T-229/24

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (dziesiąta izba) z dnia 29 kwietnia 2026 r.(*) Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Konkurs otwarty EPSO/AD/391/21 – Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej – Równość traktowania – Skalowanie ocen – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji – Czas trwania postępowania administracyjnego – Rozsądny termin W sprawie T‑229/24 Isabel Sánchez, zamieszkała w Brukseli (Belgia), którą reprezentowali A. Champetier i S. Rodrigues, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali J.-F. Brakeland, K. Talabér-Ritz i S. Chantre, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD (dziesiąta izba), w składzie: S.L. Kalėda (sprawozdawca), prezes, T. Perišin i S. Verschuur, sędziowie, sekretarz: A. Audras-Hidelot, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 grudnia 2025 r., wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 270 TFUE skarżąca, Isabel Sánchez, wnosi w istocie, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/391/21 z dnia 15 maja 2023 r., w której wspomniana komisja postanowiła, po weryfikacji, o nieumieszczeniu jej nazwiska na liście rezerwy kadrowej, a po drugie, o naprawienie szkody i krzywdy, które miała ponieść.  Okoliczności powstania sporu i okoliczności faktyczne zaistniałe po wniesieniu skargi  W przedmiocie okoliczności faktycznych, które doprowadziły do wydania pierwotnej decyzji o nieumieszczeniu na liście rezerwy kadrowej 2        W dniu 10 maja 2021 r. skarżąca zgłosiła się do konkursu otwartego EPSO/AD/391/21 w celu naboru administratorów (AD 7) przeprowadzanego w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy. Celem rozpatrywanego konkursu było sporządzenie list rezerwy kadrowej, z których instytucje Unii Europejskiej, głównie Dyrekcja Generalna (DG) ds. Wspierania Reform Strukturalnych oraz DG ds. Migracji i Spraw Wewnętrznych Komisji Europejskiej, mogłyby zatrudniać urzędników. Ogłoszenie o konkursie zostało opublikowane przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 8 kwietnia 2021 r. (Dz.U. 2021, C 120 A, s. 1, zwane dalej „ogłoszeniem o konkursie”). W dniu 8 marca 2022 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2022, C 111 A, s. 11) opublikowano zmiany wprowadzone do sekcji 5 ogłoszenia o konkursie dotyczącej „oceny zintegrowanej”. 3        Ogłoszenie o konkursie przewidywało trzyetapowe postępowanie. W pierwszym etapie dokumenty wszystkich kandydatów miały zostać sprawdzone pod kątem oceny, czy dany kandydat spełnia warunki udziału w konkursie, na podstawie informacji podanych w zgłoszeniu online, a kandydaci mieli przystąpić do testów „wielokrotnego wyboru”. Drugi etap dotyczył naboru na podstawie kwalifikacji („Talent Screener”) w oparciu o kwalifikacje wskazane w formularzu zgłoszeniowym. W ramach trzeciego etapu – etapu oceny zintegrowanej kandydaci, którzy uzyskali najlepsze wyniki w poprzednim etapie, mieli być zaproszeni do udziału w egzaminach. Zgodnie ze zmienionym ogłoszeniem o konkursie ten etap składał się z czterech egzaminów, a mianowicie rozmowy badającej poziom kompetencji ogólnych, rozmowy sytuacyjnej badającej poziom kompetencji, egzaminu pisemnego dotyczącego dziedziny konkursu oraz rozmowy związanej z dziedziną konkursu. Nazwiska kandydatów, którzy uzyskali najlepsze ogólne wyniki po zakończeniu trzeciego etapu, miały zostać umieszczone na liście rezerwy kadrowej konkursu. 4        W dniu 1 kwietnia 2022 r. skarżąca została poinformowana przez komisję konkursową, że uzyskała wystarczającą liczbę punktów w ramach etapu oceny kwalifikacji i została zaproszona do udziału w egzaminach organizowanych w ramach etapu oceny zintegrowanej. 5        Decyzją z dnia 19 grudnia 2022 r. skarżąca została poinformowana, że wynik 122 punktów uzyskanych w wyniku tych egzaminów nie pozwalał na umieszczenie jej na liście rezerwy kadrowej, gdyż nie znalazła się ona wśród kandydatów, którzy uzyskali najwyższe oceny z egzaminów organizowanych w ramach etapu oceny zintegrowanej, a mianowicie co najmniej 123 punkty (zwaną dalej „pierwotną decyzją o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej”). 6        W dniu 20 grudnia 2022 r. skarżąca zwróciła się o udostępnienie jej niepoprawionej kopii odpowiedzi udzielonych w trakcie jej egzaminu pisemnego, która została jej przekazana w dniu 5 stycznia 2023 r. 7        W dniu 22 grudnia 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o weryfikację ocen uzyskanych przez nią z egzaminu pisemnego i rozmowy związanej z dziedziną konkursu. 8        Decyzją z dnia 15 maja 2023 r. wydaną po weryfikacji komisja konkursowa utrzymała w mocy pierwotną decyzją o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej ze względu na ocenę uzyskaną z egzaminów etapu oceny zintegrowanej. 9        W dniu 30 maja 2023 r. skarżąca skierowała do EPSO szereg pytań związanych z weryfikacją. W dniu 31 maja 2023 r. EPSO odpowiedziało, że może jedynie potwierdzić odpowiedź komisji konkursowej na wniosek o weryfikację. 10      W dniu 14 sierpnia 2023 r. skarżąca złożyła zażalenie na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). 11      Decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. organ powołujący oddalił zażalenie skarżącej (zwaną dalej „decyzją oddalającą zażalenie”).  W przedmiocie wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów i danych osobowych skarżącej w następstwie pierwotnej decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej 12      W dniu 3 lipca 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43; sprostowania: Dz.U. 2010, L 271, s. 20; Dz.U. 2010, L 271, s. 20), dotyczący w szczególności rozmowy związanej z dziedziną konkursu, mechanizmu skalowania ocen oraz posiedzeń EPSO i komisji konkursowej (zwany dalej „pierwotnym wnioskiem o udzielenie dostępu do dokumentów”). 13      Tego samego dnia skarżąca złożyła wniosek o udzielenie dostępu do danych osobowych przetwarzanych przez EPSO lub komisję konkursową w związku z rozmową związaną z dziedziną konkursu. 14      W dniu 17 sierpnia 2023 r. EPSO poinformowało skarżącą, że spośród siedmiu dokumentów wskazanych jako wchodzące w zakres jej pierwotnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów pełnego dostępu udzielono jej do trzech dokumentów, w tym do jednego dokumentu zatytułowanego „Zasady trzeciej oceny – Wpływ oceniającego – Mechanizm skalowania ocen” oraz częściowego dostępu do czwartego dokumentu. Dostęp do pozostałych trzech dokumentów został jej odmówiony na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji przez instytucje. 15      Pismem z dnia 31 sierpnia 2023 r. skarżąca złożyła na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów wskazanych przez EPSO w ramach jej pierwotnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów w celu ponownego rozpatrzenia przez EPSO jego stanowiska (zwany dalej „ponownym wnioskiem o udzielenie dostępu do dokumentów”). 16      W dniu 16 października 2023 r. EPSO udzieliło odpowiedzi na wniosek o udzielenie dostępu do danych osobowych z dnia 3 lipca 2023 r. i stwierdziło, że dane te albo zostały już przekazane skarżącej, albo są chronione zasadą tajności prac komisji egzaminacyjnej na podstawie art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego. 17      W dniu 14 lutego 2024 r. skarżąca złożyła do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich skargę na EPSO w przedmiocie postępowania w ramach konkursu EPSO/AD/391/21 przeprowadzanego w oparciu o świadectwa posiadanych kwalifikacji oraz egzaminy, w szczególności w odniesieniu do rozmowy związanej z dziedziną konkursu i metodologii oceny. 18      W piśmie z dnia 18 marca 2024 r. Komisja udzieliła odpowiedzi na ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów i stwierdziła, że jeden z dokumentów wskazanych przez EPSO nie był objęty jej wnioskiem, ale mimo to udzieliła pełnego dostępu do dodatkowego dokumentu dotyczącego mechanizmu skalowania ocen, zatytułowanego „Wytyczne w zakresie mechanizmu skalowania ocen”. W odniesieniu do pozostałych dokumentów Komisja podtrzymała pierwotną decyzję. 19      W dniu 29 listopada 2024 r. Rzecznik Praw Obywatelskich zamknął dochodzenie dotyczące skargi złożonej przez skarżącą, uznawszy w istocie, że dokumenty, które nie zostały jej ujawnione, dotyczyły prac i obrad komisji konkursowej.  Żądania stron 20      Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej; –        stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji oddalającej zażalenie; –        zasądzenie od Komisji odszkodowania za poniesioną szkodę majątkową w wysokości 50 % utraconych korzyści wynikających z utraty szansy na uzyskanie stanowiska urzędnika; –        zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, oszacowaną na 5000 EUR; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 21      Komisja wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.  Co do prawa  Przedmiot skargi 22      W swoim pierwszym żądaniu skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej. 23      Tymczasem należy przypomnieć, że w przypadku gdy kandydat biorący udział w konkursie wnosi, zgodnie z zasadą ustanowioną w ogłoszeniu o konkursie, o ponowne rozpatrzenie decyzji podjętej przez komisję konkursową, decyzja wydana przez komisję konkursową, po weryfikacji sytuacji kandydata, zastępuje jego pierwotną decyzję, a zatem stanowi akt niekorzystny (zob. wyrok z dnia 5 września 2018 r., Villeneuve/Komisja, T‑671/16, EU:T:2018:519, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). 24      W związku z tym decyzja komisji konkursowej z dnia 15 maja 2023 r. oddalająca wniosek skarżącej o weryfikację jej decyzji zastąpiła pierwotną decyzję o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej. 25      W ramach żądania drugiego skarżąca domaga się, w razie potrzeby, stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie. 26      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem mającym zastosowanie w dziedzinie prawa służby publicznej Unii skarga, nawet jeżeli formalnie jest skierowana przeciwko oddaleniu zażalenia, skutkuje przedłożeniem ocenie sądu aktu niekorzystnego, którego dotyczyło zażalenie, chyba że oddalenie zażalenia ma inny zakres niż akt, na który zażalenie zostało wniesione [zob. wyrok z dnia 9 czerwca 2021 r., Calhau Correia de Paiva/Komisja, T‑202/17, EU:T:2021:323, pkt 34 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo]. 27      Ponadto okoliczność, że organ uprawniony do rozpatrzenia zażalenia skarżącej został zmuszony, w odpowiedzi na zażalenie, do uzupełnienia lub zmiany uzasadnienia decyzji w sprawie ponownego rozpatrzenia, nie może uzasadniać uznania oddalenia tego zażalenia za samodzielny akt niekorzystny dla skarżącej, ponieważ uzasadnienie tego zażalenia zostało włączone do zaskarżonej decyzji, przeciwko której skierowano zażalenie [zob. wyrok z dnia 9 czerwca 2021 r., Calhau Correia de Paiva/Komisja, T‑202/17, EU:T:2021:323, pkt 35 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo]. 28      W niniejszej sprawie decyzja o oddaleniu zażalenia stanowi jedynie potwierdzenie decyzji w sprawie weryfikacji. 29      Należy zatem uznać, że żądania stwierdzenia nieważności dotyczą wyłącznie samej decyzji komisji konkursowej z dnia 15 maja 2023 r. oddalającej wniosek skarżącej o weryfikację (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności 30      Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów, z których pierwszy dotyczy braku podania do publicznej wiadomości w ogłoszeniu o konkursie procedury w sprawie oceny, drugi – nieprzestrzegania zasady rozdziału funkcji komisji konkursowej i EPSO, trzeci – braku sporządzenia przez komisję konkursową listy rezerwy kadrowej zawierającej nazwiska wszystkich kandydatów spełniających warunki określone w ogłoszeniu o konkursie, czwarty – naruszenia obowiązku uzasadnienia, zasady dobrej administracji i prawa do obrony, oraz piąty – naruszenia zasady równego traktowania podczas rozmowy związanej z dziedziną konkursu. 31      Należy przypomnieć, że jeżeli strony określają przedmiot sporu, który nie może zostać zmieniony przez sąd Unii, to do tego ostatniego należy jednak dokonanie interpretacji zarzutów raczej ze względu na ich istotę niż kwalifikację, a w konsekwencji – przystąpienie do oceny zarzutów i argumentów przedstawionych w skardze (zob. wyrok z dnia 18 października 2023 r., BZ/EBC, T‑162/21, niepublikowany, EU:T:2023:647, pkt 98 i przytoczone tam orzecznictwo). 32      W tych okolicznościach, w interesie należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości, Sąd uważa, że skarżąca podnosi w istocie siedem zarzutów, z których pierwszy dotyczy niepodania do publicznej wiadomości w ogłoszeniu o konkursie możliwości skorzystania z mechanizmu skalowania ocen lub braku uprzedniego podjęcia decyzji o zastosowaniu tego mechanizmu i poinformowania o tym uczestników konkursu, drugi – niezgodności z prawem interwencji EPSO w celu zastosowania mechanizmu skalowania ocen, trzeci – naruszenia art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego, czwarty – naruszenia obowiązku uzasadnienia, piąty – naruszenia prawa do obrony, szósty – naruszenia zasady dobrej administracji, a siódmy – naruszenia zasady równego traktowania podczas rozmowy związanej z dziedziną konkursu.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego niepodania do publicznej wiadomości w ogłoszeniu o konkursie możliwości skorzystania z mechanizmu skalowania ocen lub braku uprzedniego podjęcia decyzji o zastosowaniu tego mechanizmu i poinformowania o tym uczestników konkursu 33      W niniejszej sprawie skarżąca uważa w istocie, że możliwość zastosowania mechanizmu skalowania ocen jako metody oceny powinna była zostać podana do publicznej wiadomości w ogłoszeniu o konkursie, a przynajmniej decyzja o zastosowaniu tego mechanizmu powinna była zostać podjęta, a informacja o tym przekazana uczestnikom konkursu, przed rozpoczęciem egzaminów przez komisję konkursową. Takie podanie do publicznej wiadomości byłoby zgodne z wymogiem określonym w art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego. Tymczasem zasady regulujące mechanizm skalowania ocen zostały określone dopiero około cztery miesiące po zakończeniu dyskusji dotyczących wyników uzyskanych przez skarżącą z egzaminów w ramach oceny zintegrowanej. 34      Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu o przedstawienie uwag w przedmiocie ewentualnych konsekwencji, jakie skarżąca wyciągnęła z wyroku z dnia 17 grudnia 2025 r., CB/Komisja (T‑37/24, niepublikowanego, EU:T:2025:1119), skierowane do niej w drodze środka organizacji postępowania, skarżąca wyjaśniła w szczególności, że z pkt 58 tego wyroku wynika, iż brak określenia z góry kryteriów oceny uniemożliwia sprawdzenie, czy kandydaci zostali ocenieni na podstawie obiektywnych i jednolitych kryteriów znanych wcześniej, że z pkt 71 tego wyroku wynika, iż nieprzedstawienie dokumentu potwierdzającego przyjęcie przez komisję konkursową zaleceń wynikających z analizy statystycznej ocen i mechanizmu skalowania ocen uniemożliwia sprawdzenie, czy wspomniany mechanizm skalowania ocen był stosowany w sposób spójny i obiektywny, oraz że z pkt 75 wspomnianego wyroku należy wywnioskować, iż w przypadku braku dowodu na odbycie się posiedzenia komisji egzaminacyjnej w pełnym składzie nie można było sprawdzić przestrzegania gwarancji proceduralnych. 35      Zdaniem Komisji zarzut ten, w którym skarżąca wyraźnie kwestionuje zgodność ogłoszenia o konkursie z art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego, stanowi zarzut niezgodności z prawem, który należy uznać za niedopuszczalny. W każdym razie Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej. 36      Na początku należy przypomnieć, że organy i instytucje Unii dysponują szerokim zakresem uznania w zakresie określania zasad organizacji konkursu i że w związku z tym sąd Unii może kontrolować te zasady tylko w zakresie niezbędnym do zapewnienia równego traktowania kandydatów i bezstronności dokonanego między nimi wyboru (wyrok z dnia 13 stycznia 2021 r., ZR/EUIPO, T‑610/18, niepublikowany, EU:C:2021:5, pkt 36). 37      Należy również przypomnieć, że prace komisji konkursowej składają się zasadniczo z przynajmniej dwóch różnych etapów, a mianowicie, w pierwszej kolejności, z analizy kandydatur w celu wyselekcjonowania kandydatów dopuszczonych do konkursu oraz, w drugiej kolejności, z badania przydatności kandydatów na stanowiska, które mają zostać obsadzone, w celu sporządzenia listy rezerwy kadrowej (wyrok z dnia 22 września 2021 r., JR/Komisja, T‑435/20, EU:T:2021:608, pkt 52). 38      Drugi etap prac komisji konkursowej ma przede wszystkim charakter porównawczy i z tego względu podlega tajemnicy właściwej dla tych prac, o której mowa w art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez Trybunał (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lipca 1996 r., Parlament/Innamorati, C‑254/95 P, EU:C:1996:276, pkt 28 i przytoczone tam orzecznictwo). 39      Mechanizm skalowania ocen, który jest częścią drugiego etapu prac komisji egzaminacyjnej, ma na celu zneutralizowanie względnej subiektywności poszczególnych oceniających przy przyznawaniu ocen, ponieważ niektórzy z nich są obiektywnie bardziej surowi niż inni. Może on okazać się istotny w zależności od okoliczności właściwych dla każdego postępowania w sprawie naboru. Mechanizm ten służy realizacji zasady równego traktowania, ponieważ z jednej strony jest stosowany jednolicie wobec wszystkich kandydatów, którzy zostali ocenieni niezależnie przez co najmniej dwóch różnych oceniających. Z drugiej strony pozwala on na przeprowadzenie porównawczej oceny kandydatów na podstawie porównywalnych danych, w tym przypadku zeskalowanych ocen wszystkich kandydatów biorących udział w konkursie, w celu zapewnienia jednolitości oceny (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 2 marca 2016 r., Loescher/Rada, F‑84/15, EU:F:2016:29, pkt 67, 68 i przytoczone tam orzecznictwo). 40      To w świetle tych rozważań należy zbadać argumentację skarżącej, zgodnie z którą okoliczność skorzystania z mechanizmu skalowania ocen powinna była zostać podana do publicznej wiadomości w ogłoszeniu o konkursie, a przynajmniej możliwość skorzystania z tego mechanizmu powinna była zostać uprzednio ustalona, a informacja o tym przekazana uczestnikom konkursu. 41      W pierwszej kolejności, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego wymaga, aby ogłoszenie o konkursie przewidywało możliwość zastosowania mechanizmu skalowania ocen, z przepisu tego wynika, że w przypadku konkursu przeprowadzanego w oparciu o egzaminy ogłoszenie o konkursie powinno określać charakter egzaminów i ich punktację. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sformułowania ogłoszenia o konkursie stanowią zarówno ramy zgodności z prawem, jak i ramy oceny dla komisji konkursowej. Ponadto zasadniczym celem ogłoszenia o konkursie jest poinformowanie zainteresowanych, najdokładniej jak to tylko możliwe, o rodzaju wymogów związanych z zajmowaniem danego stanowiska, tak aby umożliwić im ocenę, czy powinni oni zgłosić swą kandydaturę (zob. wyrok z dnia 15 września 2016 r., Włochy/Komisja, T‑353/14 i T‑17/15, EU:T:2016:495, pkt 65 i przytoczone tam orzecznictwo). 42      Należy zatem stwierdzić, że art. 1 ust. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego nie przewiduje ani obowiązku podania do publicznej wiadomości możliwości zastosowaniu mechanizmu skalowania ocen przed egzaminami, ani obowiązku uprzedniego podjęcia decyzji o zastosowaniu tego mechanizmu i poinformowania o tym uczestników konkursu. 43      Z orzecznictwa wynika również, że mechanizm skalowania ocen jest metodą mającą na celu zneutralizowanie względnej subiektywności poszczególnych oceniających przy przyznawaniu ocen, ponieważ niektórzy z nich są obiektywnie bardziej surowi niż inni (zob. pkt 39 powyżej), czego zresztą skarżąca nie kwestionuje. Tymczasem wbrew temu, co twierdzi w istocie skarżąca, zastosowanie tego mechanizmu nie wchodzi w zakres pojęcia „oceniania egzaminów”, które obejmuje przyznawanie punktacji za poszczególne egzaminy lub kompetencje, które mają zostać ocenione. 44      Wynika z tego, że informacja o możliwości zastosowania mechanizmu skalowania ocen nie musi być obowiązkowo zawarta w ogłoszeniu o konkursie. 45      W drugiej kolejności, co się tyczy argumentacji skarżącej opartej na okoliczności, że niewskazanie z góry okoliczności stosowania mechanizmu skalowania ocen i niepoinformowanie o niej kandydatów jest sprzeczne z wymogiem zapewnienia oceny kandydatów na podstawie obiektywnych i znanych wcześniej kryteriów, należy zauważyć, co następuje: 46      Zgodnie z orzecznictwem obowiązek naboru urzędników spełniających najwyższe wymogi w zakresie kwalifikacji, wydajności i uczciwości, ustanowiony w art. 27 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do instytucji, oznacza, że organ powołujący i komisja konkursowa, każdy w ramach wykonywania swoich uprawnień, powinny zapewnić, aby konkursy odbywały się w poszanowaniu zasad równego traktowania kandydatów, spójności ocen i obiektywizmu oceny (zob. wyrok z dnia 13 stycznia 2021 r., ZR/EUIPO, T‑610/18, niepublikowany, EU:T:2021:5, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). 47      W związku z tym zostało orzeczone, że szeroki zakres uznania, jaki przysługuje komisji konkursowej w odniesieniu do określenia sposobów przeprowadzania i szczegółowej treści egzaminów, jakie powinni zdawać kandydaci, musi zostać zrównoważony przez skrupulatne przestrzeganie zasad regulujących organizację tych egzaminów. W konsekwencji komisja konkursowa ma obowiązek czuwania nad ścisłym przestrzeganiem zasady równego traktowania kandydatów podczas egzaminów i bezstronności wyboru dokonanego pomiędzy zainteresowanymi osobami (zob. wyrok z dnia 6 lipca 2022 r., VI/Komisja, T‑20/21, niepublikowany, EU:T:2022:427, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo). 48      W celu zapewnienia równego traktowania kandydatów oraz spójności i obiektywizmu ich oceny komisja konkursowa jest zobowiązana do zagwarantowania spójnego stosowania kryteriów oceny do wszystkich kandydatów (zob. wyrok z dnia 14 grudnia 2022 r., SY/Komisja, T‑312/21, EU:T:2022:814, pkt 72 i przytoczone tam orzecznictwo). 49      Ze względu na szeroki zakres uznania, jakim dysponuje komisja konkursowa w zakresie prowadzenia swoich prac, może ona – jeżeli ogłoszenie o konkursie nie zawiera kryteriów oceny – ustalić te kryteria lub – jeżeli zawiera je, lecz nie wskazuje ich względnej wagi – ustalić ich wagę (zob. wyrok z dnia 22 września 2021 r., JR/Komisja, T‑435/20, EU:T:2021:608, pkt 80 i przytoczone tam orzecznictwo). 50      Po pierwsze, należy zauważyć, że skarżąca nie kwestionuje, iż stosowanie mechanizmu skalowania ocen ma na celu wdrożenie zasady równego traktowania w ramach drugiego etapu prac komisji konkursowej, dotyczącego badania przydatności kandydatów na stanowisko do obsadzenia. 51      W tym względzie należy zauważyć, że decyzja o zastosowaniu mechanizmu skalowania ocen może zostać podjęta dopiero po przeprowadzeniu egzaminów, gdy oceny przyznane przez oceniających są już znane członkom komisji egzaminacyjnej i gdy stwierdzono istnienie zbyt dużych rozbieżności między ocenami poszczególnych oceniających. Tak więc, jak przyznała skarżąca na rozprawie, nie jest możliwe stwierdzenie z góry, czy konieczne będzie zastosowanie mechanizmu skalowania ocen, w związku z czym komisja nie może podjąć decyzji o jego zastosowaniu przed sprawdzeniem prac egzaminacyjnych. 52      W związku z tym, biorąc pod uwagę szeroki zakres uznania, jakim dysponuje komisja egzaminacyjna w zakresie prowadzenia swoich prac, o którym mowa w pkt 49 powyżej, nawet w przypadku braku informacji w ogłoszeniu o konkursie o możliwości zastosowania mechanizmu skalowania ocen, komisja egzaminacyjna może postanowić o jego zastosowaniu oraz określić warunki, na jakich będzie on stosowany. 53      W tym względzie należy zauważyć, że skarżąca nie uzasadniła swojego argumentu, zgodnie z którym brak wcześniejszego podjęcia decyzji o zastosowaniu mechanizmu skalowania ocen i poinformowania o tym uczestników konkursu narusza zasadę równego traktowania kandydatów. 54      W odróżnieniu bowiem od „charakteru” i „oceny” egzaminów, które dotyczą samych egzaminów, a zatem obiektywnych danych, które należy określić w ogłoszeniu o konkursie (zob. pkt 41 powyżej) mechanizm skalowania ocen ma na celu wyeliminowanie subiektywności w ramach ocen porównawczych komisji konkursowej, które same są objęte tajnością prac komisji konkursowej (zob. pkt 38, 39 powyżej). Ponadto, jak przyznała skarżąca na rozprawie, wiedza przed przeprowadzeniem egzaminów o tym, że komisja konkursowa zastosuje mechanizm skalowania ocen, w praktyce nie wpłynęłaby na jej przygotowania do konkursu. 55      Po drugie, w odniesieniu do powołania się przez skarżącą na pkt 58 wyroku z dnia 17 grudnia 2025 r., CB/Komisja (T‑37/24, niepublikowanego, EU:T:2025:1119), którego treść należy uzupełnić o treść pkt 59 tego wyroku, w punktach tych wskazano, że w sytuacji braku stabilności składu komisji egzaminacyjnej oraz ciągłości jej przewodnictwa, braku tabeli ocen lub przynajmniej dokładnych wskazówek dotyczących kryteriów oceny, nie można było zagwarantować spójnego stosowania tych kryteriów wobec wszystkich kandydatów. 56      Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała ani nawet nie podniosła zarzutu braku stabilności składu komisji egzaminacyjnej i ciągłości jej przewodnictwa, który mógłby negatywnie rzutować na jej prace. Powołanie się na pkt 58 wyroku z dnia 17 grudnia 2025 r., CB/Komisja (T‑37/24, niepublikowanego, EU:T:2025:1119), jest zatem w każdym razie pozbawione znaczenia. 57      Wynika z tego, że skarżąca nie wykazała, iż brak uprzedniego podjęcia decyzji o zastosowaniu mechanizmu skalowania ocen i niepoinformowanie o tej możliwości kandydatów narusza zasady równego traktowania kandydatów, spójności oceny i obiektywizmu oceny. 58      Po trzecie, należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym zasady regulujące stosowanie mechanizmu skalowania ocen zostały w niniejszej sprawie ustalone dopiero około cztery miesiące po obradach komisji konkursowej. 59      Po pierwsze, z akt sprawy wynika bowiem, że komisja konkursowa przyjęła zalecenia dotyczące mechanizmu skalowania ocen w protokole z dnia 11 października 2022 r. Po drugie, z odpowiedzi Komisji na środek organizacji postępowania i z jej wyjaśnień przedstawionych na rozprawie wynika, że zgodnie z utrwaloną praktyką w dniu konkursu EPSO przekazało komisji konkursowej, w celach informacyjnych, statystyczny przegląd ocen przyznanych przez oceniających, wyjaśniając wpływ, jaki mechanizm skalowania ocen miałby na te oceny. Dokument zatytułowany „Zasady trzeciej oceny – Wpływ oceniającego – Mechanizm skalowania ocen”, przekazany skarżącej przez EPSO w dniu 17 sierpnia 2023 r. (zob. pkt 14 powyżej), został sporządzony przez ten urząd w 2023 r. w celu podsumowania tej praktyki. Z powyższych wyjaśnień, których skarżąca nie podważyła, wynika, że informacje dotyczące mechanizmu skalowania ocen, podsumowane w tym dokumencie, świadczą o tym, że korzystanie z tego mechanizmu stanowiło powszechną praktykę, znacznie poprzedzającą ogłoszenie o konkursie. 60      W tym względzie powołanie się przez skarżącą na pkt 71 wyroku z dnia 17 grudnia 2025 r., CB/Komisja (T‑37/24, niepublikowanego, EU:T:2025:1119), dotyczącego nieprzedstawienia przez Komisję dokumentu mogącego wykazać przyjęcie zaleceń dotyczących procedury mechanizmu skalowania ocen, nie ma znaczenia, ponieważ należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie komisja konkursowa przyjęła takie zalecenia w protokole z dnia 11 października 2022 r. 61      W trzeciej kolejności w odpowiedzi na środek organizacji postępowania skarżąca utrzymuje, że w niniejszej sprawie żaden dokument nie potwierdza, iż wszyscy członkowie komisji konkursowej byli obecni w celu przyjęcia wyników procedury mechanizmu skalowania ocen, podczas gdy zgodnie z pkt 75 wyroku z dnia 17 grudnia 2025 r., CB/Komisja (T‑37/24, niepublikowanego, EU:T:2025:1119), to na Komisji spoczywa obowiązek przedstawienia dowodu, że komisja konkursowa zebrała się w pełnym składzie w celu podjęcia ostatecznych decyzji. 62      Tymczasem zgodnie z art. 84 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem w toku postępowania nie można podnosić nowych zarzutów, chyba że opierają się one na okolicznościach prawnych lub faktycznych ujawnionych dopiero w toku postępowania. Ponadto zarzuty stanowiące rozszerzenie zarzutu podniesionego wcześniej, bezpośrednio lub w sposób dorozumiany, w skardze wszczynającej postępowanie i pozostające z nim w ścisłym związku należy uznać za dopuszczalne [zob. wyrok z dnia 5 października 2020 r., HeidelbergCement i Schwenk Zement/Komisja, T‑380/17, EU:T:2020:471, pkt 87 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo]. 63      W tym względzie, po pierwsze, należy podkreślić, że pkt 75 wyroku z dnia 17 grudnia 2025 r., CB/Komisja (T‑37/24, niepublikowanego, EU:T:2025:1119), jest następstwem utrwalonego orzecznictwa przytoczonego w pkt 73 tego wyroku, zgodnie z którym ze względu na porównawczy charakter sporządzenia listy rezerwowej jest istotne, aby komisja konkursowa zebrała się w pełnym składzie podczas ostatecznego posiedzenia. Orzecznictwo to, przywołane zresztą w kontekście braku stabilności składu komisji konkursowej, jest zatem dobrze ugruntowane. 64      Po drugie, należy stwierdzić, że argument skarżącej, w którym krytykuje ona brak dowodu na odbycie się końcowego posiedzenia komisji w pełnym składzie, podniesiony po raz pierwszy w odpowiedzi na środek organizacji postępowania przyjęty po rozprawie, nie może być uznany za rozszerzenie zarzutu zgłoszonego przed wniesieniem skargi. Argument ten jest zatem niedopuszczalny. 65      Z powyższych rozważań wynika zatem, że postępowanie w sprawie naboru nie jest dotknięte żadną nieprawidłowością proceduralną wynikającą ze stosowania mechanizmu skalowania ocen bez wskazania informacji o możliwości jego zastosowania w ogłoszeniu o konkursie lub uprzedniego podjęcia decyzji o jego zastosowaniu i przekazania tej informacji kandydatom przed rozpoczęciem egzaminów. 66      Należy zatem, bez konieczności orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję w odniesieniu do podnoszonego zarzutu niezgodności z prawem, w części odrzucić zarzut pierwszy jako niedopuszczalny, a w części oddalić go jako bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego niezgodności z prawem interwencji EPSO w celu zastosowania mechanizmu skalowania ocen 67      Skarżąca podnosi, że interwencja EPSO w procesie sprawdzania egzaminów, polegająca na zmianie ocen po zakończeniu oceny kandydatów przez komisję konkursową, są sprzeczne z zasadami określonymi w ogłoszeniu o konkursie, które nie wspomina o możliwości takiej interwencji, a także z art. 1 ust. 1 lit. e) oraz art. 7 ust. 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego. EPSO wykroczyło poza swoją rolę o charakterze zasadniczo organizacyjnym, gdy udzieliło pomocy w zakresie stosowania mechanizmu skalowania ocen przy braku jasnych i z góry określonych zasad. Ponadto kryteria mechanizmu skalowania ocen nie opierały się na osiągnięciach kandydatów, wbrew temu, czego wymaga art. 27 regulaminu pracowniczego, lecz na rezultatach prac oceniających, na których EPSO oparło swoje korekty. Ponadto decyzja komisji konkursowej o odstąpieniu, w następstwie interwencji EPSO, od obiektywnych kryteriów oceny określonych w ogłoszeniu o konkursie jest sprzeczna z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). 68      Komisja uważa, że skarżąca nie wskazała jasno powodów, dla których uważa, że przepis ten został naruszony ze względu na to, iż rola EPSO w procesie mechanizmu skalowania ocen nie została wymieniona w ogłoszeniu o konkursie, co narusza art. 76 lit. d) regulaminu postępowania. W związku z tym zarzut ten należy odrzucić jako niedopuszczalny. W każdym razie Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej. 69      Po pierwsze, co się tyczy argumentu skarżącej dotyczącego okoliczności, że możliwość interwencji EPSO w celu zastosowania mechanizmu skalowania ocen nie została przewidziana w ogłoszeniu o konkursie, wystarczy stwierdzić, że – jak wskazano w ramach zarzutu pierwszego – możliwość zastosowania mechanizmu skalowania ocen niekoniecznie musi być wymieniona w ogłoszeniu o konkursie, w związku z czym zastosowanie jej przez komisję konkursową nie oznacza, że komisja konkursowa odstąpiła od kryteriów określonych w ogłoszeniu o konkursie. 70      Podobnie, ponieważ strony są zgodne co do tego, że interwencja EPSO nastąpiła dopiero na etapie skalowania ocen, skarżąca nie może zasadnie twierdzić, że możliwość takiej interwencji powinna była zostać przewidziana w ogłoszeniu o konkursie. 71      Po drugie, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym możliwość interwencji EPSO w celu zastosowania mechanizmu skalowania ocen jest niezgodna z art. 1 ust. 1 lit. e) i art. 7 ust. 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego, należy stwierdzić, że o ile na mocy tego pierwszego przepisu ogłoszenie o konkursie powinno określać, w odniesieniu do konkursów przeprowadzanych w oparciu o egzaminy, charakter egzaminów i sposób ich oceniania, o tyle zadania EPSO określa art. 7 ust. 1–3 załącznika III do regulaminu pracowniczego. 72      W związku z tym na podstawie art. 7 ust. 1–3 załącznika III do regulaminu pracowniczego EPSO wspomaga poszczególne instytucje, określając i organizując procedury rekrutacyjne urzędników z poszanowaniem ogólnych zasad ustanowionych przez wspomniane instytucje (zob. wyrok z dnia 14 grudnia 2022 r., SY/Komisja, T‑312/21, EU:T:2022:814, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). 73      W niniejszej sprawie w ramach art. 7 ust. 1 załącznika III do regulaminu pracowniczego, jak wynika z protokołu posiedzenia z dnia 11 października 2022 r., członkowie komisji konkursowej omówili analizę statystyczną i mechanizm skalowania ocen wyjaśnione przez EPSO w odniesieniu do wszystkich kandydatów dopuszczonych do etapu oceny zintegrowanej w celu przystąpienia do egzaminu pisemnego, rozmowy kwalifikacyjnej badającej poziom kompetencji ogólnych i rozmowy sytuacyjnej badającej poziom kompetencji, a następnie postanowili zatwierdzić oceny wynikające z tego skalowania. Rozmowa związana z dziedziną konkursu nie została poddana tej metodzie, ponieważ była oceniana jednocześnie przez dwóch oceniających. 74      Na rozprawie Komisja wyjaśniła, że EPSO przeanalizowało, w odniesieniu do każdego egzaminu z osobna, oceny przyznane przez oceniających ze statystycznego punktu widzenia i przekazało komisji konkursowej profil oceny każdego z trzech egzaminów. Dzięki prezentacji PowerPoint opracowanej przez EPSO komisja konkursowa odnotowała rozbieżności w profilach oceniania oceniających, co sugerowało, że oceny te były do pewnego stopnia wynikiem ich subiektywnego podejścia. Komisja konkursowa uznała wówczas, że taka niejednolitość ocen nie jest zgodna z zasadą równego traktowania, i postanowiła wdrożyć mechanizm skalowania ocen. 75      Jak wskazała Komisja na rozprawie, przy czym nie spotkała się w tym względzie ze sprzeciwem skarżącej, EPSO zastosowało w ramach mechanizmu skalowania ocen naukowo potwierdzony wzór matematyczny do ocen przyznanych przez oceniających. Komisja konkursowa przeanalizowała wyniki zeskalowanych ocen i ostatecznie postanowiła przyjąć jedną z dwóch metod skalowania ocen zaproponowanych przez EPSO. 76      Tak więc interwencja EPSO ograniczała się do wsparcia technicznego, a komisja konkursowa jedynie postanowiła skorzystać, w oparciu o dane statystyczne, z mechanizmu skalowania ocen w celu zapewnienia przestrzegania zasady równego traktowania, która została osłabiona rozbieżnościami stwierdzonymi w profilach oceniających. 77      Komisja egzaminacyjna w żaden sposób nie przekazała zatem swoich uprawnień decyzyjnych dotyczących oceny wyników uzyskanych przez kandydatów. Zachowała ona kontrolę nad przebiegiem postępowania oraz zachowała swoje uprawnienia do ostatecznej oceny reprezentatywności zeskalowanych ocen. 78      Po trzecie, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym kryteria mechanizmu skalowania ocen nie opierają się, wbrew temu, czego wymaga art. 27 regulaminu pracowniczego, na osiągnięciach kandydatów, lecz na braku obiektywności oceniających, na którym to braku EPSO opiera swoje korekty, należy stwierdzić, że skarżąca nie kwestionuje tego, iż mechanizm skalowania ocen ma na celu wdrożenie zasady równego traktowania poprzez dążenie do zneutralizowania względnej subiektywności poszczególnych oceniających, a tym samym do zapewnienia jednolitości oceny, i nie wyjaśnia, w jaki sposób takie dążenie miałoby szkodzić procesowi naboru opartemu na osiągnięciach kandydatów. Należy bowiem zauważyć, że oceny przyjęte przez komisję egzaminacyjną w wyniku zastosowania mechanizmu skalowania ocen odzwierciedlają jej ocenę wyników kandydatów opartą na ich osiągnięciach. 79      Po czwarte, należy oddalić argument skarżącej dotyczący naruszenia art. 41 Karty ze względu na decyzję komisji konkursowej o odstąpieniu, w następstwie interwencji EPSO, od kryteriów oceny określonych w ogłoszeniu o konkursie, ponieważ w pkt 69 powyżej stwierdzono, że komisja konkursowa nie odstąpiła od tego ogłoszenia. 80      Z powyższych rozważań wynika, bez konieczności orzekania w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję z powodu braku jasności w argumentacji skarżącej, że zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego 81      Skarżąca podnosi w istocie, że postępowanie w sprawie naboru przeprowadzone w ramach zaskarżonej decyzji jest obciążone nieprawidłowościami, ponieważ komisja egzaminacyjna nie przestrzegała kryteriów określonych w ogłoszeniu o konkursie, zgodnie z art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego, dotyczących sporządzenia listy rezerwy kadrowej, w zakresie, w jakim w wyniku mechanizmu skalowania ocen nazwiska kandydatów, którzy uzyskali wszystkie wymagane minimalne oceny oraz najlepsze wyniki z egzaminów etapu oceny zintegrowanej, nie zostały na niej umieszczone. 82      Komisja podnosi zarzut niedopuszczalności oparty na naruszeniu art. 76 lit. d) regulaminu postępowania ze względu na to, że skarżąca ogranicza się do nieprecyzyjnych oświadczeń co do naruszenia art. 5 załącznika III do regulaminu pracowniczego, opartych na sprawozdaniu komisji konkursowej z dnia 16 grudnia 2022 r. W każdym razie Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej. 83      W tym względzie ze skargi wynika, że skarżąca podnosi w ramach zarzutu trzeciego nieprawidłowość postępowania w sprawie naboru z dwóch powodów. Po pierwsze, brak podania do publicznej wiadomości możliwości skorzystania z mechanizmu skalowania ocen, jak wynika z zarzutu pierwszego, spowodował nieprawidłowość postępowania w sprawie naboru. Po drugie, lista rezerwy kadrowej zawiera jedynie nazwiska tych kandydatów, którzy uzyskali najwyższe oceny w wyniku skalowania ocen wyników, a nie nazwiska kandydatów, którzy uzyskali wszystkie wymagane minimalne oceny i najlepsze oceny z egzaminów w ramach oceny zintegrowanej. 84      Jednakże, jak wynika z zarzutu pierwszego, po pierwsze, postępowanie w sprawie naboru, w formie zastosowanej w zaskarżonej decyzji, nie jest obarczone żadną nieprawidłowością ze względu na zastosowanie mechanizmu skalowania ocen bez podania możliwości jego zastosowania do publicznej wiadomości w ogłoszeniu o konkursie ani podjęcia decyzji o jego zastosowaniu przed rozpoczęciem egzaminów. Po drugie, jedynie oceny przyjęte przez komisję konkursową w następstwie mechanizmu skalowania ocen odzwierciedlają oceny dokonane przez komisję konkursową w odniesieniu do wyników kandydatów z różnych egzaminów, a oceny przyznane przez oceniających, poprzedzające prace komisji konkursowej, są jedynie ocenami pośrednimi. 85      W związku z tym lista rezerwy kadrowej sporządzona przez komisję konkursową jest zgodna z art. 5 załącznika III do regulaminu, ponieważ zawiera nazwiska kandydatów, którzy uzyskali wszystkie wymagane minimalne oceny (co najmniej 123 punkty zgodnie z ogłoszeniem o konkursie), a także najwyższe oceny z egzaminów w ramach oceny zintegrowanej. 86      Zarzut trzeci należy zatem oddalić jako bezzasadny, bez konieczności rozstrzygania w sprawie podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności.  W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia 87      Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie pozwala jej na poznanie wpływu mechanizmu skalowania ocen na jej ocenę, a zatem na zrozumienie powodów nieumieszczenia jej nazwiska na liście rezerwy kadrowej. Ze względu na zastosowanie mechanizmu skalowania ocen samo przekazanie oceny ustalonej w wyniku tego mechanizmu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia. 88      Komisja podnosi zarzut niedopuszczalności oparty na naruszeniu art. 76 lit. d) regulaminu postępowania ze względu na to, że zarzut dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia nie zawiera żadnego konkretnego zarzutu wobec zaskarżonej decyzji. W każdym razie Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej. 89      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak uzasadnienia lub jego niewystarczający charakter stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych i stanowi bezwzględną przeszkodę procesową, którą sąd Unii może, a nawet powinien podnieść z urzędu (zob. wyrok z dnia 9 czerwca 2021 r., Lianopoulou/Komisja, T‑880/19, niepublikowany, EU:T:2021:325, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). 90      Należy zatem oddalić zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję. 91      Następnie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie ma wymogu, by uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne okoliczności faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, winna uwzględniać nie tylko jego brzmienie, ale także uwzględniać jego kontekst, jak również całość przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (zob. wyrok z dnia 11 czerwca 2020 r., Komisja/Di Bernardo, C‑114/19 P, EU:C:2020:457, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo). 92      Jeżeli chodzi o decyzje podjęte przez komisję konkursową, obowiązek uzasadnienia trzeba pogodzić z przestrzeganiem tajności prac komisji w oparciu o art. 6 załącznika III do regulaminu pracowniczego. Tajność ta została wprowadzona w celu zagwarantowania niezależności komisji konkursowych i obiektywizmu ich prac, poprzez objęcie ich ochroną przed wszelkimi ingerencjami i naciskami z zewnątrz, czy to ze strony samej administracji Unii, czy zainteresowanych kandydatów, czy też osób trzecich. Jej przestrzeganie nie pozwala zatem na ujawnienie ani stanowisk poszczególnych członków komisji, ani jakichkolwiek informacji dotyczących ocen o charakterze osobistym lub porównawczym kandydatów (wyrok z dnia 4 lipca 1996 r., Parlament/Innamorati, C‑254/95 P, EU:C:1996:276, pkt 24). 93      Tym samym poinformowanie kandydatów o tym, jakie oceny zostały uzyskane z poszczególnych egzaminów, stanowi wystarczające uzasadnienie decyzji komisji. Uzasadnienie takie nie narusza praw kandydatów, ponieważ umożliwia im ono zapoznanie się z oceną wartościującą ich wyniki i sprawdzenie, w stosownym przypadku, czy rzeczywiście nie uzyskali liczby punktów wymaganej w ogłoszeniu o konkursie (wyrok z dnia 4 lipca 1996 r., Parlament/Innamorati, C‑254/95 P, EU:C:1996:276, pkt 31, 32). 94      W niniejszej sprawie zarówno pierwotna decyzja o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej, jak i zaskarżona decyzja, skierowane do skarżącej, wskazują, że nie znalazła się ona wśród kandydatów, którzy uzyskali najwyższe oceny z egzaminów przeprowadzonych w ramach oceny zintegrowanej. 95      Ponadto w załączniku do pierwotnej decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej skarżąca otrzymała paszport kompetencji, który, zgodnie z treścią wspomnianej decyzji zawiera zestawienie uzyskanych przez nią ocen oraz wyniki w odniesieniu do każdej kompetencji ogólnej i szczególnej ocenionej podczas egzaminów w ramach oceny zintegrowanej. 96      Zaskarżona decyzja spełnia zatem wymogi określone w orzecznictwie przytoczonym w pkt 93 powyżej. 97      Wniosku tego nie może podważyć argument skarżącej oparty na okoliczności, że zastosowanie mechanizmu skalowania ocen wymagało dodatkowego uzasadnienia. 98      Skoro bowiem mechanizm skalowania ocen ma na celu przyczynienie się do porównania wyników kandydatów (zob. pkt 39 powyżej), wniosek skarżącej o ustalenie wpływu skalowania na jej ocenę wymagałby przekazania jej zarówno jej oceny pośredniej, jak i ocen pozostałych kandydatów. Ujawnienie tych informacji wymagałoby również przekazania przeprowadzonych obliczeń. 99      Tymczasem oceny pośrednie, których przekazanie mogłoby ujawnić elementy dotyczące ocen o charakterze osobistym lub porównawczym kandydatów (zob. pkt 92 powyżej) są bezwzględnie objęte zasadą tajności prac komisji konkursowej. 100    W związku z tym, biorąc pod uwagę konieczność pogodzenia obowiązku uzasadnienia z poszanowaniem zasady tajności prac komisji konkursowej, skarżącej nie można ujawnić ani jej oceny pośredniej, ani ocen pozostałych kandydatów. Podobnie nie można jej ujawnić obliczeń dokonanych na podstawie ocen pośrednich, ponieważ ujawnienie tych obliczeń nieuchronnie ujawniłoby te oceny pośrednie. 101    Zarzut czwarty należy zatem oddalić jako bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego naruszenia prawa do obrony 102    Skarżąca podnosi naruszenie jej prawa do obrony z powodu nieprzekazania jej istotnych informacji lub z powodu przekazania ich z opóźnieniem. W związku z tym nie mogła ona wykryć ewentualnych błędów arytmetycznych w obliczeniach swoich ocen. Ponadto nieprzejrzystość działań EPSO w systemie oceniania egzaminów uniemożliwia jej jakąkolwiek skuteczną kontrolę. Co więcej, odmowa udostępnienia jej dokładnego brzmienia ostatniego pytania z rozmowy związanej z dziedziną konkursu uniemożliwiła jej powoływanie się na nie w toku całego postępowania administracyjnego. 103    Komisja podnosi zarzut niedopuszczalności oparty na naruszeniu art. 76 lit. d) regulaminu postępowania ze względu na to, że zarzut dotyczący naruszenia prawa do obrony nie zawiera w tym względzie żadnego konkretnego zarzutu wobec zaskarżonej decyzji. W każdym razie Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej. 104    W tym względzie należy przypomnieć, że z ogólnej zasady prawa Unii dotyczącej poszanowania prawa do obrony, a w szczególności prawa do bycia wysłuchanym, zapisanej w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty, wynika, że zainteresowany musi mieć możliwość, przed wydaniem decyzji, która ma dla niego negatywne skutki, skutecznego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie istoty i znaczenia faktów oraz okoliczności, na których administracja zamierza oprzeć swoją decyzję. Ponadto przestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym wiąże bezwzględnie nawet wtedy, gdy właściwe uregulowanie nie przewiduje wyraźnie takiej formalności (zob. wyrok z dnia 6 lutego 2019 r., TN/ENISA, T‑461/17, niepublikowany, EU:T:2019:63, pkt 111 i przytoczone tam orzecznictwo). 105    Decyzja, która negatywnie wpływa na skarżącego, może więc zostać podjęta tylko po umożliwieniu zainteresowanemu przedstawienia stanowiska odnośnie do projektu decyzji, ustnie lub na piśmie, z inicjatywy organu powołującego, na którym spoczywa ciężar dowodu (zob. wyrok z dnia 6 lutego 2019 r., TN/ENISA, T‑461/17, niepublikowany, EU:T:2019:63, pkt 112 i przytoczone tam orzecznictwo). 106    Należy również przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem naruszenie prawa do obrony prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej po zakończeniu danego postępowania administracyjnego tylko wówczas, gdy w braku tego naruszenia postępowanie mogłoby doprowadzić do odmiennego rezultatu (zob. wyrok z dnia 18 czerwca 2020 r., Komisja/RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, pkt 105 i przytoczone tam orzecznictwo). 107    W celu wykazania, że tak jest, strona skarżąca musi wyjaśnić, jakie argumenty i dowody podniosłaby, gdyby jej prawo do obrony było przestrzegane, oraz wykazać, w razie potrzeby, że te argumenty i dowody mogłyby doprowadzić w jej przypadku do odmiennego rezultatu [zob. wyrok z dnia 3 lipca 2019 r., PT/EBI, T‑573/16, EU:T:2019:481, pkt 269 (niepublikowany) i przytoczone tam orzecznictwo]. 108    Jednakże nie można zobowiązać strony skarżącej, która powołuje się na naruszenie jej prawa do obrony, do wykazania, że decyzja danej instytucji Unii miałaby inną treść, a jedynie, że taka hipoteza nie jest całkowicie wykluczona (zob. wyrok z dnia 18 czerwca 2020 r., Komisja/RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, pkt 106 i przytoczone tam orzecznictwo). 109    Ocena tej kwestii powinna ponadto zostać dokonana na podstawie szczególnych okoliczności faktycznych i prawnych każdego przypadku (zob. wyrok z dnia 18 czerwca 2020 r., Komisja/RQ, C‑831/18 P, EU:C:2020:481, pkt 107 i przytoczone tam orzecznictwo). 110    W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej (zob. pkt 94, 95 powyżej) skarżąca została poinformowana w pierwotnej decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej, a mianowicie o tym, że nie znajdowała się ona wśród kandydatów, którzy uzyskali najwyższe oceny z egzaminów w ramach oceny zintegrowanej, oraz o tym, że otrzymała paszport kompetencji, który zawiera zestawienie uzyskanych przez nią ocen oraz wyniki w odniesieniu do każdej kompetencji ogólnej i szczególnej ocenionej podczas egzaminów w ramach oceny zintegrowanej. 111    Ponadto, w odpowiedzi na swój wniosek, skarżąca otrzymała w dniu 5 stycznia 2023 r. niepoprawioną kopię odpowiedzi udzielonych w trakcie jej egzaminu pisemnego w ramach oceny zintegrowanej (zob. pkt 6 powyżej). 112    Należy również zauważyć, że skarżąca mogła w odpowiednim terminie, na podstawie ogólnych przepisów zawartych w załączniku III do ogłoszenia o konkursie, wystąpić o weryfikację pierwotnej decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej oraz mogła przedstawić swoje zarzuty (zob. pkt 7 i 8 powyżej). 113    W tym względzie należy zauważyć, że procedura weryfikacji, mająca na celu umożliwienie kandydatowi przedstawienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które jego zdaniem mogą wpłynąć na decyzję, jaka może zostać wydana w stosunku do niego i która może doprowadzić do uzyskania pozytywnej odpowiedzi ze strony komisji konkursowej, co ponownie doprowadziłoby kandydata do etapu konkursu, z którego został wykluczony, pozwala zapewnić poszanowanie prawa do obrony (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2018 r., PH/Komisja, T‑613/16, niepublikowany, EU:T:2018:529, pkt 199–207). 114    W tym kontekście należy przypomnieć, że decyzja wydana przez komisję konkursową po zakończeniu procedury ponownego rozpatrzenia jest aktem niekorzystnym dla zainteresowanej, który jest przedmiotem niniejszej skargi, jak wynika z pkt 29 powyżej. 115    Należy zatem stwierdzić, że skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa do obrony przed skierowaniem do niej niekorzystnej decyzji. 116    Wniosku tego nie mogą podważyć argumenty przedstawione przez skarżącą. 117    Po pierwsze, co się tyczy argumentu skarżącej dotyczącego nieprzekazania jej informacji na temat wpływu mechanizmu skalowania ocen na jej ocenę, z pkt 99 i 100 powyżej wynika, że przekazanie jej ocen pośrednich i obliczeń dokonanych w ramach mechanizmu wyrównywania ocen naruszyłoby równowagę między prawem do obrony a tajnością prac komisji konkursowej. 118    Ponadto, jak przyznała Komisja na rozprawie, wzór matematyczny stosowany w ramach mechanizmu skalowania ocen należy do domeny publicznej i nie jest objęty tajnością prac komisji konkursowej. Należy stwierdzić, że wzór ten nie został przekazany skarżącej, gdy została ona poinformowana pismem z dnia 18 marca 2024 r. o zastosowaniu mechanizmu skalowania ocen. 119    Należy jednak zauważyć, że wzór matematyczny stosowany w ramach mechanizmu skalowania ocen, brany pod uwagę odrębnie, nie stanowi elementu, w świetle którego skarżącej należało zapewnić możliwość obrony. Jak wskazano w pkt 98 powyżej, z uwagi na to, że mechanizm skalowania ocen polega na metodzie porównawczej, wymagającej zapoznania się z ocenami pośrednimi skarżącej i innych kandydatów, zaś takie oceny nie mogą zostać ujawnione, należy stwierdzić, że wzór użyty na potrzeby mechanizmu skalowania ocen nie stanowi niezbędnej informacji umożliwiającej skarżącej zakwestionowanie sposobu, w jaki ten mechanizm skalowania ocen wpłynął na jej ocenę. 120    W każdym razie skarżąca ogranicza się do powołania się na możliwość błędu arytmetycznego na etapie skalowania wyników, który mógł przyczynić się do nieumieszczenia jej na liście rezerwy kadrowej, nie podważa przy tym metody skalowania ocen zastosowanej przez komisję konkursową ani nie przedstawia żadnych przesłanek na istnienie takiego błędu arytmetycznego. Ponieważ jednak jedynie oceny końcowe przyjęte przez komisję konkursową stanowią podstawę zaskarżonej decyzji, argument ten nie może spełnić wymogów przypomnianych w pkt 107 i 108 powyżej. 121    Po drugie, co się tyczy rzekomej nieprzejrzystości działań EPSO, z pkt 69–80 powyżej wynika, że działania EPSO nie wykraczały poza ramy prawne jego uprawnień. Jego rola w ramach mechanizmu skalowania ocen mogła być znana skarżącej dzięki unormowaniom wynikającym z regulaminu pracowniczego. Miała ona zatem możliwość podniesienia zarzutów dotyczących roli EPSO, co zresztą uczyniła w ramach swojej skargi. 122    Po trzecie, skarżąca uważa, że w celu zapewnienia jej prawa do obrony należało jej przekazać dokładne brzmienie ostatniego pytania z rozmowy związanej z dziedziną konkursu. 123    W tym względzie należy zauważyć, że w swojej skardze skarżąca nie kwestionuje ani trafności zadanego pytania, ani zasadności odpowiedzi uznanej za prawidłową, co mogłoby uzasadniać przekazanie jej wspomnianego pytania w ramach odpowiedzi na jej skargę. Przeciwnie, z zażalenia skarżącej wynika, że skarżąca była w stanie przedstawić swoje zarzuty zarówno we wniosku o weryfikację, jak i w skardze, skoro podczas rozmowy związanej z dziedziną konkursu wyjaśniła charakter błędu popełnionego przy sformułowaniu pytania – a mianowicie pomylenie dwóch pojęć – oraz interwencję przewodniczącego komisji w celu skorygowania tego błędu. 124    Zarzut piąty należy zatem oddalić jako bezzasadny, bez konieczności rozstrzygania w sprawie podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności.  W przedmiocie zarzutu szóstego, dotyczącego naruszenia zasad dobrej administracji 125    Skarżąca podnosi, że administracja naruszyła zasadę dobrej administracji, zapisaną w art. 41 Karty, ze względu na terminy rozpatrywania jej wniosków o udzielenie dostępu do dokumentów i danych osobowych, złożonych w następstwie pierwotnej decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej, a także jej zażalenia na zaskarżoną decyzję. Z jednej strony zarzuca administracji opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na jej zażalenie, która nastąpiła 24 stycznia 2024 r., podczas gdy pierwotna decyzja o nieumieszczeniu na liście rezerwy kadrowej została przyjęta w dniu 19 grudnia 2022 r. Z drugiej strony skarżąca krytykuje niespójności w odpowiedziach udzielonych na jej wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów w odniesieniu do treści dokumentu zatytułowanego „Decision Table F1” oraz do przebiegu posiedzeń komisji egzaminacyjnej w sprawie wniosków o weryfikację, a także do terminu udzielenia odpowiedzi. EPSO zataiło istotne szczegóły dotyczące procedury wyrównywania wyników i ujawniło je dopiero po upływie terminu do złożenia zażalenia. Tym samym EPSO nie zapewniło odpowiedniego poziomu przejrzystości, który pozwoliłby skarżącej sprawdzić, czy w trakcie procedury konkursowej przestrzegano zasady równego traktowania. 126    Komisja podnosi zarzut niedopuszczalności oparty na naruszeniu art. 76 lit. d) regulaminu postępowania ze względu na to, że zarzut dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji nie zawiera w tym względzie żadnego konkretnego zarzutu wobec zaskarżonej decyzji. W każdym razie Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej. 127    W tym względzie należy przypomnieć, że obowiązek przestrzegania rozsądnego terminu w przypadku prowadzenia postępowań administracyjnych stanowi ogólną zasadę prawa Unii, której poszanowanie zapewnia sąd Unii i która jest skądinąd ujęta jako jeden z aspektów prawa do dobrej administracji w art. 41 ust. 1 Karty (wyrok z dnia 6 grudnia 2012 r., Füller-Tomlinson/Parlament, T‑390/10 P, EU:T:2012:652, pkt 115; zob. także podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia 2011 r., Grecja/Komisja, C‑321/09 P, niepublikowany, EU:C:2011:218, pkt 32). 128    Oceny rozsądnego charakteru czasu trwania postępowania administracyjnego dokonuje się w świetle okoliczności danej sprawy, a w szczególności jej kontekstu, kolejnych etapów postępowania prowadzonego przez instytucję, zachowania stron w trakcie tego postępowania, złożoności oraz wagi sporu dla różnych jego uczestników (zob. wyrok z dnia 30 czerwca 2005 r., Banco/Komisja, T‑347/03, EU:T:2005:265, pkt 114 i przytoczone tam orzecznictwo). 129    Po pierwsze, co się tyczy zarzucanego opóźnienia w przekazaniu skarżącej decyzji oddalającej zażalenie, należy zauważyć, że przewidziany w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego czteromiesięczny termin rozpoczął bieg dopiero od dnia złożenia zażalenia, czyli w dniu 14 sierpnia 2023 r., i upływał w dniu 14 grudnia 2023 r. Prawdą jest, że wyraźna decyzja o oddaleniu zażalenia została doręczona skarżącej dopiero w dniu 24 stycznia 2024 r., czyli po upływie przewidzianego w tym zakresie czteromiesięcznego terminu. 130    Jednakże w odniesieniu do terminu, jaki upłynął między złożeniem zażalenia a decyzją o jego oddaleniu, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 90 regulaminu pracowniczego brak odpowiedzi w tym czteromiesięcznym terminie jest równoznaczny z dorozumianą decyzją odmowną, która może być przedmiotem skargi do sądu. Należy również przypomnieć, że skarga do Sądu musi zostać wniesiona w terminie trzech miesięcy. Termin ten biegnie od dnia upływu terminu na udzielenie odpowiedzi, jeżeli skarga dotyczy dorozumianej decyzji oddalającej zażalenie. Niemniej jednak zgodnie z art. 91 ust. 3 tiret drugie regulaminu pracowniczego, jeżeli wyraźna decyzja oddalająca zażalenie zostaje wydana po dorozumianej decyzji odmownej, lecz przed upływem terminu do wniesienia skargi, termin do wniesienia skargi zaczyna biec od początku (zob. wyrok z dnia 2 kwietnia 2020 r., Barata/Parlament, T‑81/18, niepublikowany, EU:T:2020:137, pkt 83, 84). 131    W odniesieniu do decyzji oddalającej zażalenie należy stwierdzić, że o ile decyzja oddalająca zażalenie została wydana po upływie czteromiesięcznego terminu na udzielenie odpowiedzi, o tyle opóźnienie to nie może mieć wpływu na samą treść decyzji wydanej po zakończeniu postępowania administracyjnego (zob. podobnie wyrok z dnia 13 lipca 2018 r., Curto/Parlament, T‑275/17, EU:T:2018:479, pkt 104). 132    Argument ten jest zatem bezzasadny. 133    Po drugie, w odniesieniu do terminu rozpatrzenia wniosków skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów i danych osobowych skarżąca nie przedstawiła żadnego argumentu wyjaśniającego, w jaki sposób zarzucane przez nią opóźnienia miałyby wpłynąć na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Należy bowiem przypomnieć, że przedmiotem niniejszej skargi jest zaskarżona decyzja oddalająca wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy (zob. pkt 29 powyżej). Skarżąca nie kwestionuje ani zgodności z prawem decyzji potwierdzającej dostęp do dokumentów, ani decyzji dotyczącej dostępu do jej danych osobowych z dnia 16 października 2023 r. W związku z tym, nawet gdyby argument ten był zasadny, nie może on prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. 134    Należy zatem odrzucić ten argument jako bezzasadny. 135    Ponadto skarżąca nie może zarzucać Komisji, że ta zataiła istotne szczegóły dotyczące mechanizmu skalowania ocen aż do upływu terminu na wniesienie skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca złożyła wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, dotyczących w szczególności mechanizmu skalowania ocen, dopiero w dniu 3 lipca 2023 r., czyli prawie dwa miesiące po wydaniu zaskarżonej decyzji w dniu 15 maja 2023 r. W następstwie tego wniosku otrzymała w dniu 17 sierpnia 2023 r. dokument zatytułowany „Zasady trzeciej oceny – Wpływ oceniającego – Mechanizm skalowania ocen” (zob. pkt 14 powyżej). Następnie w odpowiedzi na ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów z dnia 31 sierpnia 2023 r. otrzymała w dniu 18 marca 2024 r. dokument zatytułowany „Wytyczne w zakresie mechanizmu skalowania ocen” (zob. pkt 18 powyżej). W związku z tym, w zakresie, w jakim skarżąca uważa, że otrzymała te dokumenty zbyt późno, aby móc je skutecznie wykorzystać w ramach swojego zażalenia, wynika to głównie z opóźnienia w złożeniu przez nią wniosku o udzielenie dostępu do tych dokumentów, a nie z postępowania Komisji. 136    Po trzecie, co się tyczy podnoszonych przez skarżącą niespójności w odpowiedziach na jej wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów, nie wyjaśnia ona, w jaki sposób owe niespójności miały wpłynąć na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. 137    W konsekwencji argument ten należy oddalić jako bezskuteczny. 138    W każdym razie należy zauważyć, że jeśli chodzi o posiedzenia w sprawie wniosku skarżącej o weryfikację oraz istnienie protokołu, ani z decyzji oddalającej zażalenie, ani z decyzji dotyczących wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów nie wynika, że skarżącej przekazano sprzeczne informacje. Zarzut szósty należy zatem oddalić w części jako bezskuteczny, a w części bezzasadny, bez konieczności rozstrzygania w sprawie podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności.  W przedmiocie zarzutu siódmego, dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania w trakcie rozmowy związanej z dziedziną konkursu 139    Skarżąca podnosi, że komisja konkursowa nie zapewniła przestrzegania zasady równego traktowania kandydatów w trakcie rozmowy związanej z dziedziną konkursu ze względu na istotne nieprawidłowości. Otóż w wyniku incydentu związanego z ostatnim pytaniem tego etapu, zadanym przez jednego z członków komisji, który dwukrotnie pomylił się w jego sformułowaniu, zanim zostało ono poprawione przez przewodniczącego komisji, pytanie to miało zostać zmienione, co naruszyło zasadę równego traktowania kandydatów. 140    Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej. 141    W tym względzie należy przypomnieć, że oceny, jakich dokonuje komisja konkursowa przy ewaluacji przydatności kandydatów, a także decyzje, w których komisja konkursowa stwierdza niepowodzenie kandydata na egzaminie, stanowią wyraz oceny wartościującej. Wpisują się one zatem w szeroki zakres uznania, które przysługuje komisji konkursowej, i mogą być poddane kontroli sądu Unii wyłącznie w przypadku oczywistego naruszenia przepisów, które regulują prace tej komisji (zob. wyrok z dnia 7 września 2022 r., Rauff-Nisthar/Komisja, T‑341/21, niepublikowany, EU:T:2022:516, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). 142    Dodatkowo w oparciu o zasady dobrej administracji i równego traktowania instytucje są zobowiązane zapewnić wszystkim kandydatom biorącym udział w konkursie możliwie najspokojniejszy i najbardziej prawidłowy przebieg egzaminów (zob. wyrok z dnia 24 kwietnia 2001 r., Torre i in./Komisja, T‑159/98, EU:T:2001:121, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). 143    Niemniej jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nieprawidłowość, która wystąpiła podczas egzaminów, nie ma jednakże wpływu na ich zgodność z prawem, chyba że miała ona istotny charakter lub gdy strona skarżąca wykaże, że owa nieprawidłowość mogła zniekształcić wyniki egzaminów (zob. wyrok z dnia 14 maja 2025 r., Zardini/Komisja, T‑9/24, niepublikowany, EU:T:2025:496, pkt 74 i przytoczone tam orzecznictwo). 144    Ponadto, biorąc pod uwagę, po pierwsze, to, że akt administracyjny korzysta z domniemania zgodności z prawem, a po drugie, okoliczność, że ciężar dowodu jego niezgodności z prawem spoczywa co do zasady na stronie podnoszącej ten zarzut, na stronie skarżącej spoczywa obowiązek przedstawienia przynajmniej wystarczająco precyzyjnych, obiektywnych i spójnych przesłanek, które mogłyby potwierdzić prawdziwość lub prawdopodobieństwo okoliczności faktycznych na poparcie jej żądania (zob. wyrok z dnia 14 maja 2025 r., LA/Komisja, T‑4/24, niepublikowany, EU:T:2025:495, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). 145    W przypadku egzaminów ustnych w ramach konkursów uprawnienia dyskrecjonalne komisji konkursowej są jeszcze bardziej rozszerzone ze względu na element swobody i niepewności charakteryzujący tego rodzaju egzamin, który ze swej natury jest mniej ujednolicony niż egzamin pisemny i którego treść może się różnić w zależności od doświadczenia i osobowości poszczególnych kandydatów, a także od odpowiedzi, jakich udzielają oni na pytania komisji konkursowej (wyrok z dnia 24 kwietnia 2013 r., BX/Komisja, F‑88/11, EU:F:2013:51, pkt 60). 146    W niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że nieprawidłowość proceduralna wynika ze zmiany jednego z pytań zadanych w trakcie rozmowy związanej z dziedziną konkursu spowodowanej problemem ze sformułowaniem tego pytania, a mianowicie użyciem angielskiego terminu „outcome” zamiast słowa „output” podczas wstępnych ocen. 147    Należy jednak stwierdzić, że skarżąca nie wyjaśniła, dlaczego ta zmiana pytania stanowi istotną nieprawidłowość, która mogłaby spowodować niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 143 powyżej. 148    Ponadto komisja konkursowa potwierdziła w odpowiedzi na wniosek o weryfikację, że okoliczność, na którą powołuje się skarżąca, nie miała negatywnego wpływu na jej ogólną ocenę i że pozostali kandydaci byli traktowani w ten sam sposób. 149    Chociaż prawdą jest, że na stronę, na której spoczywa ciężar dowodu, w niniejszej sprawie na skarżącą, nie można nakładać obowiązku przedstawienia dowodu, którego nie da się uzyskać, nie zmienia to faktu, że skarżąca ogranicza się do stwierdzenia, bez przedstawienia jakichkolwiek dowodów na poparcie swojego twierdzenia, że zmiana sformułowania jednego z pytań podczas rozmowy związanej z dziedziną konkursu w trakcie egzaminów sama w sobie stanowi naruszenie zasady równego traktowania. 150    W tym względzie należy zauważyć, że nawet przy założeniu, iż sformułowanie jednego z pytań podczas rozmowy związanej z daną dziedziną było inne, nie oznacza, że pytanie, które zadano skarżącej – a którego błąd w sformułowaniu został skorygowany przez przewodniczącego komisji podczas jej egzaminu, co skarżąca sama przyznaje – było z konieczności trudniejsze do zrozumienia niż pytanie zadane kolejnym kandydatom, a zatem że doszło do naruszenia zasady równego traktowania. 151    Ponadto, zakładając, że skarżąca uważa, iż nieprawidłowość wynika z niekorzystnej sytuacji, w jakiej znalazła się z powodu braku czasu na udzielenie odpowiedzi na ostatnie pytanie z części merytorycznej rozmowy spowodowanego błędem w sformułowaniu pytania, ogranicza się ona jedynie do stwierdzenia, że użycie terminu „outcome” zamiast słowa „output” spowodowało całkowitą zmianę znaczenia, co uniemożliwiło jej udzielenie odpowiedzi. Jednakże skarżąca nie przedstawia żadnego dowodu na poparcie swojego twierdzenia, które pozostaje bardzo ogólne. 152    Jednak sama trudność w zrozumieniu, co do istoty, pytania zadanego podczas egzaminu ustnego oraz wynikająca z tego strata czasu, jaką kandydat ponosi w porównaniu z innymi kandydatami, nie może stanowić naruszenia zasady równego traktowania w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 141–145 powyżej. 153    Otóż zdaniem skarżącej „pytanie zostało powtórzone dwukrotnie, ponieważ było niezrozumiałe”, w związku z czym „przewodniczący komisji musiał interweniować, przeformułowując pytanie po raz trzeci”. Z wyjaśnienia tego wynika zatem, że przewodniczący komisji natychmiast interweniował w celu skorygowania rozpatrywanego błędu, który zresztą dotyczył tylko jednego sformułowania. Komisja konkursowa mogła zatem, jak wskazano w decyzji oddalającej zażalenie, uznać, po przeanalizowaniu swoich notatek, że ani krótszy czas przyznany skarżącej, ani „zamieszanie”, o którym wspomina, nie miały „negatywnego wpływu” na jej ogólną ocenę. 154    W związku z tym, biorąc pod uwagę wszystkie powyższe uwagi, zarzut siódmy należy oddalić jako bezzasadny, a w konsekwencji żądanie stwierdzenia nieważności należy w całości oddalić.  W przedmiocie żądań odszkodowawczych 155    Skarżąca podnosi, że z powodu niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji poniosła szkodę majątkową w postaci utraty szansy na zatrudnienie w grupie zaszeregowania AD 7 oraz krzywdę, za które domaga się odszkodowania i zadośćuczynienia. 156    W odniesieniu do szkody majątkowej skarżąca twierdzi, że ma prawo domagać się odszkodowania wynikającego z utraty szansy, z jednej strony, na umieszczenie jej na liście rezerwy kadrowej konkursu, a z drugiej strony, na otrzymanie w dłuższej perspektywie wyższego wynagrodzenia i emerytury. Prawdopodobieństwo zatrudnienia w przypadku umieszczenia jej nazwiska na wspomnianej liście rezerwy kadrowej szacuje na 50 % i uważa, że ten odsetek należy zastosować do kwoty potencjalnego utraconego dochodu. Ponadto rozpatrywane obliczenie powinno uwzględniać różnice w wynagrodzeniu podstawowym między jej obecnym stanowiskiem a stanowiskiem urzędnika zatrudnionego na czas nieokreślony, specjalne dodatki i uprawnienia emerytalne. 157    Co się tyczy krzywdy, skarżąca domaga się zadośćuczynienia ze względu na niepewność i niepokój, jakie odczuwała z powodu niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jej zdaniem brak staranności, z jaką jej sprawa została rozpatrzona, przyczynił się do powstania doznanej przez nią krzywdy. Uważa, że wspomniana krzywda nie może zostać naprawiona poprzez samo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, i żąda zadośćuczynienia w wysokości 5000 EUR. 158    Komisja nie zgadza się z argumentami skarżącej. 159    W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach podnoszonego przez urzędnika lub pracownika roszczenia odszkodowawczego powstanie odpowiedzialności instytucji wymaga spełnienia ogółu przesłanek dotyczących bezprawności zarzucanego instytucji zachowania, rzeczywistego charakteru podnoszonej szkody oraz istnienia związku przyczynowego między zachowaniem a szkodą. Wymienione trzy przesłanki powstania odpowiedzialności są kumulatywne, co oznacza, że gdy jedna z nich nie jest spełniona, odpowiedzialność instytucji nie powstaje (zob. wyrok z dnia 19 października 2022 r., JS/CRU, T‑271/20, niepublikowany, EU:T:2022:652, pkt 179 i przytoczone tam orzecznictwo). 160    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem żądania naprawienia szkody majątkowej lub krzywdy powinny zostać oddalone, gdy są ściśle powiązane, jak w niniejszej sprawie, z żądaniami stwierdzenia nieważności, które zostały oddalone jako bezzasadne (zob. wyrok z dnia 19 października 2022 r., MV/Komisja, T‑624/20, niepublikowany, EU:T:2022:653, pkt 145 i przytoczone tam orzecznictwo). 161    W niniejszej sprawie ze skargi wynika, że żądanie odszkodowawcze jest ściśle związane z żądaniem stwierdzenia nieważności. Szkoda majątkowa i krzywda, których naprawienia domaga się skarżąca, mają bowiem wynikać z niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. 162    W konsekwencji w zakresie, w jakim żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zostają oddalone, to samo dotyczy żądań odszkodowawczych.  W przedmiocie wniosku o zastosowanie środków organizacji postępowania 163    W ramach zarzutu siódmego, dotyczącego naruszenia zasady równego traktowania w trakcie rozmowy związanej z dziedziną konkursu, skarżąca wnosi do Sądu o zobowiązanie Komisji, w ramach środka organizacji postępowania, do przedstawienia dokumentu w celu umożliwienia sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, zawierającego sposób, w jaki zastosowano mechanizm skalowania ocen do ocen uzyskanych przez nią z egzaminu pisemnego, rozmowy badającej poziom kompetencji ogólnych i rozmowy sytuacyjnej badającej poziom kompetencji. 164    Komisja sprzeciwia się temu, powołując się na brak uzasadnienia użyteczności tego dokumentu dla celów postępowania. 165    W tym względzie należy przypomnieć, że do Sądu należy ocena potrzeby skorzystania z przysługującego mu uprawnienia do przyjęcia środków organizacji postępowania w celu uzupełnienia posiadanych informacji, przy czym kwestia, czy dowody zgromadzone w aktach mają wartość dowodową, należy do jego suwerennej oceny stanu faktycznego (zob. wyrok z dnia 6 grudnia 2023 r., QI/Komisja, T‑807/21, niepublikowany, EU:T:2023:786, pkt 176 i przytoczone tam orzecznictwo). 166    W niniejszej sprawie skarżąca uważa, że żądany przez nią dokument jest niezbędny do udowodnienia i poparcia zarzutu siódmego, opartego na „naruszeniu zasady równego traktowania podczas rozmowy związanej z dziedziną konkursu” ze względu na istotne nieprawidłowości (zob. pkt 139 powyżej). 167    Tymczasem, po pierwsze, skarżąca odnosi się do dokumentu, który nie dotyczy rozmowy „związanej z dziedziną konkursu”, lecz innych egzaminów, a mianowicie egzaminu pisemnego, rozmowy badającej poziom kompetencji ogólnych i rozmowy sytuacyjnej badającej poziom kompetencji (zob. pkt 163 powyżej). 168    W związku z tym dokument ten nie wydaje się użyteczny dla rozstrzygnięcia sporu. 169    Po drugie, zakładając, że chodzi o błąd pisarski po stronie skarżącej w tym znaczeniu, że we wniosku o przedstawienie dokumentu nie wspomniała ona o „rozmowie związanej z dziedziną konkursu”, w każdym razie informacje zawarte w aktach są wystarczające, aby umożliwić Sądowi wydanie orzeczenia, ponieważ mógł on skutecznie orzec w oparciu o żądania, zarzuty i argumenty przedstawione w toku postępowania i w świetle dokumentów złożonych przez strony, bez konieczności zarządzenia środka organizacji postępowania. 170    W związku z tym wniosek o zastosowanie środka organizacji postępowania należy oddalić. 171    Z całości powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić w całości.  W przedmiocie kosztów 172    Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 173    Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (dziesiąta izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Isabel Sánchez zostaje obciążona kosztami postępowania. Kalėda Perišin Verschuur Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 kwietnia 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: angielski.