T-194/25

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (druga izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) z dnia 29 kwietnia 2026 r.(*) Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek akcyzowy – Akcyza stosowana do wyrobów tytoniowych – Tytoń do palenia – Pojęcie „tytoniu nadającego się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego” – Artykuł 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64/UE – Fragmenty (skrawki) surowego tytoniu, który nie został pocięty, lecz został wymłócony i odżyłowany, i który może zostać przetworzony na tytoń do fajek wodnych w drodze złożonego procesu przeprowadzanego przez konsumenta w domu W sprawie T‑194/25 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy, Niemcy) postanowieniem z dnia 17 września 2024 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 marca 2025 r., w postępowaniu: Hauptzollamt A przeciwko Scrap-Transporteur, SĄD (druga izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów), w składzie: N. Półtorak, prezeska, G. Hesse (sprawozdawca), G. Steinfatt, D. Petrlík i I. Dimitrakopoulos, sędziowie, rzeczniczka generalna: M. Brkan, sekretarz: P. Cullen, administrator, uwzględniając przekazanie Sądowi przez Trybunał w dniu 20 marca 2025 r. wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 50b akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zważywszy na dziedzinę, o której mowa w art. 50b akapit pierwszy lit. b) statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, oraz niewystępowanie niezależnej kwestii dotyczącej wykładni w rozumieniu art. 50b akapit drugi statutu, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 stycznia 2026 r., rozważywszy uwagi, które przedstawili: –        w imieniu Scrap-Transporteur – L. Beernink, T. Krause i M. Nagel, Rechtsanwälte, –        w imieniu rządu niemieckiego – J. Möller i N. Scheffel, w charakterze pełnomocników, –        w imieniu Komisji Europejskiej – M. Björkland i B. Eggers, w charakterze pełnomocników, podjąwszy, po zapoznaniu się ze stanowiskiem rzeczniczki generalnej, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii, wydaje następujący Wyrok 1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2011, L 176, s. 24). 2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Hauptzollamt A (głównym urzędem celnym A, Niemcy) (zwanym dalej „urzędem celnym”) a Scrap‑Transporteur w przedmiocie zabezpieczenia towarów przewożonych w obrębie Niemiec należącym do tego ostatniego pojazdem.  Ramy prawne  Prawo Unii 3        Motywy 2, 3, 8, 9 i 15 dyrektywy 2011/64 mają następujące brzmienie: „(2)      Unijne przepisy podatkowe dotyczące wyrobów tytoniowych wymagają zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i równocześnie wysokiego poziomu ochrony zdrowia […]. (3)      Jednym z celów Traktatu o Unii Europejskiej jest ustanowienie unii gospodarczej, której cechy są podobne do tych występujących na rynku krajowym, w obrębie której istnieje zdrowa konkurencja. W odniesieniu do wyrobów tytoniowych osiągnięcie tego celu przewiduje, że stosowanie w państwach członkowskich podatków mających wpływ na spożycie wyrobów w tym sektorze nie zakłóca warunków konkurencji i nie hamuje swobodnego przepływu tych wyrobów w Unii. […] (8)      W interesie jednolitego i sprawiedliwego opodatkowania należy ustanowić definicję papierosów, cygar i cygaretek oraz innego tytoniu do palenia w taki sposób, aby […] tytoń do palenia, który jest podobny pod wieloma względami do tytoniu drobno krojonego przeznaczonego do skręcania papierosów, był traktowany do celów podatku akcyzowego jako tytoń drobno krojony […]. (9)      Jeśli chodzi o podatek akcyzowy, harmonizacja struktur musi w szczególności zapobiegać zakłócaniu konkurencji różnych kategorii wyrobów tytoniowych należących do tej samej grupy przez skutki nałożenia podatku i w konsekwencji doprowadzić do otwarcia rynków krajowych państw członkowskich. […] (15)      W odniesieniu do cen i poziomów podatku akcyzowego, w szczególności w odniesieniu do papierosów, które stanowią zdecydowanie najważniejszą kategorię wyrobów tytoniowych, jak również w odniesieniu do tytoniu drobno krojonego przeznaczonego do skręcania papierosów, nadal istnieją znaczne różnice pomiędzy państwami członkowskimi, które mogą zakłócać działanie rynku wewnętrznego. Dlatego pewien stopień zbieżności pomiędzy poziomami podatków stosowanymi w państwach członkowskich pomógłby w ograniczeniu oszustw i przemytu w Unii”. 4        Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2011/64 przewiduje, co następuje: „Do celów niniejszej dyrektywy wyroby tytoniowe oznaczają: […] c)      tytoń do palenia; (i)      tytoń drobno krojony do skręcania papierosów; (ii)      inny tytoń do palenia”. 5        Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2011/64 brzmi, jak następuje: „Do celów niniejszej dyrektywy za cygara lub cygaretki uznaje się […] wyroby, jeśli mogą one być oraz, biorąc pod uwagę ich właściwości i zwykłe oczekiwania konsumentów, są przeznaczone wyłącznie do palenia w tej postaci […]”. 6        W art. 5 ust. 1 dyrektywy 2011/64 przewidziano, co następuje: „Do celów niniejszej dyrektywy tytoń do palenia oznacza: a)      tytoń, który został pocięty lub inaczej podzielony, skręcony lub sprasowany w postaci bloków oraz nadający się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego; b)      odpady tytoniowe […]”.  Prawo niemieckie 7        Paragraf 1 Tabaksteuergesetz (ustawy o podatku od wyrobów tytoniowych) z dnia 15 lipca 2009 r. (BGBl. 2009 I, s. 1870), zmieniony Fünftes Gesetz zur Änderung von Verbrauchsteuergesetzen (piątą ustawą w sprawie nowelizacji ustaw dotyczących podatku akcyzowego) z dnia 21 grudnia 2010 r. (BGBl. 2010 I, s. 2221), stanowi, co następuje: „(1)      Wyroby tytoniowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od wyrobów tytoniowych na terytorium podatkowym […]. Podatek od wyrobów tytoniowych jest podatkiem akcyzowym w rozumieniu ordynacji podatkowej. (2)      Wyrobami tytoniowymi są: […] 3.      tytoń do palenia (tytoń drobno krojony i tytoń do fajki): tytoń, który został pocięty lub inaczej podzielony, skręcony lub sprasowany w postaci bloków oraz nadający się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego; […]”.  Postępowanie główne i pytania prejudycjalne 8        B, spółka z siedzibą w jednym z państw członkowskich, miesza nieprzetworzone liście suszonego ogniowo‑rurowo tytoniu typu Virginia, a następnie dokonuje ich odżyłowania i pakuje je w paczki o różnych rozmiarach. Zleciła ona, by C, spółce z siedzibą w Niemczech, dostarczono siedem kartonów tych liści tytoniu o łącznej wadze 1225 kg; w dniu 7 lutego 2017 r. zostały one zabezpieczone przez Zollfahndungsamt (urząd celno‑dochodzeniowy, Niemcy). Owe towary, które były przeznaczone dla D, innej spółki z siedzibą w Niemczech, na potrzeby wykorzystania ich do produkcji tytoniu do fajek wodnych, znajdowały się na pokładzie samochodu dostawczego prowadzonego przez Scrap‑Transporteur, prokurenta C. 9        Urząd celno-dochodzeniowy wszczął względem Scrap‑Transporteur postępowanie dochodzeniowe, podejrzewając popełnienie oszustwa podatkowego. Podczas przesłuchania ten ostatni wyjaśnił, że zabezpieczone towary były nie tytoniem do palenia, lecz tytoniem surowym, przeznaczonym do przetworzenia w Niemczech na tytoń do fajek wodnych. 10      Bildungs- und Wissenschaftszentrum der Bundesfinanzverwaltung (ośrodek kształcenia i badań naukowych federalnej administracji finansowej, Niemcy) przeprowadził analizę próbki zabezpieczonych towarów i ustalił, że składały się one z fragmentów (skrawków) tytoniu, to znaczy kawałków liści surowego tytoniu, które nie zostały ani zaromatyzowane, ani przetworzone, uzyskanych przy młóceniu liści tytoniu i przystosowanych do spożycia, w związku z czym nie można było wykluczyć ich wykorzystania w fajce lub jako wypełnienia papierosów samodzielnie skręcanych. Ów tytoń, którego jedynie niewielka część miała zostać rozdrobniona za pomocą rozdrabniacza ogrodowego, można było palić w fajce wodnej po poddaniu go obróbce termicznej przy wykorzystaniu wody, gliceryny i cukru oraz późniejszym wymieszaniu go z aromatem do fajki. Z ustaleń wspomnianego ośrodka wynikało również, że konsument końcowy jest w stanie przeprowadzić poszczególne etapy przetwarzania, korzystając z instrukcji dostępnych w Internecie. Wreszcie, jeżeli chodzi o taryfę celną, fragmenty te należało uznać za odpady tytoniowe objęte pozycją 2401 Nomenklatury scalonej, zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1). 11      W konsekwencji urząd celny wymierzył podatek od wyrobów tytoniowych należny od C i Scrap‑Transporteur, ponoszących odpowiedzialność solidarną. Scrap‑Transporteur wniósł odwołanie od tej decyzji wymiarowej, przedstawiając ekspertyzę, w której stwierdzono, że zabezpieczone towary są surowym tytoniem wysokiej jakości, który może zostać przetworzony na tytoń do fajek wodnych lub na inne formy tytoniu. 12      W związku z oddaleniem tego odwołania Scrap-Transporteur wniósł skargę do właściwego do rozpoznania sprawy Finanzgericht (sądu ds. finansowych, Niemcy), który ją uwzględnił. Wyznaczony przez ten sąd biegły stwierdził bowiem, że średnia wilgotność na poziomie 6,9 % jest charakterystyczna dla tytoniu surowego i że tytoniu takiego nie można palić bez poddania go uprzedniej obróbce przemysłowej. W konsekwencji Finanzgericht (sąd ds. finansowych) orzekł, że zabezpieczony towar jest nieprzetworzonym surowym tytoniem, wobec czego nie podlega on opodatkowaniu podatkiem od wyrobów tytoniowych. 13      Urząd celny wniósł skargę rewizyjną od wyroku Finanzgericht (sądu ds. finansowych) do Bundesfinanzhof (federalnego trybunału finansowego, Niemcy), który jest sądem odsyłającym. 14      Ze względu na niepewność co do kwalifikacji odnośnego wyrobu jako tytoniu „nadającego się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 Bundesfinanzhof (federalny trybunał finansowy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: „1)      Czy sformułowanie »tytoń […] nadający się do palenia« zawarte w art. 5 ust. 1 lit. a) [dyrektywy 2011/64] należy interpretować w ten sposób, że taka zdatność występuje wyłącznie w przypadku wyrobów, które w powszechnej opinii są palone? 2)      Czy sformułowanie »bez dalszego przetwarzania przemysłowego« zawarte w art. 5 ust. 1 lit. a) [dyrektywy 2011/64] należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również relatywnie złożone metody, które mogą być przeprowadzane przez konsumentów w domu?”.  W przedmiocie pytań prejudycjalnych  W przedmiocie pytania pierwszego 15      Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 należy interpretować w ten sposób, że przy dokonywaniu oceny, czy dany wyrób jest wyrobem „nadającym się do palenia”, należy opierać się na powszechnej percepcji. 16      Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 „tytoń, który został pocięty lub inaczej podzielony, skręcony lub sprasowany w postaci bloków oraz nadający się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego” należy do kategorii „tytoniu do palenia”. 17      Co się tyczy określenia „nadający się do palenia”, należy na wstępie przypomnieć, że określeniom zawartym w przepisie prawa Unii Europejskiej, który nie zawiera żadnego wyraźnego odesłania do prawa państw członkowskich na potrzeby ustalenia jego znaczenia i zakresu, należy zwykle nadawać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię, której należy dokonywać z uwzględnieniem brzmienia tego przepisu, kontekstu, w jaki się on wpisuje, oraz celów zamierzonych przez uregulowania, których część on stanowi (zob. wyrok z dnia 24 października 2024 r., Kwantum Nederland i Kwantum België, C‑227/23, EU:C:2024:914, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo). 18      W pierwszej kolejności trzeba stwierdzić, że brzmienie art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 nie zawiera, na potrzeby klasyfikowania wyrobów do kategorii „tytoniu do palenia”, żadnego odniesienia do percepcji konsumentów. I tak z określenia „nadający się do palenia” wynika, że oznacza ono, iż wyrób może być palony, w tym sensie, że ogrzewanie i spalanie tego wyrobu prowadzi do wytworzenia dymu do wdychania (zob. podobnie wyrok z dnia 16 września 2020 r., Skonis ir kvapas, C‑674/19, EU:C:2020:710, pkt 34). Wynika z tego, że określenie „nadający się do palenia” nie obejmuje kryterium wiążącego się z percepcją konsumentów. 19      W drugiej kolejności – wykładnia ta znajduje potwierdzenie w kontekście, w jaki art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 się wpisuje. I tak art. 4 ust. 1 tej dyrektywy przewiduje, że wyroby z tytoniu uznaje się za „cygara lub cygaretki”, jeżeli „mogą one być oraz, biorąc pod uwagę ich właściwości i zwykłe oczekiwania konsumentów, są przeznaczone wyłącznie do palenia w tej postaci […]”. Natomiast, jak wynika z pkt 18 powyżej, w art. 5 ust. 1 lit. a) wspomnianej dyrektywy takiej przesłanki odnoszącej się do zwykłych oczekiwań konsumentów nie wymieniono. Skoro oba te przepisy należą do tego samego rozdziału owej dyrektywy, prawodawca mógł dodać kryterium wiążące się ze zwykłymi oczekiwaniami konsumentów lub z powszechną percepcją do art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64, jeżeli jego zamierzeniem było nadanie temu przepisowi takiego sensu. 20      W trzeciej kolejności – z motywu 3 dyrektywy 2011/64 wynika, że ma ona zapewnić, by stosowanie w państwach członkowskich podatków mających wpływ na spożycie wyrobów w sektorze wyrobów tytoniowych nie zakłócało warunków konkurencji i nie hamowało swobodnego przepływu tych wyrobów w Unii. W szczególności w motywie 8 tej dyrektywy wskazano w istocie, że wyroby, które są pod wieloma względami podobne do wyrobów objętych wspomnianą dyrektywą, powinny być traktowane jak te ostatnie, aby zapewnić jednolite i sprawiedliwe opodatkowanie, natomiast motyw 9 owej dyrektywy przewiduje, że harmonizacja struktur akcyzy musi zapobiegać zakłócaniu konkurencji różnych kategorii wyrobów tytoniowych należących do tej samej grupy przez skutki nałożenia podatku i w konsekwencji doprowadzić do otwarcia rynków krajowych państw członkowskich (zob. podobnie wyrok z dnia 6 kwietnia 2017 r., Eko‑Tabak, C‑638/15, EU:C:2017:277, pkt 18). 21      Co więcej, z motywu 15 dyrektywy 2011/64 wynika, że „pewien stopień zbieżności pomiędzy poziomami podatków stosowanymi w państwach członkowskich pomógłby w ograniczeniu oszustw i przemytu w Unii”. Wreszcie, zgodnie z motywem 2 dyrektywy 2011/64, jej celem jest w szczególności zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia. 22      Osiągnięcie wyżej wymienionych celów wymaga dokonywania takiej wykładni art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64, która nie będzie zawężająca (zob. podobnie wyrok z dnia 6 kwietnia 2017 r., Eko‑Tabak, C‑638/15, EU:C:2017:277, pkt 24). W istocie taka wykładnia tego przepisu, która uwzględniałaby percepcję konsumentów, mogłaby skutkować ograniczeniem zakresu wyrobów, które klasyfikowano by do kategorii „tytoniu do palenia” w rozumieniu dyrektywy 2011/64, i negatywnie wpłynąć na poziom ochrony zdrowia, do którego zapewnienia dyrektywa ta dąży, ponieważ wyroby te mogłyby nie podlegać opodatkowaniu według tych samych zasad. Wreszcie, co się tyczy harmonizacji kategorii tytoniu z myślą o ochronie konkurencji, o swobodnym przepływie towarów i o przeciwdziałaniu oszustwom, percepcja konsumentów stanowi kryterium, które w poszczególnych państwach członkowskich może się różnić i które stwarza ryzyko zaszkodzenia wspomnianej harmonizacji. 23      W związku z tym odpowiedź na pytanie pierwsze powinna brzmieć następująco: art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 należy interpretować w ten sposób, że przy dokonywaniu oceny, czy dany wyrób jest wyrobem „nadającym się do palenia”, nie należy opierać się na powszechnej percepcji.  W przedmiocie pytania drugiego 24      Poprzez pytanie drugie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 należy interpretować w ten sposób, że określenie „bez dalszego przetwarzania przemysłowego” obejmuje również metody składające się z kilku etapów, które jednakże konsumenci mogą przeprowadzić w swoim domu. 25      Co się tyczy pojęcia „przetwarzania przemysłowego” użytego w art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64, powszechnie oznacza ono przetwarzanie surowców w dobra materialne, zazwyczaj na dużą skalę, odbywające się przy zastosowaniu standaryzowanego procesu (wyrok z dnia 6 kwietnia 2017 r., Eko‑Tabak, C‑638/15, EU:C:2017:277, pkt 30). 26      Z orzecznictwa Trybunału wynika, że pojęciem „przetwarzania przemysłowego” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 nie jest objęta prosta obróbka, dzięki której niegotowy wyrób z tytoniu ma nadawać się do palenia (zob. podobnie wyrok z dnia 6 kwietnia 2017 r., Eko‑Tabak, C‑638/15, EU:C:2017:277, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). 27      W tych okolicznościach za nadający się do palenia bez „dalszego przetwarzania przemysłowego” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 należy uznać wyrób tytoniowy, który jest gotowy lub który można łatwo uczynić gotowym, przy zastosowaniu środków nieprzemysłowych, do palenia (wyrok z dnia 6 kwietnia 2017 r., Eko‑Tabak, C‑638/15, EU:C:2017:277, pkt 32). Jednakże względna złożoność procesu przygotowywania nie może sama w sobie wystarczyć do nadania mu charakteru przemysłowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64. 28      W sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym czynności wymagane do uczynienia tytoniu gotowym do palenia nie ograniczają się do umieszczenia zrolowanego tytoniu w papierosowej tutce (zob. podobnie wyrok z dnia 6 kwietnia 2017 r., Eko‑Tabak, C‑638/15, EU:C:2017:277, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie sąd odsyłający uściśla, że odnośny wyrób może być palony po obróbce, której konsument może go poddać w domu. Odnośny tytoń poddano wstępnemu procesowi suszenia, po którym powinien on być utrzymywany w stanie kontrolowanej wilgotności. Co więcej, wyrób ten powinien jeszcze zostać zagotowany z wodą, gliceryną i cukrem oraz wymieszany z kompozycją aromatyzowaną zwykle dodawaną do tytoniu do fajek wodnych. Według sądu odsyłającego w Internecie dostępne są stosowne filmy instruktażowe. 29      W niniejszym wypadku, po pierwsze, poszczególne etapy przetwarzania wyrobu opisane przez sąd odsyłający, a mianowicie zagotowanie z wodą, gliceryną i cukrem oraz wymieszanie z aromatami, nie wymagają zastosowania żadnego standaryzowanego procesu. Po drugie, swobodny internetowy dostęp do szczegółowych instrukcji dla konsumentów pozwalających na przeprowadzenie tych etapów potwierdza, że proces ten różni się od przetwarzania przemysłowego w rozumieniu orzecznictwa przywołanego w pkt 25 powyżej. 30      Z zastrzeżeniem zweryfikowania tego przez sąd odsyłający, mamy tu do czynienia z metodami, z których konsumenci mogą korzystać w swoim domu i które nie wymagają zdolności do przetwarzania dużych ilości tytoniu w ramach standaryzowanych procesów. 31      W związku z tym odpowiedź na pytanie drugie powinna brzmieć następująco: art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 należy interpretować w ten sposób, że określenie „bez dalszego przetwarzania przemysłowego” obejmuje metody składające się z kilku etapów, które jednakże konsumenci mogą przeprowadzić w swoim domu.  W przedmiocie kosztów 32      Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Sądowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi. Z powyższych względów SĄD (druga izba rozpoznająca sprawy w składzie pięciu sędziów) orzeka, co następuje: 1)      Artykuł 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych należy interpretować w ten sposób, że przy dokonywaniu oceny, czy dany wyrób jest wyrobem „nadającym się do palenia”, nie należy opierać się na powszechnej percepcji. 2)      Artykuł 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/64 należy interpretować w ten sposób, że określenie „bez dalszego przetwarzania przemysłowego” obejmuje metody składające się z kilku etapów, które jednakże konsumenci mogą przeprowadzić w swoim domu. Półtorak Hesse Steinfatt Petrlík         Dimitrakopoulos Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 kwietnia 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: niemiecki.