T-16/03

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba) z dnia 30 września 2004 r. Sprawa T‑16/03 Albano Ferrer de Moncada przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Urzędnicy – Sprawozdanie z oceny – Nieprawidłowości w postępowaniu – Uzasadnienie – Stwierdzenie nieważności sprawozdania – Naprawienie poniesionej szkody Pełny tekst w języku francuskim II‑0000 Przedmiot:         Skarga mająca za przedmiot wniosek o uchylenie sprawozdania z oceny za okres 1995/1997 dotyczącego skarżącego oraz wniosek o odszkodowanie. Orzeczenie:         Sprawozdanie z oceny skarżącego za okres 1995/1997 zostaje uchylone. Komisja zostaje obciążona zapłatą sumy w wysokości 1 000 EUR na rzecz skarżącego. Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania. Streszczenie 1.     Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Sporządzenie – Uchybienie obowiązkowi dialogu pomiędzy oceniającym a ocenianym – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych (regulamin pracowniczy, art. 43) 2.     Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Sporządzenie – Zmiana oceniającego apelacyjnego wywołana odejściem z instytucji poprzednio właściwego oceniającego apelacyjnego – Dialog pomiędzy oceniającym z odwołania a ocenianym – Obowiązek spoczywający na nowym oceniającym apelacyjnym (regulamin pracowniczy, art. 43) 3.     Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Sporządzenie – Dialog pomiędzy oceniającym a ocenianym – Konieczność bezpośredniego kontaktu – Niedostateczność rozmowy telefonicznej lub wymiany listów (regulamin pracowniczy, art. 43) 4.     Urzędnicy – Ocena – Sprawozdanie z oceny – Obowiązek uzasadnienia – Zakres – Przypadek wymagający szczególnego uzasadnienia (regulamin pracowniczy, art. 43) 5.     Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Uchylenie zaskarżonego aktu, które nie zapewnia stosownego zadośćuczynienia krzywdzie – Systematyczna odmowa dialogu w ramach procedury oceny 1.     Dialog pomiędzy oceniającym oraz oceniającym apelacyjnym, z jednej strony, a ocenianym, z drugiej strony, przewidziany na podstawie przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego, wynika z prawa urzędnika do obrony w ramach procedury oceny, która go dotyczy i stąd jego nieobecność stanowi naruszenie istotnego wymogu proceduralnego uzasadniające stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny. (zob. pkt 31, 32 i 46) 2.     W ramach postępowania odwoławczego przewidzianego na podstawie przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego, jeśli urzędnik, który powinien był wykonywać funkcję oceniającego apelacyjnego za okres podlegający ocenie, zakończył w tym czasie pracę w instytucji, to jako oceniający apelacyjny powinien być wyznaczony przełożony ocenianego sprawujący funkcję w momencie sporządzania sprawozdania z oceny, pod warunkiem konsultacji, w najszerszym możliwym zakresie, z poprzednim oceniającym. Z tego wynika, że dialog pomiędzy oceniającym apelacyjnym a ocenianym, przewidziany na podstawie wspomnianych ogólnych przepisów wykonawczych, powinien obowiązkowo odbywać się z oceniającym apelacyjnym sprawującym funkcje w momencie sporządzania sprawozdania z oceny. (zob. pkt 37) 3.     Rozmowa telefoniczna czy, a fortiori, wymiana listów nie może stanowić przesłuchania ocenianego, przewidzianego na podstawie przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego. W istocie, zarówno charakter tego dialogu, jak i jego przedmiot zakładają bezpośredni kontakt pomiędzy ocenianym i oceniającym. Bez bezpośredniej wymiany ocena nie może całkowicie wypełnić swojego zadania jako narzędzie zarządzania zasobami ludzkimi i instrument towarzyszący rozwojowi zawodowemu zainteresowanego. Ponadto jedynie taki kontakt ma charakter sprzyjający szczeremu i pogłębionemu dialogowi pomiędzy oceniającym i ocenianym, umożliwiając im, z jednej strony, dokładny pomiar charakteru, przyczyn i zakresu ewentualnych rozbieżności oraz, z drugiej strony, dojście do lepszego wzajemnego zrozumienia. (zob. pkt 38, 39 i 41) 4.     Administracja ma obowiązek uzasadniać sprawozdania z oceny w sposób dostateczny i szczegółowy. W pewnych przypadkach należy dołożyć szczególnych starań przy sporządzaniu takiego uzasadnienia. A zatem sprawozdanie z oceny powinno być uzasadnione w sposób szczególny, jeśli oceniający zamierza nie stosować się do zaleceń wspólnego komitetu ocen i jeśli opinia tego ostatniego ujawnia szczególne okoliczności mogące poddać w wątpliwość ważność lub zasadność wstępnej oceny i wymaga, z tego względu, specjalnej oceny oceniającego apelacyjnego co do ewentualnych konsekwencji, jakie powinny być wyciągnięte z tych okoliczności. Należy również zwrócić szczególną uwagę na uzasadnienie oceny zawierającej mniej korzystne oceny niż zawarte w poprzednim sprawozdaniu z oceny. Konieczne w istocie jest, by stwierdzony przez organ regres był uzasadniony w sposób umożliwiający urzędnikowi ocenę zasadności i, w odpowiednim przypadku, umożliwiający Sądowi wykonywanie kontroli sądowej. Wreszcie szczególne uzasadnienie jest niezbędne zwłaszcza, w przypadku gdy sporządzenie sprawozdania z oceny ma miejsce z opóźnieniem i gdy oceniający nie jest już przełożonym sprawującym funkcję w okresie podlegającym ocenie. Uzasadnienie powinno pozostawić wrażenie, że organ powołujący dołożył wszelkich starań, aby ocena mogła opierać się na dokładnych i pewnych informacjach. Powinno także odzwierciedlać obowiązek oceniającego do przedsięwzięcia należytej ostrożności. (zob. pkt 49, 50, 53 i 54) Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑187/01 Mellone przeciwko Komisji, 12 czerwca 2002 r., RecFP str. I‑A‑81 i II‑389, pkt 27 i 33; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑98/02 Lebedef Caponi przeciwko Komisji, 5 listopada 2003 r., RecFP str. I‑A‑277 i II‑1343, pkt 61 5.     Uchylenie nieprawidłowego sprawozdania z oceny nie stanowi odpowiedniego ani wystarczającego zadośćuczynienia krzywdzie wyrządzonej przez niego urzędnikowi, w przypadku gdy, naruszając prawo do bycia wysłuchanym, brak oferty dialogu z zainteresowanym miał charakter systematyczny, i to wbrew opinii wspólnego komitetu oceny oraz szczególnie wbrew jego naciskowi na konieczność podjęcia inicjatywy przez przełożonych zaradzającej bardzo złej sytuacji zawodowej i w zakresie stosunków w pracy. (zob. pkt 68)