T-160/20

POSTANOWIENIE SĄDU (ósma izba) z dnia 17 marca 2021 r. ( *1 ) Skarga o stwierdzenie nieważności – REACH – Zidentyfikowanie kwasu perfluorobutanosulfonowego (PFBS) i jego soli jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy – Umieszczenie na liście substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Termin do wniesienia skargi – Artykuł 59 ust. 10 rozporządzenia nr 1907/2006 – Artykuł 59 regulaminu postępowania – Niedopuszczalność W sprawie T‑160/20 3M Belgium, z siedzibą w Diegem (Belgia), którą reprezentują adwokaci J.-P. Montfort i T. Delille, strona skarżąca, przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), którą reprezentują M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) ECHA/01/2020 z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie umieszczenia kwasu perfluorobutanosulfonowego i jego soli na liście substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3), SĄD (ósma izba), w składzie: J. Svenningsen, prezes, C. Mac Eochaidh i J. Laitenberger (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Okoliczności powstania sporu Skarżąca, 3M Belgium, jest wyłącznym przedstawicielem, w rozumieniu art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3), spółki 3M w zakresie wszystkich przywozów dodatku zmniejszającego palność 3MTM Flame Retardant Additive FR‑2025. Dodatek ten, produkowany przez jednostki prawne spółki 3M z siedzibą poza Unią Europejską, jest mieszaniną składającą się w 95–99% masy z substancji 1,1,2,2,3,3,4,4,4‑nonafluorobutanu‑1‑sulfonianu potasu. Substancja ta jest jedną z soli kwasu perfluorobutanosulfonowego (zwanego dalej „PFBS”). W dniu 5 sierpnia 2019 r. właściwy organ norweski przedłożył dokumentację opracowaną zgodnie z załącznikiem XV do rozporządzenia nr 1907/2006, proponującą zidentyfikowanie PFBS i jego soli jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy na podstawie art. 57 lit. f) rozporządzenia nr 1907/2006. W dniu 3 września 2019 r. na podstawie art. 59 ust. 4 rozporządzenia nr 1907/2006 Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) wezwała zainteresowane strony do przedłożenia uwag dotyczących dokumentacji sporządzonej zgodnie z załącznikiem XV do wspomnianego rozporządzenia najpóźniej do dnia 18 października 2019 r. Skarżąca przedstawiła uwagi w dniu 18 października 2019 r. Otrzymawszy uwagi dotyczące identyfikacji PFBS i jego soli w ramach konsultacji publicznych zorganizowanych na podstawie art. 59 ust. 4 rozporządzenia nr 1907/2006, ECHA przekazała dokumentację komitetowi państw członkowskich (zwanemu dalej „MSC”) na podstawie art. 59 ust. 7 tego rozporządzenia. Podczas spotkania, które odbyło się w dniu 11 grudnia 2019 r., MSC osiągnął jednomyślne porozumienie w sprawie zidentyfikowania PFBS i jego soli jako substancji spełniającej kryteria przewidziane w art. 57 lit. f) rozporządzenia nr 1907/2006, czyli substancji, w odniesieniu do których istnieją naukowe dowody prawdopodobnych poważnych skutków dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska, dających powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w art. 57 lit. a)–e) rozporządzenia nr 1907/2006. W dniu 16 stycznia 2020 r. ECHA wydała decyzję ECHA/01/2020 (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), w której PFBS i jego sole zostały zidentyfikowane jako substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy i zostały wpisane na listę substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego włączenia do załącznika XIV do rozporządzenia nr 1907/2006, o której mowa w art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia (zwaną dalej „listą substancji kandydackich”). Zaskarżona decyzja zawiera następującą uwagę dotyczącą identyfikacji PFBS i jego soli jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy: „Połączone swoiste właściwości uzasadniające umieszczenie jako substancji, co do której istnieją naukowe dowody, że może ona mieć poważne skutki dla zdrowia ludzkiego i środowiska, dające podstawę do równoważnych obaw, są następujące: bardzo wysoka trwałość, wysoka mobilność w wodzie i glebie, wysoki potencjał transportu na dalekie odległości i trudności w uzdatnianiu i oczyszczaniu wody oraz umiarkowana bioakumulacji u ludzi. Prawdopodobne poważne skutki dla zdrowia ludzkiego i środowiska obejmują zaburzenia hormonalne tarczycy i szkodliwe działanie na rozrodczość u gryzoni, skutki dla wątroby, nerek i systemu krwionośnego u szczurów, zaburzenia hormonalne i skutki dla rozrodczości u gatunku ryb morskich ryżanka japońska oraz wpływ na ekspresję receptorów hormonalnych u kijanek. Elementy te, rozpatrywane łącznie, prowadzą do bardzo wysokiego potencjału nieodwracalnych skutków”. Postępowanie i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 27 marca 2020 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę. Wnosi ona do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie pozycji dotyczącej PFBS i jego soli, czyli zidentyfikowania PFBS i jego soli jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy, a także zawartej w tej decyzji uwagi dotyczącej tego zidentyfikowania; – obciążenie ECHA kosztami niniejszego postępowania. Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 15 lipca 2020 r. Komisja podniosła na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem zarzut niedopuszczalności. Wnosi ona do Sądu o: – uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za niedopuszczalną. – obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 23 lipca 2020 r. Europejska Rada Przemysłu Chemicznego (CEFIC) wniosła o dopuszczenie jej do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta popierającego żądania skarżącej. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 1 września 2020 r. skarżąca przedstawiła uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności, wnosząc do Sądu o: – oddalenie podniesionego zarzutu niedopuszczalności; – stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności jest dopuszczalna. W dniu 21 października 2020 r. Sąd (ósma izba), na wniosek sędziego sprawozdawcy i w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania, zadał ECHA pytanie na piśmie, wzywając ją do udzielenia na nie odpowiedzi na piśmie. W dniu 29 października 2020 r. ECHA złożyła odpowiedź na pytanie Sądu. W dniu 3 listopada 2020 r. Sąd wyznaczył skarżącej termin na przedstawienie uwag w przedmiocie tej odpowiedzi. W dniu 12 listopada 2020 r. skarżąca złożyła swoje uwagi w przedmiocie tej odpowiedzi. Co do prawa Zgodnie z art. 130 §§ 1 i 7 regulaminu postępowania jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może rozstrzygnąć w przedmiocie niedopuszczalności skargi bez rozpoznawania sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie, ponieważ ECHA wniosła o rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności, Sąd, uznając, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłego przed nim sporu, postanawia orzec w przedmiocie skargi bez dalszych czynności procesowych i – pomimo wniosku złożonego w tym względzie przez skarżącą – bez otwierania ustnego etapu postępowania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności. Na poparcie zarzutu niedopuszczalności ECHA podnosi, że skarga została złożona po terminie. ECHA twierdzi, że termin dwóch miesięcy na wniesienie skargi, liczony od daty publikacji aktu, o którym mowa w art. 263 akapit szósty TFUE, i przedłużony o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość przewidziany w art. 60 regulaminu postępowania, należy liczyć od dnia publikacji zaskarżonej decyzji, czyli w niniejszym przypadku od dnia 16 stycznia 2020 r. W konsekwencji termin ten upłynął w dniu 26 marca 2020 r., a skarga wniesiona w dniu 27 marca 2020 r. jest niedopuszczalna z powodu przekroczenia terminu. Skarżąca twierdzi natomiast, że jej skarga jest dopuszczalna. W przedmiocie publikacji zaskarżonej decyzji ECHA twierdzi, że opublikowała na swojej stronie internetowej aktualizację listy substancji kandydackich zawierającej PFBS i kopię zaskarżonej decyzji w dniu 16 stycznia 2020 r., zgodnie z obowiązkiem ciążącym na niej na mocy art. 59 ust. 10 rozporządzenia nr 1907/2006. Na poparcie tego oświadczenia odsyła ona do swojej strony internetowej, na której data ta ukazuje się jako data umieszczenia tej substancji na liście substancji kandydackich. Ponadto odsyła ona do swojego komunikatu prasowego z tego samego dnia, wskazującego, że zaktualizowała listę substancji kandydackich w celu umieszczenia na niej między innymi PFBS i jej soli oraz że decyzja o umieszczeniu tej substancji na liście została podjęta z udziałem MSC. W odpowiedzi na pytanie Sądu ECHA przedstawiła ponadto dodatkowe dowody wskazujące na to, że komunikat prasowy został wysłany pocztą elektroniczną w dniu 16 stycznia 2020 r. do 13940 odbiorców (w tym do 13890 skutecznie), artykuł z dnia 16 stycznia 2020 r. dotyczący umieszczenia między innymi PFBS i jego soli na liście substancji kandydackich opublikowanej na stronie internetowej ChemicalWatch oraz metadanych zabezpieczonych w aplikacji „Dissemination Platform”, wykorzystywanej przez ECHA do publikacji informacji na jej stronie internetowej. Metadane te odnoszą się zdaniem ECHA do pozycji dotyczącej PFBS i jego soli i wskazują publikację w dniu 16 stycznia 2020 r. i jedną późniejszą publikację w dniu 26 czerwca 2020 r., która według ECHA wynikała z aktualizacji dokonanej z przyczyn technicznych. Skarżąca podnosi, że ECHA na poparcie swojego twierdzenia, zgodnie z którym publikacja zaskarżonej decyzji na jej stronie internetowej miała miejsce w dniu 16 stycznia 2020 r., ograniczyła się do odesłania z jednej strony do tej samej strony internetowej, na której pojawia się ta data jako data umieszczenia rozpatrywanej substancji na liście substancji kandydackich, a z drugiej strony do komunikatu prasowego z dnia 16 stycznia 2020 r. dotyczącego aktualizacji listy substancji kandydackich, który nie zawierał jednak zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej data rzeczywistej publikacji na stronie internetowej ECHA nie może zostać zweryfikowana, mimo że lista substancji kandydackich na stronie internetowej ECHA zawiera kopię zaskarżonej decyzji z dnia 16 stycznia 2020 r. i wskazuje, że umieszczenie PFBS na tej liście nastąpiło w tym samym dniu. Nie istnieją jednak przepisy ani mechanizmy zapewniające autentyczność, integralność i niezmienność decyzji publikowanych na stronie internetowej ECHA, takie jak przepisy dotyczące elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2013, L 69, s. 1). Skarżąca utrzymuje, że rozpowszechnienie komunikatu prasowego lub aktualizacja listy substancji kandydackich nie może być równoznaczna z właściwą publikacją w Dzienniku Urzędowym. Zdaniem skarżącej żądanie ECHA mające na celu odrzucenie przez Sąd skargi jako niedopuszczalnej nie zawiera tym samym dokumentów powołanych na poparcie tego żądania, co jest sprzeczne z wymogami wynikającymi z art. 130 § 3 regulaminu postępowania. Ponadto zdaniem skarżącej data wydania decyzji w sprawie zidentyfikowania substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy nie zawsze odpowiada dacie umieszczenia tej substancji na liście substancji kandydackich lub dacie publikacji tej listy zaktualizowanej. W tym względzie bierze ona za przykład przypadek zidentyfikowania jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy 4‑tert‑butylofenolu, w którym data wydania decyzji i data jej publikacji nie były zbieżne. Skarżąca uważa również, że ze względu na to, iż chodzi o akt regulacyjny, zaskarżona decyzja powinna była zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym zgodnie z art. 297 TFUE. Twierdzi ona, że nie można powoływać się wobec jednostek na akty prawne, jeżeli nie zostały one prawidłowo opublikowane w Dzienniku Urzędowym. Biorąc pod uwagę fakt, że ECHA nie opublikowała zaskarżonej decyzji w Dzienniku Urzędowym, termin na wniesienie skargi przeciwko tej decyzji nie rozpoczął biegu nawet w dniu, w którym miała mieć miejsce publikacja zaskarżonej decyzji na stronie internetowej ECHA. Skarżąca twierdzi, że w konsekwencji dowody przedstawione przez ECHA nie wykazują, iż zaskarżona decyzja została rzeczywiście opublikowana w dniu 16 stycznia 2020 r., ponieważ aktualizacja listy substancji kandydackich na stronie internetowej ECHA stanowi czynność odrębną od rozpowszechniania zaskarżonej decyzji na tej stronie internetowej. Ponadto metadane nie wykazują ani które dokumenty zostały opublikowane w trakcie której aktualizacji, ani w szczególności że zaskarżona decyzja została opublikowana w dniu 16 stycznia 2020 r. Sąd uważa za właściwe zbadanie w pierwszej kolejności argumentów skarżącej dotyczących ważności sposobu publikacji, a w drugiej kolejności argumentów stron dotyczących daty publikacji. W przedmiocie ważności sposobu publikacji Jeśli chodzi o argument skarżącej, że zaskarżona decyzja powinna była zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym, należy zauważyć, że pojęcie „publikacji” z art. 263 akapit szósty TFUE nie musi koniecznie i we wszystkich przypadkach odpowiadać pojęciu „publikacji” z art. 297 TFUE. Z jednej strony stwierdzenie to znajduje potwierdzenie w fakcie, że – inaczej niż w przypadku art. 297 TFUE – z brzmienia art. 263 TFUE nie wynika, że pojęcie „publikacji”, o którym mowa w tym ostatnim postanowieniu, dotyczy tylko publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zob. analogicznie wyrok z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA, C‑625/11 P, EU:C:2013:594, pkt 30). Artykuł 263 akapit szósty TFUE został tak zredagowany, aby odnosił się do publikacji aktów w sposób ogólny (wyrok z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA, C‑625/11 P, EU:C:2013:594, pkt 31.) Ponadto w wyroku z dnia 10 września 2019 r., Polska/Komisja (T‑883/16, odwołanie w toku, EU:T:2019:567, pkt 37) Sąd orzekł już, że termin do wniesienia skargi na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej rozpoczął bieg w dniu publikacji tej decyzji na stronie internetowej Komisji. Z drugiej strony, chociaż Trybunał dokonał łącznej wykładni art. 263 i 297 TFUE w celu dokonania wykładni art. 263 akapit szósty TFUE (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 maja 2017 r., Portugalia/Komisja, C‑337/16 P, EU:C:2017:381, pkt 36; z dnia 17 maja 2017 r., Portugalia/Komisja, C‑338/16 P, EU:C:2017:382, pkt 36; z dnia 17 maja 2017 r., Portugalia/Komisja, C‑339/16 P, EU:C:2017:384, pkt 36), sprawy, w których zapadły te wyroki, dotyczyły uzupełniającego charakteru kryterium publikacji w stosunku do kryterium notyfikowania aktu jego adresatowi w rozumieniu art. 263 akapit szósty TFUE, a nie, jak w niniejszej sprawie, wykładni jedynego kryterium publikacji. W każdym wypadku we wspomnianych wyrokach Trybunał nie orzekł, że pojęcie „publikacji” zawarte w tym ostatnim przepisie musi koniecznie i we wszystkich przypadkach odpowiadać pojęciu „publikacji”, o którym mowa w art. 297 TFUE. Ponadto argumentacja skarżącej dotycząca niedającego się zweryfikować charakteru rozpowszechniania na stronie internetowej ECHA w stosunku do publikacji w Dzienniku Urzędowym jest równoznaczna z pozbawieniem użyteczności wszelkich innych form publikacji, które nie spełniają wymogów mających zastosowanie do publikacji w Dzienniku Urzędowym. Okoliczność, że przyjmując rozporządzenie nr 216/2013, prawodawca Unii zamierzał uregulować publikację elektroniczną Dziennika Urzędowego, nie oznacza, że analogiczne wymogi powinny regulować rozpowszechnianie informacji na stronie internetowej ECHA, co ponadto nie wynika ani z art. 263 akapit szósty TFUE, ani z żadnego innego mającego zastosowanie przepisu prawa. W zakresie, w jakim skarżąca w uwagach na temat odpowiedzi ECHA odwołuje się do orzecznictwa wynikającego z wyroku z dnia 22 stycznia 1997 r., Opel Austria/Rada (T‑115/94, EU:T:1997:3, pkt 124), zgodnie z którym zasada pewności prawa wymaga, aby każdy akt instytucji wywołujący skutki prawne był jasny, precyzyjny i podany do wiadomości zainteresowanego w taki sposób, aby ten mógł wiedzieć z pewnością, od jakiego momentu wspomniany akt zaczyna wywoływać skutki prawne, wystarczy w każdym wypadku stwierdzić, że z pkt 4 zaskarżonej decyzji wynika jasno, że zaczyna ona obowiązywać w dniu 16 stycznia 2020 r., a z listy substancji kandydackich wynika, że PFBS i jego sole zostały umieszczone na tej liście w dniu 16 stycznia 2020 r., przy czym jest zrozumiałe, że ponieważ decyzja ta nie ma adresata, jej obowiązywanie nie zależy od jej doręczenia adresatowi, ani też od doręczenia jej skarżącej. Sąd stwierdza następnie, że w przeciwieństwie do art. 263 akapit szósty TFUE rozporządzenie nr 1907/2006 przewiduje szczególny sposób publikacji. Artykuł 59 ust. 10 rozporządzenia nr 1907/2006 przewiduje bowiem, że ECHA publikuje na swej stronie internetowej i aktualizuje listę substancji kandydackich niezwłocznie po podjęciu decyzji o umieszczeniu na niej substancji. W niniejszej sprawie nie ma potrzeby rozstrzygania, czy aktualizacja listy kandydackiej na stronie internetowej ECHA jest odpowiednią publikacją, od której liczy się termin do zaskarżenia aktu identyfikującego substancję jako wzbudzającą szczególnie duże obawy (zob. podobnie wyrok z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA, C‑626/11 P, EU:C:2013:595, pkt 31 i nast.), lub czy – jak twierdzi skarżąca – zaskarżona decyzja, która nie wskazuje konkretnego adresata, jest odrębna od aktualizacji listy substancji kandydackich, a art. 59 ust. 10 rozporządzenia nr 1907/2006 przewiduje publikację na stronie internetowej ECHA jedynie w odniesieniu do tej listy, sugerując tym samym, że data publikacji decyzji dyrektora wykonawczego ECHA ma decydujące znaczenie dla obliczenia rozpoczęcia biegu terminu. Decyzje dyrektora wykonawczego ECHA nakazujące aktualizację listy substancji kandydujących są publikowane wyłącznie w ramach tej listy. Zatem data publikacji takiej decyzji odpowiada dacie publikacji zaktualizowanej listy substancji kandydackich. Z powyższych rozważań wynika z jednej strony, że ECHA mogła w ważny sposób opublikować zaskarżoną decyzję na swojej stronie internetowej, a w szczególności w umieszczonej na liście substancji kandydackich pozycji dotyczącej PFBS i jego soli, a z drugiej strony, że publikacja ta mogła rozpocząć bieg dwumiesięcznego terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE. Należy obecnie zbadać dowody przedstawione przez ECHA w celu wykazania, że wspomniana publikacja nastąpiła w dniu 16 stycznia 2020 r. W przedmiocie daty publikacji zaskarżonej decyzji W tym względzie należy stwierdzić, że w uwagach w przedmiocie wniosku ECHA o stwierdzenie niedopuszczalności skargi skarżąca podnosi zasadniczo, że ze względu na sposób publikacji zaskarżonej decyzji data publikacji tej decyzji nie może zostać zweryfikowana. Sąd wskazuje, że ECHA przedstawiła dokumenty zawierające metadane pochodzące z platformy, której używa w celu rozpowszechniania informacji na swojej stronie internetowej. Z metadanych wynika, że ECHA zamieściła na swojej stronie internetowej dwa wpisy dotyczące PFBS i jego soli, jeden w dniu 16 stycznia 2020 r., a drugi w dniu 26 czerwca 2020 r., wobec czego zaskarżona decyzja mogła zostać udostępniona publicznie na tej stronie internetowej w każdym z tych dwóch dni. Jednak skarżąca nie kwestionuje, że mogła mieć dostęp do tej decyzji na wspomnianej stronie internetowej przed wniesieniem skargi, czyli przed dniem 27 marca 2020 r., a tym samym przed dniem 26 czerwca 2020 r. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja została bezwzględnie opublikowana na stronie internetowej ECHA w pierwszej z tych dat, to jest w dniu 16 stycznia 2020 r. Wbrew temu, co sugeruje skarżąca w uwagach w przedmiocie odpowiedzi ECHA na pytanie Sądu, metadane przedłożone przez ECHA odnoszą się do pozycji dotyczącej PFBS i jego soli, ponieważ z dowodów przedstawionych przez tę agencję wynika, że metadane te dotyczą identyfikatora „0b0236e183da8013” i że identyfikator ten odpowiada PFBS i jego solom. Ponadto wspomniany identyfikator pojawia się w szczególności pod adresem internetowym pozycji dotyczącej PFBS i jego soli na liście substancji kandydackich (https://echa.europa.eu/fr/candidate-list-table/-/dislist/details/0b0236e183da8013). Ponadto komunikat prasowy dotyczący umieszczenia w szczególności rozpatrywanej substancji na liście substancji kandydackich, jego przesłanie do 13940 adresatów (w tym do 13890 skutecznie) oraz artykuł opublikowany na stronie internetowej ChemicalWatch w reakcji na tę publikację, wszystkie opatrzone datą 16 stycznia 2020 r., również raczej podtrzymują twierdzenie ECHA, zgodnie z którym PFBS i jego sole zostały umieszczone na zaktualizowanej w dniu 16 stycznia 2020 r. liście substancji kandydackich. Co się tyczy argumentu skarżącej dotyczącego okoliczności, że data wydania decyzji w sprawie zidentyfikowania substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy nie zawsze odpowiada dacie aktu wykonawczego mającego na celu umieszczenie tej substancji na liście substancji kandydackich ani dacie opublikowania zaktualizowanej wersji tej listy, okoliczność ta jako taka nie może wzbudzać wątpliwości co do daty publikacji zaktualizowanej wersji wspomnianej listy ani też w konsekwencji co do daty publikacji decyzji takiej jak zaskarżona decyzja. Wydanie decyzji w sprawie identyfikacji, ewentualne przyjęcie aktu czysto wykonawczego wdrażającego decyzję w sprawie identyfikacji oraz publikacja zaktualizowanej wersji listy substancji kandydackich stanowią bowiem trzy odrębne zdarzenia, w związku z czym okoliczność, że daty zaistnienia każdego z tych wydarzeń nie pokrywają się, nie może uzasadniać podważenia rzeczywistej daty zaistnienia jednego z nich. Co się tyczy w szczególności umieszczenia 4‑butylofenolu na liście substancji kandydackich, wystarczy zauważyć z jednej strony, że pozycja na stronie internetowej ECHA dotycząca tej substancji zawiera dwa odrębne akty, w tym przypadku decyzję w sprawie identyfikacji przyjętą przez Komisję i akt czysto wykonawczy wydany przez tę agencję, a z drugiej strony, że „data umieszczenia” znajdująca się w tej pozycji, czyli dzień 16 lipca 2019 r., odpowiada dacie przewidzianej w tym akcie wykonawczym dla publikacji zaktualizowanej wersji tej listy. W każdym wypadku należy zaznaczyć, że jeśli chodzi o substancję rozpatrywaną w niniejszym przypadku, czyli PFBS i jego sole, data wydania zaskarżonej decyzji odpowiada dacie wejścia w życie tej decyzji i „dacie umieszczenia” znajdującej się na stronie internetowej ECHA, a mianowicie 16 stycznia 2020 r. Mając na względzie dowody przedstawione przez ECHA na poparcie jej wniosku o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niedopuszczalności skargi i w odpowiedzi na pytanie Sądu, a także brak jakichkolwiek dowodów mogących wzbudzić wątpliwości co do daty publikacji zaskarżonej decyzji i aktualizacji listy substancji kandydackich, Sąd stwierdza, że zostało wykazane w sposób wymagany prawem, iż decyzja ta i pozycja na tej liście dotycząca PFBS i jego soli zostały opublikowane w dniu 16 stycznia 2020 r. na stronie internetowej ECHA. Wreszcie, co się tyczy wymogów przewidzianych w art. 130 § 3 regulaminu postępowania, na które powołuje się skarżąca, Sąd zauważa, że przepis ten przewiduje, iż dokumenty powołane na poparcie wniosku o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niedopuszczalności skargi powinny być załączone do tego wniosku i nie powinny być przedstawiane oddzielnie. Artykuł 130 § 3 regulaminu postępowania nie może być jednak rozumiany w ten sposób, że nakazuje on przedstawienie pewnych konkretnych dokumentów na poparcie takiego wniosku. Do Sądu należy natomiast zbadanie, czy argumenty i dokumenty przedstawione na poparcie takiego wniosku w sposób wymagany prawem uzasadniają niedopuszczalność skargi. W każdym wypadku przepisu tego nie można interpretować w ten sposób, że Sąd powinien ograniczyć się do sprawdzenia wyłącznie na podstawie dokumentów załączonych do takiego wniosku, czy dochowany został termin do wniesienia skargi przewidziany w art. 263 akapit szósty TFUE. Taka wykładnia nie byłaby zgodna z utrwalonym orzecznictwem, zgodnie z którym termin do wniesienia skargi ma charakter bezwzględnie wiążący, ponieważ został ustanowiony w celu zapewnienia jasności i pewności stanów prawnych oraz uniknięcia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnego traktowania przy administrowaniu wymiarem sprawiedliwości, a sąd Unii powinien z urzędu zweryfikować, czy termin ten został dotrzymany (wyroki: z dnia 23 stycznia 1997 r., Coen, C‑246/95, EU:C:1997:33, pkt 21; z dnia 18 września 1997 r., Mutual Aid Administration Services/Komisja, T‑121/96 i T‑151/96, EU:T:1997:132, pkt 38, 39). W przedmiocie obliczenia terminu do wniesienia skargi oraz art. 59 regulaminu postępowania ECHA utrzymuje, że art. 59 regulaminu postępowania, który przewiduje przesunięcie początku biegu czternastodniowego terminu do wniesienia skargi, w sytuacji gdy termin do wniesienia skargi na akt instytucji zaczyna biec od dnia opublikowania tego aktu w Dzienniku Urzędowym, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrok z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594) nie podważa tego stwierdzenia, ponieważ wyrok ten dotyczył artykułu poprzedzającego obecny art. 59 regulaminu postępowania, a mianowicie art. 102 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r., który w swoim tytule i brzmieniu różnił się znacznie od aktualnie obowiązującego artykułu. Orzecznictwo Sądu w następstwie reformy regulaminu postępowania wskazuje zresztą na to, że wspomniany art. 59 nie ma zastosowania do przypadków takich jak niniejszy, w których zaskarżone akty nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym. Skarżąca utrzymuje, że dodatkowy czternastodniowy termin przewidziany w art. 59 regulaminu postępowania ma zastosowanie w niniejszej sprawie albo z jednej strony z tego względu, że zaskarżona decyzja powinna była zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym, albo z drugiej strony, ponieważ art. 59 regulaminu postępowania ma zastosowanie do każdego aktu opublikowanego wyłącznie w Internecie. Skarżąca podnosi, że wnioski płynące z wyroku z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594) mają nadal zastosowanie w niniejszej sprawie, mimo że dotyczył on art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., który został w międzyczasie zastąpiony. W braku wyraźnego wyłączenia innych form publikacji brzmienie obecnego art. 59 regulaminu nie ogranicza jego zakresu stosowania wyłącznie do aktów opublikowanych w Dzienniku Urzędowym. Ponadto ratio legis dodatkowego terminu przyznanego w art. 59 regulaminu postępowania ma zastosowanie do wszystkich aktów publikowanych, w przeciwieństwie do aktów doręczanych, i nie uzasadnia nierównego traktowania aktów opublikowanych w Dzienniku Urzędowym i aktów opublikowanych wyłącznie w Internecie. Ponadto skarżąca utrzymuje, że wykładnia art. 59 regulaminu postępowania jako dotyczącego wyłącznie aktów opublikowanych w Dzienniku Urzędowym stanowi nieuzasadnioną dyskryminację w odniesieniu do aktów opublikowanych w Internecie. Zdaniem skarżącej dyskryminacja ta jest tym poważniejsza, że istnieją sytuacje, w których decyzja o zidentyfikowaniu substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym, w szczególności gdy taka decyzja zostaje podjęta przez Komisję w braku jednomyślnego porozumienia MSC w sprawie identyfikacji substancji jako wzbudzających szczególnie duże obawy. Ponadto skarżąca podnosi, że brzmienie art. 50 regulaminu postępowania przed Trybunałem jest nadal podobne do brzmienia art. 102 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., a zatem jego wykładnia może być podobna do wykładni przyjętej w wyroku z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594). W konsekwencji wykładnia art. 59 regulaminu postępowania, za którą opowiada się ECHA, prowadzi do nieuzasadnionej różnicy w traktowaniu skarg wniesionych do Trybunału i skarg wniesionych do Sądu. W tym względzie art. 59 regulaminu postępowania, zatytułowany „Skarga, której przedmiotem jest akt wydany przez instytucję opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej”, stanowi, co następuje: „Jeżeli termin na zaskarżenie aktu wydanego przez instytucję biegnie od dnia opublikowania tego aktu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, termin ten oblicza się, w sposób określony w art. 58 § 1 lit. a), począwszy od upływu czternastego dnia następującego po dniu opublikowania tego aktu”. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, terminu do wniesienia niniejszej skargi nie należało liczyć od upływu czternastego dnia następującego po dniu opublikowania zaskarżonej decyzji. Artykuł 59 regulaminu ma bowiem zastosowanie, zgodnie z jego tytułem i brzmieniem, wyłącznie do aktów opublikowanych w Dzienniku Urzędowym. Argument skarżącej, zgodnie z którym nie ma obiektywnej różnicy między aktami publikowanymi w Dzienniku Urzędowym a aktami publikowanymi wyłącznie w Internecie, należy oddalić. Po pierwsze, istnieje obiektywna różnica między tymi aktami, a mianowicie forma publikacji – z jednej strony na stronie internetowej ECHA, a z drugiej strony w Dzienniku Urzędowym. Sąd był uprawniony do ustanowienia przepisów szczególnych odraczających termin do wniesienia skargi jedynie w odniesieniu do aktów instytucji opublikowanych w Dzienniku Urzędowym. Po drugie, zaskarżona decyzja została opublikowana wyłącznie na stronie internetowej ECHA, wobec czego wszystkim potencjalnym stronom skarżącym przysługuje ten sam termin do wniesienia skargi. Po trzecie, publikacja w Dzienniku Urzędowym lub na stronie internetowej ECHA decyzji w sprawie zidentyfikowania substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy, a stąd stosowanie lub niestosowanie art. 59 regulaminu postępowania, nie jest wynikiem wyboru ECHA, lecz faktu, że taka decyzja została wydana przez ECHA lub przez Komisję, w zależności od przypadków przewidzianych w art. 59 rozporządzenia nr 1907/2006. Prawdą jest, że Trybunał w wyroku z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594) orzekł, że art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., który przewidywał, że „[j]eżeli termin do zaskarżenia aktu wydanego przez instytucję biegnie od dnia opublikowania tego aktu, termin ten jest liczony w sposób określony w art. 101 § 1 lit. a) począwszy od upływu czternastego dnia następującego po dniu opublikowania tego aktu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej”, dotyczył również publikacji ECHA zamieszczonych w Internecie. Należy jednak odróżnić niniejszy przypadek od sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594). Po pierwsze, należy bowiem podkreślić, że o ile Trybunał mógł uznać w pkt 31 tego wyroku, że wymienienie Dziennika Urzędowego w drugiej części zdania art. 102 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. mogło wynikać z prostego faktu, że publikacja w nim była jedyną możliwością w chwili przyjęcia tego regulaminu, o tyle stwierdzenie to nie może być podnoszone w odniesieniu do art. 59 regulaminu postępowania, który został przyjęty w dniu 4 marca 2015 r., czyli w dniu, w którym możliwa była publikacja w Internecie, odrębna od publikacji w Dzienniku Urzędowym, czy to w jego wersji elektronicznej, czy drukowanej. Po drugie, tytuł i brzmienie art. 59 regulaminu postępowania nie są niejednoznaczne i odnoszą się wyłącznie do publikacji w Dzienniku Urzędowym. W konsekwencji wbrew temu, co Trybunał mógł uznać w wyroku z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594) odnośnie do wątpliwości, jakie mogło spowodować sformułowanie art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., skarżąca nie może powoływać się na takie wątpliwości w odniesieniu do art. 59 regulaminu postępowania. Co więcej, w trakcie procesu, który doprowadził do reformy regulaminu postępowania, jego art. 59 został zmieniony właśnie w celu ograniczenia zakresu stosowania dodatkowego terminu czternastu dni przewidzianego w art. 102 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. Mianowicie o ile w projekcie regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 14 marca 2014 r. pierwotnie przewidziana wersja art. 59 była zatytułowana „Skarga na opublikowany akt wydany przez instytucję”, a brzmienie tej wersji w tym projekcie było prawie identyczne z brzmieniem art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., o tyle tytuł i brzmienie ostatecznie przyjętej wersji art. 59 regulaminu postępowania różnią się w sposób wyraźny od tytułu i brzmienia pierwotnie przewidzianej wersji. Ponadto, jak słusznie podnosi ECHA, Sąd orzekł już, że art. 59 regulaminu postępowania znajduje zastosowanie jedynie w przypadku, gdy termin do wniesienia skargi na akt instytucji biegnie od dnia opublikowania tego aktu w Dzienniku Urzędowym (zob. podobnie postanowienie z dnia 30 kwietnia 2019 r., Rumunia/Komisja, T‑530/18, EU:T:2019:269, pkt 33). W sprawie mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji opublikowanej na stronie internetowej Komisji Sąd obliczył termin do wniesienia skargi od daty tej publikacji, a nie od upływu czternastego dnia następującego po tej dacie (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2019 r., Polska/Komisja, T‑883/16, odwołanie w toku, EU:T:2019:567, pkt 37). Wreszcie, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, różnica między brzmieniem art. 59 regulaminu postępowania przed Sądem a brzmieniem art. 50 regulaminu postępowania przed Trybunałem nie stanowi nieuzasadnionej dyskryminacji. Zgodnie z art. 63 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej regulamin postępowania przed Sądem i regulamin postępowania przed Trybunałem są aktami różnymi, wydanymi przez różne sądy, które regulują różne postępowania przed różnymi sądami i które nie są zatem – i niekoniecznie muszą być – identyczne. Wynika z tego, że termin do wniesienia skargi należało liczyć od dnia 17 stycznia 2020 r., zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. a) regulaminu postępowania. Dwumiesięczny termin upłynął zatem w dniu 16 marca 2020 r., ponieważ zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. b) regulaminu postępowania termin oznaczony w miesiącach upływa z końcem tego dnia, który w ostatnim miesiącu datą odpowiada dniowi, w którym stanowiące początek terminu zdarzenie nastąpiło lub czynność została podjęta. Biorąc pod uwagę dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość, który należy dodać do terminów procesowych na podstawie art. 60 regulaminu postępowania, należy stwierdzić, że termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 26 marca 2020 r. W konsekwencji niniejsza skarga, wniesiona w dniu 27 marca 2020 r., nie została wniesiona w terminie wyznaczonym w regulaminie postępowania. W przedmiocie istnienia usprawiedliwionego błędu ECHA utrzymuje, że skarżąca nie wykazała, iż wniesienie skargi po terminie było uzasadnione istnieniem usprawiedliwionego błędu lub nieprzewidywalnych okoliczności, lub siły wyższej. W szczególności ECHA podnosi, że skarżąca nie może powoływać się na istnienie usprawiedliwionego błędu w celu uzasadnienia odstępstwa od regulacji dotyczącej terminów. W niniejszym przypadku ani zachowanie ECHA, ani zachowanie Trybunału nie mogło doprowadzić skarżącej do przekonania, że w dniu 27 marca 2020 r. mogła ona jeszcze wnieść niniejszą skargę. Wyrok z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594) w szczególności nie mógł spowodować powstania takiej niejasności, ponieważ w chwili wniesienia skargi art. 59 regulaminu postępowania, którego brzmienie stanowi, że ma on zastosowanie jedynie do skarg wnoszonych na akty opublikowane w Dzienniku Urzędowym, obowiązywał już i był powszechnie dostępny od ponad czterech lat. Zdaniem wnoszącej odwołanie nawet gdyby Sąd stwierdził wniesienie skargi po terminie, takie opóźnienie wynika z istnienia usprawiedliwionego błędu. Podnosi ona, że w świetle wyroku z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594) mogła uznać, że czternastodniowy termin przewidziany w art. 59 regulaminu postępowania ma zastosowanie do skargi o stwierdzenie nieważności aktu opublikowanego w Internecie. Ponadto podnosi ona, że ze względu na praktykę ECHA istnieje niejasność wokół daty publikacji zaskarżonej decyzji. Jej zdaniem taka niejasność nie może, w braku nadrzędnych względów przeciwnych, skutkować prekluzją, a tym samym pozbawieniem jej prawa do odwołania się do sądu. W tym względzie należy na wstępie przypomnieć, że ścisłe stosowanie przepisów proceduralnych, w tym przepisów dotyczących terminów do wniesienia skargi, odpowiada wymogom pewności prawa oraz konieczności zapobieżenia jakiejkolwiek dyskryminacji lub arbitralnemu traktowaniu w ramach wymiaru sprawiedliwości (zob. podobnie postanowienie z dnia 11 czerwca 2020 r., GMPO/Komisja, C‑575/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:448, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo). W zakresie, w jakim wnosząca odwołanie twierdzi, że popełniła usprawiedliwiony błąd dotyczący oceny terminu do wniesienia skargi, należy przypomnieć, iż z orzecznictwa Trybunału wynika, że w ramach uregulowania Unii dotyczącego terminów do wniesienia skargi pojęcie usprawiedliwionego błędu należy interpretować w sposób zawężający i że dotyczy ono jedynie wyjątkowych okoliczności, w których w szczególności dana instytucja zachowywała się w sposób, który może sam w sobie lub w decydującym stopniu wywołać zrozumiałą wątpliwość w świadomości osoby, która działa w dobrej wierze i zachowuje wszelką staranność wymaganą od osoby przeciętnie zorientowanej (zob. postanowienie z dnia 11 czerwca 2020 r., GMPO/Komisja, C‑575/19 P, niepublikowane, EU:C:2020:448, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). Wykładnia art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. przyjęta przez Trybunał w wyroku z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA (C‑625/11 P, EU:C:2013:594) nie pozwala na wykazanie usprawiedliwionego charakteru błędu popełnionego przez skarżącą w odniesieniu do art. 59 regulaminu postępowania. Artykuł ten ma bowiem zastosowanie od dnia 1 lipca 2015 r., w którym wszedł w życie obecny regulamin postępowania. Tymczasem, jak wyjaśniono w pkt 48 i nast. powyżej, z brzmienia i tytułu tego artykułu wynika w szczególności, że dotyczy on wyłącznie aktów opublikowanych w Dzienniku Urzędowym. W zakresie, w jakim skarżąca podnosi niejasność co do daty publikacji zaskarżonej decyzji ze względu na praktykę stosowaną przez ECHA, należy zauważyć, że publikacja na stronie internetowej tej agencji decyzji dotyczących zidentyfikowania substancji jako wzbudzającej szczególnie duże obawy stanowi właśnie długoletnią praktykę wspomnianej agencji. Ponadto wszystkie dane możliwe do uzyskania i dostępne na stronie internetowej ECHA wskazują, że rozpatrywana publikacja miała miejsce w dniu 16 stycznia 2020 r., jak w szczególności „data włączenia” wymieniona w pozycji dotyczącej PFBS i jego soli, data wejścia w życie wskazana w zaskarżonej decyzji oraz data komunikatu prasowego. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała istnienia wyjątkowych okoliczności, w których w szczególności ECHA zachowywałaby się w sposób, który mógł sam w sobie lub w decydującym stopniu spowodować zrozumiałą wątpliwość w świadomości osoby, która działa w dobrej wierze i zachowuje wszelką staranność wymaganą od osoby przeciętnie zorientowanej. Poza tym skarżąca ani nie powołała się na zaistnienie – ani go nie dowiodła – przypadku nieprzewidywalnych okoliczności lub siły wyższej, który pozwoliłby Sądowi na odstąpienie od rozpatrywanego terminu na podstawie art. 45 akapit drugi Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z całości powyższych rozważań wynika, że należy uwzględnić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez ECHA i że w związku z tym skargę należy odrzucić jako niedopuszczalną z powodu przekroczenia terminu. Zgodnie z art. 144 § 3 regulaminu postępowania jeżeli strona pozwana podnosi zarzut niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu, o którym mowa w art. 130 § 1 tego regulaminu, w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta rozstrzyga się po oddaleniu zarzutu niedopuszczalności lub pozostawieniu go do rozstrzygnięcia w wyroku. Ponadto zgodnie z art. 142 § 2 wspomnianego regulaminu interwencja staje się bezprzedmiotowa między innymi w razie uznania skargi za niedopuszczalną. Z uwagi na to, że zarzut niedopuszczalności podniesiony przez ECHA został uwzględniony w niniejszej sprawie i że w konsekwencji niniejsze postanowienie kończy postępowanie w sprawie, nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku CEFIC o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem ECHA – obciążyć ją jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez ECHA, z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. Zgodnie z art. 144 § 10 regulaminu postępowania w razie wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie głównej przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta składający wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta i strony główne pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w przedmiocie tego wniosku. W konsekwencji CEFIC, skarżąca i ECHA pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   Z powyższych względów SĄD (ósma izba) postanawia, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.   2) Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Europejskiej Rady Przemysłu Chemicznego (CEFIC) o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   3) 3M Belgium pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA), z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   4) 3M Belgium, ECHA i CEFIC pokrywają własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 17 marca 2021 r. Sekretarz E. Coulon Prezes J. Svenningsen ( *1 ) Język postępowania: angielski.