T-239/16

WYROK SĄDU (czwarta izba) z dnia 28 listopada 2017 r.(*) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego perlage – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] W sprawie T‑239/16 Polskie Zdroje sp. z o.o. sp.k., z siedzibą w Warszawie (Polska), reprezentowana przez T. Gawrylczyka, radcę prawnego, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez D. Walicką, działającą w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, mającej za przedmiot skargę na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2016 r. (sprawa R 1129/2015‑5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego perlage jako unijnego znaku towarowego, SĄD (czwarta izba), w składzie: H. Kanninen, prezes, J. Schwarcz i C. Iliopoulos (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: E. Coulon, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 12 maja 2016 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 1 sierpnia 2016 r., uwzględniwszy zmianę składu izb Sądu i przydzielenie niniejszej sprawy czwartej izbie, uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zakończeniu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek stron o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 160 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzenia ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok  Okoliczności powstania sporu 1        W dniu 19 listopada 2014 r. skarżąca, Polskie Zdroje sp. z o.o. sp.k., dokonała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)]. 2        Znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, to oznaczenie słowne perlage. 3        Towary, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klasy 32 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają następującemu opisowi: „wody mineralne”. 4        Decyzją z dnia 14 kwietnia 2015 r. ekspert odrzucił zgłoszenie do rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001] w związku z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia (obecnie art. 7 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001). 5        W dniu 12 czerwca 2015 r. skarżąca odwołała się od decyzji eksperta do EUIPO na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 66–71 rozporządzenia 2017/1001). 6        Decyzją z dnia 16 marca 2016 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Piąta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia i art. 7 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001). 7        W pierwszej kolejności, w odniesieniu do art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, Izba Odwoławcza stwierdziła na wstępie, że rozpatrywane towary są towarami codziennego użytku przeznaczonymi dla przeciętnych odbiorców, których poziom uwagi „nie jest wysoki”. Następnie ustaliła ona, że z uwagi na to, iż zgłoszony znak towarowy składa się z wyrażenia, które ma znaczenie w języku francuskim, oceny charakteru opisowego znaku należy dokonać z punktu widzenia konsumentów francuskojęzycznych w Unii Europejskiej. Odwołując się do znaczenia francuskiego słowa „perlage” podanego w słowniku Le Grand Robert (w jego wersji elektronicznej), a mianowicie „zjawiska perlenia się, tworzenia się drobnych pęcherzyków w cieczy”, Izba Odwoławcza uznała, że określenie to będzie rozumiane przez konsumentów francuskojęzycznych jako odnoszące się do bąbelków powstających w napoju, a zatem w przypadku niniejszej sprawy, dotyczącej „wody mineralnej” – jako informacja, że woda jest gazowana. Izba Odwoławcza uznała więc, że w odniesieniu do rozpatrywanych towarów zgłoszony znak towarowy jest w języku francuskim opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009. Ponadto Izba Odwoławcza przyjęła, że nie ma potrzeby badania, czy zgłoszone oznaczenie ma charakter opisowy w Portugalii lub we Włoszech, ponieważ w myśl art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 art. 7 ust. 1 tego aktu ma zastosowanie bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Unii. Wreszcie Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie jest związana ani faktem, że we Francji, we Włoszech i w Portugalii zarejestrowane zostały krajowe znaki towarowe zawierające słowo „perlage” odnoszące się między innymi do towarów należących do klasy 32, ani wcześniejszymi decyzjami EUIPO dotyczącymi znaków towarowych zawierających określenie „perlage”. 8        W drugiej kolejności, co się tyczy art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, Izba Odwoławcza uznała, że na podstawie dokumentów przedstawionych przez skarżącą w celu dowiedzenia uzyskania przez znak zdolności odróżniającej w następstwie używania nie można było stwierdzić, iż w momencie dokonania zgłoszenia zgłoszony znak towarowy posiadał taki charakter odróżniający w Belgii, we Francji i w Luksemburgu.  Żądania stron 9        Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        obciążenie EUIPO kosztami postępowania. 10      EUIPO wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.  Co do prawa 11      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, drugi – naruszenia art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, a trzeci – naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia. 12      W pierwszej kolejności należy rozpatrzyć zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.  W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 13      Skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009. Podnosi ona w szczególności, że określenie „perlage” nie może zostać uznane za opisowe w odniesieniu do rozpatrywanych towarów. 14      EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej. 15      Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub ze wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług. Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 głosi ponadto, że ustęp 1 stosuje się bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Unii. 16      Zgodnie z orzecznictwem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 stoi na przeszkodzie temu, by określone w nim oznaczenia lub wskazówki były zastrzeżone dla jednego tylko przedsiębiorstwa z powodu zarejestrowania ich w charakterze znaku towarowego. Przepis ten realizuje zatem leżący w interesie ogólnym cel, jakim jest zapewnienie, aby takie oznaczenia lub wskazówki mogły być swobodnie używane przez wszystkich [wyroki: z dnia 23 października 2003 r., OHIM/Wrigley, C‑191/01 P, EU:C:2003:579, pkt 31; z dnia 27 lutego 2002 r., Ellos/OHIM (ELLOS), T‑219/00, EU:T:2002:44, pkt 27; z dnia 18 maja 2017 r., Sabre GLBL/EUIPO (INSTASITE), T‑375/16, niepublikowany, EU:T:2017:348, pkt 29]. 17      Ponadto oznaczenia lub wskazówki mogące służyć w obrocie do oznaczania właściwości towaru lub usługi, dla których wniesiono o rejestrację, są uważane na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 za niezdolne do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia handlowego danego towaru lub danej usługi, aby w ten sposób umożliwić konsumentowi nabywającemu towar lub usługę oznaczone danym znakiem towarowym dokonanie przy późniejszym zakupie takiego samego wyboru, jeśli doświadczenie okazało się pozytywne, lub dokonanie odmiennego wyboru, jeśli było ono negatywne [wyroki: z dnia 23 października 2003 r., OHIM/Wrigley, C‑191/01 P, EU:C:2003:579, pkt 30; z dnia 18 maja 2017 r., INSTASITE, T‑375/16, niepublikowany, EU:T:2017:348, pkt 30]. 18      Wynika z tego, że oznaczenie podlega zakazowi ustanowionemu w tym przepisie, jeżeli ma wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z danymi towarami lub usługami, który pozwoli właściwemu kręgowi odbiorców natychmiast i bez namysłu rozpoznać w nim opis tych towarów i usług lub jednej z ich właściwości (zob. wyrok z dnia 18 maja 2017 r., INSTASITE, T‑375/16, niepublikowany, EU:T:2017:348, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). 19      Należy także przypomnieć, że ocenę opisowego charakteru oznaczenia przeprowadzić można wyłącznie, po pierwsze, przy uwzględnieniu sposobu jego postrzegania przez dany krąg odbiorców, a po drugie, poprzez odniesienie do oznaczonych nim towarów lub usług [wyroki: z dnia 27 lutego 2002 r., Eurocool Logistik/OHIM (EUROCOOL), T‑34/00, EU:T:2002:41, pkt 38; z dnia 18 maja 2017 r., INSTASITE, T‑375/16, niepublikowany, EU:T:2017:348, pkt 34]. 20      To właśnie w świetle powyższych zasad należy rozpatrzyć pierwszy z zarzutów podniesionych w ramach niniejszej skargi. 21      W niniejszej sprawie, co się tyczy w pierwszej kolejności właściwego kręgu odbiorców, należy, po pierwsze, potwierdzić ustalenie Izby Odwoławczej, dokonane już wcześniej przez eksperta, że rozpatrywane towary, jako towary codziennego użytku, są przeznaczone dla ogółu konsumentów. Ustalenie to nie zostało zresztą zakwestionowane przez skarżącą. 22      Po drugie, należy stwierdzić, że – jak słusznie wskazała Izba Odwoławcza w pkt 14 zaskarżonej decyzji – oceny opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego należy dokonać z punktu widzenia przeciętnych konsumentów francuskojęzycznych w Unii, ponieważ znak ten jest zasadniczo tworzony przez wyrażenie, które posiada znaczenie w języku francuskim. 23      Po trzecie, Izba Odwoławcza prawidłowo uznała w pkt 13 zaskarżonej decyzji, że zważywszy na charakter towarów, poziom uwagi przeciętnego konsumenta „nie [będzie] wysoki”. Powyższego stwierdzenia nie podważa przedstawiony w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 argument skarżącej, zgodnie z którym „niewysoki” poziom uwagi w odniesieniu do towarów codziennego użytku może „sugerować”, że taki poziom należy zrównać z „niskim” poziomem uwagi. W tym względzie należy stwierdzić, że z jednej strony zaskarżona decyzja nie zawiera żadnej wyraźnej lub dorozumianej wzmianki o domniemanym niskim poziomie uwagi, zaś z drugiej strony fakt, iż towary, do których odnosi się zgłoszony znak towarowy, są towarami codziennego użytku, w żaden sposób nie pozwala na wywiedzenie wniosku ani na „zasugerowanie”, że poziom uwagi odbiorców jest niski. 24      W konsekwencji, skoro rozpatrywane oznaczenie słowne stanowi słowo francuskie, to na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 właściwy krąg odbiorców, w odniesieniu do którego należy oceniać bezwzględną podstawę odmowy rejestracji, składa się z przeciętnych konsumentów francuskojęzycznych. 25      W drugiej kolejności, co się tyczy opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego, do celów stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 należy rozpatrzyć, na podstawie znaczenia nadanego wspomnianemu znakowi, czy oznaczenie słowne perlage wykazuje w stosunku do rozpatrywanych towarów wystarczająco bezpośredni i konkretny związek umożliwiający danemu kręgowi odbiorców rozpoznanie w nim natychmiast i bez namysłu opisu wspomnianych towarów lub jednej z ich właściwości [zob. podobnie wyroki: z dnia 26 listopada 2003 r., HERON Robotunits/OHIM (ROBOTUNITS), T‑222/02, EU:T:2003:315, pkt 38; z dnia 18 maja 2017 r., INSTASITE, T‑375/16, niepublikowany, EU:T:2017:348, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo]. 26      Nawiązując do znaczenia rozpatrywanego oznaczenia, Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 19 zaskarżonej decyzji, że przeciętny konsument francuskojęzyczny w konfrontacji z napisem „perlage” na towarze, jakim jest woda mineralna, natychmiast i bez żadnego zastanowienia odczyta to oznaczenie jako odnoszące się do obecności bąbelków w tej wodzie. 27      Skarżąca nie zgadza się z twierdzeniem, że określenie „perlage” może zostać uznane za opisowe w odniesieniu do rozpatrywanych towarów. Przede wszystkim podnosi ona, że określenie „perlage”, obecne w znakach towarowych zarejestrowanych w różnych państwach wyłącznie dla napojów alkoholowych, nie wykazuje żadnego bezpośredniego i rzeczywistego związku z rozpatrywanym towarem, czyli wodą mineralną, a zatem nie może zostać uznane względem niego za opisowe. Następnie skarżąca twierdzi, że zastosowane w odniesieniu do wody mineralnej, określenie to jest fantazyjne lub co najmniej aluzyjne i zasługuje w rezultacie na ochronę. Wreszcie Izba Odwoławcza nie może twierdzić, że określenie „perlage” jest we Francji opisowe, nie przedstawiwszy ani jednego dowodu odnoszącego się do określenia „perlage” lub jego konotacji z rozpatrywanym towarem. 28      W tym względzie należy zgodzić się z oceną dokonaną przez Izbę Odwoławczą. Warto bowiem przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem fakt, iż dane wyrażenie posiada kilka znaczeń, nie wyklucza posiadania przez nie charakteru opisowego. Aby można było odmówić rejestracji na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, wystarczy zatem, by przynajmniej w jednym ze swych możliwych znaczeń zgłoszony znak towarowy mógł być używany w celu opisania rozpatrywanych towarów (wyrok z dnia 23 października 2003 r., OHIM/Wrigley, C‑191/01 P, EU:C:2003:579, pkt 32). 29      W niniejszej sprawie, po pierwsze, z definicji zawartej w słowniku Le Grand Robert wynika, że określenie „perlage” odnosi się z jednej strony do „zjawiska perlenia się, tworzenia się drobnych pęcherzyków w cieczy”, a z drugiej strony do „tworzenia się kropelek oleju na elektrodach świec w silnikach spalinowych w następstwie niecałkowitego spalenia”. Określenie „perlage” wskazuje zatem w swym pierwszym znaczeniu, że dany towar, czyli woda mineralna, zawiera bąbelki i że chodzi tu o napój gazowany. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, istnieje oczywisty związek między określeniem „perlage” a towarami, których dotyczy zgłoszony znak towarowy, a mianowicie fakt, że oznaczenie odnosi się do obecności bąbelków w wodzie mineralnej. 30      Po drugie, nawet gdyby założyć, że słowo „perlage” jest – jak utrzymuje skarżąca – używane w odniesieniu do szampanów i innych napojów alkoholowych, słowo to tak czy inaczej oznacza tworzenie się pęcherzyków w jakiejkolwiek cieczy. Właściwy krąg odbiorców dostrzeże natychmiast i bez namysłu, że zgłoszone oznaczenie przywołuje na myśl obecność bąbelków w rozpatrywanym towarze, czyli w wodzie mineralnej. 31      Po trzecie, co się tyczy podnoszonego braku dowodów odnoszących się do znaczenia określenia „perlage”, wystarczy zauważyć, że Izba Odwoławcza oparła swoją decyzję na definicji pochodzącej z jednego z najczęściej używanych słowników języka francuskiego – Le Grand Robert. W rezultacie twierdzenie skarżącej jest bezzasadne. 32      Z powyższego wynika, że zarzut oparty na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 należy oddalić jako bezzasadny, ponieważ Izba Odwoławcza prawidłowo stwierdziła, iż zgłoszone oznaczenie stanowi opis rozpatrywanych towarów.  W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 33      Skarżąca kwestionuje w istocie wniosek Izby Odwoławczej, zgodnie z którym zgłoszony znak towarowy nie uzyskał charakteru odróżniającego w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. 34      W tym względzie, po pierwsze, skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza nie uznała wystarczającej mocy dowodowej Superior Taste Award 2010, nagrody przyznawanej przez Institut international du goût et de la qualité (iTQi) w Brukseli (Belgia), mimo że organizacja ta gromadzi największą liczbę międzynarodowych profesjonalnych degustatorów o światowej renomie, z których znaczna część to eksperci francuskojęzyczni (pochodzący z Belgii i z Francji). Po drugie, skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza niewłaściwie oceniła znaczenie i wartość nagród Superbrands za lata 2010–2014, ponieważ chociaż nagrody te dotyczą rynku polskiego, to są przyznawane przez niezależną światową organizację Superbrands w następstwie badań rynkowych przeprowadzanych zasadniczo wśród szerokiego kręgu konsumentów. W rezultacie sam konkurs i jego wyniki cieszą się światowym rozgłosem, a dla właścicieli znaków towarowych ma istotne znaczenie sięgające poza granice kraju. 35      EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej. 36      Na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 wymienione w art. 7 ust. 1 lit. b)–d) tego rozporządzenia [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b)–d) rozporządzenia 2017/1001] bezwzględne podstawy odmowy rejestracji nie stoją na przeszkodzie rejestracji znaku towarowego, jeżeli w następstwie używania znak ten uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu do towarów lub usług, dla których występuje się o rejestrację. W sytuacji określonej w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 fakt, że oznaczenie, które tworzy dany znak towarowy, jest rzeczywiście postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako wskazanie pochodzenia handlowego towaru lub usługi, stanowi bowiem rezultat gospodarczego wysiłku zgłaszającego znak. Okoliczność ta uzasadnia odsunięcie na dalszy plan rozważań dotyczących ogólnego interesu leżącego u źródła art. 7 ust. 1 lit. b)–d) tego rozporządzenia, które wymagają, by znaki określone w tych przepisach mogły być swobodnie używane w celu uniknięcia sytuacji stworzenia nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej na rzecz jednego tylko podmiotu gospodarczego [zob. wyroki: z dnia 21 kwietnia 2010 r., Schunk/OHIM (Przedstawienie części trzpienia), T‑7/09, niepublikowany, EU:T:2010:153, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 24 lutego 2016 r., Coca‑Cola/OHIM (Kształt butelki konturowej bez żłobień), T‑411/14, EU:T:2016:94, pkt 66]. 37      Z orzecznictwa wynika, że aby znak towarowy został dopuszczony do rejestracji na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, uzyskanie przez znak charakteru odróżniającego w następstwie używania musi zostać wykazane dla części Unii, dla której istnieje bezwzględna podstawa odmowy rejestracji w kontekście art. 7 ust. 1 lit. b)–d) tego rozporządzenia [zob. wyroki: z dnia 21 kwietnia 2010 r., Przedstawienie części trzpienia, T‑7/09, niepublikowany, EU:T:2010:153, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 23 lutego 2016 r., Consolidated Artists/OHIM – Body Cosmetics International (MANGO), T‑761/14, niepublikowany, EU:T:2016:91, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo]. Jednakże Trybunał orzekł już, że wymaganie dowodu takiego uzyskania dla każdego z państw członkowskich osobno byłoby wymogiem zbyt wygórowanym (wyrok z dnia 24 maja 2012 r., Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli/OHIM, C‑98/11 P, EU:C:2012:307, pkt 62). 38      Z orzecznictwa wynika również, że uzyskanie przez znak charakteru odróżniającego w następstwie używania wymaga, by przynajmniej znacząca część właściwego kręgu odbiorców identyfikowała dzięki temu znakowi dane towary lub usługi jako pochodzące od określonego przedsiębiorstwa. Okoliczności, w których taki warunek można uznać za spełniony, nie mogą jednak zostać wykazane wyłącznie na podstawie ogólnych i abstrakcyjnych danych [zob. wyroki: z dnia 21 kwietnia 2010 r., Przedstawienie części trzpienia, T‑7/09, niepublikowany, EU:T:2010:153, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 16 marca 2016 r., Työhönvalmennus Valma/OHIM (Kształt pudełka od gry zawierającego drewniane klocki), T‑363/15, niepublikowany, EU:T:2016:149, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo]. 39      Ponadto należy zauważyć, że z orzecznictwa wynika, iż charakter odróżniający znaku, włącznie z tym uzyskanym w następstwie używania, musi być oceniany w stosunku do towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację, i z uwzględnieniem prawdopodobnego dla właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozważnego przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów lub usług sposobu postrzegania (zob. wyroki: z dnia 21 kwietnia 2010 r., Przedstawienie części trzpienia, T‑7/09, niepublikowany, EU:T:2010:153, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 24 lutego 2016 r., Kształt butelki konturowej bez żłobień, T‑411/14, EU:T:2016:94, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo). 40      Wreszcie elementy pozwalające na wykazanie, że znak stał się zdolny do wyróżnienia danego towaru lub danej usługi jako pochodzących od określonego przedsiębiorstwa, należy oceniać całościowo. W ramach tej oceny można wziąć pod uwagę w szczególności takie czynniki jak: udział tego znaku w rynku, intensywność, zasięg geograficzny i długość okresu używania tego znaku towarowego, wysokość nakładów przedsiębiorstwa związanych z jego promocją, odsetek zainteresowanego kręgu odbiorców, który dzięki temu znakowi rozpoznaje, że towar lub usługa pochodzą od określonego przedsiębiorstwa, a także opinie izb handlowych i przemysłowych oraz innych stowarzyszeń zawodowych, jak również wyniki badań opinii publicznej [zob. wyrok z dnia 21 kwietnia 2015 r., Louis Vuitton Malletier/OHIM – Nanu-Nana (Przedstawienie brązowo-beżowego wzoru w szachownicę), T‑359/12, EU:T:2015:215, pkt 90 i przytoczone tam orzecznictwo]. Jeśli na podstawie tych czynników zainteresowany krąg odbiorców lub przynajmniej znacząca jego część rozpoznaje dzięki temu znakowi towar lub usługę jako pochodzące od określonego przedsiębiorstwa, przesłankę z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 należy uznać za spełnioną [zob. wyroki: z dnia 21 kwietnia 2010 r., Przedstawienie części trzpienia, T‑7/09, niepublikowany, EU:T:2010:153, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 26 marca 2015 r., Bateaux mouches/OHIM (BATEAUX MOUCHES), T‑72/14, EU:T:2015:194, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo]. 41      To właśnie w świetle powyższych rozważań należy zbadać, czy w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, stwierdzając, że zgłoszony znak towarowy nie uzyskał charakteru odróżniającego w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. 42      W niniejszym wypadku z akt przedstawionych przez EUIPO wynika, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca przedłożyła jako materiał dowodowy mający na celu wykazanie uzyskania przez zgłoszony znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania trzy rodzaje dokumentów: –        nagrody i wyróżnienia przyznane rozpatrywanemu towarowi na poziomie krajowym (uzyskane w znacznej większości w Polsce) oraz międzynarodowym (w szczególności Superior Taste Award 2010 przyznawaną przez iTQi); –        publikacje w Internecie pochodzące z okresu od 4 stycznia 2011 r. do 7 stycznia 2015 r. oraz artykuł prasowy dotyczący rozpatrywanego towaru (wszystkie te publikacje w języku polskim); a także –        faktury dotyczące sprzedaży rozpatrywanego towaru za granicą za lata 2014 i 2015, w szczególności dwie faktury sprzedaży na rzecz przedsiębiorstw z siedzibą we Francji, a także faktury dotyczące jednorazowych sprzedaży w Estonii, w Hiszpanii, na Węgrzech, w Rumunii, w Korei Południowej, w Stanach Zjednoczonych i w Rosji. 43      Na wstępie należy zaznaczyć, jak zostało wskazane w pkt 37 powyżej, że znak towarowy może zostać zarejestrowany na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 tylko wówczas, gdy dowiedzione zostanie, że w następstwie używania uzyskał on charakter odróżniający w tej części Unii, dla której istnieje podstawa odmowy rejestracji. 44      W niniejszym wypadku w pkt 24 powyżej zostało stwierdzone, że kryterium odmowy rejestracji w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 odnosi się do francuskojęzycznych państw członkowskich. Stwierdzenie to nie zostało zresztą zakwestionowane przez strony. Wynika stąd, że przedstawione przez skarżącą dowody podlegają ocenie pod kątem zdolności dowiedzenia przez nie, że w momencie dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego zgłoszony znak towarowy miał charakter odróżniający we francuskojęzycznych państwach członkowskich, czyli w Belgii, we Francji i w Luksemburgu, przynajmniej dla znaczącej części właściwego kręgu odbiorców w tych państwach. 45      W tym zakresie, po pierwsze, należy stwierdzić, że jak słusznie zauważyła Izba Odwoławcza w pkt 29 zaskarżonej decyzji, przeważająca większość przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego, a mianowicie odnoszące się do rozpatrywanego towaru publikacje internetowe pochodzące z okresu między 4 stycznia 2011 r. a 7 stycznia 2015 r. oraz artykuł prasowy są sporządzone w języku polskim i dotyczą używania oraz promocji zgłoszonego znaku towarowego w Polsce. Powyższe dowody nie są jednak istotne z punktu widzenia oceny charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania na terytorium francuskojęzycznych państw członkowskich. 46      Po drugie, z akt sprawy wynika, że jedynymi dowodami mającymi na celu wykazanie charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania tego znaku na rozpatrywanym terytorium są z jednej strony dwie faktury sprzedaży rozpatrywanego towaru we Francji (zob. pkt 42 powyżej), a z drugiej strony Superior Taste Award 2010 przyznana przez iTQi oraz nagrody Superbrands za lata 2010–2014 przyznawane przez ogólnoświatową organizację Superbrands w zakresie, w jakim te ostatnie wyróżnienia krajowe mogły pozwolić na wyciągnięcie szerszych wniosków, odnoszących się do innych państw członkowskich. 47      W pierwszej kolejności, co się tyczy dwóch faktur sprzedaży dokonanej we Francji, należy stwierdzić, że faktury te nie wystarczają do spełnienia wymogów ustanowionych w orzecznictwie przypomnianym w pkt 37–40 powyżej. Faktury sprzedaży jako takie nie dowodzą bowiem tego, że krąg odbiorców, do którego skierowane są rozpatrywane towary, postrzega oznaczenie jako wskazanie pochodzenia handlowego [zob. analogicznie wyrok z dnia 12 września 2007 r., Glaverbel/OHIM (Struktura szklanej powierzchni), T‑141/06, niepublikowany, EU:T:2007:273, pkt 41]. W niniejszym wypadku te dwie faktury nie mogą w żadnym razie dowodzić, że przynajmniej znacząca część właściwego kręgu odbiorców francuskojęzycznych rozpoznaje dzięki zgłoszonemu znakowi towarowemu oznaczone nim towary jako pochodzące od skarżącej (zob. pkt 38 powyżej). Wobec braku w aktach innych wskazówek, które mogłyby pozwolić na ocenę, czy używanie zgłoszonego znaku towarowego w francuskojęzycznych państwach członkowskich jest rzeczywiste i jaka jest jego intensywność (zob. pkt 40 powyżej), faktury te nie mogą także zostać uznane za dowody posiłkowe, które mogłyby w danym wypadku stanowić potwierdzenie dla bezpośrednich dowodów na okoliczność uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania (zob. podobnie wyrok z dnia 24 lutego 2016 r., Kształt butelki konturowej bez żłobień, T‑411/14, EU:T:2016:94, pkt 83). 48      W drugiej kolejności, co się tyczy Superior Taste Award 2010 przyznanej przez iTQi, to wbrew temu, co wydaje się twierdzić skarżąca, okoliczność, że część członków iTQi pochodzi z kręgu francuskojęzycznego, nie może stanowić dowodu na to, że w momencie dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego zgłoszony znak towarowy uzyskał dla konsumentów francuskich charakter odróżniający. Z jednej strony uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania należy oceniać przy uwzględnieniu sposobu postrzegania przypuszczalnego dla właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozważnego przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów (zob. pkt 39 powyżej), a zatem nie przy uwzględnieniu sposobu postrzegania charakterystycznego dla wyspecjalizowanego kręgu odbiorców składającego się z profesjonalnych degustatorów. W tym względzie należy przypomnieć, że określenie właściwego kręgu odbiorców wiąże się ze zbadaniem, kto jest odbiorcą rozpatrywanych towarów, ponieważ właśnie w stosunku do nich znak towarowy powinien spełniać swoją podstawową funkcję [zob. wyrok z dnia 29 września 2010 r., CNH Global/OHIM (Kombinacja kolorów czerwonego, czarnego i szarego umieszczonych na traktorze), T‑378/07, EU:T:2010:413, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo]. Z drugiej strony – w każdym wypadku skarżąca nie wykazała istnienia jakiegokolwiek związku między nagrodą międzynarodową, jaką jest Superior Taste Award 2010, a właściwym kręgiem odbiorców, zważywszy, że nie dowiodła ona, iż ta międzynarodowa nagroda odzwierciedla, w tej czy innej formie, sposób, w jaki przeciętny konsument francuskojęzyczny postrzega zgłoszony znak towarowy. 49      W trzeciej kolejności, w odniesieniu do krajowych wyróżnień Superbrands za lata 2010–2014, na które powołuje się skarżąca, należy przede wszystkim stwierdzić, że dotyczą one polskich znaków towarowych i nie mają w związku z tym żadnego wpływu na ocenę znajomości zgłoszonego znaku towarowego wśród odbiorców francuskojęzycznych. Ponadto okoliczność, że wyniki konkursu krajowego cieszą się, jak utrzymuje skarżąca, światowym rozgłosem, w żaden sposób nie dowodzi uzyskania w odczuciu konsumentów francuskojęzycznych charakteru odróżniającego w następstwie używania. Wreszcie sam fakt, że omawiane oznaczenie było używane na terytorium Unii w okresie co najmniej czterech lat, także nie wystarczy do wykazania, że odbiorcy, do których kierowane są rozpatrywane towary, będą postrzegać to oznaczenie jako wskazówkę pochodzenia handlowego (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2007 r., Struktura szklanej powierzchni, T‑141/06, niepublikowany, EU:T:2007:273, pkt 42). 50      Na koniec dla dopełnienia wywodu należy stwierdzić, że pozostałe dowody przedstawione przez skarżącą, w szczególności faktury sprzedaży w państwach trzecich (Korea Południowa, Stany Zjednoczone i Rosja), są pozbawione znaczenia, ponieważ nie pozwalają one na wyciągnięcie wniosków co do używania zgłoszonego znaku towarowego w Unii [zob. podobnie wyrok z dnia 24 czerwca 2014 r., Unister/OHIMI (Ab in den Urlaub), T‑273/12, niepublikowany, EU:T:2014:568, pkt 45]. 51      Zważywszy na powyższe, należy uznać, że przedstawione przez skarżącą dowody nie są wystarczające, by wykazać, że w momencie wystąpienia o rejestrację zgłoszonego znaku towarowego przeciętni konsumenci wody mineralnej we francuskojęzycznych państwach członkowskich – lub przynajmniej ich znacząca część – identyfikowali dzięki temu znakowi rozpatrywany towar jako pochodzący od skarżącej. 52      W związku z powyższym Izba Odwoławcza nie popełniła błędu w ocenie, gdy uznała, że dowody przedstawione na okoliczność wykorzystania zgłoszonego znaku towarowego nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku, iż znak ten uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania. 53      Zważywszy na powyższe rozważania, zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 należy oddalić jako bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 54      Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej dokonanie błędnej oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego i naruszenie w ten sposób art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Skarżąca twierdzi w istocie, że zaskarżona decyzja, poprzez wskazanie, że poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców „nie jest wysoki”, może sugerować, iż poziom ten jest „niski”, z tego względu, że rozpatrywane towary opisano w niej jako „towary codziennego użytku”. 55      Po pierwsze, należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, a zatem nie – jak to uczynił wcześniej ekspert w odniesieniu do zgłoszenia (zob. pkt 4 powyżej) – na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia. W rezultacie szczegółowy zarzut skarżącej oparty na podnoszonym naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 należy oddalić jako bezskuteczny. 56      Po drugie i w każdym wypadku należy przypomnieć, że jak wyraźnie wynika z brzmienia art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, wystarczy, by jedna z wymienionych w tym przepisie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji znalazła zastosowanie, aby rozpatrywane oznaczenie nie mogło zostać zarejestrowane jako unijny znak towarowy (wyroki: z dnia 19 września 2002 r., DKV/OHIM, C‑104/00 P, EU:C:2002:506, pkt 29; z dnia 18 maja 2017 r., INSTASITE, T‑375/16, niepublikowany, EU:T:2017:348, pkt 70). 57      W niniejszym wypadku, ponieważ zostało stwierdzone, że Izba Odwoławcza prawidłowo ustaliła, iż zgłoszony znak towarowy jest opisowy względem rozpatrywanych towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, zarzut oparty na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 należy oddalić jako bezskuteczny. 58      Z całości powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić.  W przedmiocie kosztów 59      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 60      Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem EUIPO – obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (czwarta izba), orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Polskie Zdroje sp. z o.o. sp.k. zostaje obciążona kosztami postępowania. Kanninen Schwarcz Iliopoulos Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 28 listopada 2017 r. Sekretarz         Prezes E. Coulon         H. Kanninen *      Język postępowania: polski.