracowników Komisji. 40      Decyzje z 2015 r. i z 2017 r. przewidują, że administracja powinna wziąć pod uwagę sytuację osobistą i rodzinną pracownika, a w załączniku do decyzji z 2017 r. dokładnie wymieniają każdy z czynników, które należy uwzględnić przy obliczaniu kwoty referencyjnej dla każdego pracownika i odpowiadającego mu minimalnego wynagrodzenia w Luksemburgu. 41      W związku z tym, biorąc pod uwagę wyczerpujący charakter wykazu, o którym mowa w pkt 40 powyżej, należy uznać, że Komisja nie dysponowała w niniejszym przypadku uprawnieniami dyskrecjonalnymi, lecz znajdowała się w sytuacji kompetencji związanej, ponieważ była zobowiązana do przyznania pomocy socjalnej w sytuacji gdyby wynagrodzenie netto jej pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy było niższe od wynagrodzenia wykwalifikowanego pracownika otrzymującego minimalne wynagrodzenie w Luksemburgu, a w przeciwnym razie nie mogła jej przyznać. 42      Niemniej jednak niniejsza sprawa charakteryzuje się wielością danych liczbowych, które należy to dodawać, to odejmować od wynagrodzeń podlegających porównaniu w ramach porównania, o którym mowa w pkt 4 powyżej, co nie pozwoliło skarżącej na samodzielne dokonanie, z wystarczającą pewnością, obliczeń niezbędnych do zrozumienia i zweryfikowania jej braku uprawnienia do pomocy socjalnej. Nie można bowiem pominąć trudności, jakie pracownik, a tym bardziej osoba rozpoczynająca pracę tak jak skarżąca, może napotkać po otrzymaniu pierwszego rozliczenia wynagrodzenia, próbując dokładnie obliczyć nie tylko wynagrodzenie netto za pełny etat, do którego ma prawo, ale także wynagrodzenie, czysto hipotetyczne, które otrzymałby, gdyby był zatrudniony na podstawie prawa luksemburskiego. 43      Jest tak tym bardziej, że w celu ustalenia wynagrodzeń, które powinny być przedmiotem porównania, o którym mowa w pkt 4 powyżej, decyzja z 2017 r. nie ogranicza się do uwzględnienia wynagrodzeń brutto, lecz przewiduje uwzględnienie wielu podatków, składek na ubezpieczenie społeczne (zdrowotne, emerytalne, na wypadek niepełnosprawności) i świadczeń (rodzinnych, specjalnych, rozpoczęcia roku szkolnego itp.) mających zastosowanie zarówno w Komisji, jak i w Luksemburgu. 44      Oczywiście urzędnik, któremu przysługuje, bądź uważa, że powinna mu przysługiwać korzyść finansowa, jest zobowiązany do podjęcia pewnego wysiłku w zakresie analizy i kontroli wypłaty, którą otrzymał lub zamierza otrzymać (zob. podobnie wyrok z dnia 24 maja 2023 r., AL/Komisja, T‑714/21, niepublikowany, EU:T:2023:282, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo). 45      Należy jednak stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżąca dokładnie to próbowała zrobić, bezskutecznie, składając zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W tych okolicznościach uzasadnienie odpowiedzi na to zażalenie było niezbędne, aby umożliwić jej zrozumienie powodów, dla których uznano ją za niekwalifikującą się do pomocy socjalnej. 46      Należy zatem zauważyć, że w związku z całkowitym brakiem uzasadnienia skarżąca nie miała możliwości upewnienia się, po pierwsze, czy administracja rzeczywiście przeprowadziła porównanie, o którym mowa w pkt 4 powyżej, po drugie, czy zawarte w nim obliczenia były prawidłowe, oraz wreszcie czy decyzje z 2015 i 2017 r były zgodne z prawem i twierdzić, że nie były. 47      W tym kontekście należy przypomnieć, z jednej strony, że pracownik może zakwestionować jedynie rozliczenie wynagrodzenia, które po raz pierwszy odzwierciedla stanowisko administracji w sprawie spornego świadczenia, ponieważ kolejne rozliczenia wynagrodzenia stanowią jedynie akty potwierdzające to stanowisko i nie mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności (zob. podobnie wyrok z dnia 7 lutego 2019 r., Arango Jaramillo i in./EBI, T‑487/16, niepublikowany, EU:T:2019:66, pkt 38–41 i przytoczone tam orzecznictwo), a z drugiej strony, że przy obecnym stanie orzecznictwa nie było pewne, czy skarżąca mogła podnieść po raz pierwszy nowe argumenty na etapie repliki, co w każdym razie nie byłoby zgodne z zasadami przypomnianymi w pkt 26 i 28 powyżej. 48      W tych okolicznościach oraz biorąc pod uwagę fakt, że dokonanie porównania było, jak wskazano w pkt 42 powyżej, na tyle złożone, że skarżąca nie była w stanie zrozumieć podjętej w jej sprawie decyzji, uchybienie wynikające z całkowitego braku uzasadnienia mogło mieć w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy wpływ na możliwość skutecznego skorzystania z prawa do skutecznego środka prawnego. 49      Gdyby bowiem skarżąca otrzymała w odpowiednim czasie uzasadnienie braku wypłaty pomocy socjalnej, mogłaby nie tylko zrozumieć decyzji o niewypłaceniu jej pomocy socjalnej, ale także oceny zarówno zasadności wniesienia skargi do sądu – tym bardziej przeciwko jej nowemu pracodawcy – w tym zarzutów niezgodności z prawem, które mogłyby zostać podniesione na poparcie tej skargi. 50      Z wszystkich powyższych rozważań wynika, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji bez konieczności badania pozostałych zarzutów skargi. W przedmiocie żądań odszkodowawczych 51      Skarżąca wnosi do Sądu o zasądzenie od Komisji na jej rzecz symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. 52      W tym względzie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, stwierdzenie nieważności aktu obciążonego wadą niezgodności z prawem może samo w sobie stanowić stosowne i co do zasady wystarczające naprawienie każdej krzywdy, jaką taki akt mógł spowodować, chyba że strona skarżąca wykaże, iż doznała krzywdy niemożliwej do naprawienia w pełni przez stwierdzenie nieważności aktu (zob. podobnie postanowienie z dnia 3 września 2019 r., FV/Rada, C‑188/19 P, niepublikowane, EU:C:2019:690, pkt 26; wyrok z dnia 28 kwietnia 2021 r., Correia/EKES, T‑843/19, EU:T:2021:221, pkt 86). 53      W niniejszej sprawie wystarczy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, iż krzywda, której jak twierdzi doznała, nie może zostać w pełni naprawiona poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. 54      W tych okolicznościach Sąd uważa, że samo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji należy uznać za stanowiące stosowne i wystarczające zadośćuczynienie za krzywdę, której jak twierdzi doznała skarżąca. 55      Z powyższych rozważań wynika, że żądanie odszkodowawcze należy oddalić. W przedmiocie kosztów 56      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja w istocie przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (trzecia izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) orzeka, co następuje: 1)      Stwierdza się nieważność rozliczenia wynagrodzenia Asmy Gharbi za maj 2024 r. 2)      W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. 3)      Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. Kowalik-Bańczyk Reine da Silva Passos Cassagnabère Pavelin Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 czerwca 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: francuski.