T-202/23

WYROK SĄDU (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 30 kwietnia 2025 r. ( *1 ) Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu (2022) – Decyzja o nieawansowaniu strony skarżącej do grupy zaszeregowania AST 8 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Wykazanie perspektywy awansu – Dopuszczalność – Artykuł 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Mnożniki odniesienia – Artykuł 45 ust. 1 statutu – Porównanie osiągnięć W sprawie T‑202/23 Ville Kivikoski, zamieszkały w Wezembeek-Oppem (Belgia), Ottavia Maffia, zamieszkała w Brukseli (Belgia), Peter Pristovnik, zamieszkały w Brukseli, których reprezentowała N. de Montigny, avocate, strona skarżąca, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, którą reprezentowali M. Bauer i I. Demoulin, działający w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD (dziewiąta izba w składzie powiększonym), w składzie: S. Papasavvas, prezes, L. Truchot, H. Kanninen, M. Sampol Pucurull i T. Perišin (sprawozdawczyni), sędziowie, sekretarz: L. Ramette, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 18 września 2024 r., wydaje następujący Wyrok W skardze wniesionej na podstawie art. 270 TFUE skarżący, Ville Kivikoski, Ottavia Maffia i Peter Pristovnik, dochodzą stwierdzenia nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2022 r. o nieawansowaniu ich do grupy zaszeregowania AST 8 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2022 r. (zwanej dalej „decyzją o nieawansowaniu”). Okoliczności powstania sporu Skarżący są urzędnikami Rady w grupie zaszeregowania AST 7. W dniu 20 czerwca 2022 r. w komunikacie do personelu nr 30/22 Sekretariat Generalny Rady opublikował listę urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans, którzy posiadają między innymi co najmniej dwuletni staż pracy w ich grupie zaszeregowania na dzień 1 stycznia 2022 r., a także liczbę awansów dostępnych dla każdej grupy funkcyjnej i grupy zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu za 2022 r. Lista ta wymieniała nazwiska skarżących pośród 81 urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AST 8 i informowała o udostępnieniu kwoty 18 awansów do tej grupy zaszeregowania. W dniu 13 lipca 2022 r. w komunikacie do personelu nr 38/22 organ powołujący Rady przyjął decyzję o nieawansowaniu, publikując i zatwierdzając listę pracowników grupy funkcyjnej AST rekomendowanych do awansu przez komitet konsultacyjny ds. awansów. Nazwiska skarżących nie figurowały na tej liście. W dniu 12 października 2022 r. skarżący złożyli zażalenie na decyzję o nieawansowaniu na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). W zażaleniu skarżący podnieśli, że decyzja o nieawansowaniu, po pierwsze, była sprzeczna z art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego w związku z sekcją B załącznika I do regulaminu pracowniczego (zwanymi dalej „przepisami regulaminu pracowniczego”), ponieważ w ramach postępowania w sprawie awansu za 2022 r. do grupy zaszeregowania AST 8 należało udostępnić kwotę 37, a nie 18 awansów, a po drugie, decyzja ta naruszała zasady równego traktowania, przewidywalności i pewności prawa. Sekretarz generalna Rady oddaliła zażalenie skarżących w drodze decyzji z dnia 2 lutego 2023 r. (zwanej dalej „decyzją oddalającą zażalenie”). W decyzji oddalającej zażalenie sekretarz generalna Rady uznała, że zażalenie skarżących jest niedopuszczalne, ponieważ nie wykazali oni, że gdyby przestrzegano liczby stanowisk dostępnych ich zdaniem na potrzeby awansu, mieliby oni perspektywę awansu. Posiłkowo podniosła ona, że mnożniki przewidziane w sekcji B załącznika I do regulaminu pracowniczego (zwane dalej „mnożnikami odniesienia”) nie znajdują zastosowania, wskazując, że ich zastosowanie prowadziłoby do automatycznego awansu urzędników z grupy zaszeregowania AST 7 po dwóch latach przepracowanych w tej grupie zaszeregowania, co byłoby sprzeczne z zasadą awansu opartego na kompetencjach przewidzianą w art. 45 regulaminu pracowniczego. Wreszcie sekretarz generalna Rady uznała, że skarżący nie byli przedmiotem nierównego traktowania, ponieważ nie znajdowali się w sytuacji porównywalnej z sytuacją urzędników zaszeregowanych do różnych grup zaszeregowania. Żądania stron Skarżący wnoszą do Sądu o: – stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu; – w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie; – obciążenie Rady kosztami postępowania. Rada wnosi do Sądu o: – odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej lub oddalenie jej jako bezzasadnej; – obciążenie skarżących kosztami postępowania. Co do prawa Przedmiot skargi W żądaniach pierwszym i drugim skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu oraz, w razie potrzeby, decyzji oddalającej zażalenie. Ponieważ wyraźna decyzja oddalająca zażalenie nie posiada autonomicznej treści, jako że potwierdza jedynie decyzję o nieawansowaniu, należy stwierdzić, że podniesione żądania stwierdzenia nieważności mają na celu jedynie stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu, której zgodność z prawem zostanie oceniona z uwzględnieniem uzasadnienia zawartego w decyzji oddalającej zażalenie (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 stycznia 1989 r., Vainker/Parlament, 293/87, EU:C:1989:8, pkt 8; z dnia 6 lipca 2022 r., MZ/Komisja, T‑631/20, EU:T:2022:426, pkt 21). W przedmiocie dopuszczalności skargi Nie podnosząc formalnie zarzutu niedopuszczalności na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, Rada jest co do zasady zdania, że skarga jest niedopuszczalna. W tym względzie o ile nie kwestionuje ona tego, że decyzja o nieawansowaniu jest niekorzystna dla skarżących, o tyle uważa jednak, w szczególności na podstawie wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., Schönberger/Trybunał Obrachunkowy (T‑688/15 P, niepublikowanego, EU:T:2017:76), że skarżący nie wykazali, iż mają interes w dochodzeniu stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zdaniem Rady do skarżących należało wykazanie, że ze względu na ich sytuację osobistą i wobec braku podnoszonego naruszenia art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego stwierdzenie nieważności tej decyzji mogło dać im perspektywę awansu do grupy zaszeregowania AST 8. Skarżący kwestionują argumentację Rady i podnoszą, że skarga jest dopuszczalna. Należy przypomnieć, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez osobę fizyczną lub prawną jest dopuszczalna jedynie w zakresie, w jakim osoba ta ma interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu. Istnienie takiego interesu oznacza, że stwierdzenie nieważności tego aktu może samo w sobie wywołać skutki prawne i że tym samym wniesienie skargi może przysporzyć stronie skarżącej korzyść (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2023 r., Julien/Rada, C‑285/22 P, niepublikowany, EU:C:2023:551, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 22 grudnia 2023 r., TB/ENISA, T‑322/21, niepublikowane, EU:T:2023:877, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto z utrwalonego orzecznictwa wynika, że urzędnik nie jest uprawniony do działania w interesie prawa lub instytucji i że nie może podnosić na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności zarzutów innych niż o charakterze osobistym (zob. postanowienie z dnia 8 marca 2007 r., Strack/Komisja, C‑237/06 P, EU:C:2007:156, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo). W szczególności za akty niekorzystne można uznać jedynie akty wpływające bezpośrednio i natychmiastowo na sytuację prawną zainteresowanych, przy czym oceny tej nie należy dokonywać in abstracto, lecz w świetle osobistej sytuacji strony skarżącej (zob. wyrok z dnia 24 kwietnia 2009 r., Sanchez Ferriz i in./Komisja, T‑492/07 P, EU:T:2009:116, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym kontekście, po pierwsze, lista awansowanych urzędników stanowi zbiór aktów o charakterze indywidualnym skierowanych do urzędników awansowanych do danej grupy zaszeregowania. Ten zbiór aktów jest jednak niekorzystny dla urzędników, których nazwiska nie figurują na liście, w zakresie, w jakim stanowi dorozumianą odmowę ich awansu (zob. wyrok z dnia 24 kwietnia 2009 r., Sanchez Ferriz i in./Komisja, T‑492/07 P, EU:T:2009:116, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, jeżeli podstawą żądania urzędnika jest zarzut niezgodności mnożników zastosowanych w ramach postępowania w sprawie awansu z art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego, jest on zobowiązany wykazać swój interes w powołaniu tego zarzutu, udowadniając w oparciu o swą sytuację osobistą, że gdyby na potrzeby awansu udostępniono liczbę miejsc, jakiej domagał się skarżący, miałby on perspektywę awansu (zob. podobnie wyroki: z dnia 24 kwietnia 2009 r., Sanchez Ferriz i in./Komisja, T‑492/07 P, EU:T:2009:116, pkt 34; z dnia 14 lutego 2017 r., Schönberger/Trybunał Obrachunkowy, T‑688/15 P, niepublikowany, EU:T:2017:76, pkt 64–66). W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzja o nieawansowaniu jest niekorzystna dla skarżących, ponieważ ich nazwiska nie pojawiły na liście, do której odnosi się pkt 4 powyżej, a zatem stanowi ona dorozumianą decyzję odmowy ich awansu. W drugiej kolejności, odnosząc się do dowodu na istnienie interesu skarżących w powołaniu się na niezgodność zastosowanych mnożników z art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego, należy przypomnieć, że na mocy tego przepisu, bez uszczerbku dla zasady awansu opartego na kompetencjach, ustanowionej w art. 45 regulaminu pracowniczego, liczba wolnych stanowisk dla każdej grupy zaszeregowania na dzień 1 stycznia każdego roku jest równa liczbie urzędników czynnie zatrudnionych w danej grupie zaszeregowania w dniu 1 stycznia roku poprzedniego, zwielokrotnionej przez mnożniki określone dla tej grupy zaszeregowania w sekcji B załącznika I do regulaminu pracowniczego, czyli o 25 % dla grup zaszeregowania od AST 5 do AST 8. Mnożniki te obowiązują średnio przez 5 lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. W tym kontekście wyrażenie „urzędnicy czynnie zatrudnieni” odnosi się do jednego ze statusów służbowych uregulowanych w art. 35 regulaminu pracowniczego. Z lektury tego przepisu w związku z art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego wynika, że w ramach corocznego ustalania liczby wolnych stanowisk dla każdej grupy zaszeregowania należy uwzględnić jedynie sytuację administracyjną urzędników czynnie zatrudnionych w niższej grupie zaszeregowania w dniu 1 stycznia roku poprzedniego, bez względu na to, czy kwalifikują się oni do ewentualnego awansu. Tym samym, zdaniem skarżących, zastosowanie mnożników w postępowaniu w sprawie awansu w 2022 r. powinno było umożliwić 37 awansów w grupie zaszeregowania AST 8, w miejsce 18 ogłoszonych w komunikacie do personelu nr 30/22. W tym kontekście skarżący podnoszą, na podstawie argumentów powołanych przez sekretarz generalną Rady w decyzji oddalającej zażalenie w szczególności, że mogli wykazać się co najmniej dwuletnim stażem pracy w grupie zaszeregowania AST 7 i posiadali zadowalające sprawozdania z oceny, porównywalne z ocenami innych urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans. W tym względzie bezsporne jest, że wszyscy urzędnicy uprawnieni do ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AST 8, w tym skarżący, wykazali się, zgodnie z art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego, co najmniej dwuletnim stażem pracy w grupie zaszeregowania AST 7 w dniu 1 stycznia 2022 r. Prawdą jest, że w decyzji oddalającej zażalenie sekretarz generalna Rady wskazała, co nie zostało zakwestionowane przez skarżących, że wszyscy urzędnicy uprawnieni do ubiegania się o awans posiadali taki sam lub wyższy staż pracy niż P. Pristovnik i że 49 z nich miało staż pracy równy lub wyższy od stażu pracy V. Kivikoskiego i O. Maffii. Należy jednak stwierdzić, że okoliczność ta nie wykluczała perspektywy awansu do grupy zaszeregowania AST 8 w postępowaniu w sprawie awansu za 2022 r. O ile bowiem taki staż pracy nie jest sam w sobie wystarczający do określenia perspektywy awansu (zob. podobnie postanowienie z dnia 30 września 2015 r., Schönberger/Trybunał Obrachunkowy, F‑14/12 RENV, EU:F:2015:112, pkt 47), o tyle nie pozwala również na jego wykluczenie. Stwierdzenie to uwzględnia ponadto fakt, że podwojenie kwoty awansu do grupy zaszeregowania AST 8 przy zastosowaniu mnożników zwiększyłoby jednocześnie szanse, a w konsekwencji perspektywy awansu skarżących w postępowaniu w sprawie awansu 2022. To samo dotyczy okoliczności podnoszonej przez sekretarz generalną Rady w decyzji oddalającej zażalenie, że skarżący nie różnili się od innych urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans do grupy zaszeregowania AST 8 pod względem oceny lub zakresu odpowiedzialności. Przeciwnie, okoliczności te świadczą o tym, że w przypadku zastosowania mnożników odniesienia skarżący mieliby perspektywę awansu w ramach postępowania z 2022 r., podobnie jak inni urzędnicy uprawnieni do ubiegania się o awans i z zastrzeżeniem porównania osiągnięć przewidzianego w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego. Jest tak tym bardziej, że – jak potwierdziła Rada na rozprawie – w postępowaniu w sprawie awansu za 2022 r. nie przewidziano żadnego szczególnego kryterium awansu do grupy zaszeregowania AST 8. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że skarżący wykazali, iż ze względu na swą sytuację osobistą, przy założeniu, że w ramach postępowania w sprawie awansu za 2022 r. przestrzegano kwoty awansu do grupy zaszeregowania AST 8, której domagają się skarżący, mieliby oni perspektywę awansu. W konsekwencji wykazali oni interes w powoływaniu się na niezgodność zastosowanych mnożników z art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego, a tym samym na swój interes prawny. Z tego wynika, że skarga jest dopuszczalna. Co do istoty Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy błędnego zastosowania przepisów regulaminu pracowniczego, a drugi naruszenia zasad równego traktowania, przewidywalności i pewności prawa. W zarzucie pierwszym skarżący podnoszą, że zgodnie z przepisami regulaminu pracowniczego kwota awansu do grupy zaszeregowania AST 8 w postępowaniu w sprawie awansu za 2022 r. powinna być równa liczbie urzędników czynnie zatrudnionych dniu 1 stycznia 2021 r. w grupie zaszeregowania AST 7 pomnożonej przez 0,25 (25 %). W tym względzie skarżący wskazują, że w dniu 1 stycznia 2021 r. do grupy zaszeregowania AST 7 należało145 urzędników, a w konsekwencji w toku tego postępowania należało udostępnić kwotę 37 awansów do grupy zaszeregowania AST 8. Ponadto skarżący utrzymują, że przepisy regulaminu pracowniczego w trakcie postępowań w sprawie awansu poprzedzających postępowanie w sprawie awansu w 2022 r. były systematycznie stosowane. Rada uważa, że art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego należy czytać w związku z sekcją B załącznika I do regulaminu pracowniczego, i uważa, że instytucje powinny czuwać nad tym, aby liczba stanowisk udostępnionych w każdym postępowaniu w sprawie awansu była zbliżona w okresie 5 lat do mnożników ustalonych w tym załączniku, które odzwierciedlają średnią karierę zawodową urzędników w ramach ich grupy funkcyjnej. Przepisy te pozostawiają zatem instytucjom zakres uznania w odniesieniu do środków, którymi dysponują, aby osiągnąć ten cel. Zdaniem Rady gdyby instytucja stwierdziła w niektórych grupach zaszeregowania znaczną nierównowagę między liczbą urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans a średnim czasem oczekiwania na awans w tych grupach zaszeregowania, byłaby ona zobowiązana do zastosowania wskaźników korygujących mających na celu zbliżenie rzeczywistego rozwoju kariery zawodowej urzędników do średniego czasu oczekiwania przewidzianego w sekcji B załącznika I do regulaminu pracowniczego w odniesieniu do rozpatrywanych grup zaszeregowania. W tym względzie Rada podnosi, że wobec braku zastosowania wskaźników korygujących w latach 2017 i 2022 stosowanie art. 45 regulaminu pracowniczego zostałoby podważone, ponieważ komitety konsultacyjne ds. awansów i organ powołujący nie mogą, po ustaleniu dostępności awansu do określonej grupy zaszeregowania, dostosować w ramach porównania osiągnięć liczby awansowanych urzędników, tak aby była ona zgodna z mnożnikami. W tych okolicznościach Rada podnosi, że mechanizm średniej za okres 5 lat przewidziany w art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego spełnia swój cel, gdy istnieją różnice w liczbie urzędników przeniesionych do określonej grupy zaszeregowania z roku na rok. Jednakże mechanizm ten sam w sobie nie pozwala na zapewnienie skuteczności art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego w związku z art. 45 tego regulaminu oraz sekcją B załącznika I do tego regulaminu w odniesieniu do grupy zaszeregowania AST 7, w której występowała stała akumulacja urzędników, którzy nie mogli być awansowani do wyższych grup zaszeregowania w ciągu ostatnich lat. Źródłem tej akumulacji urzędników w grupie zaszeregowania AST 7 były reformy regulaminu pracowniczego, które miały miejsce w latach 2004 i 2013. W tym względzie podczas ostatniego postępowania akredytacyjnego zorganizowanego w 2014 r. 238 urzędników zdecydowało się pozostać na ścieżce kariery AST 1–AST 7 i w konsekwencji zrezygnować z przyszłego awansu do grupy zaszeregowania AST 8. Rada wnioskuje z tego, że zastosowanie wskaźników korygujących do grupy zaszeregowania AST 7 było konieczne dla zapewnienia skuteczności wyżej wymienionych przepisów. W tym względzie art. 6 ust. 1 wspomnianego regulaminu pracowniczego wskazuje, że wykaz stanowisk dodany do części budżetu dotyczącej każdej instytucji wskazuje liczbę stanowisk każdej grupy zaszeregowania i grupy funkcyjnej. Zgodnie z art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego, bez uszczerbku dla zasady awansu w oparciu o zasługi określonej w art. 45 regulaminu, w wykazie tym zapewnia się, aby dla każdej instytucji liczba wolnych stanowisk w każdej grupie zaszeregowania ujętej w wykazie stanowisk z dnia 1 stycznia każdego roku odpowiadała liczbie urzędników niższej grupy zaszeregowania czynnie zatrudnionych w dniu 1 stycznia roku bezpośrednio wcześniejszego pomnożonej przez wskaźniki określone dla tego szczebla w sekcji B załącznika I do regulaminu pracowniczego, przy czym wskaźniki te stosuje się w odniesieniu do średniej za okres 5 lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. W tym względzie sformułowanie „bez uszczerbku dla zasady awansowania w oparciu o osiągnięcia ustanowionej w art. 45 regulaminu pracowniczego” należy interpretować w ten sposób, że odsyła ono do utrwalonego orzecznictwa Sądu, zgodnie z którym regulamin pracowniczy nie przyznaje prawa do awansu nawet tym urzędnikom, którzy spełniają wszystkie przesłanki do awansu. Urzędnicy mogą być awansowani wyłącznie zgodnie z art. 45 regulaminu pracowniczego. Decyzja w sprawie awansu zależy bowiem nie tylko od kwalifikacji i zdolności kandydata, lecz od ich oceny w porównaniu z kwalifikacjami i zdolnościami innych kandydatów mających prawo do ubiegania się o awans, i to w ramach każdego nowego postępowania w sprawie awansu (zob. wyrok z dnia 22 listopada 2023 r., QN/eu‑LISA, T‑484/22, EU:T:2023:741, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo). Jednakże ze sformułowania tego, które odsyła do późniejszego etapu postępowania w przedmiocie awansu, nie można wywieść, że zasada awansu oparta na osiągnięciach mogłaby zostać wprowadzona w życie w celu odstąpienia od stosowania mnożników do liczby urzędników czynnie zatrudnionych w niższej grupie zaszeregowania w dniu 1 stycznia roku poprzedniego przy ustalaniu rocznej liczby wolnych stanowisk dla każdej grupy zaszeregowania, a tym samym kwoty awansu. Sekcja B załącznika I do regulaminu pracowniczego, zatytułowana „Mnożniki odniesienia równoważności średniego okresu służby”, określa w wykazie zawartym w akapicie pierwszym mnożniki odniesienia równoważności średniego okresu służby w grupach funkcyjnych AST i AD. Dla grupy zaszeregowania AST 8 mnożnik ten wynosi 25 %. W tym względzie należy przypomnieć, że mnożniki te należy stosować do liczby urzędników, którzy byli „czynnie zatrudnieni”, w rozumieniu art. 35 regulaminu pracowniczego, w grupie zaszeregowania niższej niż 1 stycznia roku poprzedniego (zob. pkt 21 powyżej). Ponadto należy podkreślić, że mnożniki służą dwóm różnym celom. Po pierwsze, zgodnie z art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego mnożniki te mają na celu obliczenie rocznej liczby stanowisk dostępnych na potrzeby awansu dla każdej grupy zaszeregowania i w tym celu stosuje się je w oparciu o średni okres 5 lat (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2023 r., QN/eu‑LISA, T‑484/22, EU:T:2023:741, pkt 59, 61 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, wskaźniki te pozwalają również, niezależnie od art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego, na określenie średniego czasu trwania kariery w danej grupie zaszeregowania. W tej kwestii należy wziąć pod uwagę mnożniki mające zastosowanie w latach, w których pracownik znajdował się w rozpatrywanej grupie zaszeregowania, a zatem nie ma zastosowania ograniczenie w postaci okresu 5 lat przewidzianego w art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego (zob. w tym względzie wyrok z dnia 22 listopada 2023 r., QN/eu‑LISA, T‑484/22, EU:T:2023:741, pkt 60, 62 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że kwestię określenia średniego czasu trwania kariery w danej grupie zaszeregowania należy odróżnić od kwestii mającej na celu określenie liczby stanowisk, które powinny zostać udostępnione w określonej grupie zaszeregowania w ramach postępowania w sprawie awansu. To ostatnie pytanie zależy bowiem w szczególności od wykładni art. 6 ust. 2 zdanie drugie regulaminu pracowniczego, zgodnie z którą mnożniki wskazane w sekcji B załącznika I do regulaminu pracowniczego stosuje się w wymiarze średnio 5 lat począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 lutego 2017 r., Schönberger/Trybunał Obrachunkowy, T‑688/15 P, niepublikowany, EU:T:2017:76, pkt 121; z dnia 22 listopada 2023 r., QN/eu‑LISA, T‑484/22, EU:T:2023:741, pkt 61). W tym kontekście z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wykładnia przepisu prawa Unii w świetle jego kontekstu i celu nie może prowadzić do pozbawienia wszelkiej skuteczności jasnego i precyzyjnego brzmienia tego przepisu, gdyż w przeciwnym razie stanowiłoby to postępowanie contra legem, a tym samym byłoby niezgodne z wymogami zasady pewności prawa. W związku z tym jeżeli znaczenie przepisu prawa Unii wynika jednoznacznie z samego jego brzmienia, sąd Unii nie może odejść od tej wykładni (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 lipca 2023 r., Mensing, C‑180/22, EU:C:2023:565, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 16 czerwca 2021 r., Lucaccioni/Komisja, T‑316/19, EU:T:2021:367, pkt 118 i przytoczone tam orzecznictwo). To w świetle powyższych rozważań należy zbadać, czy – jak twierdzą skarżący – Rada błędnie zastosowała przepisy regulaminu pracowniczego. W niniejszej sprawie z akt sprawy i z dyskusji na rozprawie wynika, że w dniu 1 stycznia 2021 r. Rada liczyła 145 czynnie zatrudnionych urzędników z grupy zaszeregowania AST 7, a 2022 r. stanowił koniec okresu 5 lat, w trakcie którego regularnie stosowano wskaźniki korygujące do grupy zaszeregowania AST 7. W tym względzie Rada nie wykazała, że po upływie tego okresu 5 lat i z uwzględnieniem wskaźników korygujących wdrożonych w tym okresie mogła, po pierwsze, zastosować mnożnik inny niż ten przewidziany w sekcji B załącznika I do regulaminu pracowniczego, a po drugie, odstąpić od uwzględnienia liczby urzędników aktywnie zatrudnionych w grupie zaszeregowania AST 7 w dniu 1 stycznia 2021 r. w rozumieniu art. 35 regulaminu pracowniczego w związku z art. 6 ust. 2 tego regulaminu pracowniczego (zob. pkt 21 powyżej). W konsekwencji instytucja ta była zobowiązana do przestrzegania wspomnianego wskaźnika i wspomnianej liczby w celu określenia kwoty awansów do grupy zaszeregowania AST 8. Wynika z tego, że ogłaszając udostępnienie kwoty 18 awansów do tej grupy zaszeregowania, Rada w postępowaniu w sprawie awansu za 2022 r. błędnie zastosowała przepisy regulaminu pracowniczego przypomniane w pkt 36–39 powyżej. Wniosku tego nie mogą podważyć następujące dwa argumenty podniesione przez Radę. W pierwszej kolejności szczególne okoliczności – przy założeniu, że zostaną wykazane – charakteryzujące sytuację urzędników z grupy zaszeregowania AST 7, opisane przez Radę w jej pismach i przypomniane w pkt 35 powyżej, nie mogą uzasadniać odstępstwa za pomocą wskaźników korygujących od jasnego i precyzyjnego brzmienia przepisów regulaminu pracowniczego bez uszczerbku dla stosowania przepisów wyższego rzędu, takich jak przepisy regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej lub ogólnych zasad prawa (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2023 r., QN/eu‑LISA, T‑484/22, EU:T:2023:741, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie argument Rady, zgodnie z którym należy zbliżyć rzeczywisty rozwój kariery urzędników do średniego czasu oczekiwania w każdej grupie zaszeregowania przewidzianego w sekcji B załącznika I do regulaminu pracowniczego w przypadku braku równowagi między liczbą urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans w niektórych grupach zaszeregowania a średnim czasem oczekiwania na awans w tych grupach zaszeregowania, nie ma znaczenia dla sprawy. Jak wynika bowiem z pkt 42 powyżej, kwestii określenia kwoty awansów do grupy zaszeregowania AST 8 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2022 r. nie można mylić z kwestią dotyczącą ustalenia średniego czasu trwania kariery w grupie zaszeregowania AST 7, która – w przeciwieństwie do tego pierwszego pytania – nie podlega ograniczeniu wynikającemu ze do średniej za okres 5 lat przewidzianej w art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego. W drugiej kolejności, w zakresie, w jakim z akt sprawy wynika, że Rada liczyła w dniu 1 stycznia 2021 r. 145 aktywnie zatrudnionych urzędników z grupy zaszeregowania AST 7, teoretycznie na podstawie przepisów regulaminu pracowniczego należało udostępnić kwotę 36,25 na potrzeby awansu w grupie zaszeregowania AST 8 dla 81 urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans w ramach postępowania w sprawie awansu za 2022 r. W tych okolicznościach nie zostało wykazane, wbrew temu, co twierdzi Rada, że zastosowanie tych zasad w niniejszej sprawie, w szczególności w świetle różnicy między liczbą urzędników uprawnionych do ubiegania się o awans a kwotą awansu, mogło stać na przeszkodzie przewidzianemu w art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego porównaniu osiągnięć urzędników. W świetle powyższego zarzut pierwszy, dotyczący błędnego zastosowania przepisów regulaminu pracowniczego, jest zasadny i w związku z tym należy go uwzględnić. W konsekwencji należy stwierdzić nieważność decyzji o nieawansowaniu, bez konieczności badania zarzutu drugiego podniesionego przez skarżących ani orzekania w przedmiocie złożonego przez nich wniosku o przeprowadzenie środka dowodowego mającego na celu przedstawienie listy urzędników grupy zaszeregowania AST 7 awansowanych do grupy zaszeregowania AST 8 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2022 r., z podaniem stażu pracy każdego urzędnika, jego osiągnięć oraz jego zakresu odpowiedzialności. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżących – obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (dziewiąta izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2022 r. o nieawansowaniu Villego Kivikoskiego, Ottavii Maffii i Petera Pristovnika do stopnia AST 8 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2022 r.   2) Rada zostaje obciążona kosztami postępowania.   Papasavvas Truchot Kanninen Sampol Pucurull Perišin Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 30 kwietnia 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: francuski.