T-227/24

WYROK SĄDU (druga izba) z dnia 14 maja 2025 r.(*) Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące wymiany informacji między Komisją a bezpośrednim konkurentem skarżącego – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – Obowiązek uzasadnienia W sprawie T‑227/24 Smart Kid S.A., z siedzibą w Warszawie (Polska), którą reprezentował Z. Kiedacz, radca prawny, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali M. Burón Pérez i K. Herrmann, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD (druga izba), w składzie: A. Marcoulli, prezeska, V. Tomljenović (sprawozdawczyni) i W. Valasidis, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności środek dowodowy z dnia 27 listopada 2024 r., w ramach którego Sąd nakazał Komisji przedstawienie w całości niektórych dokumentów, uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek stron o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Smart Kid S.A., wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2024) 1118 final z dnia 15 lutego 2024 r. odmawiającej dostępu do różnych dokumentów dotyczących wymiany informacji między Komisją Europejską a jednym z bezpośrednich konkurentów skarżącej (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu 2        Skarżąca jest polskim przedsiębiorstwem wytwarzającym urządzenia służące do zabezpieczenia dzieci w samochodach, a w szczególności produkt o nazwie „Smart Kid Belt”, który jest przedstawiany jako alternatywa dla siedzisk dla dzieci. Produkt ten został homologowany na podstawie regulaminu nr 44 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) – Jednolite przepisy dotyczące homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci przebywających w pojazdach o napędzie silnikowym („urządzenia przytrzymujące dla dzieci”) (Dz.U. 2011, L 233, s. 95, zwanego dalej „regulaminem nr 44 EKG/ONZ”). 3        W latach 2018–2022 Komisja przeprowadziła badania i kontrole na podstawie art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylającego dyrektywę 2007/46/WE (Dz.U. 2018, L 151, s. 1). W związku z tym prowadziła ona z różnymi podmiotami korespondencję na temat zgodności produktu o nazwie „Smart Kid Belt” z regulaminem nr 44 EKG/ONZ oraz na temat ewentualnej zmiany tego regulaminu. W tym właśnie kontekście skarżąca skierowała do Komisji szereg wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów. 4        W dniu 19 lipca 2021 r. skarżąca wniosła o udzielenie dostępu do wszelkich dokumentów wysłanych od dnia 1 stycznia 2018 r. do lub z wydziału ds. branży motoryzacyjnej i mobilnej Dyrekcji Generalnej Komisji (DG) ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP, w których wymieniono nazwę skarżącej, a mianowicie „Smart Kid”, lub nazwę produktu, którego producentem jest skarżąca, a mianowicie „Smart Kid Belt”. 5        W dniu 3 września 2021 r. Komisja przekazała listę 210 dokumentów objętych zakresem wniosku z dnia 19 lipca 2021 r., do których dostępu odmówiła w całości. 6        W dniu 17 maja 2023 r. skarżąca złożyła do Komisji wniosek o udzielenie dostępu do wszelkich dokumentów, które Komisja wymieniła z przedsiębiorstwem A, producentem fotelików samochodowych dla dzieci, lub z jego przedstawicielami od dnia 1 stycznia 2018 r. 7        Pismem z dnia 20 lipca 2023 r. Komisja odpowiedziała na wniosek o udzielenie dostępu, wskazując, że zidentyfikowano trzy dokumenty, które nie zostały wzięte pod uwagę w ramach wcześniejszych wniosków skarżącej, a mianowicie: –        wymianę wiadomości elektronicznych między przedsiębiorstwem A a Komisją, zarejestrowaną pod numerem referencyjnym ARES(2020) 7424970 (zwaną dalej „dokumentem 1”); –        wiadomość elektroniczną wysłaną do Komisji przez przedsiębiorstwo A, przekazującą wymianę wiadomości elektronicznych z przedsiębiorstwem B, zarejestrowaną pod numerem referencyjnym ARES(2020) 7425197 (zwaną dalej „dokumentem 2”), a także załącznik do tej wymiany wiadomości elektronicznych (zwany dalej „dokumentem 2.1”); –        wiadomość elektroniczną wysłaną do Komisji przez przedsiębiorstwo A, zarejestrowaną pod numerem referencyjnym ARES(2020) 7425894 (zwaną dalej „dokumentem 3”). 8        W tym samym piśmie Komisja odmówiła dostępu do dokumentów wskazanych w pkt 7 powyżej, powołując się na ochronę interesów handlowych osoby prawnej na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43). 9        Pismem z dnia 10 sierpnia 2023 r. skarżąca złożyła wniosek potwierdzający w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. 10      W dniu 15 lutego 2024 r., po konsultacji z osobami trzecimi będącymi autorami spornych dokumentów, Komisja wydała zaskarżoną decyzję zawierającą wyraźną odpowiedź na wniosek potwierdzający. 11      Z jednej strony Komisja udzieliła częściowego dostępu do dokumentów 1–3. Co się tyczy dokumentów 1 i 2, Komisja oparła częściową odmowę udzielenia dostępu na wyjątku przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczącym ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej, a także na wyjątku przewidzianym w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia, dotyczącym ochrony interesów handlowych. Jeśli chodzi o dokument 3, częściowa odmowa dostępu była oparta wyłącznie na wyjątku przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, dotyczącym ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej. 12      Z drugiej strony Komisja odmówiła całkowicie dostępu do dokumentu 2.1. Oparła ona tę odmowę na wyjątku przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczącym ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej, a także na wyjątku przewidzianym w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia, dotyczącym ochrony interesów handlowych.  Żądania stron 13      Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 14      Komisja wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.  Co do prawa 15      Skarżąca podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 15 ust. 3 TFUE, a także art. 1, 2 i art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, a drugi – naruszenia obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. 296 akapit drugi TFUE. 16      Należy zbadać najpierw zarzut drugi.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia 17      Skarżąca podnosi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające, ponieważ Komisja ograniczyła się do wskazania w sposób ogólny i generyczny powodów, dla których dokumenty 1–3 zostały udostępnione jedynie częściowo, bez odniesienia do poszczególnych fragmentów tych dokumentów i bez przedstawienia podstawy prawnej lub jasnego wyjaśnienia w odniesieniu do każdego z przypadków usunięcia informacji. 18      Komisja kwestionuje argumenty skarżącej. 19      Należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane do charakteru rozpatrywanego aktu oraz przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która wydała akt, pozwalając zainteresowanym poznać podstawy podjętej decyzji, a właściwemu sądowi dokonać jej kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w świetle okoliczności konkretnej sprawy, w szczególności w świetle treści aktu, charakteru podniesionych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu wyjaśnień mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie jest wymagane, aby uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, powinna nie tylko opierać się na jego brzmieniu, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również całość przepisów prawa regulującego daną dziedzinę (zob. wyrok z dnia 20 marca 2024 r., Acampora i in./Komisja, T‑261/23, niepublikowany, EU:T:2024:191, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). 20      W przypadku gdy instytucja decyduje się odmówić udzielenia dostępu do dokumentu, o którego przekazanie zwrócono się do niej, jest ona zasadniczo zobowiązana – jeśli uzna, że ów dokument dotyczy interesu chronionego wyjątkiem przewidzianym w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 – wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby konkretnie i faktycznie naruszyć ten interes (zob. wyrok z dnia 6 września 2023 r., Foodwatch/Komisja, T‑643/21, niepublikowany, EU:T:2023:519, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). 21      Należy jednak zauważyć, że o ile na instytucji spoczywa obowiązek przedstawienia wystarczających wyjaśnień co do tego, w jaki sposób dostęp do danego dokumentu mógłby konkretnie i faktycznie naruszyć interes chroniony przewidzianym w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 wyjątkiem, na który powołuje się ta instytucja, o tyle zwięzłość uzasadnienia może być usprawiedliwiona koniecznością nienaruszania wrażliwych interesów, które są chronione w szczególności przez ustanowiony w tym artykule wyjątek od prawa dostępu, poprzez ujawnienie informacji, które wyjątek ten ma właśnie chronić (zob. podobnie wyrok z dnia 6 września 2023 r., Foodwatch/Komisja, T‑643/21, niepublikowany, EU:T:2023:519, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Instytucja może bowiem nie być w stanie wskazać powodów uzasadniających poufność dokumentu bez ujawnienia jego treści i w konsekwencji bez pozbawienia wyjątku jego podstawowego celu (wyrok z dnia 24 maja 2011 r., NLG/Komisja, T‑109/05 i T‑444/05, EU:T:2011:235, pkt 82). Instytucja powinna zatem powstrzymać się od wskazywania okoliczności, które pośrednio naruszałyby interes chroniony przewidzianym w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 wyjątkiem, na który powołuje się ta instytucja (zob. wyrok z dnia 6 września 2023 r., Foodwatch/Komisja, T‑643/21, niepublikowany, EU:T:2023:519, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). 22      W niniejszej sprawie należy zauważyć, że Komisja wyraźnie wskazała dwie odrębne podstawy, na których oparła częściową lub całkowitą odmowę dostępu do żądanych dokumentów, a mianowicie, po pierwsze, wyjątek dotyczący ochrony prywatności, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, a po drugie, wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych, o którym mowa w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia. 23      Otóż zaskarżona decyzja zawiera, oddzielnie dla każdego z dwóch powołanych wyjątków, omówienie okoliczności faktycznych i prawnych, które skłoniły Komisję do uznania, że żądane dokumenty zawierały informacje objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 lub wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia. 24      Nie można uwzględnić argumentu skarżącej, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest niewystarczająco uzasadniona, ponieważ nie pozwala na zidentyfikowanie – w odniesieniu do każdego utajnionego bloku tekstu w okrojonej wersji żądanych dokumentów – wyjątku, na podstawie którego wspomniany blok został utajniony. 25      W odniesieniu do każdego z żądanych dokumentów Komisja wskazała bowiem w zaskarżonej decyzji przedmiot lub charakter chronionych informacji zawartych w tych dokumentach, a następnie przedstawiła powody, dla których uznała, że owe informacje są chronione na podstawie jednego z dwóch powołanych wyjątków. Ponadto przedstawiła ona swoje rozumowanie oddzielnie dla każdego z dwóch powołanych wyjątków, w związku z czym możliwe jest wskazanie w odniesieniu do każdego z nich, jakie rodzaje informacji są chronione i z jakich powodów informacje te są objęte przywołanym wyjątkiem. 26      Takie wskazanie informacji objętych każdym z dwóch wyjątków, na które powołuje się Komisja, jest wystarczające, aby zrozumieć rozumowanie tej instytucji, przy czym nie jest konieczne – jak twierdzi skarżąca – opatrzenie adnotacjami okrojonej wersji żądanych dokumentów, którą jej przekazano, albo poprzez zastąpienie usuniętego tekstu adnotacją opisującą w neutralny sposób usuniętą treść, albo poprzez dołączenie do każdego ustępu lub bloku, w których utajniono słowa, notatki wskazującej podstawę prawną tego usunięcia. Takie doprecyzowanie nie jest bowiem konieczne do zrozumienia rozumowania Komisji ani do umożliwienia skarżącej obrony jej praw przed Sądem. Komisja nie ma zatem obowiązku udzielania informacji wykraczających poza to, co jest konieczne do zrozumienia przez podmiot wnioskujący o dostęp powodów leżących u podstaw jej decyzji i przeprowadzenia przez Sąd kontroli zgodności tej decyzji z prawem (wyrok z dnia 30 stycznia 2008 r., Terezakis/Komisja, T‑380/04, niepublikowany, EU:T:2008:19, pkt 119). 27      W każdym razie należy zauważyć, że brak opisu lub wskazania przez Komisję treści pominiętych fragmentów, do których ma zastosowanie każda z powołanych podstaw odmowy ujawnienia, może być uzasadniony koniecznością nieujawniania informacji, których ochrona jest objęta przywołanym wyjątkiem (zob. wyrok z dnia 6 września 2023 r., Foodwatch/Komisja, T‑643/21, niepublikowany, EU:T:2023:519, pkt 38). Tymczasem w niniejszej sprawie, jak Komisja podkreśliła w zaskarżonej decyzji, nie wydaje się możliwe dokładne opisanie lub wskazanie w tej decyzji każdej z pominiętych informacji bez ujawnienia ich treści, a tym samym bez naruszenia ochrony, na którą powołuje się Komisja. 28      W świetle powyższego zarzut drugi należy oddalić.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 3 TFUE oraz art. 1, 2 i art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 29      Skarżąca utrzymuje zasadniczo, że Komisja naruszyła art. 15 ust. 3 TFUE oraz art. 1, 2 i art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, stosując zbyt szeroko wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych. Podnosi ona, że Komisja nie wykazała, iż żądane dokumenty zawierały informacje mogące z powodu ich ujawnienia naruszyć interesy handlowe osoby prawnej, i nie mogła oprzeć się na art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 w celu uzasadnienia częściowej lub całkowitej odmowy dostępu do dokumentów 1, 2 i 2.1. 30      Komisja kwestionuje argumenty skarżącej. Podnosi ona, że zgodnie z motywem 11 i art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 prawo dostępu do dokumentów podlega pewnym ograniczeniom ze względu na interes publiczny lub prywatny, w szczególności gdy dokumenty zawierają mające szczególne znaczenie informacje handlowe dotyczące strategii handlowej przedsiębiorstw, ich stosunków handlowych lub też zawierają dane przedstawiające ich doświadczenie. Utrzymuje ona, że prawidłowo zastosowała art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia, ponieważ ujawnienie informacji zawartych w dokumentach 1, 2 i 2.1 naruszyłoby interesy handlowe przedsiębiorstwa A, przedsiębiorstwa B i skarżącej. 31      Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 15 ust. 3 TFUE każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji Unii, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w prawie Unii. Ponadto to samo prawo zostało uznane w art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. 32      Należy również przypomnieć, że rozporządzenie nr 1049/2001 powinno zapewnić – jak wskazują jego motyw 4 i art. 1 – możliwie jak najszerszy publiczny dostęp do dokumentów instytucji. Z owego rozporządzenia, a w szczególności z jego motywu 11 i art. 4, które przewidują w tym względzie system wyjątków, wynika też, że prawo dostępu do dokumentów podlega jednak pewnym ograniczeniom ze względu na interes publiczny lub prywatny (zob. wyrok z dnia 11 grudnia 2018 r., Arca Capital Bohemia/Komisja, T‑440/17, EU:T:2018:898, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponieważ wyjątki te stanowią odstępstwo od zasady możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów, należy je interpretować i stosować w sposób ścisły (zob. wyrok z dnia 13 lipca 2017 r., Saint-Gobain Glass Deutschland/Komisja, C‑60/15 P, EU:C:2017:540, pkt 63 i przytoczone tam orzecznictwo). 33      W niniejszej sprawie Komisja odmówiła częściowo lub całkowicie dostępu do trzech dokumentów na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 oraz na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Skarżąca kwestionuje jedynie zastosowanie tego ostatniego przepisu dotyczącego ochrony interesów handlowych. Nie ma więc potrzeby badania, czy Komisja prawidłowo zastosowała art. 4 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, odmawiając dostępu do danych osobowych zawartych w dokumentach 1, 2 i 2.1. 34      Należy zatem zbadać kolejno argumenty przedstawione przez skarżącą w celu zakwestionowania odmowy, na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ujawnienia w całości lub w części dokumentów 1, 2 i 2.1. 35      Zgodnie z art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 instytucje odmawiają dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę interesów handlowych osoby fizycznej lub prawnej, w tym własności intelektualnej, chyba że za ujawnieniem danego dokumentu przemawia interes publiczny. 36      Należy zauważyć, że o ile w orzecznictwie nie zdefiniowano pojęcia „interesów handlowych”, o tyle Sąd wyjaśnił, że nie wszystkie informacje dotyczące spółki i jej relacji handlowych mogą zostać uznane ze objęte ochroną, którą należy zapewnić interesom handlowym zgodnie z art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, gdyż w przeciwnym razie mogłoby dojść do podważenia stosowania ogólnej zasady zapewnienia możliwie jak najszerszego publicznego dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu instytucji (zob. wyrok z dnia 9 września 2014 r., MasterCard i in./Komisja, T‑516/11, niepublikowany, EU:T:2014:759, pkt 81 i przytoczone tam orzecznictwo). 37      Co więcej, aby uzasadnić odmowę udzielenia dostępu do dokumentu, o którego ujawnienie się zwrócono, nie wystarczy co do zasady powołać się na okoliczność, że ów dokument ma związek z działalnością handlową, lecz dana instytucja powinna wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby stanowić konkretne i faktyczne naruszenie interesów handlowych, oraz wykazać, że ryzyko takiego naruszenia daje się w rozsądny sposób przewidzieć, a nie jest czysto hipotetyczne (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 lipca 2014 r., Rada/in’t Veld, C‑350/12 P, EU:C:2014:2039, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 27 lutego 2018 r., CEE Bankwatch Network/Komisja, T‑307/16, EU:T:2018:97, pkt 105 i przytoczone tam orzecznictwo). 38      Tak więc w celu zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 konieczne jest wykazanie przez instytucję, że żądane dokumenty zawierają informacje mogące z powodu ich ujawnienia naruszyć interesy handlowe osoby prawnej. Jest tak w szczególności wówczas, gdy żądane dokumenty zawierają szczególnie chronione informacje handlowe dotyczące strategii handlowych odnośnych przedsiębiorstw, wielkości ich sprzedaży, ich udziałów w rynku lub ich relacji handlowych (zob. wyrok z dnia 9 września 2014 r., MasterCard i in./Komisja, T‑516/11, niepublikowany, EU:T:2014:759, pkt 82, 83 i przytoczone tam orzecznictwo). 39      Podobnie ujawnienie metod pracy i stosunków biznesowych przedsiębiorstwa może wynikać z ujawnienia żądanych dokumentów i w ten sposób naruszyć interesy handlowe tego przedsiębiorstwa, w szczególności gdy owe dokumenty zawierają dane dotyczące przedsiębiorstwa przedstawiające jego doświadczenie (wyrok z dnia 9 września 2014 r., MasterCard i in./Komisja, T‑516/11, niepublikowany, EU:T:2014:759, pkt 84).  W przedmiocie częściowej odmowy ujawnienia dokumentu 1 40      Dokument 1 obejmuje wymianę między Komisją a przedsiębiorstwem A trzech wiadomości elektronicznych opatrzonych datami 10 i 11 czerwca 2020 r. 41      Komisja wskazała w zaskarżonej decyzji, że pełne ujawnienie dokumentu 1 zapewniłoby nienależną przewagę konkurentom przedsiębiorstwa A. Komisja wyjaśniła, że dokument ten odnosi się do różnych badań i szczególnych zagadnień dotyczących bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt” oraz że ujawnienie tego dokumentu dostarczyłoby informacji na temat sposobu, w jaki przedsiębiorstwo A testowało bezpieczeństwo produktów. 42      Skarżąca utrzymuje, że okoliczność, iż dokument 1 zawiera informacje na temat metody zastosowanej przez przedsiębiorstwo A w celu przetestowania produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, nie uzasadnia objęcia informacji wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001. W tym kontekście podnosi ona, że skoro przedsiębiorstwo A przekazało Komisji informacje dobrowolnie i poza jakimkolwiek postępowaniem, to uznało ono, że nie są to informacje poufne. 43      Komisja kwestionuje te argumenty. Utrzymuje ona w szczególności, że dokument 1 szczegółowo przedstawia metodę zastosowaną przez przedsiębiorstwo A w celu przetestowania bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. Komisja podnosi, że dokumenty, które są jej przekazywane spontanicznie, wchodzą w zakres stosowania rozporządzenia nr 1049/2001 i mogą być objęte wyjątkami przewidzianymi w art. 4 tego rozporządzenia. 44      Przede wszystkim należy wyjaśnić, w świetle orzecznictwa przedstawionego w pkt 36–39 powyżej, że sama okoliczność, iż informacja dotyczy metod pracy przedsiębiorstwa, nie wystarczy do automatycznego uznania, że chodzi o szczególnie chronioną informację handlową. Do Komisji należy bowiem ustalenie, że ujawnienie dokumentu mogłoby stanowić konkretne i faktyczne naruszenie interesów handlowych, oraz wykazanie, że ryzyko takiego naruszenia daje się w rozsądny sposób przewidzieć, a nie jest czysto hipotetyczne (zob. podobnie wyrok z dnia 9 września 2014 r., MasterCard i in./Komisja, T‑516/11, niepublikowany, EU:T:2014:759, pkt 84–90). 45      W niniejszej sprawie Sąd, zapoznawszy się z poufną wersją dokumentu 1, stwierdza, po pierwsze, że wbrew temu, co Komisja wskazała w zaskarżonej decyzji, informacje zawarte w wiadomości elektronicznej z dnia 11 czerwca 2020 r. pochodzącej od przedsiębiorstwa A, a także w wiadomości elektronicznej z dnia 10 czerwca 2020 r. pochodzącej od Komisji nie dotyczą jako takie metod stosowanych przez przedsiębiorstwo A w celu testowania produktów ani nie zawierają szczególnych uwag dotyczących bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. 46      Po drugie, Sąd stwierdza, że informacje zawarte w wiadomości elektronicznej z dnia 10 czerwca 2020 r. pochodzącej od przedsiębiorstwa A dotyczą ogólnie metody, która może być stosowana do przeprowadzania testów bezpieczeństwa produktów. Informacje te są jednak ogólne i mało precyzyjne. Nie zawierają one żadnych szczegółowych danych na temat metod konkretnie i faktycznie stosowanych przez to przedsiębiorstwo do testowania produktów. W tych okolicznościach jest wątpliwe, że ujawnienie takich informacji mogłoby konkretnie zapewnić konkurentom przedsiębiorstwa A nienależną przewagę konkurencyjną. Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego elementu pozwalającego ustalić, w jaki sposób ujawnienie takich ogólnych i nieprecyzyjnych informacji mogłoby w niniejszym przypadku zapewnić konkurentom danego przedsiębiorstwa nienależną przewagę konkurencyjną. 47      W świetle powyższego należy stwierdzić, że przywołane przez Komisję w zaskarżonej decyzji względy nie pozwalają na uzasadnienie odmowy ujawnienia informacji zawartych w dokumencie 1 na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001. Ponadto wbrew temu, co twierdzi Komisja, do skarżącej nie należało wykazanie, że brak pełnego dostępu do dokumentu 1 nie był uzasadniony ochroną interesów handlowych, lecz to do Komisji należało wykazanie w zaskarżonej decyzji, że ujawnienie tego dokumentu stanowiłoby konkretne i faktyczne naruszenie interesów handlowych przedsiębiorstwa A. 48      W konsekwencji należy stwierdzić, że Komisja popełniła błąd w ocenie, odmówiwszy częściowo dostępu do niektórych informacji zawartych w dokumencie 1 na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, przy czym nie ma konieczności badania argumentu skarżącej, zgodnie z którym przedsiębiorstwo A, przekazując informacje Komisji dobrowolnie i poza jakimkolwiek postępowaniem, uznało, że nie są to informacje poufne.  W przedmiocie częściowej odmowy ujawnienia dokumentu 2 49      Dokument 2 stanowi wiadomość elektroniczna przedsiębiorstwa A do Komisji z dnia 12 czerwca 2020 r., w której przekazuje ono wymianę wiadomości elektronicznych między przedsiębiorstwem A a przedsiębiorstwem B. Ta wymiana zawiera: pierwszą wiadomość elektroniczną z dnia 5 maja 2020 r., wysłaną przez przedsiębiorstwo B do przedsiębiorstwa A, drugą wiadomość elektroniczną z dnia 26 maja 2020 r., wysłaną przez przedsiębiorstwo A do przedsiębiorstwa B, i trzecią wiadomość elektroniczną z dnia 12 czerwca 2020 r., wysłaną przez przedsiębiorstwo B do przedsiębiorstwa A. 50      W zaskarżonej decyzji Komisja przyjęła dwa odrębne wyjaśnienia, aby częściowo odmówić dostępu do dokumentu 2 na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001. Po pierwsze, wyjaśniła ona, że dokument ten zawiera niepubliczne i szczególne chronione informacje handlowe na temat metody agregacji informacji przedsiębiorstwa B, a także zagadnień prawnych dotyczących produktu o nazwie „Smart Kid Belt” oraz procedury jego homologacji w Stanach Zjednoczonych i innych krajach. Komisja uznała, że ujawnienie tych fragmentów naruszyłoby interesy handlowe wspomnianego przedsiębiorstwa, ponieważ dostarczyłoby szczegółowych danych na temat sposobu zebrania informacji i przedstawienia jego własnej analizy dotyczącej procedur homologacji produktów, zapewniając w ten sposób nienależną przewagę konkurentom tego przedsiębiorstwa. Po drugie, Komisja wyjaśniła, że ujawnienie zawartych w tym dokumencie zagadnień prawnych dotyczących produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i jego procedury homologacji mogłoby spowodować szkodę dla reputacji skarżącej. 51      Należy zatem zbadać kolejno każdy z tych dwóch względów, zaczynając od względu dotyczącego reputacji skarżącej. –       W przedmiocie informacji, których ujawnienie spowodowałoby możliwą do przewidzenia szkodę dla reputacji skarżącej 52      Komisja wskazała w zaskarżonej decyzji, że ujawnienie zawartych w dokumencie 2 zagadnień prawnych dotyczących produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i jego homologacji mogłoby spowodować szkodę dla reputacji skarżącej. 53      Skarżąca podnosi, że Komisja nie mogła powołać się wobec niej na naruszenie jej reputacji, aby odmówić dostępu do dokumentów, oraz że Komisja mogła założyć, iż żądając dostępu do dokumentów, skarżąca zaakceptowała konsekwencje takiego działania. Ponadto skarżąca utrzymuje, że informacje dotyczące procedury homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt” były publicznie dostępne. 54      Komisja podnosi, że dokument 2 miał na celu przekazanie informacji niekorzystnych dla produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i że mogła ona zasadnie domniemywać, iż skarżąca sprzeciwiłaby się jego ujawnieniu, tym bardziej że skarżąca nie znała treści tego dokumentu i nie była w stanie ocenić zakresu szkody mogącej wyniknąć z jego ujawnienia. 55      Co się tyczy kwestii, czy Komisja mogła powołać się na naruszenie reputacji skarżącej w celu odmowy ujawnienia dokumentu 2, należy zauważyć, że naruszenie reputacji przedsiębiorstwa stanowi niewątpliwie naruszenie jego interesów handlowych, ponieważ reputacja każdego podmiotu gospodarczego działającego na rynku ma zasadnicze znaczenie dla jego działalności gospodarczej na tym rynku (wyrok z dnia 5 grudnia 2018 r., Falcon Technologies International/Komisja, T‑875/16, niepublikowany, EU:T:2018:877, pkt 51). Ponadto, jak Komisja podkreśliła w zaskarżonej decyzji, dokumenty ujawnione na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 wchodzą do domeny publicznej, wobec czego dostęp przyznany do żądanego dokumentu odnosi się, co do zasady, automatycznie do każdej osoby fizycznej lub prawnej (zob. wyrok z dnia 26 marca 2020 r., ViaSat/Komisja, T‑734/17, niepublikowany, EU:T:2020:123, pkt 53 i przytoczone tam orzecznictwo), a nie tylko do osoby, która złożyła wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów. 56      Jednakże w szczególnych okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Komisja nie mogła powołać się na okoliczność, iż dokument 2 zawiera informacje, które mogłyby zaszkodzić reputacji skarżącej, aby odmówić ujawnienia tego dokumentu, w sytuacji gdy to sama skarżąca była autorem wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika bowiem jasno, że skarżąca musiała wiedzieć o tym, iż dokument 2 może zawierać informacje podważające bezpieczeństwo lub homologację produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, i że domagając się ujawnienia dotyczącego jej dokumentu, skarżąca zrzekła się ochrony swej reputacji na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001. 57      Po pierwsze, z akt sprawy wynika, że w dniu 17 maja 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów właśnie w celu otrzymania wymiany korespondencji między przedsiębiorstwem A a Komisją, dotyczącej skarżącej i wytwarzanego przez nią produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. W dniu 19 lipca 2021 r. skarżąca złożyła bowiem pierwszy wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, w którym zwróciła się o udzielenie dostępu do wszelkich dokumentów wysłanych do lub z wydziału ds. branży motoryzacyjnej i mobilnej DG Komisji ds. Rynku Wewnętrznego, Przemysłu, Przedsiębiorczości i MŚP, „gdzie zostały wymienione Smart Kid jako firma lub Smart Kid Belt jako produkt”. Jak wskazano w skardze, skarżąca złożyła następnie szereg innych wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów w celu uzyskania dokumentów zidentyfikowanych w ramach pierwszego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów. W szczególności we wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów z dnia 17 maja 2023 r. skarżąca zwróciła się o udzielenie dostępu do wszelkiej korespondencji między przedsiębiorstwem A a wspomnianą DG, powołując się jednocześnie na swoje wcześniejsze wnioski o udzielenie dostępu do dokumentów. 58      Po drugie, z akt sprawy wynika, że w dniu 17 maja 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, chociaż wiedziała, że żądane dokumenty mogą dotyczyć kwestii bezpieczeństwa lub homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. Skarżąca wyjaśnia bowiem, że złożyła wnioski o udzielenie dostępu właśnie dlatego, że Komisja podawała w wątpliwość bezpieczeństwo tego produktu oraz prawidłowość jego homologacji. Ponadto należy zauważyć, że w petycji skierowanej przez skarżącą do Parlamentu Europejskiego w dniu 23 stycznia 2023 r., czyli pięć miesięcy przed złożeniem w dniu 17 maja 2023 r. wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, skarżąca wspomniała, że Komisja podjęła otwarcie wrogie działania przeciwko temu produktowi oraz że prowadziła korespondencję z jej konkurentami, a w szczególności z przedsiębiorstwem A. Poza tym należy również zauważyć, że skarżąca wskazała w skardze, iż żądane dokumenty mogły odnosić się do testów bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, sporu dotyczącego używania na tym produkcie logo instytutu przeprowadzającego testy bezpieczeństwa, czy też wątpliwości wyrażonych przez krajowe organy homologacyjne co do prawidłowości homologacji owego produktu. Okoliczności te świadczą o tym, że skarżąca była w pełni świadoma faktu, iż żądane dokumenty mogły zawierać niekorzystne informacje. 59      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że – wbrew temu, co utrzymuje Komisja – nie mogła ona zasadnie domniemywać, iż skarżąca sprzeciwiłaby się ujawnieniu zawartych w dokumencie 2 informacji dotyczących jej samej lub produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. Przeciwnie, to sama skarżąca wniosła o ujawnienie dokumentów dotyczących jej lub tego produktu. W związku z tym Komisja popełniła błąd w ocenie, powołując się wobec skarżącej na ochronę jej reputacji w celu uzasadnienia odmowy ujawnienia tego dokumentu. 60      Ponadto nie zasługuje na uwzględnienie argument Komisji, zgodnie z którym nie można wykluczyć, że skarżąca wniosłaby powództwa odszkodowawcze, gdyby żądane dokumenty zostały ujawnione. Po pierwsze, taki argument jest hipotetyczny. Po drugie, należy zauważyć, że indywidualne lub prywatne interesy w żądaniu dostępu do dokumentu oraz cel wniosku o udostępnienie dokumentu, w tym cel polegający na możliwości wniesienia skargi, nie mogą być brane pod uwagę w ramach stosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (zob. podobnie wyrok z dnia 6 października 2021 r., Aeris Invest/EBC, T‑827/17, EU:T:2021:660, pkt 293). –       W przedmiocie informacji, które miałyby naruszać interesy handlowe przedsiębiorstwa B 61      Komisja odmówiła ujawnienia części informacji zawartych w dokumencie 2, wskazując, że dają one wgląd w niepubliczną i szczególnie chronioną z handlowego punktu widzenia metodę agregacji informacji przedsiębiorstwa B, a także w sposób, w jaki przedsiębiorstwo to przedstawiało swoją analizę dotyczącą homologacji produktów. Jej zdaniem ujawnienie tych informacji zapewniłoby nienależną przewagę konkurentom tego przedsiębiorstwa. 62      Jak wynika z pkt 44 powyżej, okoliczność, że dokument zawiera informacje dotyczące metod pracy przedsiębiorstwa, niekoniecznie wystarczy do stwierdzenia istnienia naruszenia jego interesów handlowych. 63      W niniejszej sprawie, po zapoznaniu się z poufną wersją dokumentu 2, po pierwsze, Sąd stwierdza, że wiadomość elektroniczna z dnia 26 maja 2020 r., skierowana przez przedsiębiorstwo A do przedsiębiorstwa B, wiadomość elektroniczna z dnia 12 czerwca 2020 r., skierowana przez przedsiębiorstwo B do przedsiębiorstwa A, a także wiadomość elektroniczna z dnia 12 czerwca 2020 r. skierowana przez przedsiębiorstwo A do Komisji, nie zawierają żadnych informacji dotyczących metod pracy przedsiębiorstwa B. 64      Po drugie, co się tyczy wiadomości elektronicznej z dnia 5 maja 2020 r., skierowanej przez przedsiębiorstwo B do przedsiębiorstwa A, Sąd stwierdza, że zawiera ona przede wszystkim informacje dotyczące wyszukiwań przeprowadzonych w Internecie przez przedsiębiorstwo B w zakresie wytwarzania i homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i jego homologacji w Stanach Zjednoczonych lub innych krajach. Następnie wspomniana wiadomość elektroniczna zawiera również prośby przedsiębiorstwa B o skontaktowanie go z różnymi rodzajami rozmówców. Wreszcie owa wiadomość elektroniczna zawiera wyjaśnienie, że przedsiębiorstwo B jest gotowe udostępnić większą ilość informacji na temat swojego dochodzenia i odpowiedzieć na wszystkie pytania. 65      Tymczasem informacji, zgodnie z którą przedsiębiorstwo B przeprowadziło wyszukiwania w Internecie, przeglądając strony internetowe wytwórców produktów, a także instytucji krajowych, nie można uznać za szczególnie chronioną informację handlową, której ujawnienie mogłoby zapewnić nienależną przewagę jego konkurentom. Te same ustalenia należy również poczynić w odniesieniu do informacji, zgodnie z którą wspomniane przedsiębiorstwo chciało, by skontaktowano je z różnymi rodzajami rozmówców. Komisja nie miała zatem podstaw, by uznać, że informacje dotyczące metody agregacji informacji przedsiębiorstwa B zawarte w dokumencie 2 były szczególnie chronionymi informacjami handlowymi ani że ich ujawnienie zapewniłoby nienależną przewagę konkurentom tego przedsiębiorstwa. 66      Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego elementu pozwalającego uznać, że sposób, w jaki przedsiębiorstwo B przedstawia swą analizę dotyczącą procedur homologacji urządzeń przytrzymujących dla dzieci, jest szczególnie chroniony pod względem handlowym. W tym względzie należy zauważyć, że wiadomość elektroniczna z dnia 5 maja 2020 r. stanowi po prostu nieformalną wymianę, w której przedsiębiorstwo B opisuje stan swoich badań i wątpliwości dotyczących produktu o nazwie „Smart Kid Belt” i dąży do uzyskania większej ilości informacji. Nic nie pozwala uznać, że ujawnienie sposobu, w jaki wspomniane przedsiębiorstwo przedstawiło swoją analizę w tej wiadomości elektronicznej, zapewniłoby jego konkurentom nienależną przewagę konkurencyjną. 67      W świetle całości powyższych rozważań należy stwierdzić, że Komisja popełniła błąd w ocenie, uznawszy, że ochrona interesów handlowych przedsiębiorstwa B uzasadnia częściową odmowę ujawnienia dokumentu 2.  W przedmiocie całkowitej odmowy ujawnienia dokumentu 2.1 68      Komisja całkowicie odmówiła dostępu do dokumentu 2.1, który składa się z raportu przedsiębiorstwa B w sprawie bezpieczeństwa i homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. W zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśniła najpierw, że w przypadku gdy dokument jest chroniony prawem autorskim, jedynie autor tego dokumentu może zezwolić na jego rozpowszechnianie lub go zakazać. Stwierdziła ona, że przedsiębiorstwo B sprzeciwiło się rozpowszechnianiu tego dokumentu, który spełnia próg oryginalności, aby stanowić oryginalne dzieło autorskie, wobec czego powołanie się przez to przedsiębiorstwo na jego prawo autorskie było w niniejszym przypadku zgodne z prawem. Następnie Komisja wyjaśniła, że dokument 2.1 zawiera niepubliczne i szczególnie chronione informacje handlowe dotyczące metody badań przedsiębiorstwa B, agregacji informacji oraz zagadnień prawnych odnoszących się do bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. Wreszcie uznała ona, że gdyby dokument 2.1 został ujawniony, dałoby to konkurentom przedsiębiorstwa B wgląd w metodę tego przedsiębiorstwa, a także w sposób, w jaki przedstawiało ono swoją pracę w zakresie oceny bezpieczeństwa fotelików dla dzieci. Komisja doszła na tej podstawie do wniosku, że ujawnienie dokumentu 2.1 przyniosłoby nieuzasadnioną przewagę konkurencyjną. 69      Skarżąca podnosi, że Komisja nie mogła powoływać się na ochronę praw autorskich, aby odmówić dostępu do dokumentu 2.1. Ponadto kwestionuje ona twierdzenie, że informacje zawarte w tym dokumencie, zarówno w odniesieniu do produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, jak i metody badań i agregacji informacji przez przedsiębiorstwo B, są poufne i że ujawnienie tego dokumentu zapewniłoby konkurentom tego przedsiębiorstwa nienależną przewagę konkurencyjną. 70      Po zapoznaniu się z poufną wersją dokumentu 2.1 Sąd stwierdza, że ów dokument składa się zasadniczo z kompilacji informacji i wyciągów z różnych dokumentów dotyczących procedury homologacji i bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. 71      Przede wszystkim należy zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje, iż dokument 2.1 może stanowić oryginalny utwór chroniony prawem autorskim. Utrzymuje ona jednak, że okoliczność, iż dokument, o dostęp do którego wniesiono, stanowi oryginalny utwór chroniony prawem autorskim, nie ma znaczenia dla stosowania art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001. 72      W tym względzie należy zaznaczyć, że art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 nie może być interpretowany w ten sposób, że okoliczność, iż prawo autorskie chroni dokument, oznacza, że dokument ten jest objęty tajemnicą handlową i że jego posiadacz może tym samym powoływać się na wyjątek przewidziany w owym przepisie. Takie podejście sprowadzałoby się do uznania, że ochrona przyznana prawom własności intelektualnej ma zawsze pierwszeństwo przed domniemaniem na rzecz ujawnienia informacji ustanowionym w rozporządzeniu nr 1049/2001 (zob. podobnie wyrok z dnia 13 stycznia 2017 r., Deza/ECHA, T‑189/14, EU:T:2017:4, pkt 119). 73      Należy jednak stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji Komisja nie powołała się wyłącznie na ochronę praw autorskich przedsiębiorstwa B w odniesieniu do dokumentu 2.1, aby odmówić jego ujawnienia. Komisja oparła swoją odmowę na okoliczności, że wspomniany dokument zawiera trzy kategorie niepublicznych i szczególnie chronionych informacji handlowych, a mianowicie informacje dotyczące, po pierwsze, metody badań przedsiębiorstwa B, po drugie, agregacji informacji, a po trzecie, zagadnień prawnych dotyczących produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. Tym samym Komisja uzasadniła tę odmowę okolicznością, że ujawnienie dokumentu 2.1 zapewniłoby konkurentom przedsiębiorstwa B nienależną przewagę konkurencyjną, dając im wgląd w metodę tego przedsiębiorstwa, a także w sposób, w jaki przedsiębiorstwo to przedstawia swoją pracę w zakresie oceny bezpieczeństwa fotelików dla dzieci. Należy zatem zbadać, czy Komisja prawidłowo uznała, że te trzy rodzaje informacji są szczególnie chronionymi informacjami handlowymi i że ich ujawnienie zapewniłoby konkurentom tego przedsiębiorstwa nienależną przewagę konkurencyjną. –       W przedmiocie metody badań przedsiębiorstwa B 74      Jak wynika z pkt 39 powyżej, okoliczność, że dokument zawiera informacje dotyczące metod pracy przedsiębiorstwa, w tym metod badań, niekoniecznie wystarczy do stwierdzenia istnienia naruszenia jego interesów handlowych. 75      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że dokument 2.1 nie zawiera żadnego omówienia metody badań, którą przedsiębiorstwo B zastosowało przy sporządzaniu raportu stanowiącego rozpatrywany dokument lub przy analizie bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt”. Jedyną informacją, jaką można wywieść z tego dokumentu, jest to, że wspomniane przedsiębiorstwo zebrało i skompilowało publicznie dostępne informacje na temat bezpieczeństwa fotelików i urządzeń przytrzymujących. Ponadto z dokumentu tego wynika, że dane zebrane przez to przedsiębiorstwo są danymi publicznymi uzyskanymi z różnych stron internetowych, a także z ogólnodostępnych artykułów prasowych lub naukowych czy też z listu otwartego przeznaczonego do powszechnego rozpowszechniania. 76      Tymczasem, po pierwsze, ujawnienie informacji, zgodnie z którą przedsiębiorstwo B dokonało agregacji informacji publicznych, nie prowadzi jako takie do ujawnienia rzeczywistej metody badań właściwej dla tego przedsiębiorstwa. Z orzecznictwa wynika bowiem, że aby odmówić ujawnienia dokumentu będącego wynikiem pracy intelektualnej polegającej na kompilacji, instytucja musi wykazać, że praca ta stanowi wartość dodaną w stosunku do publicznie dostępnych informacji i że samo zadanie polegające na kompilacji informacji wymaga szczególnego know-how stanowiącego interes handlowy zasługujący na ochronę na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 (zob. podobnie wyrok z dnia 15 grudnia 2021 r., Breyer/REA, T‑158/19, EU:T:2021:902, pkt 121 i przytoczone tam orzecznictwo). Otóż należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Komisja nie wykazała tego w zaskarżonej decyzji. 77      Po drugie, należy zauważyć, że zbieranie informacji ze stron internetowych, artykułów naukowych i innych dokumentów przeznaczonych do szerokiego rozpowszechniania nie wymaga szczególnego know-how zasługującego na ochronę na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001. Takie elementy nie stanowią bowiem danych właściwych dla przedsiębiorstwa B, przedstawiających jego doświadczenie w rozumieniu orzecznictwa przypomnianego w pkt 39 powyżej. 78      Ponadto zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego elementu pozwalającego uznać, że informacja, zgodnie z którą przedsiębiorstwo B dokonuje agregacji danych dotyczących bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, a także informacja dotycząca sposobu, w jaki przedsiębiorstwo to zbiera i kompiluje owe dane, przyznają nienależną przewagę handlową konkurentom tego przedsiębiorstwa. 79      W związku z tym należy stwierdzić, że Komisja popełniła błąd w ocenie, uznawszy, iż dokument 2.1 zawiera informacje dotyczące metody badań przedsiębiorstwa B, które są szczególnie chronionymi informacjami handlowymi i których ujawnienie mogło zapewnić konkurentom tego przedsiębiorstwa nienależną przewagę konkurencyjną. –       W przedmiocie agregacji informacji 80      Z orzecznictwa wynika, że raport obejmujący zebrane lub zagregowane dane, które są ponadto publicznie dostępne, niekoniecznie stanowi szczególnie chronione dane handlowe, których ujawnienie narusza interesy handlowe autora tego raportu (zob. podobnie wyrok z dnia 13 stycznia 2017 r., Deza/ECHA, T‑189/14, EU:T:2017:4, pkt 60). Wprawdzie prace w zakresie systematyzowania publicznie dostępnych informacji mogą mieć pewną wartość handlową, trzeba jednak wykazać, że usystematyzowaniu owych informacji towarzyszyły oceny prowadzące do nowych opinii naukowych lub do uwag dotyczących strategii wynalazczej mogących zapewnić przedsiębiorstwu przewagę handlową nad konkurentami i mające z tego powodu w sposób oczywisty poufny charakter. Tak więc, aby odmówić ujawnienia dokumentu będącego wynikiem pracy intelektualnej polegającej na kompilacji, instytucja musi wykazać, że praca ta stanowi wartość dodaną w stosunku do publicznie dostępnych informacji i że samo zadanie polegające na kompilacji tych informacji wymaga szczególnego know-how stanowiącego interes handlowy zasługujący na ochronę na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 (zob. wyrok z dnia 15 grudnia 2021 r., Breyer/REA, T‑158/19, EU:T:2021:902, pkt 121 i przytoczone tam orzecznictwo). 81      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, po pierwsze, że informacje zagregowane w dokumencie 2.1 nie mają poufnego charakteru, lecz są informacjami publicznymi. Niemalże wszystkim informacjom zagregowanym we wspomnianym dokumencie towarzyszą bowiem linki do stron internetowych lub uściślenie, że pochodzą one ze stron internetowych lub że są szeroko rozpowszechnione. Ponadto z akt sprawy wynika, że kwestia bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt” była publicznie omawiana na 66. posiedzeniu grupy roboczej ds. bezpieczeństwa biernego Światowego Forum na rzecz Harmonizacji Przepisów dotyczących Pojazdów oraz że dokumenty dotyczące tej dyskusji są dostępne na stronie internetowej owego organu. W tym względzie należy przypomnieć, że informacje nie mają charakteru publicznego, jeżeli są znane jedynie ograniczonej liczbie osób (zob. wyrok z dnia 6 października 2021 r., OCU/EBC, T‑15/18, niepublikowany, EU:T:2021:661, pkt 138 i przytoczone tam orzecznictwo). Inaczej jest jednak w przypadku informacji zawartych w dokumencie 2.1. 82      Po drugie, należy stwierdzić, że wbrew temu, co utrzymuje Komisja, przedsiębiorstwo B nie wniosło wartości dodanej poprzez wykorzystanie dostępnych badań w celu oceny zgodności produktu o nazwie „Smart Kid Belt” z wymogami bezpieczeństwa wynikającymi z regulaminu nr 44 EKG/ONZ. Dokument 2.1 nie zawiera bowiem analizy bezpieczeństwa tego produktu lub prawidłowości jego homologacji, która byłaby nowa i właściwa dla tego przedsiębiorstwa. 83      Prawie wszystkie skompilowane informacje stanowią bowiem albo odtworzenie, jako takie, fragmentów dokumentów, albo krótki opis informacji, któremu towarzyszy link do strony internetowej lub wskazanie jej źródła. W pozostałym zakresie jedynym elementem dokumentu 2.1, który został przedstawiony a priori jako ocena własna przedsiębiorstwa B, jest bardzo zwięzła i niepoparta dowodami informacja dotycząca wiarygodności testów przeprowadzonych przez przedsiębiorstwo C na produkcie o nazwie „Smart Kid Belt”. Jednakże, chociaż ocena ta została przedstawiona jako pochodząca od przedsiębiorstwa B, należy wskazać, że nie stanowi ona analizy w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie ma wartości dodanej w stosunku do skompilowanych informacji. Nie może ona zatem stanowić szczególnie chronionej informacji handlowej dotyczącej szczególnego know-how przedsiębiorstwa B, której ujawnienie zapewniłoby konkurentom tego przedsiębiorstwa przewagę konkurencyjną. Ocena ta nie opiera się bowiem na szczegółowej i dogłębnej analizie ani na testach przeprowadzonych przez przedsiębiorstwo B. Ponadto stwierdzenie to odpowiada stwierdzeniu poczynionemu przez samo przedsiębiorstwo C i powtórzonemu w innej części dokumentu 2.1. Nie można zatem uznać, aby stwierdzenie to zawierało nowe wnioski lub odnosiło się do rozważań dotyczących strategii wynalazczej, które mogłyby zapewnić przedsiębiorstwu B przewagę handlową nad jego konkurentami w rozumieniu orzecznictwa przedstawionego w pkt 80 powyżej. Rzeczone stwierdzenie nie wynika również z właściwej przedsiębiorstwu B pracy opartej na doświadczeniu w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 39 powyżej. 84      Po trzecie, Komisja nie wykazała w zaskarżonej decyzji, że kompilacja informacji zawartych w dokumencie 2.1 wymagała szczególnego know-how stanowiącego interes handlowy zasługujący na ochronę. 85      Ponadto należy oddalić przedstawiony w odpowiedzi na skargę argument Komisji, zgodnie z którym sporządzenie dokumentu 2.1 wymagało przeprowadzenia pewnej liczby testów, dziesiątek miesięcy pracy i wysiłków finansowych ze strony przedsiębiorstwa B w celu jego zredagowania. Po pierwsze, z zaskarżonej decyzji nie wynika, by Komisja uwzględniła ten element. Po drugie, z treści tego dokumentu wynika w każdym razie, że nie został on sporządzony na podstawie testów technicznych przeprowadzonych przez przedsiębiorstwo B, ponieważ stanowi on kompilację publicznych informacji. Tymczasem okoliczność, że kompilacja publicznie dostępnych informacji wymaga znacznej intelektualnej pracy badawczej i czytelniczej, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy ujawnienie dokumentu narusza interesy handlowe przedsiębiorstwa. Poufny charakter informacji nie zależy bowiem od działań wiążących się z faktem kompilowania danych zawartych w publicznie dostępnych badaniach (zob. wyrok z dnia 13 stycznia 2017 r., Deza/ECHA, T‑189/14, EU:T:2017:4, pkt 65). 86      W związku z tym należy stwierdzić, że Komisja popełniła błąd w ocenie, uznawszy, że dokonana przez przedsiębiorstwo B w dokumencie 2.1 agregacja informacji ma wrażliwy z handlowego punktu widzenia charakter i że ujawnienie zagregowanych w tym dokumencie informacji mogło zapewnić konkurentom tego przedsiębiorstwa nienależną przewagę konkurencyjną. –       W przedmiocie zagadnień prawnych dotyczących bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt” 87      Jak wynika z pkt 81–83 powyżej, zawarte w dokumencie 2.1 zagadnienia dotyczące bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt” nie wchodzą w zakres analizy własnej przedsiębiorstwa B. Ponadto wszystkie zagadnienia dotyczące homologacji tego produktu, jak również dyskusje dotyczące jego zgodności z regulaminem nr 44 ONZ/EWG, które są zawarte w tym dokumencie, stanowią kompilację informacji publicznych. 88      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Komisja popełniła błąd w ocenie, uznawszy, że dokument 2.1 zawiera niepubliczne i szczególnie chronione informacje handlowe dotyczące bezpieczeństwa produktu o nazwie „Smart Kid Belt” oraz że ich ujawnienie mogło zapewnić konkurentom przedsiębiorstwa B nienależną przewagę konkurencyjną. 89      Ponadto, wbrew temu, co twierdzi Komisja, okoliczność, że skarżąca przyznaje, iż dokument 2.1 może zawierać informacje na temat wyrażonych przez organy homologacyjne państw członkowskich Unii wątpliwości co do prawidłowości homologacji produktu o nazwie „Smart Kid Belt”, nie ma znaczenia dla uznania, że ów dokument zawiera szczególnie chronione informacje handlowe przedsiębiorstwa B. W zaskarżonej decyzji Komisja, aby odmówić dostępu do dokumentu 2.1, nie powołała się bowiem na ochronę interesów handlowych skarżącej, lecz jedynie na ochronę interesów handlowych przedsiębiorstwa B. 90      W konsekwencji Komisja nie wykazała, że ujawnienie dokumentu 2.1 zapewniłoby konkurentom przedsiębiorstwa B nieuzasadnioną przewagę konkurencyjną i popełniła błąd w ocenie, uznając, iż ochrona interesów handlowych tego przedsiębiorstwa uzasadnia odmowę w całości ujawnienia tego dokumentu. 91      W świetle całości powyższych rozważań należy uwzględnić zarzut pierwszy i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja odmówiła w niej, w części lub w całości, ujawnienia dokumentów 1, 2 i 2.1 na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001.  W przedmiocie kosztów 92      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 93      Ponieważ Komisja przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (druga izba) orzeka, co następuje: 1)      Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2024) 1118 final z dnia 15 lutego 2024 r. w zakresie, w jakim Komisja Europejska odmówiła w niej w części lub w całości dostępu do wskazanych w pkt 1 rzeczonej decyzji dokumentów 1, 2 i 2.1 na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. 2)      Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania. Marcoulli Tomljenović Valasidis Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 14 maja 2025 r. Sekretarz   Prezes V. Di Bucci   M. van der Woude *      Język postępowania: polski.