T-229/02

WyrokTSUE2008-04-03CELEX: 62002TJ0229ECLI:EU:T:2008:87

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy decyzja Rady o zamrożeniu funduszy podmiotu podejrzewanego o działalność terrorystyczną musi być należycie uzasadniona, a brak uzasadnienia może prowadzić do jej nieważności, oraz czy brak uzasadnienia może być konwalidowany w trakcie postępowania sądowego?

Ratio decidendi

Sąd uznał, że obowiązek uzasadnienia aktów instytucji, wynikający z art. 253 WE, ma zastosowanie do decyzji o zamrożeniu funduszy skierowanych przeciwko osobom i podmiotom podejrzewanym o działalność terrorystyczną. Wymaga to minimalnych, ale wystarczających wyjaśnień, aby umożliwić adresatom aktu obronę ich praw, a sądom kontrolę legalności. Sąd stwierdził, że brak uzasadnienia nie może być konwalidowany w trakcie postępowania sądowego. Ponieważ Rada nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia dla objęcia PKK środkami ograniczającymi, decyzja w tym zakresie jest nieważna.

Stan faktyczny

Kurdistan Workers’ Party (PKK) wniosło skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r., która wykonuje art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001. Decyzja ta dotyczyła szczególnych środków ograniczających, w tym zamrożenia funduszy, skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w celu zwalczania terroryzmu. PKK kwestionowało legalność tej decyzji w zakresie, w jakim dotyczyła jej samej, zarzucając brak uzasadnienia.

Rozstrzygnięcie

1) Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/334/WE, w zakresie dotyczącym Kurdistan Workers’ Party (PKK). 2) Rada pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Osmana Ocalana, działającego w imieniu Kurdistan Workers’ Party (PKK) przed Sądem Pierwszej Instancji oraz Trybunałem Sprawiedliwości. 3) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.

Pełny tekst orzeczenia

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. – PKK przeciwko Radzie (sprawa T‑229/02) Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem – Zamrożenie funduszy – Skarga o stwierdzenie nieważności – Uzasadnienie 1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Skarga na akt wykonany lub uchylony (art. 233 WE) (por. pkt 48–51) 2. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja o zamrożeniu funduszy skierowana przeciwko niektórym osobom i podmiotom podejrzewanym o prowadzenie działalności terrorystycznej – Wymogi minimalne (art. 253 WE; wspólne stanowisko Rady 2001/931, art. 1 ust. 4, 6; rozporządzenie Rady nr 2580/2001) (por. pkt 62–64) 3. Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Konwalidacja braku uzasadnienia w trakcie postępowania spornego – Niedopuszczalność (art. 253 WE) (por. pkt 68–70) Przedmiot Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/334/WE (Dz.U. L 160, s. 26), a po drugie, wniosek o odszkodowanie. Sentencja 1) Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2002/334/WE, w zakresie dotyczącym Kurdistan Workers’ Party (PKK). 2) Rada pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Osmana Ocalana, działającego w imieniu Kurdistan Workers’ Party (PKK) przed Sądem Pierwszej Instancji oraz Trybunałem Sprawiedliwości. 3) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają własne koszty.