T-195/07

PostanowienieTSUE2008-09-23CELEX: 62007TO0195ECLI:EU:T:2008:389

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy decyzja Komisji Europejskiej dotycząca krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPR) bezpośrednio dotyczy podmiotu gospodarczego, który zamierza ubiegać się o indywidualne uprawnienia, w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, co czyni skargę o stwierdzenie nieważności dopuszczalną?

Ratio decidendi

Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ decyzja Komisji, choć dotyczyła KPR, nie miała bezpośredniego wpływu na sytuację prawną skarżącej spółki. Decyzja Komisji jedynie zatwierdzała ogólne ramy KPR, pozostawiając państwu członkowskiemu (Polsce) swobodę w zakresie indywidualnego przydzielania uprawnień do emisji. W konsekwencji, to akty krajowe, a nie decyzja Komisji, bezpośrednio kształtowały sytuację prawną skarżącej, co wykluczało spełnienie kryterium bezpośredniego oddziaływania wymaganego dla dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności.

Stan faktyczny

Lafarge Cement SA wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. Decyzja ta dotyczyła krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych dla Polski na lata 2008–2012, notyfikowanego zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE. Skarżąca spółka, jako podmiot objęty systemem handlu uprawnieniami do emisji, kwestionowała tę decyzję.

Rozstrzygnięcie

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. 2) Lafarge Cement SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 23 września 2008 r. – Lafarge Cement przeciwko Komisji (sprawa T‑195/07) Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008–2012 – Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków – Kompetencje państw członkowskich w zakresie indywidualnego przyznawania uprawnień do emisji – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność 1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezpośrednie oddziaływanie – Kryteria (art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87, art. 9 ust. 1, 3, art. 11 ust. 2) (por. pkt 22, 28, 44, 45) 2. Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPR) – Procedura notyfikacji KPR (art. 175 WE, 176 WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87, art. 9 ust. 3, art. 11 ust. 1, 2) (por. pkt 32–39) Przedmiot Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32). Sentencja 1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. 2) Lafarge Cement SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.