T-181/14

POSTANOWIENIE SĄDU (szósta izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. ( *1 ) „Postępowanie — Ustalenie kosztów” W sprawie T‑181/14 DEP Nürburgring GmbH, z siedzibą w Nürburgu (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów M. Viefhuesa i C. Giersdorfa, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Lutz Biedermann, zamieszkały w Villingen-Schwenningen (Niemcy), reprezentowany przez adwokatów A. Jacoba i M. Ziliox, mającej za przedmiot ustalenie kosztów w następstwie wyroku z dnia 26 listopada 2015 r., Nürburgring/OHIM – Biedermann (Nordschleife) (T‑181/14, niepublikowanego, EU:T:2015:889), SĄD (szósta izba), w składzie: G. Berardis, prezes, S. Papasavvas i O. Spineanu-Matei (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Okoliczności faktyczne, przebieg postępowania i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 20 marca 2014 r. skarżąca, Nürburgring GmbH, wniosła skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 stycznia 2014 r. (sprawa R 163/2013‑4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lutzem Biedermannem a skarżącą. Interwenient, Lutz Biedermann, poparł w sprawie głównej żądania EUIPO. Interwenient wniósł do Sądu o oddalenie skargi i obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r., Nürburgring/OHIM – Biedermann (Nordschleife) (T‑181/14, niepublikowanym, EU:T:2015:889), Sąd oddalił skargę jako bezzasadną i obciążył skarżącą, na podstawie art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenienta. Pismami z dnia 21 kwietnia i 3 maja 2016 r. pełnomocnik interwenienta zażądał od pełnomocnika skarżącej zapłaty kosztów podlegających zwrotowi. Pismem z dnia 4 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącej odpowiedział, co następuje: „[S]yndyk masy upadłościowej nie może dokonać płatności bez wydania formalnego orzeczenia niezależnie od kwoty dochodzonych przez Państwa kosztów. Wobec tego nie możemy tak po prostu dojść do porozumienia i umownie rozwiązać kwestii zwrotu dochodzonych przez Państwa kosztów”. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 27 czerwca 2016 r. interwenient wniósł do Sądu o ustalenie na podstawie art. 170 § 1 regulaminu postępowania kosztów podlegających zwrotowi w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r., Nordschleife (T‑181/14, niepublikowanym, EU:T:2015:889), do których zapłaty zobowiązana jest skarżąca, na kwotę 11885,87 EUR. Skarżąca nie przedstawiła uwag w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów. Co do prawa Z art. 170 § 3 regulaminu postępowania wynika, że w razie sporu dotyczącego kosztów podlegających zwrotowi Sąd, na wniosek zainteresowanej strony i po umożliwieniu przedstawienia uwag stronie, której wniosek dotyczy, orzeka postanowieniem niepodlegającym zaskarżeniu. W tym względzie należy przypomnieć, że w niniejszym wypadku przed złożeniem wniosku o ustalenie kosztów skarżąca poinformowała interwenienta o niemożności wyrażenia zgody na zapłatę jakiejkolwiek kwoty kosztów podlegających zwrotowi bez formalnego orzeczenia Sądu. W świetle szczególnych okoliczności niniejszej sprawy twierdzenie to należy interpretować jako wejście w spór dotyczący zapłaty kosztów podlegających zwrotowi w rozumieniu art. 170 § 1 regulaminu postępowania. Ponadto z faktu, że po złożeniu wniosku o ustalenie kosztów skarżąca poinformowała Sąd o tym, że nie zamierza przedstawiać uwag w przedmiocie tego wniosku, nie można wywodzić, iż wyraża ona zgodę na wysokość dochodzonych kosztów tudzież na ustalenie kosztów podlegających zwrotowi. Zgodnie z art. 140 lit. b) regulaminu postępowania do kosztów podlegających zwrotowi zalicza się niezbędne wydatki poniesione przez strony w związku z postępowaniem, w szczególności koszty podróży i pobytu oraz wynagrodzenie pełnomocników, doradców, adwokatów i radców prawnych. Z przepisu tego wynika, że koszty podlegające zwrotowi są ograniczone z jednej strony do tych, które zostały poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem, a z drugiej strony do tych, które były niezbędne w związku z tym postępowaniem [zob. postanowienie z dnia 17 marca 2016 r., Norma Lebensmittelfilialbetrieb/OHIM – Yorma’s (Yorma Eberl), T‑229/14 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:177, pkt 9 i przytoczone tam orzecznictwo]. Co się tyczy honorariów adwokackich, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sąd Unii Europejskiej nie jest właściwy do określania honorariów należnych od stron na rzecz ich własnych adwokatów, lecz do ustalenia kwoty, do wysokości której takie apanaże podlegają zwrotowi przez stronę obciążoną kosztami postępowania. Orzekając w przedmiocie wniosku o ustalenie kosztów, Sąd nie bierze pod uwagę krajowej taryfy ustalającej wysokość wynagrodzenia adwokatów lub radców prawnych ani umowy zawartej ewentualnie między zainteresowaną stroną a jej pełnomocnikiem lub doradcą (zob. postanowienia: z dnia 11 grudnia 2014 r., Ecoceane/EMSA, T‑518/09 DEP, niepublikowane, EU:T:2014:1109, pkt 12 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 17 marca 2016 r., Yorma Eberl, T‑229/14 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:177, pkt 10 i przytoczone tam orzecznictwo). Z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że w braku właściwych przepisów o charakterze taryfowym Sąd winien dokonać swobodnej oceny danych zebranych w sprawie, mając na uwadze przedmiot i charakter sporu, jego znaczenie pod kątem prawa Unii, jak również stopień trudności sprawy, nakład pracy, jakiego wymagało postępowanie sporne od uczestniczących w nim pełnomocników lub doradców, oraz interesy ekonomiczne, jakie strony miały w tym sporze (zob. postanowienia: z dnia 11 grudnia 2014 r., Ecoceane/EMSA, T‑518/09 DEP, niepublikowane, EU:T:2014:1109, pkt 13 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 17 marca 2016 r., Yorma Eberl, T‑229/14 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:177, pkt 11 i przytoczone tam orzecznictwo). Wreszcie należy wskazać, że w przypadku gdy osoba fizyczna lub prawna jest podatnikiem podatku od wartości dodanej (VAT), może ona odzyskać od organów podatkowych VAT zapłacony od nabytych przez nią towarów i usług. VAT nie stanowi zatem dla niej kosztu, wobec czego kwoty uiszczone z tytułu tego podatku nie mogą być brane pod uwagę do celów obliczania kosztów podlegających zwrotowi [zob. podobnie i analogicznie postanowienie z dnia 19 stycznia 2016 r., Copernicus-Trademarks/OHIM – Blue Coat Systems (BLUECO), T‑685/13 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:31, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo]. W rezultacie kwota dochodzona tytułem VAT‑u jest uznawana za koszt podlegający zwrotowi tylko wówczas, gdy osoba fizyczna lub prawna, która dochodzi tej kwoty, wykaże, że nie jest podatnikiem VAT [zob. analogicznie postanowienie z dnia 21 maja 2014 r., Esge/OHIM – De’Longhi Benelux (KMIX), T‑444/10 DEP, niepublikowane, EU:T:2014:356, pkt 42]. Wysokość kosztów podlegających zwrotowi w niniejszej sprawie należy ustalić z uwzględnieniem powyższych uwag. Przede wszystkim, ponieważ interwenient jako właściciel znaku towarowego jest osobą fizyczną prowadzącą prawdopodobnie działalność gospodarczą i mogącą być podatnikiem VAT, a także zważywszy na fakt, iż nie wykazał on, że nie jest podatnikiem VAT [zob. podobnie postanowienie z dnia 29 czerwca 2015 r., Reber/OHIM – Klusmeier (Wolfgang Amadeus Mozart PREMIUM), T‑530/10 DEP, niepublikowane, EU:T:2015:482, pkt 51], kwota VAT‑u zapłaconego od kosztów i honorariów jego pełnomocnika nie może zostać uznana za koszty podlegające zwrotowi, zgodnie z orzecznictwem przywołanym w pkt 12 powyżej. W konsekwencji kwoty widniejące na fakturach należy uwzględnić bez VAT‑u. Koszty, których zwrotu domaga się interwenient, opiewają na kwotę 9988,13 EUR bez VAT‑u. W tym względzie interwenient przedłożył dwie wystawione przez jego adwokatów faktury z dnia 24 czerwca 2014 r. i 28 września 2015 r., dotyczące honorariów oraz wydatków poniesionych w okresie, odpowiednio, od 4 kwietnia do 24 czerwca 2014 r. (zwanym dalej „pierwszym okresem”) i od 6 sierpnia do 28 września 2015 r. (zwanym dalej „drugim okresem”). Na dochodzone przez interwenienta koszty składają się: — honoraria adwokackie w wysokości 5445 EUR z tytułu pierwszego okresu oraz w wysokości 2648,50 EUR z tytułu drugiego okresu; — koszty podróży i pobytu jednego z pełnomocników związane z udziałem w rozprawie w dniu 16 września 2015 r. w wysokości 1121,65 EUR, należne za drugi okres; — koszty „wpisów”, fotokopii i opłat pocztowych w wysokości 506,38 EUR z tytułu pierwszego okresu oraz w wysokości 266,60 EUR z tytułu drugiego okresu. W przedmiocie honorariów adwokackich Z przedstawionych przez interwenienta dokumentów wynika, że żąda on łącznie zapłaty kwoty 8093,50 EUR, odpowiadającej 29,431 godzinom pracy, które jego adwokat poświęcił zgodnie ze swoim oświadczeniem na czynności związane ze sprawą główną, zadeklarowane na fakturze po stawce 275 EUR za godzinę, czyli 5445 EUR za 19,8 godzin przepracowanych w pierwszym okresie i 2648,50 EUR za 9,631 godzin przepracowanych w drugim okresie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że sprawa główna nie cechowała się żadną szczególną złożonością z uwagi na swój przedmiot i charakter. Dotyczyła ona w istocie kwestii dotyczących zwykłego sporu z zakresu prawa znaków towarowych, a mianowicie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), poruszanych w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego. Skarżąca na poparcie swojej skargi podniosła ponadto tylko jeden zarzut, oparty na braku takiego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Przedmiotowa sprawa nie dotyczyła ani nowych zagadnień prawnych, ani złożonych kwestii faktycznych i nie może zatem zostać uznana za szczególnie trudną. Jednocześnie należy stwierdzić, że sprawa ta nie cechowała się szczególnym znaczeniem z punktu widzenia prawa Unii, zważywszy, że wyrok z dnia 26 listopada 2015 r., Nordschleife (T‑181/14, niepublikowany, EU:T:2015:889) wpisuje się w utrwaloną linię orzecznictwa. Co więcej, interwenient nie podnosił w ramach swojego wniosku o ustalenie kosztów, że owa sprawa cechowała się złożonością lub szczególnym znaczeniem. W drugiej kolejności należy wskazać, że nawet jeżeli przedmiotowa sprawa miała dla interwenienta w sposób oczywisty określone znaczenie gospodarcze, to nie przedłożył on Sądowi żadnego dowodu wykazującego, że taki interes ekonomiczny był w niniejszym wypadku nadzwyczajny lub znacząco odmienny od interesu, który leży u podstaw każdego sprzeciwu wnoszonego wobec zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego [zob. podobnie postanowienia: z dnia 19 marca 2009 r., House of Donuts/OHIM – Panrico (House of donuts), T‑333/04 DEP i T‑334/04 DEP, niepublikowane, EU:T:2009:73, pkt 15; z dnia 12 stycznia 2016 r., Boehringer Ingelheim International/OHIM – Lehning entreprise (ANGIPAX), T‑368/13 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:9, pkt 19]. W trzeciej kolejności, co się tyczy nakładu pracy, którego postępowanie to mogło wymagać od interwenienta, należy przypomnieć, że sąd powinien uwzględnić przede wszystkim całkowitą liczbę godzin pracy, które można obiektywnie uznać za niezbędne w związku z postępowaniem przed Sądem. W tym względzie możliwość dokonania przez sąd Unii oceny wartości wykonanej pracy zależy od precyzyjności dostarczonych informacji (zob. postanowienie z dnia 12 stycznia 2016 r., ANGIPAX, T‑368/13 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:9, pkt 15, 20 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym wypadku w odniesieniu do stawki godzinowej Sąd reprezentuje pogląd, że zastosowana przez adwokata stawka godzinowa w wysokości 275 EUR jest zbyt wysoka, i uważa za właściwe obniżyć ją do wysokości 250 EUR, gdyż taka stawka jest uznawana za uzasadnioną w przypadku sporu tego rodzaju co spór, z którym mamy do czynienia w niniejszej sprawie [zob. podobnie postanowienie z dnia 15 września 2016 r., Giuntoli/EUIPO – Société des produits Nestlé (CREMERIA TOSCANA), T‑256/14 DEP, niepublikowany, EU:T:2016:549, pkt 13 i przytoczone tam orzecznictwo]. Niemniej jednak należy doprecyzować, że stawka ta może zostać uznana za właściwą jedynie dla wynagrodzenia usług szczególnie doświadczonego specjalisty, zdolnego do pracy w sposób bardzo wydajny i szybki. Uwzględnienie wynagrodzenia na takim poziomie musi ponadto w sposób konieczny wiązać się z rygorystyczną oceną całkowitej liczby godzin pracy niezbędnych do celów prowadzenia postępowania spornego (zob. podobnie postanowienie z dnia 18 września 2015 r., Autortiesību un komunicēšanās konsultāciju aģentūra/Latvijas Autoru apvienība i in./Komisja, od T‑414/08 DEP do T‑420/08 DEP i T‑442/08 DEP, niepublikowane, EU:T:2015:726, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji do Sądu należy ustalenie, czy wykonane czynności i sporządzone akty w sposób obiektywny wymagały od adwokata interwenienta 19,8 godzin pracy w pierwszym okresie i 9,631 godzin w drugim okresie. W tym względzie interwenient wymienia dokonane czynności i akty sporządzone przez jego pełnomocnika w ramach sprawy głównej, a mianowicie zapoznanie się ze skargą, przygotowanie odpowiedzi na skargę z dnia 20 czerwca 2014 r., zapoznanie się z odpowiedzią na skargę EUIPO z dnia 13 czerwca 2014 r., sporządzenie wniosku z dnia 8 października 2014 r. o przeprowadzenie rozprawy, przygotowanie odpowiedzi z dnia 6 sierpnia 2015 r. na środek organizacji postępowania zarządzony przez Sąd, zapoznanie się z odpowiedziami skarżącej i EUIPO na wspomniany środek organizacji postępowania, odpowiednio, z dnia 29 lipca i 3 sierpnia 2015 r., przygotowanie się do rozprawy, która odbyła się w dniu 16 września 2015 r., i wreszcie udział w niej. Dwie przedstawione przez interwenienta faktury z dnia 24 czerwca 2014 r. i 28 września 2015 r. nie zawierają jednak precyzyjnego wyliczenia, które wskazywałoby na czas poświęcony na wykonanie każdej z tych czynności. Brak bardziej dokładnych informacji czyni zaś szczególnie trudną weryfikację kosztów poniesionych w związku z postępowaniem przed Sądem i ich niezbędnego do tego celu charakteru. W tych okolicznościach konieczna staje się rygorystyczna ocena godzin, za które wynagrodzenie podlega zwrotowi [zob. podobnie postanowienie z dnia 1 sierpnia 2014 r., Phonebook of the World/OHIM – Seat Pagine Gialle (PAGINE GIALLE), T‑589/11 DEP, niepublikowane, EU:T:2014:731, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo]. Jeżeli chodzi o postępowanie w sprawie głównej, należy odnotować, że pisemny etap postępowania polegał na wymianie pism procesowych, a rozprawa została przeprowadzona w dniu 16 września 2015 r. Należy zauważyć, że przejawem rzeczywistego udziału interwenienta w postępowaniu przed Sądem są dwie strony uwag dotyczących języka postępowania, przedstawienie odpowiedzi na skargę o długości dziesięciu stron, przedstawienie stanowiska w przedmiocie przeprowadzenia rozprawy o długości dwóch stron, sporządzenie odpowiedzi na zarządzony przez Sąd środek organizacji postępowania o długości dwóch stron oraz udział w rozprawie. Po pierwsze, należy wskazać, że odpowiedź interwenienta na skargę zawierała argumentację poświęconą odparciu argumentów skarżącej dotyczących kwestii, która była już debatowana przed izbą odwoławczą, czyli porównania kolidujących ze sobą oznaczeń. Należy zatem stwierdzić, że przygotowanie wspomnianego pisma nie nastręczało żadnych większych trudności. Zauważenia wymaga ponadto, że pełnomocnik interwenienta miał już szeroką wiedzę na temat sprawy, ponieważ reprezentował go już w postępowaniu administracyjnym. Powyższa okoliczność sprawiła, że jego praca została ułatwiona, i pozwoliła skrócić czas pracy poświęcony na przygotowanie odpowiedzi na skargę. Z orzecznictwa wynika bowiem, że praca wykonana w toku postępowania przed izbą odwoławczą zmniejsza nakład pracy, jakiej wymaga postępowanie przed Sądem, a w konsekwencji prowadzi do obniżenia kwot, jakie z tego tytułu mogą podlegać zwrotowi (postanowienie z dnia 19 stycznia 2016 r., BLUECO, T‑685/13 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:31, pkt 21). Po drugie, należy stwierdzić, że uwagi dotyczące języka postępowania, które nie miały na celu jego zakwestionowania, uzasadnienie stanowiska w kwestii przeprowadzenia rozprawy oraz odpowiedź na zarządzony przez Sąd środek organizacji postępowania są bardzo krótkimi dokumentami. Po trzecie, należy zauważyć, że rozprawa, w której uczestniczył interwenient, trwała jedną godzinę i trzy minuty. Po czwarte, co się tyczy faktury z dnia 28 września 2015 r. dotyczącej drugiego okresu, również na niej widnieją koszty odnoszące się do okresu poprzedzającego dzień 16 września 2015 r. – dzień, w którym odbyła się rozprawa, związane ze sprawozdaniem z tej ostatniej sporządzonym w dniu 18 września 2015 r., przy czym ich wysokości nie można dokładnie ustalić z powodu braku podziału kosztów na wspomnianej fakturze (zob. pkt 23 powyżej). Zgodnie z orzecznictwem zaś należy odmówić zwrotu kosztów dotyczących okresu po przeprowadzeniu ustnego etapu postępowania, jeżeli – jak w niniejszym wypadku – po rozprawie nie został wydany żaden dokument procesowy (zob. podobnie postanowienie z dnia 17 marca 2016 r., Yorma Eberl, T‑229/14 DEP, niepublikowane, EU:T:2016:177, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo). Z powyższego wynika, że liczba godzin zafakturowana przez pełnomocnika interwenienta jest wyższa niż ta, która może zostać uznana za niezbędną do celów postępowania przed Sądem w sprawie głównej, tym bardziej że przedstawione przez interwenienta rachunki nie są wystarczająco precyzyjne, aby można było ocenić, czy taka liczba godzin była uzasadniona. W rezultacie Sąd uznaje za właściwe ustalić całkowitą ilość czasu pracy adwokata interwenienta obiektywnie niezbędnego do celów reprezentowania go w sądowej fazie postępowania na 18 godzin. Zważywszy na ogół powyższych uwag, słuszne jest ustalenie kosztów podlegających zwrotowi poniesionych przez interwenienta z tytułu honorariów adwokackich na kwotę 4500 EUR. W przedmiocie wydatków Co się tyczy kosztów podróży i pobytu pełnomocnika interwenienta związanych z uczestnictwem w rozprawie w dniu 16 września 2015 r. oraz kosztów „wpisów”, fotokopii i opłat pocztowych, pełnomocnik interwenienta oszacował je, odpowiednio, z jednej strony na 1121,65 EUR i z drugiej strony na 506,38 EUR w odniesieniu do pierwszego okresu i na 266,60 EUR w odniesieniu do drugiego okresu. Jeżeli chodzi o koszty podróży i pobytu pełnomocnika interwenienta, należy zauważyć, że zafakturował on kwotę 1121,65 EUR tytułem przelotu samolotem i przejazdu taksówką, a także pobytu w hotelu. Należy jednak stwierdzić, że te rozmaite koszty nie zostały wyszczególnione, a interwenient nie przedstawił, w celu dowiedzenia ich wysokości, żadnych rachunków poza fakturą z dnia 28 września 2015 r., która została mu wystawiona przez jego pełnomocnika. Tymczasem to na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia dokumentów potwierdzających, które pozwolą wykazać, że koszty podróży i pobytu, których zwrotu się domaga, faktycznie zostały poniesione i w jakiej wysokości. Ani strona obciążona kosztami, ani Sąd nie mogą bowiem być zobowiązane do oszacowania takich kosztów na podstawie, jak ma to miejsce w niniejszym wypadku, zwykłego kwotowego wskazania wnioskodawcy. W rezultacie w niniejszej sprawie interwenient ma obowiązek przedstawienia w szczególności faktury zakupu biletu lotniczego, tudzież kart pokładowych, faktury za hotel, tudzież dowodu dokonania rezerwacji hotelowej, oraz rachunku lub rachunków za taksówkę. Sąd uważa zatem, iż w braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, które pozwoliłyby wykazać, że koszty podróży i pobytu pełnomocnika interwenienta faktycznie zostały poniesione i, odpowiednio, w jakiej wysokości, skarżąca nie może zostać zobowiązana do zwrotu na rzecz interwenienta takich kosztów i należy uznać, że nie ma zatem kosztów podlegających zwrotowi z tego tytułu. Co się tyczy kosztów „wpisów”, fotokopii i opłat pocztowych wyliczonych na kwotę 506,38 EUR w odniesieniu do pierwszego okresu i 266,60 EUR w odniesieniu do drugiego okresu, Sąd reprezentuje pogląd, że są one zbyt wysokie, a w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy uważa w związku z tym za właściwe ryczałtowe ustalenie wysokości kosztów podlegających zwrotowi z tego tytułu na kwotę 100 EUR. Ze względu na całość powyższych rozważań Sąd uznaje za słuszne ustalenie kosztów podlegających zwrotowi poniesionych przez interwenienta w związku z postępowaniem przed Sądem na kwotę 4600 EUR, która to kwota uwzględnia wszystkie okoliczności sprawy do chwili wydania niniejszego postanowienia.   Z powyższych względów SĄD (szósta izba) postanawia, co następuje:   Łączna wysokość kosztów podlegających zwrotowi przez Nürburgring GmbH na rzecz Lutza Biedermanna zostaje ustalona na kwotę 4600 EUR.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 26 stycznia 2017 r.   Sekretarz E. Coulon Prezes G. Berardis ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.