T-144/24

WYROK SĄDU (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 9 lipca 2025 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy BIENENBEISSER – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania – Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany – Rola klasyfikacji nicejskiej – Jednorodna kategoria towarów – Wloty wentylacyjne – Obowiązek uzasadnienia W sprawie T‑144/24 Bouwbenodigdheden Hoogeveen BV, z siedzibą w Hoogeveen (Niderlandy), którą reprezentował H. Roerdink, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali T. Klee i V. Ruzek, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO był Sören Pürschel, zamieszkały we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), SĄD (ósma izba w składzie powiększonym), w składzie: S. Papasavvas, prezes, A. Kornezov (sprawozdawca), D. Petrlík, K. Kecsmár i S. Kingston, sędziowie, sekretarz: R. Ūkelytė, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 stycznia 2025 r., wydaje następujący Wyrok W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Bouwbenodigdheden Hoogeveen BV, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 stycznia 2024 r. (sprawa R 793/2023‑5) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Okoliczności powstania sporu W dniu 26 listopada 2009 r. skarżąca dokonała w EUIPO zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego dla oznaczenia słownego BIENENBEISSER. Zgłoszenie zostało opublikowane w dniu 23 czerwca 2010 r., a po dokonaniu częściowego zrzeczenia się w dniu 8 stycznia 2010 r. znak towarowy został zarejestrowany w dniu 6 października 2010 r. Sporny znak towarowy oznaczał towary należące do klas 6 i 19 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadające dla każdej z tych klas następującemu opisowi: – klasa 6: „Materiały konstrukcyjne metalowe, w tym wloty wentylacyjne; wyroby metalowe i drobne wyroby metalowe, w tym wloty wentylacyjne; towary z metali nieszlachetnych nieujęte w innych klasach, zwłaszcza wloty wentylacyjne”; – klasa 19: „Materiały konstrukcyjne niemetalowe, w tym wloty wentylacyjne”. W dniu 29 kwietnia 2021 r. druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, Sören Pürschel, złożyła, na podstawie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1), wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do spornego znaku towarowego w odniesieniu do towarów, o których mowa w pkt 3 powyżej. W dniu 14 lutego 2023 r. Wydział Unieważnień częściowo uwzględnił ten wniosek i stwierdził wygaśnięcie prawa do spornego znaku towarowego w odniesieniu do „materiałów konstrukcyjnych metalowych, z wyjątkiem wlotów wentylacyjnych; wyrobów metalowych i drobnych wyrobów metalowych, z wyjątkiem wlotów wentylacyjnych” należących do klasy 6 i wszystkich oznaczonych spornym znakiem towarowym towarów należących do klasy 19. W dniu 13 kwietnia 2023 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, żądając uchylenia tej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej wygaśnięcie praw skarżącej do spornego znaku towarowego w odniesieniu do „materiałów konstrukcyjnych niemetalowych, mianowicie wlotów wentylacyjnych” należących do klasy 19. Zaskarżoną decyzją Izba Odwoławcza oddaliła to odwołanie. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła wygaśnięcie prawa do spornego znaku towarowego w odniesieniu do towarów należących do klasy 19; – obciążenie EUIPO kosztami postępowania. EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi, – obciążenie skarżącej kosztami postępowania w przypadku wezwania na rozprawę. Przedmiot skargi Na wstępie należy zauważyć, że po zakończeniu postępowania przed EUIPO, i jak wynika z pkt 5–7 powyżej, rejestracja spornego znaku towarowego została utrzymana w mocy dla „materiałów konstrukcyjnych metalowych, mianowicie wlotów wentylacyjnych; wyrobów metalowych i drobnych wyrobów metalowych, mianowicie wlotów wentylacyjnych; towarów metalowych nieujętych w innych klasach, mianowicie wlotów wentylacyjnych” należących do klasy 6 (zwanych dalej „metalowymi wlotami wentylacyjnymi”). W odniesieniu do tych towarów decyzja ta stała się zatem ostateczna, wobec czego owe towary nie są przedmiotem niniejszej skargi. Ponadto w pkt 1.2 skargi skarżąca wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła jej odwołanie i stwierdziła wygaśnięcie prawa do spornego znaku towarowego w odniesieniu do „materiałów konstrukcyjnych niemetalowych, w tym wlotów wentylacyjnych” należących do klasy 19. Jednakże w tym samym punkcie, jak również w pkt 1.3 i 1.6 skargi skarżąca wyjaśnia w istocie, że wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie, w jakim dotyczy ona „materiałów konstrukcyjnych niemetalowych, mianowicie wlotów wentylacyjnych” należących do klasy 19 (zwanych dalej „niemetalowymi wlotami wentylacyjnymi”). Z tego względu w pierwszym żądaniu skarżąca nie kwestionuje wygaśnięcia prawa do spornego znaku towarowego w odniesieniu do materiałów konstrukcyjnych niemetalowych innych niż wloty wentylacyjne należące do klasy 19, co potwierdziła na rozprawie. Co do prawa Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy nieprawidłowego zastosowania systemu klasyfikacji ustanowionego w porozumieniu nicejskim, drugi – błędnej wykładni orzecznictwa, a trzeci – zastosowania w drodze analogii art. 33 ust. 7 rozporządzenia 2017/1001 do dowodu rzeczywistego używania. Ponieważ zarzuty te są ze sobą powiązane, należy zbadać je łącznie. Zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 wygaśnięcie prawa właściciela wspólnotowego znaku towarowego stwierdza się na podstawie wniosku do EUIPO, jeżeli w nieprzerwanym okresie pięciu lat znak towarowy nie był rzeczywiście używany w Unii Europejskiej w odniesieniu do towarów lub usług, dla których został zarejestrowany, i jeżeli nie istnieją usprawiedliwione powody takiego nieużywania. Zgodnie z art. 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie 2017/1001 oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1), mającego zastosowanie do postępowań w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2018/625, dowód używania znaku towarowego musi określać miejsce, czas, zakres oraz charakter używania znaku towarowego i ograniczać się, co do zasady, do przedłożenia dokumentów potwierdzających, takich jak opakowania, etykiety, cenniki, katalogi, faktury, fotografie i ogłoszenia prasowe oraz oświadczenia pisemne, o których mowa w art. 97 ust. 1 lit. f) rozporządzenia 2017/1001. Ocena rzeczywistego charakteru używania znaku towarowego powinna opierać się na wszystkich faktach i okolicznościach pozwalających na ustalenie, czy znak był faktycznie wykorzystywany handlowo, w szczególności zaś powinna ona uwzględniać: sposoby korzystania ze znaku uznawane w danym sektorze gospodarczym za uzasadnione z punktu widzenia zachowania lub wykreowania udziałów w rynku dla towarów lub usług chronionych danym znakiem towarowym, charakter tych towarów lub usług, cechy danego rynku oraz zasięg i częstotliwość używania znaku [zob. wyrok z dnia 13 lutego 2015 r., Husky CZ/OHIM – Husky of Tostock (HUSKY), T‑287/13, EU:T:2015:99, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo]. Rzeczywistego używania znaku nie można dowieść za pomocą prawdopodobieństwa lub domniemań, lecz musi się ono opierać na konkretnych i obiektywnych dowodach, z których wynika, że znak był używany faktycznie i na wystarczającą skalę na danym rynku [zob. wyrok z dnia 11 stycznia 2023 r., Hecht Pharma/EUIPO – Gufic BioSciences (Gufic), T‑346/21, EU:T:2023:2, pkt 24 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo]. Argumenty skarżącej należy zbadać w świetle powyższych względów. Skarżąca podnosi w istocie, że rzeczywiście używała spornego znaku towarowego dla jednorodnej kategorii towarów „wlotów wentylacyjnych” należących jednocześnie do klas 6 i 19. Jej zdaniem przedstawiony przez nią dowód używania wspomnianego znaku towarowego dla metalowych wlotów wentylacyjnych pozwala na utrzymanie rejestracji tego znaku również dla niemetalowych wlotów wentylacyjnych. Okoliczność, że metalowe i niemetalowe wloty wentylacyjne należą do dwóch różnych klas klasyfikacji nicejskiej, nie podważa faktu, że „wloty wentylacyjne” stanowią jedną i tę samą jednorodną kategorię towarów. Z jednej strony bowiem klasyfikacja ta została przyjęta w celach czysto administracyjnych. Z drugiej strony metalowe i niemetalowe wloty wentylacyjne mają ten sam cel i przeznaczenie, a mianowicie uniemożliwienie przedostawania się szkodników do przestrzenia ceglanych przy jednoczesnym zachowaniu wentylacji tych przestrzeni, w związku z czym te dwa rodzaje wlotów wentylacyjnych są wymienne. Ponadto skarżąca utrzymuje, że ma uzasadniony interes w przyszłym rozszerzeniu swojej gamy produktów również na niemetalowe wloty wentylacyjne. Co więcej, jej zdaniem art. 33 ust. 7 rozporządzenia 2017/1001 pozwala uznać, że jeżeli towary mają ten sam cel i przeznaczenie, to dowód rzeczywistego używania znaku towarowego dla towaru należącego do danej klasy mógłby uzasadniać utrzymanie ochrony znaku towarowego dla innych podobnych towarów należących do innych klas. EUIPO podnosi, że chociaż klasyfikacja nicejska została przyjęta w celach czysto administracyjnych, to powinna być stosowana w celu ustalenia, w razie potrzeby, zakresu i znaczenia towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany. Podobnie wspomniana klasyfikacja i noty wyjaśniające do niej mogą być brane pod uwagę w celach interpretacyjnych lub dla doprecyzowania oznaczenia towarów. EUIPO stoi w szczególności na stanowisku, że przy ocenie zakresu ochrony spornego znaku towarowego należy wziąć pod uwagę różną klasyfikację materiałów konstrukcyjnych na podstawie materiału, z którego są one wykonane, a mianowicie materiału metalowego i niemetalowego. Ponadto art. 33 ust. 7 rozporządzenia 2017/1001 jest pozbawiony znaczenia w ramach oceny rzeczywistego używania znaku towarowego. Na rozprawie EUIPO złagodziło swoją argumentację, wskazując w istocie, że w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku należy, po pierwsze, ustalić zakres ochrony spornego znaku towarowego na podstawie klasyfikacji nicejskiej i not wyjaśniających do niej, a po drugie, zidentyfikować towary lub usługi, w odniesieniu do których używanie spornego znaku towarowego na rynku w rozpatrywanym okresie zostało wykazane na podstawie dowodów przedstawionych przez właściciela tego znaku. Zdaniem EUIPO Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, stwierdzając, że wspomniana klasyfikacja i noty wyjaśniające do niej mają znaczenie dla określenia zakresu ochrony spornego znaku towarowego. EUIPO przyznało jednak w istocie, że w zakresie, w jakim sporny znak towarowy jest zarejestrowany zarówno dla metalowych, jak i dla niemetalowych wlotów wentylacyjnych, nie można wykluczyć, że na etapie badania towarów, dla których wspomniany znak towarowy był używany na rynku w rozpatrywanym okresie, konieczne jest zbadanie, czy towary te należą do tej samej jednorodnej kategorii towarów, i uznało jednocześnie, że w tym celu znaczenie tej klasyfikacji jest, zgodnie z orzecznictwem, ograniczone. Tymczasem w ocenie EUIPO Izba Odwoławcza nie zbadała tej kwestii, w wyniku czego zaskarżona decyzja może być wadliwa z powodu braku uzasadnienia. W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wskazała przede wszystkim, że dowód używania spornego znaku towarowego odnosi się do jednego rodzaju towarów, a mianowicie metalowego wlotu wentylacyjnego umieszczanego w przestrzeniach ceglanych w celu zapobiegania przedostawaniu się do nich pszczół, os, myszy i innych szkodników, przy jednoczesnym zachowaniu wentylacji tych przestrzeni. Wskazała ona również, że omawiany towar został oznaczony różnymi określeniami, ale że w rzeczywistości chodzi o jeden towar, a mianowicie wlot wentylacyjny. Strony nie kwestionują tych okoliczności. Izba Odwoławcza wskazała następnie, że dowody przedstawione przez skarżącą odnosiły się konkretnie do metalowych wlotów wentylacyjnych należących do klasy 6, a nie do niemetalowych wlotów wentylacyjnych należących do klasy 19, czego strony również nie kwestionują. Wywiodła ona z tego, że używanie spornego znaku towarowego zostało wykazane tylko w odniesieniu do metalowych wlotów wentylacyjnych. Na poparcie tego wniosku podkreśliła ona znaczenie klasyfikacji nicejskiej dla określenia zakresu ochrony znaku towarowego, podnosząc, że prawa wynikające z tego znaku mogą zostać utrzymane tylko wtedy, gdy znak towarowy jest używany na rynku dla towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany. Izba Odwoławcza zauważyła, że wspomniana klasyfikacja odróżnia z jednej strony klasę 6, a z drugiej strony klasę 19 – w zależności od materiału konstrukcyjnego, które klasy te obejmują. W takim przypadku zdaniem Izby Odwoławczej wpływ tej klasyfikacji był „tym bardziej oczywisty”, a wybrana przez skarżącą klasa miała „przeważające znaczenie”. Izba Odwoławcza stwierdziła wreszcie, że argumenty skarżącej mające na celu wykazanie, iż metalowe i niemetalowe wloty wentylacyjne należą do tej samej jednorodnej kategorii towarów, nie mają żadnego wpływu na określenie zakresu ochrony spornego znaku towarowego, a ponadto oddaliła je jako pozbawione znaczenia ze względu na to, że dowód używania powinien zostać przedstawiony w odniesieniu do towarów w postaci, w jakiej figurują one w wykazie towarów sklasyfikowanych zgodnie z klasyfikacją nicejską, a nie na podstawie praktyk rynkowych czy analizy sytuacji na rynku. Izba Odwoławcza dodała, że w każdym razie dokumenty przedstawione przez skarżącą nie były wystarczające, aby wykazać, że dla wlotów wentylacyjnych istniały na rynku „identyczne rozwiązania alternatywne” wykonane z tworzyw sztucznych lub innych materiałów. W tym względzie należy zauważyć, jak zresztą słusznie wyjaśniło EUIPO na rozprawie, że z art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 wynika, iż aby ocenić, czy znak towarowy był rzeczywiście używany „dla towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany” w rozumieniu tego artykułu, w pierwszej kolejności należy ustalić zakres ochrony rozpatrywanego znaku towarowego, a w drugiej kolejności rodzaj towarów lub usług, dla których znak ten był rzeczywiście używany na rynku w rozpatrywanym okresie, w celu sprawdzenia, czy ten rodzaj towarów lub usług jest objęty zakresem ochrony danego znaku towarowego. Co się tyczy w pierwszej kolejności określenia zakresu ochrony spornego znaku towarowego, należy podkreślić, że w celu określenia tego zakresu izba odwoławcza może posłużyć się klasyfikacją nicejską [zob. podobnie wyrok z dnia 5 marca 2025 r., Funline International/EUIPO – MS Trade (JUNGLE JUICE), T‑26/24, niepublikowany, EU:T:2025:206, pkt 33]. Z orzecznictwa wynika bowiem, że o ile prawdą jest, iż klasyfikacja nicejska ma jedynie charakter administracyjny, o tyle należy ją wykorzystać w celu ustalenia, w razie potrzeby, zakresu, a nawet znaczenia towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany [wyrok z dnia 10 września 2014 r., DTM Ricambi/OHIM – STAR (STAR), T‑199/13, niepublikowany, EU:T:2014:761, pkt 35]. W szczególności, jeżeli sposób nazewnictwa towarów lub usług, dla których znak towarowy został zarejestrowany, jest na tyle powszechny, że może obejmować bardzo różne towary lub usługi, nie można wykluczyć, że w celach interpretacyjnych lub dla doprecyzowania oznaczenia towarów lub usług mogą być brane pod uwagę klasy klasyfikacji nicejskiej wybrane przez zgłaszającego znak towarowy [wyrok z dnia 19 czerwca 2018 r., Erwin Müller/EUIPO – Novus Tablet Technology Finland (NOVUS), T‑89/17, niepublikowany, EU:T:2018:353, pkt 33; zob. także wyrok z dnia 6 października 2021 r., Allergan Holdings France/EUIPO – Dermavita Company (JUVEDERM), T‑397/20, niepublikowany, EU:T:2021:653, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo]. W tym celu określenia towarów objętych spornym znakiem towarowym należy interpretować z systemowego punktu widzenia, z uwzględnieniem logiki i systemu właściwego dla klasyfikacji nicejskiej, przy jednoczesnym uwzględnieniu opisów i not wyjaśniających do klas, które mają znaczenie dla określenia charakteru i przeznaczenia towarów, dla których wspomniany znak towarowy został zarejestrowany (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2014 r., STAR, T‑199/13, niepublikowany, EU:T:2014:761, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie, jak wynika z pkt 23 powyżej, w celu określenia zakresu ochrony spornego znaku towarowego Izba Odwoławcza odniosła się do klasyfikacji nicejskiej i not wyjaśniających do niej. W tym kontekście zauważyła, że z odpowiednich not wyjaśniających do klas, których dotyczy wspomniany znak towarowy, wynika, iż klasa 6 obejmuje materiały konstrukcyjne metalowe, zaś klasa 19 obejmuje materiały konstrukcyjne niemetalowe. W rezultacie Izba Odwoławcza mogła, nie popełniając błędu, posłużyć się wspomnianą klasyfikacją i notami wyjaśniającymi do niej w celu określenia zakresu ochrony tego znaku towarowego. Co się tyczy w drugiej kolejności określenia rodzaju towarów lub usług, dla których sporny znak towarowy był rzeczywiście używany na rynku w rozpatrywanym okresie, w celu sprawdzenia, czy ten rodzaj towarów lub usług jest objęty zakresem ochrony rozpatrywanego znaku towarowego, w niniejszym przypadku należy zauważyć, że nie ulega wątpliwości, iż skarżąca używała wspomnianego znaku towarowego jedynie w odniesieniu do części towarów, dla których znak ten został zarejestrowany. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001, w przypadku gdy podstawy stwierdzenia wygaśnięcia praw istnieją jedynie w odniesieniu do niektórych towarów lub usług, dla których unijny znak towarowy jest zarejestrowany, stwierdza się wygaśnięcie prawa właściciela jedynie w odniesieniu do tych towarów lub usług. Przepis art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001, pozwalając na uznanie, że sporny znak towarowy został zarejestrowany jedynie dla części towarów i usług, dla której został przedstawiony dowód rzeczywistego używania, po pierwsze, stanowi ograniczenie praw właściciela spornego znaku towarowego, oraz po drugie, musi pozostać w zgodzie z uzasadnionym interesem tego właściciela w zakresie umożliwienia mu w przyszłości rozszerzenia gamy jego towarów i usług w granicach określeń towarów lub usług, dla których znak towarowy został zarejestrowany, poprzez skorzystanie z ochrony uzyskanej przez rejestrację wspomnianego znaku [zob. podobnie wyrok z dnia 23 września 2020 r., Polfarmex/EUIPO – Kaminski (SYRENA), T‑677/19, niepublikowany, EU:T:2020:424, pkt 112 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także, podobnie i analogicznie, wyrok z dnia 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO,C‑714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 51]. Co się tyczy zawartego w art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 pojęcia „niektórych towarów lub usług”, należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem konsument pragnący nabyć towar lub usługę należącą do kategorii, która została zdefiniowana w sposób szczególnie precyzyjny i wąski, ale w obrębie której nie jest możliwe dokonanie istotnych podziałów, skojarzy ze spornym znakiem towarowym wszystkie towary lub usługi należące do tej kategorii, skutkiem czego znak ten będzie pełnił dla tych towarów lub usług swoją podstawową funkcję zagwarantowania pochodzenia. W tych okolicznościach wystarczy wymagać od właściciela spornego znaku towarowego przedstawienia dowodu na rzeczywiste używanie tego znaku towarowego w odniesieniu do części towarów lub usług należących do tej jednorodnej kategorii [wyroki: z dnia 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO,C‑714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 42; z dnia 16 października 2024 r., Telefónica Germany/EUIPO – ePlus (e.plus), T‑570/23, niepublikowany, EU:T:2024:694, pkt 17]. Natomiast w przypadku towarów lub usług zebranych w ramach szerokiej kategorii, którą można podzielić na kilka niezależnych podkategorii, należy wymagać, by właściciel znaku towarowego zarejestrowanego dla tej kategorii towarów lub usług przedstawił dowód rzeczywistego używania swojego znaku dla każdej z tych niezależnych podkategorii, w braku czego mógłby on zostać pozbawiony praw do tego znaku w odniesieniu do tych z niezależnych podkategorii, dla których nie przedstawił takiego dowodu (zob. wyrok z dnia 16 października 2024 r., e.plus, T‑570/23, niepublikowany, EU:T:2024:694, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie należy przypomnieć, że choć funkcją pojęcia „częściowego używania” w rozumieniu art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 jest zapobieżenie sytuacjom, w których znaki towarowe nieużywane dla danej kategorii towarów nie byłyby dostępne, to nie może ono jednak skutkować pozbawieniem właściciela spornego znaku towarowego wszelkiej ochrony dla towarów, które nie będąc całkowicie identyczne z tymi, dla których rzeczywiste używanie zostało wykazane, nie różnią się jednak od nich zasadniczo i należą do tej samej grupy, której podział miałby zawsze charakter arbitralny. Należy zauważyć, że właściciel znaku towarowego praktycznie nie ma możliwości przedstawienia dowodu używania tego znaku dla wszystkich możliwych wariantów towarów, których dotyczy rejestracja. W konsekwencji pojęcie „części towarów lub usług” w rozumieniu art. 58 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 nie może rozciągać się na wszystkie gospodarcze odmiany podobnych towarów lub usług, ale może obejmować wyłącznie towary lub usługi wystarczająco odmienne, aby mogły stanowić spójne kategorie lub podkategorie [wyrok z dnia 14 lipca 2005 r., Reckitt Benckiser (España)/OHIM – Aladin (ALADIN), T‑126/03, EU:T:2005:288, pkt 46; zob. także wyrok z dnia 16 maja 2013 r., Aleris/OHIM – Carefusion 303 (ALARIS), T‑353/12, niepublikowany, EU:T:2013:257, pkt 19 i przytoczone tam orzecznictwo]. Jeśli chodzi o kwestię ustalenia, czy towary należą do jednorodnej kategorii towarów, której nie da się podzielić na kilka niezależnych podkategorii, z orzecznictwa wynika, że skoro konsument poszukuje przede wszystkim towaru lub usługi mogących zaspokoić jego specyficzne potrzeby, to cel lub przeznaczenie danego towaru lub usługi mają istotny wpływ na dokonywany przez niego wybór. Stąd z uwagi na fakt, iż konsument rozpatruje kryterium celu lub przeznaczenia przed każdym zakupem, ma ono pierwszorzędne znaczenie przy definiowaniu jednorodnej kategorii towarów lub usług [zob. podobnie wyroki: z dnia 16 maja 2013 r., ALARIS, T‑353/12, niepublikowany, EU:T:2013:257, pkt 22; z dnia 7 listopada 2019 r., Intas Pharmaceuticals/EUIPO – Laboratorios Indas (INTAS), T‑380/18, EU:T:2019:782, pkt 94 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo]. Wynika z tego, że przy definiowaniu jednorodnej kategorii towarów lub usług nie można wymagać od EUIPO, aby ograniczało się ono do oznaczeń towarów i usług wyraźnie wymienionych w klasyfikacji nicejskiej [zob. podobnie wyrok z dnia 16 października 2024 r., Fractal Analytics/EUIPO – Fractalia Remote Systems (FRACTALIA), T‑194/23, niepublikowany, EU:T:2024:696, pkt 155]. Przy ocenie kwestii, czy towary lub usługi, dla których właściciel znaku towarowego używał tego znaku towarowego, należą do niezależnej kategorii, istotne jest jedynie to, czy konsument pragnący nabyć towar lub usługę mieszczące się w kategorii towarów lub usług oznaczanych spornym znakiem towarowym skojarzy z tym znakiem towarowym wszystkie towary lub usługi należące do tej kategorii (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 2020 r., Ferrari,C‑720/18 i C‑721/18, EU:C:2020:854, pkt 43). W tych okolicznościach do izby odwoławczej należy umieszczenie dowodów w kontekście właściwego sektora gospodarki [zob. podobnie wyrok z dnia 8 maja 2017 r., Les Éclaires/EUIPO – L’éclaireur International (L’ECLAIREUR), T‑680/15, niepublikowany, EU:T:2017:320, pkt 85]. W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że przed instancjami EUIPO skarżąca podniosła argumenty i przedstawiła różne dowody mające na celu wykazanie, że metalowe i niemetalowe wloty wentylacyjne, dla których zarejestrowano sporny znak towarowy, mają takie samo przeznaczenie i cel, a mianowicie uniemożliwienie przedostawania się pszczół, os, myszy i innych szkodników do przestrzeni ceglanych przy jednoczesnym zachowaniu wentylacji tych przestrzeni, i to niezależnie od materiału, z jakiego te wloty zostały wykonane. Skarżąca podniosła również, że metalowe i niemetalowe wloty wentylacyjne, które mogą być wytwarzane na przykład z utwardzanych tworzyw sztucznych, mają taki sam wygląd, korzystają z tych samych kanałów dystrybucji i są równie skuteczne, odporne i wydajne, w związku z czym w chwili zakupu tych towarów materiał, z którego zostały wykonane, odgrywa jedynie drugorzędną rolę przy wyborze dokonywanym przez właściwy krąg odbiorców. Na tej podstawie skarżąca twierdziła, że metalowe i niemetalowe wloty wentylacyjne należą do tej samej jednorodnej kategorii towarów, a mianowicie do kategorii „wlotów wentylacyjnych”. Jak przypomniano w pkt 24 powyżej, Izba Odwoławcza oddaliła te argumenty, wskazując w pkt 97 zaskarżonej decyzji, że nie mają one żadnego wpływu na określenie zakresu ochrony zakwestionowanego znaku towarowego w odniesieniu do towarów, dla których został on zarejestrowany, a w pkt 98 wspomnianej decyzji, że okoliczność, iż metalowe wloty wentylacyjne mogą wykazywać pewne podobieństwa z wlotami wentylacyjnymi wytwarzanymi z innych materiałów, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ przedmiotem oceny Izby Odwoławczej była kwestia, czy w odniesieniu do zarejestrowanych towarów zostało wykazane ich używanie, nie zaś analiza sytuacji na rynku. W tym samym punkcie owej decyzji Izba Odwoławcza dodała, że w każdym razie dokumenty przedstawione przez skarżącą nie były wystarczające, aby wykazać, że dla wlotów wentylacyjnych istniały na rynku „identyczne alternatywy” wykonane z tworzyw sztucznych lub innych materiałów. Tymczasem należy przypomnieć, że uzasadnienie niekorzystnej decyzji powinno dostarczyć zainteresowanemu informacji niezbędnych do ustalenia, czy decyzja ta jest zasadna, i umożliwić sądowi Unii przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem wspomnianej decyzji. W konsekwencji brak uzasadnienia lub uzasadnienie niewystarczające stanowią bezwzględne przeszkody procesowe, które w danym przypadku należy podnieść z urzędu [zob. podobnie wyroki: z dnia 20 lutego 1997 r., Komisja/Daffix,C‑166/95 P, EU:C:1997:73, pkt 23, 24; z dnia 23 października 2002 r., Institut für Lernsysteme/OHIM – Educational Services (ELS), T‑388/00, EU:T:2002:260, pkt 59]. Na rozprawie Sąd wysłuchał stron na okoliczność ewentualnego braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kwestii, czy „wloty wentylacyjne” mogą stanowić jednorodną kategorię towarów i, jak wskazano w pkt 21 powyżej, EUIPO przyznało, że jest możliwe, iż zaskarżona decyzja była wadliwa ze względu na brak uzasadnienia w tym zakresie. W tym względzie należy zauważyć, że prawdą jest, iż przytoczone w pkt 40 powyżej argumenty skarżącej nie mają żadnego wpływu na określenie zakresu ochrony spornego znaku towarowego, jak wynika z pkt 26–30 powyżej. Jednakże, jak zresztą słusznie wskazała Izba Odwoławcza w pkt 97 zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że wspomniane argumenty nie dotyczyły określenia zakresu ochrony wspomnianego znaku towarowego, lecz dotyczyły kwestii, czy towary, dla których znak ten był rzeczywiście używany na rynku w rozpatrywanym okresie, należały do jednej i tej samej jednorodnej kategorii towarów, a mianowicie „wlotów wentylacyjnych”. Argumenty te dotyczyły zatem drugiego etapu analizy przypomnianego w pkt 25 powyżej. Uzasadnienie przedstawione w pkt 97 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy określenia zakresu ochrony spornego znaku towarowego, nie pozwala zatem skarżącej na zrozumienie powodów, dla których Izba Odwoławcza oddaliła jej argumenty, ani Sądowi na przeprowadzenie kontroli w tym względzie. Podobnie, ograniczając się do wskazania w pkt 98 zaskarżonej decyzji, że fakt, iż metalowe wloty wentylacyjne mogą wykazywać pewne podobieństwa z wlotami wentylacyjnymi wytwarzanymi z innych materiałów, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ jej ocena nie dotyczyła analizy sytuacji na rynku, a w każdym razie przedstawione przez skarżącą dowody nie były „wystarczające”, aby wykazać, że na rynku istnieją „identyczne rozwiązania alternatywne” dla metalowych wlotów wentylacyjnych, wykonane z tworzyw sztucznych lub innych materiałów, Izba Odwoławcza nie przedstawiła w sposób wystarczający powodów, dla których doszła do tego wniosku. Z decyzji tej nie wynika, ani dlaczego argumenty, o których mowa w pkt 40 powyżej, poparte różnymi dowodami, nie były „wystarczające”, ani dlaczego analiza sytuacji na rynku była nieistotna, biorąc pod uwagę w szczególności specyfikę sprawy i orzecznictwo przytoczone w pkt 39 powyżej. Należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu braku uzasadnienia w tym względzie. Wniosku tego nie podważają inne argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza wskazuje w zaskarżonej decyzji, że w niniejszym wypadku „wybrana” klasa ma zasadnicze znaczenie, skarżącej nie można zarzucać, że dla celów rejestracji spornego znaku towarowego „wybrała” dwie różne klasy. Jak bowiem zresztą słusznie zauważyła skarżąca, klasyfikacja nicejska nie pozwala na zarejestrowanie znaku towarowego dla kategorii towarów „wloty wentylacyjne” w jednej klasie, lecz wymaga, aby taka rejestracja dokonywana była w dwóch różnych klasach, w zależności od materiału, z którego są wytwarzane wspomniane wloty, co potwierdziło również EUIPO na rozprawie. Po drugie, odesłania w zaskarżonej decyzji do wyroku z dnia 26 kwietnia 2023 r., Wenz Kunststoff/EUIPO – Mouldpro (MOULDPRO) (T‑794/21, niepublikowanego, EU:T:2023:211), nie pozwalają na sanowanie braku uzasadnienia wskazanego w pkt 47 powyżej. Okoliczności faktyczne i prawne sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 26 kwietnia 2023 r., MOULDPRO (T‑794/21, niepublikowany, EU:T:2023:211), różnią się bowiem od okoliczności niniejszego sporu. W tamtej sprawie, w celu wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego dla towarów należących do klasy 17, która obejmuje wyłącznie towary z tworzyw sztucznych, właściciel wspomnianego znaku towarowego przedstawił dowody dotyczące towarów metalowych, mimo że znak towarowy nie został zarejestrowany dla takich towarów. W istocie więc właściciel ten nie używał spornego znaku towarowego dla towarów, dla których znak ten został zarejestrowany, lecz dla innych towarów, które nie były nim objęte. To właśnie w tych szczególnych okolicznościach i w celu określenia zakresu ochrony rozpatrywanego znaku towarowego Sąd stwierdził, opierając się na klasyfikacji nicejskiej i notach wyjaśniających do niej, że zakres ochrony rozpatrywanego znaku towarowego jest ograniczony wyłącznie do towarów wytworzonych z materiałów niemetalicznych i że skoro wspomniany znak towarowy nie był w żaden sposób używany dla takich towarów, to należy stwierdzić wygaśnięcie praw właściciela do tego znaku. Tymczasem w odróżnieniu od właściciela znaku towarowego w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 26 kwietnia 2023 r., MOULDPRO (T‑794/21, niepublikowany, EU:T:2023:211), w niniejszej sprawie skarżąca nie powołuje się na używanie spornego znaku towarowego dla towarów, dla których nie jest on zarejestrowany. Niniejsza sprawa nie dotyczy zatem używania znaku towarowego dla towarów, które nie są objęte zakresem jego ochrony. Po trzecie, należy również stwierdzić, że okoliczności sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 15 stycznia 2009 r., Silberquelle (C‑495/07, EU:C:2009:10), na który powołała się Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, również różnią się od okoliczności niniejszego sporu, co zresztą EUIPO przyznało na rozprawie. Tamta sprawa dotyczyła bowiem kwestii, czy znak towarowy zarejestrowany jednocześnie dla odzieży należącej do klasy 25 i napojów bezalkoholowych należących do klasy 32 należy uznać za rzeczywiście używany w odniesieniu do tej odzieży, w sytuacji gdy używanie spornego znaku towarowego dla takich napojów miało miejsce tylko w ramach oferty reklamowej polegającej na oferowaniu bezpłatnego napoju przy zakupie odzieży sprzedawanej pod wspomnianym znakiem towarowym. Pytanie prejudycjalne skierowane do Trybunału dotyczyło zatem zgodności takiego używania z podstawową funkcją znaku towarowego. To właśnie w tym szczególnym kontekście Trybunał uznał, że ze względu na liczbę zarejestrowanych znaków towarowych i kolizje, które mogą między nimi wystąpić, konieczne jest uznanie utrzymania praw przyznanych przez znak towarowy dla danej klasy towarów lub usług tylko wtedy, gdy ten znak towarowy był używany na rynku towarów lub usług należących do tej klasy, a zatem gdy właściciel znaku towarowego umieszczał ten znak na przedmiotach oferowanych nieodpłatnie nabywcom jego towarów, znak ten nie był rzeczywiście używany dla klasy, do której należą wspomniane przedmioty (wyrok z dnia 15 stycznia 2009 r., Silberquelle,C‑495/07, EU:C:2009:10, pkt 19, 22). Natomiast kwestia, czy towary wskazane w różnych klasach klasyfikacji nicejskiej mogą stanowić jednorodną kategorię towarów dla celów oceny rzeczywistego używania znaku towarowego dla towarów, dla których został on zarejestrowany, nie pojawiła się w tamtej sprawie. Po czwarte, uzasadnienie przedstawione w pkt 102 zaskarżonej decyzji, w którym Izba Odwoławcza oddaliła jako pozbawione znaczenia argumenty skarżącej oparte na wyroku z dnia 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO (C‑714/18 P, EU:C:2020:573), również nie usuwa braku uzasadnienia wskazanego w pkt 47 powyżej. W wyroku z dnia 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO (C‑714/18 P, EU:C:2020:573), Trybunał oddalił odwołanie od wyroku z dnia 13 września 2018 r., ACTC/EUIPO – Taiga (tigha) (T‑94/17, niepublikowanego, EU:T:2018:539), w którym odmówiono uznania istnienia odrębnej podkategorii towarów należących do klasy 25, obejmującej „odzież wierzchnią chroniącą przed warunkami pogodowymi”, ze względu na to, że każda odzież ma ten sam cel lub przeznaczenie, ponieważ służy do okrycia ludzkiego ciała, ukrycia go, ozdobienia i ochrony przed czynnikami atmosferycznymi. Tymczasem w świetle rozważań przedstawionych w pkt 25 i 31–39 powyżej Izba Odwoławcza nie mogła, w braku zbadania kwestii, czy metalowe i niemetalowe wloty wentylacyjne objęte spornym znakiem towarowym mogą należeć do tej samej jednorodnej kategorii towarów, oddalić jako pozbawionych znaczenia dla sprawy argumentów skarżącej w tym względzie, w tym jej argumentu dotyczącego wyroków z dnia 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO (C‑714/18 P, EU:C:2020:573), i z dnia 13 września 2018 r., tigha (T‑94/17, niepublikowanego, EU:T:2018:539), które dotyczyły właśnie kryteriów definiowania jednorodnej kategorii towarów. W świetle wszystkich powyższych rozważań należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej skargę skarżącej w odniesieniu do niemetalowych wlotów wentylacyjnych należących do klasy 19, bez potrzeby badania innych argumentów skarżącej. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ EUIPO przegrało sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć ten urząd kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (ósma izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 stycznia 2024 r. (sprawa R 793/2023‑5) w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie Bouwbenodigdheden Hoogeveen BV dotyczące „materiałów konstrukcyjnych niemetalowych, mianowicie wlotów wentylacyjnych” należących do klasy 19.   2) EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Bouwbenodigdheden Hoogeveen.   Papasavvas Kornezov Petrlík Kecsmár Kingston Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 9 lipca 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.