T-196/07

PostanowienieTSUE2008-09-23CELEX: 62007TO0196ECLI:EU:T:2008:390

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy decyzja Komisji Europejskiej dotycząca krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, wydana na podstawie dyrektywy 2003/87/WE, bezpośrednio dotyczy podmiotu gospodarczego w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE, co uzasadnia dopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez ten podmiot?

Ratio decidendi

Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu wobec krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych nie wywierała bezpośredniego oddziaływania na skarżącą spółkę. Decyzja ta dotyczyła planu jako całości, a nie indywidualnego przydziału uprawnień, który pozostawał w gestii państwa członkowskiego. W konsekwencji, decyzja Komisji nie wpływała bezpośrednio na sytuację prawną skarżącej, pozostawiając państwu członkowskiemu swobodę w zakresie dalszych działań, co wyklucza spełnienie kryterium bezpośredniego oddziaływania wymaganego dla dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności.

Stan faktyczny

Dyckerhoff Polska sp. z o.o. wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. Decyzja ta dotyczyła krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012, notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE.

Rozstrzygnięcie

1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. 2) Dyckerhoff Polska sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 23 września 2008 r. – Dyckerhoff Polska przeciwko Komisji (sprawa T‑196/07) Skarga o stwierdzenie nieważności – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008–2012 – Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków – Kompetencje państw członkowskich w zakresie indywidualnego przyznawania uprawnień do emisji – Brak bezpośredniego oddziaływania – Niedopuszczalność 1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Osoby fizyczne lub prawne – Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie – Bezpośrednie oddziaływanie – Kryteria (art. 230 akapit czwarty WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87, art. 9 ust. 1, 3, art. 11 ust. 2) (por. pkt 22, 28, 44, 45) 2. Środowisko naturalne – Zanieczyszczenie powietrza – Dyrektywa 2003/87 – Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (KPRU) – Procedura notyfikacji KPRU (art. 175 WE, 176 WE; dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87, art. 9 ust. 3, art. 11 ust. 1, 2) (por. pkt 32–39) Przedmiot Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32). Sentencja 1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. 2) Dyckerhoff Polska sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.