T-156/18

POSTANOWIENIE SĄDU (ósma izba) z dnia 8 marca 2019 r.(*) Skarga na bezczynność – Prawo instytucjonalne – Regulamin Parlamentu – Artykuł 130 – Załącznik II – Pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie – Wniosek o przekazanie Radzie – Notyfikacja decyzji stwierdzającej niedopuszczalność pytania – Wezwanie do działania – Zajęcie stanowiska przez Parlament – Wniosek o wydanie nakazu – Niedopuszczalność W sprawie T‑156/18 Ryszard Antoni Legutko, zamieszkały w Morawicy (Polska), Tomasz Piotr Poręba, zamieszkały w Mielcu (Polska), reprezentowani przez adwokata M. Mataczyńskiego, strona skarżąca, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, reprezentowanemu przez N. Görlitza, S. Alonsa de Leóna i A. Pospíšilovą Padowską, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot wniesione na podstawie art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Parlament bezprawnie zaniechał przekazania Radzie Unii Europejskiej pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie nr P‑003358/17, z naruszeniem art. 130 regulaminu Parlamentu oraz przepisów załącznika II do tego regulaminu, SĄD (ósma izba), w składzie: A.M. Collins, prezes, M. Kancheva (sprawozdawca) i G. De Baere, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie  Okoliczności powstania sporu 1        Skarżący, R.A. Legutko i T.P. Poręba, są posłami do Parlamentu Europejskiego. 2        W dniu 16 maja 2017 r. skarżący, występujący jako posłowie, złożyli pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie na podstawie art. 130 regulaminu Parlamentu (zwanego dalej „regulaminem”), które zostało zarejestrowane pod numerem referencyjnym P‑003358/17. Pytanie to było skierowane do Rady Unii Europejskiej i dotyczyło procedury ponownego wyboru D. Tuska na Przewodniczącego Rady Europejskiej w dniu 9 marca 2017 r. 3        W dniu 23 maja 2017 r. Dyrekcja Generalna ds. Urzędu Przewodniczącego Parlamentu (zwana dalej „dyrekcją generalną”) poinformowała zasadniczo skarżących, że kryteria mające zastosowanie do pytań wymagających odpowiedzi na piśmie ustanowione w ust. 1 załącznika II do regulaminu nie zostały spełnione. W pierwszej kolejności dyrekcja generalna wyjaśniła skarżącym, że przedmiot ich pytania nie wydawał się wchodzić ani w zakres kompetencji, ani w obszar działalności Rady, gdyż wykraczał poza kwestie administracyjne dotyczące Rady Europejskiej. W drugiej kolejności dyrekcja generalna wskazała, że zgodnie z porozumieniem zawartym pomiędzy byłym przewodniczącym Rady Europejskiej H. Van Rompuyem a przewodniczącym Parlamentu, zatwierdzonym przez D. Tuska, przewodniczący Rady Europejskiej zgadza się odpowiadać na pytania wymagające odpowiedzi na piśmie, jeśli dotyczą one jego działalności politycznej, ale nie na te, które dotyczą działalności Rady Europejskiej jako instytucji. W tym względzie dyrekcja generalna wysłała skarżącym link do sporządzonej dla członków Parlamentu noty z dnia 20 lipca 2011 r., zatytułowanej „Pytania wymagające odpowiedzi na piśmie skierowane do przewodniczącego Rady Europejskiej” (zwanej dalej „notą z dnia 20 lipca 2011 r.”). Ponadto dyrekcja generalna wskazała skarżącym, że zgodnie z ust. 3 załącznika II do regulaminu sekretariat Parlamentu może na życzenie przedstawić im sugestie dotyczące sposobu spełnienia kryteriów dopuszczalności określonych w ustępie 1 tego załącznika. Na koniec dyrekcja generalna zwróciła się do skarżących o poinformowanie jej, w terminie do dnia 9 czerwca 2017 r., o ich ewentualnej decyzji o wycofaniu przedmiotowego pytania. 4        W dniu 8 czerwca 2017 r. skarżący poinformowali dyrekcję generalną, że zdecydowali się podtrzymać swoje pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie i zwrócili się z prośbą o wskazanie właściwego adresata, do którego należy je skierować. 5        W dniu 9 czerwca 2017 r. dyrekcja generalna ponownie zaznaczyła, że z powodów wskazanych skarżącym w dniu 23 maja 2017 r. pytanie nie może być skierowane ani do Rady, ponieważ wykracza poza kwestie administracyjne dotyczące Rady Europejskiej, ani do jej przewodniczącego, gdyż procedura jego wyboru jest kwestią instytucjonalną. Dyrekcja generalna zaproponowała również skarżącym skorzystanie z innego instrumentu niż pytanie wymagające odpowiedzi na piśmie na podstawie art. 130 regulaminu. W tym względzie dyrekcja generalna zasugerowała skarżącym inną możliwość, jaką mogłoby być na przykład wystosowanie listu do przewodniczącego Rady Europejskiej. Na koniec dyrekcja generalna zwróciła się do skarżących z prośbą o sprecyzowanie, czy zechcieliby wycofać wspomniane pytanie. 6        Skarżący odpowiedzieli w tym samym dniu, nalegając na przekazanie pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie Radzie i podkreślając, że jeśli pytanie to miałoby zostać uznane za niedopuszczalne, to chcieliby uzyskać taką informację bezpośrednio od tej instytucji. Dyrekcja generalna odpowiedziała z kolei skarżącym, że zgodnie z art. 130 ust. 2 regulaminu kwestie dotyczące dopuszczalności pytań wymagających odpowiedzi na piśmie rozstrzyga nie ich adresat, lecz przewodniczący Parlamentu. Dyrekcja generalna zapytała następnie skarżących, czy ma przekazać pytanie temu ostatniemu. 7        W dniu 10 lipca 2017 r. M.W., zastępca sekretarza generalnego Parlamentu, wysłał do skarżących pismo informujące, że przewodniczący tej instytucji zwrócił się do niego z prośbą o „powiadomienie ich o swojej decyzji w przedmiocie zastosowania załącznika II do regulaminu dotyczącego dopuszczalności pytań wymagających odpowiedzi na piśmie (art. 130)” (zwane dalej „pismem z dnia 10 lipca 2017 r.”). W szczególności akapity drugi i trzeci niniejszego pisma miały następujące brzmienie: „Państwa pytanie nr P‑003358/17 zostało uznane za wykraczające poza kompetencje oraz zakres odpowiedzialności Rady ze względu na fakt, że procedura wyboru przewodniczącego Rady Europejskiej należy do wyłącznej kompetencji Rady Europejskiej. Niniejsze pytanie pisemne nie może być również skierowane do przewodniczącego Rady Europejskiej, gdyż udziela on odpowiedzi jedynie na pytania dotyczące jego własnej działalności politycznej (zob. załącznik I, notyfikowany członkom Parlamentu w dniu 20 lipca 2011 r.). W konsekwencji przewodniczący [Parlamentu] uznaje je za niedopuszczalne”. 8        W dniu 26 października 2017 r. każdy ze skarżących osobno skierował do przewodniczącego Parlamentu wezwanie do działania na podstawie art. 265 akapit drugi TFUE. W szczególności skarżący wezwali przewodniczącego do „przekazania [Radzie] w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia [owych wezwań] pytania pisemnego nr P‑003358/17 […] oraz do podjęcia wszelkich środków prawnych zmierzających do zapewnienia skutecznej realizacji uprawnienia […] posłów do wniesienia wspomnianego pytania pisemnego”. 9        Parlament nie ustosunkował się do skierowanych przez skarżących wezwań do działania.  Przebieg postępowania i żądania stron 10      Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 26 lutego 2018 r., skarżący wnieśli niniejszą skargę. 11      Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 maja 2018 r. Parlament podniósł zarzut niedopuszczalności na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem. 12      Skarżący przedłożyli swoje uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności w dniu 9 lipca 2018 r. 13      W skardze skarżący wnoszą do Sądu o: –        stwierdzenie, że Parlament naruszył art. 130 regulaminu oraz postanowienia załącznika II do tego regulaminu przez zaniechanie przekazania Radzie pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie nr P‑003358/17; –        zobowiązanie Parlamentu do przekazania pytania do właściwej instytucji, jaką jest Rada; –        obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. 14      Podnosząc zarzut niedopuszczalności, Parlament wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi jako oczywiście niedopuszczalnej; –        obciążenie skarżących kosztami postępowania. 15      W swoich uwagach w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności skarżący podtrzymują żądania, które sformułowali w skardze, i wnoszą do Sądu o uznanie skargi za dopuszczalną w odniesieniu do wszystkich wyrażonych w niej żądań.  Co do prawa 16      Zgodnie z art. 130 ust. 1 i 7 regulaminu postępowania jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności skargi bez rozpatrywania sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie Sąd, uznawszy, że po zapoznaniu się z aktami sprawy posiada wystarczającą wiedzę, postanawia orzec bez dalszych czynności procesowych. 17      Skarżący wnoszą zasadniczo do Sądu o stwierdzenie bezczynności Parlamentu w rozumieniu art. 265 akapit pierwszy TFUE, w zakresie, w jakim ten ostatni bezprawnie zaniechał przekazania Radzie pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie nr P‑003358/17, zgodnie z art. 130 regulaminu i załącznikiem II do tego regulaminu. Ponadto zwracają się oni do Sądu o zobowiązanie Parlamentu do przekazania wskazanego pytania Radzie. 18      Dopuszczalność tych dwóch żądań należy zbadać oddzielnie.  W przedmiocie żądania pierwszego, dotyczącego domniemanego bezprawnego zaniechania przekazania pytania nr P‑003358/17 Radzie 19      Parlament podnosi, że pierwsze żądanie skarżących jest niedopuszczalne, ponieważ nie spełnia wymogów dopuszczalności skargi na bezczynność przewidzianych w art. 265 TFUE. W szczególności Parlament twierdzi, że nie można mu zarzucić żadnego zaniechania działania w rozumieniu art. 265 akapit pierwszy TFUE, gdyż w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. wyraził swoje stanowisko w przedmiocie wniosku o przekazanie Radzie pytania skarżących. Otóż pismem tym Parlament notyfikował skarżącym wyraźną i ostateczną decyzję wydaną przez przewodniczącego Parlamentu na podstawie art. 130 regulaminu, dotyczącą wniosku skarżących, który jest przedmiotem ich skargi na bezczynność. Uznając pytanie skarżących za niedopuszczalne, Parlament wydał ostateczną decyzję, od której zresztą skarżący nigdy się nie odwołali. Parlament dodaje, że skarżący w rzeczywistości dążą do tego, aby Sąd dokonał kontroli zgodności z prawem wspomnianej decyzji. Tymczasem o taką kontrolę należało wnieść w ramach skargi o stwierdzenie nieważności, przestrzegając w szczególności dwumiesięcznego terminu określonego w art. 263 akapit szósty TFUE. Wreszcie, tytułem uzupełnienia, Parlament twierdzi, że wniesioną przez skarżących skargę na bezczynność należy uznać za niedopuszczalną ze względu na przysługujące mu w ramach kontroli dopuszczalności pytań wymagających odpowiedzi na piśmie, zgodnie z art. 130 regulaminu, uprawnienia dyskrecjonalne. 20      Skarżący kwestionują argumenty Parlamentu i zasadniczo podnoszą, że ich skarga została wniesiona z poszanowaniem wymogów dopuszczalności przewidzianych w art. 265 TFUE. Zdaniem skarżących Parlament nigdy nie zajął stanowiska w przedmiocie ich wniosku – ani przed wezwaniami, ani po wezwaniach do działania, które zostały przez nich wystosowane do Parlamentu w dniu 26 października 2017 r. 21      Zgodnie z art. 265 akapit trzeci TFUE każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść sprawę do Trybunału na warunkach określonych w poprzednich akapitach tego samego przepisu, stawiając jednej z instytucji lub jednemu z organów, lub jednej z jednostek organizacyjnych Unii zarzut, iż zaniechały one wydania skierowanego do niej aktu innego niż zalecenie lub opinia. 22      Artykuł 265 akapit drugi TFUE stanowi z kolei, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy dana instytucja, dany organ lub dana jednostka organizacyjna zostały uprzednio wezwane do działania. Jeśli w terminie dwóch miesięcy od tego wezwania instytucja, organ lub jednostka organizacyjna nie zajęły stanowiska, skarga może być wniesiona w ciągu następnych dwóch miesięcy. 23      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przesłanki dopuszczalności skargi na bezczynność, określone w art. 265 TFUE, nie są spełnione, w wypadku gdy instytucja, po tym, jak została wezwana do działania, zajęła stanowisko w przedmiocie tego wezwania przed wniesieniem skargi (zob. postanowienie z dnia 16 września 2015 r., VSM Geneesmiddelen/Komisja, T‑578/14, niepublikowane, EU:T:2015:715, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). 24      Ponadto zgodnie z orzecznictwem należy uznać, że bezczynność instytucji nie ma miejsca nie tylko wtedy, gdy instytucja ta wydaje akt zadowalający dla skarżącego, lecz także wtedy, gdy odmawia ona wydania tego aktu, ale udziela odpowiedzi na skierowany do niej wniosek, wskazując powody, dla których uważa, że nie należy wydać tego aktu lub że nie ma ona kompetencji do jego wydania (zob. postanowienie z dnia 17 grudnia 2010 r., Verein Deutsche Sprache/Rada, T‑245/10, niepublikowane, EU:T:2010:555, pkt 15 i przytoczone tam orzecznictwo). 25      W niniejszej sprawie jest bezsporne, że strony nie kwestionują tego, iż korespondencja, którą skarżący skierowali do Parlamentu przed otrzymaniem pisma z dnia 10 lipca 2017 r., stanowi wezwanie do działania w rozumieniu art. 265 TFUE. W swoich wiadomościach elektronicznych z dnia 16 maja oraz z dnia 8 i 9 czerwca 2017 r. skarżący zwracali się bowiem wielokrotnie do Parlamentu, zgodnie z art. 130 regulaminu, o przekazanie pytania nr P‑003358/17 Radzie, czyli instytucji, która ich zdaniem była kompetentna do udzielenia im na nie odpowiedzi. Natomiast strony nie są zgodne w kwestii tego, czy Parlament zajął stanowisko, czy nie zajął stanowiska, które mogło oznaczać kres bezczynności zarzucanej Parlamentowi przez skarżących. 26      W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że zgodnie z art. 22 ust. 2 regulaminu przewodniczący Parlamentu rozstrzyga o dopuszczalności pytań parlamentarnych. 27      Z kolei art. 130 regulaminu, pod tytułem „Pytania wymagające odpowiedzi na piśmie”, przewiduje w ustępach 1 i 2, że posłowie do Parlamentu mogą wnosić pytania wymagające odpowiedzi na piśmie, między innymi do przewodniczącego Rady Europejskiej, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku II do tego samego regulaminu. Z tych dwóch ustępów wynika również, że pytania wymagające odpowiedzi na piśmie są przekazywane przewodniczącemu Parlamentu, który rozstrzyga kwestie dotyczące ich dopuszczalności. Decyzja przewodniczącego Parlamentu opiera się nie tylko na przepisach określonych w załączniku II do regulaminu, ale także na ogólnych przepisach tego regulaminu. Autor pytania zostaje powiadomiony o uzasadnionej decyzji przewodniczącego Parlamentu. 28      Wreszcie załącznik II do regulaminu, w rubryce „Kryteria zadawania pytań i interpelacji wymagających odpowiedzi na piśmie na mocy art. 130, 130A, 130B, 131 i 131A”, stanowi w ustępie 1 tiret drugie, że pytania wymagające odpowiedzi na piśmie wchodzą wyłącznie w zakres uprawnień adresata określonych w odnośnych traktatach, aktach prawnych Unii lub w zakresie jego działalności. 29      Otóż należy stwierdzić, że pismem z dnia 10 lipca 2017 r. M.W., zastępca sekretarza generalnego Parlamentu, notyfikował skarżącym decyzję podjętą przez przewodniczącego tej instytucji na podstawie art. 130 regulaminu, dotyczącą dopuszczalności ich pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie na podstawie załącznika II do regulaminu. W szczególności we wspomnianym piśmie M.W. wyjaśnił skarżącym, że ich pytanie zostało uznane za wykraczające poza kompetencje i zakres odpowiedzialności Rady ze względu na fakt, że procedura wyboru przewodniczącego Rady Europejskiej należy do wyłącznej kompetencji tej ostatniej instytucji. Ponadto M.W. wskazał, że pytanie nie mogło być również skierowane do przewodniczącego Rady Europejskiej, gdyż odpowiada on jedynie na te pytania wymagające odpowiedzi na piśmie, które dotyczą jego własnej działalności politycznej. W tym względzie M.W. wezwał skarżących do zapoznania się z załączoną do pisma notą z dnia 20 lipca 2011 r. Na koniec M.W. stwierdził w sposób jasny i wyraźny, że pytanie skarżących zostało uznane przez przewodniczącego Parlamentu za niedopuszczalne. 30      Z powyższego wynika, że decyzja przewodniczącego Parlamentu, podana do wiadomości skarżących pismem z dnia 10 lipca 2017 r., stanowi zajęcie stanowiska w rozumieniu art. 265 akapit drugi TFUE, w związku z czym Parlamentowi nie można zarzucić żadnego zaniechania działania dotyczącego pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie, które zadali skarżący. W tym względzie należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem fakt, iż Parlament nie przychylił się do wniosku skarżących i nie przekazał wspomnianego pytania Radzie, jest w tym względzie bez znaczenia. Artykuł 265 TFUE dotyczy bowiem bezczynności z racji zaniechania działania lub zajęcia stanowiska, a nie wydania aktu innego niż ten, którego przyjęcia zainteresowani by sobie życzyli (zob. podobnie postanowienie z dnia 16 września 2015 r., VSM Geneesmiddelen/Komisja, T‑578/14, niepublikowane, EU:T:2015:715, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). 31      Przeciwko powyższemu stwierdzeniu skarżący podnoszą, po pierwsze, że nie można ich uznać za poinformowanych o jakiejkolwiek decyzji uznającej ich pytanie za niedopuszczalne. W tym względzie twierdzą oni w szczególności, że pismo z dnia 10 lipca 2017 r. jest jedynie pismem zawiadamiającym o decyzji przyjętej przez przewodniczącego Parlamentu, ale nie samą decyzją. W tych okolicznościach wspomniane pismo nie stanowi aktu wywołującego skutki prawne, który mógłby być z ich strony przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. Skarżący kwestionują w konsekwencji twierdzenie Parlamentu, zgodnie z którym skarżący, wnosząc swoją skargę, próbują obejść wymogi formalne ustanowione w tym ostatnim przepisie. Ponadto skarżący podają w wątpliwość kompetencję M.W., jako zastępcy sekretarza generalnego Parlamentu, do powiadomienia ich o fakcie podjęcia decyzji oraz o jej treści. Wreszcie skarżący podnoszą, że brzmienie pisma z dnia 10 lipca 2017 r., a w szczególności użycie w jego drugim akapicie wyrażenia „has been considered”, dowodzi zasadniczo, że nie została podjęta żadna ostateczna decyzja dotycząca dopuszczalności ich pytania. 32      W pierwszej kolejności należy zauważyć, że jeśli argument skarżących ma być rozumiany jako zmierzający do zakwestionowania zaskarżalnego charakteru decyzji przewodniczącego Parlamentu, której podjęcie zostało im zakomunikowane w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r., to taki argument nie może zostać uwzględniony. Jak wynika bowiem z art. 22 ust. 2 i z art. 130 regulaminu, decyzja przewodniczącego Parlamentu jest aktem kończącym postępowanie ustanowione w celu rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności pytań wymagających odpowiedzi na piśmie przedłożonych przez posłów, a zatem aktem mogącym wywoływać skutki prawne. W tych okolicznościach, jak podnosi Parlament, wszelka niezgoda co do zgodności z prawem takiej decyzji musi być wyrażona w drodze skargi o stwierdzenie nieważności przewidzianej w art. 263 akapit czwarty TFUE, z dochowaniem terminu dwóch miesięcy przewidzianego w akapicie szóstym tego samego przepisu. 33      Następnie, nawet jeśli przyjąć, że – jak podnoszą skarżący – zastępca sekretarza generalnego Parlamentu podpisany pod pismem z dnia 10 lipca 2017 r. nie był umocowany do powiadomienia skarżących o decyzji dotyczącej dopuszczalności ich pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie, to okoliczność ta nie przeszkodziła im powziąć wiadomości o istnieniu tej decyzji. Ponadto należy stwierdzić, że to właśnie w ramach skargi wniesionej na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE skarżący mogli powołać się na nieprawidłowość notyfikacji wspomnianej decyzji dokonanej pismem z dnia 10 lipca 2017 r. 34      Wreszcie należy oddalić argument skarżących, zgodnie z którym użycie wyrażenia „has been considered” na początku drugiego akapitu pisma z dnia 10 lipca 2017 r. dowodzi zasadniczo, że nie był to ostateczny akt podjęty przez przewodniczącego Parlamentu, lecz „rozważania odnoszące się do treści pytania”. Otóż z jednej strony należy stwierdzić, że wspomniane wyrażenie w sposób wyraźny wskazuje na dokonaną przez przewodniczącego Parlamentu ocenę powodów, dla których pytanie skarżących zostało uznane za niedopuszczalne; z drugiej strony brzmienie pisma z dnia 10 lipca 2017 r., w tym w szczególności trzeciego akapitu, który stanowi, że „[w] konsekwencji przewodniczący […] uznaje [pytanie skarżących] za niedopuszczalne”, nie pozostawia żadnych wątpliwości co do ostatecznego charakteru decyzji podjętej przez przewodniczącego Parlamentu. 35      Wynika z tego, że skarżący nie mogą utrzymywać, iż nie zostali powiadomieni o żadnej ostatecznej decyzji uznającej ich pytanie za niedopuszczalne, która mogłaby być z ich strony przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności, w związku z czym Parlament wykazał się bezczynnością, nawet po otrzymaniu pisma z dnia 10 lipca 2017 r. 36      W drugiej kolejności skarżący podnoszą w skardze oraz w swoich uwagach w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Parlament, że ani pisma z dnia 10 lipca 2017 r., ani poprzedniej korespondencji nie można uznać za zajęcie stanowiska w rozumieniu art. 265 TFUE, ponieważ nie zostały one należycie uzasadnione. Podnoszą oni zasadniczo, że prostej odmowy przekazania pytania skarżących nie można uznać za zajęcie stanowiska; stanowi ona raczej wyraz biernej postawy Parlamentu. 37      W tym względzie należy przypomnieć, że jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 24 powyżej, bezczynność instytucji nie ma miejsca, gdy udziela ona zasadniczo odpowiedzi na skierowany do niej wniosek, wskazując powody, dla których uważa, że nie należy podejmować działania, o które wnioskowano. 38      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że wbrew temu, co utrzymują skarżący, pismo z dnia 10 lipca 2017 r. pozwoliło im zapoznać się zarówno z brzmieniem ostatecznej decyzji podjętej przez przewodniczącego Parlamentu w odniesieniu do ich pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie, jak również z jej uzasadnieniem. Podobnie bowiem jak w wiadomościach elektronicznych wysłanych skarżącym w dniach 23 maja i 9 czerwca 2017 r. przez dyrekcję generalną, w piśmie z dnia 10 lipca 2017 r. wyjaśniono im, że przewodniczący Parlamentu zdecydował się uznać ich pytanie za niedopuszczalne w świetle kryteriów przewidzianych w ust. 1 załącznika II do regulaminu. Skarżący mogli zatem wiedzieć, że zdaniem przewodniczącego Parlamentu z jednej strony przedmiot ich pytania wykraczał poza kwestie administracyjne związane z Radą Europejską, co było powodem, dla którego pytanie nie mogło zostać skierowane do Rady, a z drugiej strony ich pytanie nie mogło zostać skierowane do przewodniczącego Rady Europejskiej, ponieważ procedura jego wyboru stanowiła kwestię instytucjonalną. Pismo z dnia 10 lipca 2017 r. zawierało również w załączniku notę z dnia 20 lipca 2011 r., mającą na celu poparcie tej ostatniej oceny. 39      Wynika z tego, że skarżący nie mogą zarzucać Parlamentowi braku uzasadnienia, które uniemożliwiałoby stwierdzenie, że instytucja ta zajęła stanowisko w odniesieniu do ich pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie. 40      W trzeciej kolejności skarżący podnoszą, że Parlament nie zastosował się ani do art. 19 i 20 europejskiego kodeksu dobrej praktyki administracyjnej zatwierdzonego przez Parlament w dniu 6 września 2001 r., ani do zasady dobrej administracji ustanowionej w art. 41 ust. 2 tiret trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności twierdzą oni, że w momencie otrzymania pisma z dnia 10 lipca 2017 r. nie mieli świadomości, że w ocenie Parlamentu stanowi ono decyzję ostateczną i że ich pytanie nie będzie przedmiotem dalszego postępowania. Skarżący dodają, że Parlament powinien był ich pouczyć o przysługującym im środku zaskarżenia, z którego mogliby skorzystać przeciwko wspomnianej decyzji. 41      W tym względzie wystarczy przypomnieć z jednej strony, że zgodnie z orzecznictwem europejski kodeks dobrej praktyki administracyjnej nie jest wiążącym prawnie tekstem i nie ustanawia żadnych praw, na które skarżący mogliby powoływać się na poparcie swojej skargi (zob. podobnie wyrok z dnia 30 stycznia 2018 r., Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA, T‑625/16, niepublikowany, EU:T:2018:44, pkt 116). 42      Z drugiej zaś strony, w każdym wypadku – wbrew temu, co podnoszą skarżący – zarówno przepisy przewidziane w regulaminie w odniesieniu do pytań wymagających odpowiedzi na piśmie wspomniane w pkt 26–28 powyżej, jak i brzmienie pisma z dnia 10 lipca 2017 r. mogły uświadomić skarżącym, że podjęcie decyzji przez przewodniczącego Parlamentu miało charakter ostateczny i że ich pytanie nie będzie przedmiotem dalszego postępowania. W tych okolicznościach powinni oni również byli być świadomi faktu, że taka decyzja mogła być zakwestionowana jedynie na podstawie skargi przewidzianej w traktacie, pozwalającej podmiotom prawa na poddanie bezpośredniej kontroli Sądu zgodności z prawem aktów Unii, w tym Parlamentu, to znaczy skargi o stwierdzenie nieważności przewidzianej w art. 263 akapit czwarty TFUE. Jeśli chodzi o art. 41 ust. 2 tiret trzecie karty praw podstawowych, który stanowi zasadniczo, że prawo do dobrej administracji obejmuje obowiązek uzasadniania przez administrację swoich decyzji, to należy stwierdzić, że jak wynika z pkt 37 i 38 powyżej, pismo z dnia 10 lipca 2017 r. pozwoliło skarżącym na zapoznanie się z powodami, dla których Parlament uznał, że nie należało podejmować działania, o które skarżący wnieśli w odniesieniu do swojego pytania wymagającego odpowiedzi na piśmie. 43      Na koniec, jeśli chodzi o argumenty mające na celu ustalenie, że Parlament nie odpowiedział na wezwanie do działania wystosowane przez skarżących w dniu 26 października 2017 r., to należy stwierdzić, że ponieważ przewodniczący Parlamentu w dniu 10 lipca 2017 r. rozstrzygnął w sposób definitywny w przedmiocie wniosku dotyczącego przekazania pytania skarżących Radzie, to przesłanki dopuszczalności skargi na bezczynność wniesionej przez skarżących, które opierają się na ich odnośnych wezwaniach do działania, nie są spełnione. 44      Wobec powyższego należy odrzucić jako niedopuszczalne pierwsze żądanie skarżących dotyczące domniemanego bezprawnego zaniechania przekazania pytania nr P-003358/17 Radzie, bez konieczności wypowiadania się, zgodnie z argumentacją podnoszoną przez Parlament tytułem uzupełnienia, w kwestii tego, czy dysponuje on uprawnieniami dyskrecjonalnymi w ramach podejmowania decyzji na podstawie art. 130 regulaminu, z których nieskorzystanie nie może być przedmiotem skargi na bezczynność.  W przedmiocie żądania drugiego, dotyczącego żądania zobowiązania przez Sąd Parlamentu do przekazania pytania 45      Parlament podnosi, że drugie żądanie skarżących jest niedopuszczalne, ponieważ stanowi ono wniosek o wydanie Parlamentowi nakazu przez Sąd. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sędzia sądu Unii nie jest właściwy do wydawania nakazów sądowych w ramach art. 265 TFUE. 46      Skarżący kwestionują te argumenty i twierdzą zasadniczo, że nakaz, o który wnoszą w swoim drugim żądaniu, może być wydany przez Sąd na podstawie art. 266 TFUE. 47      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w ramach kontroli opartej na art. 265 TFUE sąd Unii nie jest właściwy do orzekania nakazów sądowych w stosunku do instytucji i organów Unii (zob. podobnie postanowienia: z dnia 26 października 2011 r., Victoria Sánchez/Parlament i Komisja, C‑52/11 P, niepublikowane, EU:C:2011:693, pkt 38; z dnia 24 listopada 2016 r., Petraitis/Komisja, C‑137/16 P, niepublikowane, EU:C:2016:904, pkt 31, 32). 48      Otóż Sąd ma jedynie możliwość stwierdzenia bezczynności instytucji. Następnie, na podstawie art. 266 TFUE, na danej instytucji spoczywa obowiązek podjęcia kroków w celu wykonania wyroku Sądu (zob. wyrok z dnia 10 maja 2006 r., Air One/Komisja, T‑395/04, EU:T:2006:123, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). 49      W konsekwencji Sąd jest oczywiście niewłaściwy do wydania nakazu w stosunku do Parlamentu. Wniosek złożony w tym względzie przez skarżących należy zatem odrzucić jako niedopuszczalny. 50      Wobec powyższych rozważań skargę należy odrzucić w całości jako niedopuszczalną.  W przedmiocie kosztów 51      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżący przegrali sprawę, należy, zgodnie z żądaniem Parlamentu, obciążyć ich kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (ósma izba) postanawia, co następuje: 1)      Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. 2)      Ryszard Antoni Legutko i Tomasz Piotr Poręba zostają obciążeni kosztami postępowania. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 8 marca 2019 r. Sekretarz    Prezes E. Coulon   A.M. Collins *      Język postępowania: polski.