T-241/17

WYROK SĄDU (pierwsza izba) z dnia 13 listopada 2018 r.(*) [Tekst sprostowany postanowieniem z dnia 15 stycznia 2019 r.] EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 585/2011 – Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierania sektora owoców i warzyw na skutek śmiertelnych zakażeń enterokrwotocznymi szczepami Escherichia coli (E. coli) – Operacje niezbierania – Zakres rekompensaty na rzecz producentów, którzy przeprowadzili takie operacje – Wydatki poniesione przez Polskę – Obowiązek uzasadnienia W sprawie T‑241/17 Rzeczpospolita Polska, reprezentowana przez B. Majczynę, M. Pawlicką, K. Straś i B. Paziewską, działających w charakterze pełnomocników, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez A. Stobiecką-Kuik i D. Milanowską, działające w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 39, s. 12), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwotę 4 438 056,66 EUR, wydatkowaną przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską, SĄD (pierwsza izba), w składzie: I. Pelikánová, prezes, P. Nihoul i J. Svenningsen (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: F. Oller, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 lipca 2018 r., wydaje następujący Wyrok  Ramy prawne  Ogólne ramy prawne  Przepisy dotyczące operacji niezbierania w sektorze owoców i warzyw 1        Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. 2011, L 157, s. 1) weszło w życie w dniu 22 czerwca 2011 r., w którym zastąpiło rozporządzenie Komisji (WE) nr 1580/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzeń Rady (WE) nr 2200/96, (WE) nr 2201/96 i (WE) nr 1182/2007 w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. 2007, L 350, s. 1). 2        Artykuł 84 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 zawierał definicje pojęć „zielonych zbiorów” i „niezbierania”. W pierwotnej wersji, mającej zastosowanie do dnia 6 sierpnia 2012 r., definicje te były sformułowane następująco: „a)      »zielone zbiory« oznaczają łączne zbiory nienadających się do sprzedaży produktów na danym obszarze przeprowadzane przed rozpoczęciem normalnych zbiorów […]; b)      »niezbieranie« oznacza sytuację, w której z danego obszaru nie pozyskuje się produkcji w celach handlowych w trakcie normalnego cyklu produkcyjnego. […]”. 3        Identyczne definicje były zawarte wcześniej w art. 85 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1580/2007. 4        Artykuł 84 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 został zmieniony rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 701/2012 z dnia 30 lipca 2012 r. (Dz.U. 2012, L 203, s. 60), obowiązującym od dnia 7 sierpnia 2012 r., przy czym pojęcie niezbierania jest od tej pory zdefiniowane następująco: „»niezbieranie« oznacza zakończenie obecnego cyklu produkcyjnego na danym obszarze, w przypadku gdy produkt jest dobrze rozwinięty i jest solidnej i właściwej jakości handlowej. […]” 5        Artykuł 85 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011, zatytułowany „Warunki stosowania zielonych zbiorów oraz niezbierania”, ustanowił w ust. 1 i 4 kompetencje państw członkowskich między innymi do przyjęcia szczegółowych przepisów wdrażających środki dotyczące zielonych zbiorów i niezbierania, sprawdzania prawidłowości ich stosowania i ich zatwierdzania, jeżeli są stosowane prawidłowo, jak też ustalania rekompensaty należnej z tytułu tych środków w postaci płatności na hektar. 6        Podobne przepisy były zawarte wcześniej w art. 86 rozporządzenia nr 1580/2007. 7        W wersji mającej zastosowanie od dnia 7 sierpnia 2012 r. art. 85 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 stanowił w szczególności, że jeżeli okres zbioru danych owoców i warzyw przekracza okres jednego miesiąca, rekompensata obejmuje jedynie plony, które mają zostać zebrane w ciągu sześciu tygodni następujących po operacji niezbierania. 8        Artykuł 110 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 stanowił: „Przed rozpoczęciem operacji niezbierania państwa członkowskie sprawdzają za pomocą kontroli na miejscu, czy dany obszar był utrzymywany w dobrym stanie i nie przeprowadzono już na nim częściowych zbiorów, a produkt jest dobrze rozwinięty i czy, ogólnie, jest w dobrym stanie, a jego jakość odpowiednia i pozwalająca na wprowadzenie do obrotu”.  Przepisy dotyczące finansowania WPR 9        Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549; sprostowanie: Dz.U. 2016, L 130, s. 13), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1310/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. 2013, L 347, s. 865), Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG), realizowany zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego między państwami członkowskimi a Unią Europejską, finansuje wydatki, które są wymienione w tym artykule i muszą być dokonywane zgodnie z prawem Unii. Wśród tych wydatków figurują, wymienione odpowiednio w lit. a) i b) tego ustępu, środki mające na celu regulację lub wspieranie rynków rolnych i płatności bezpośrednie dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR). 10      Artykuł 52 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1306/2013, dotyczący rozliczania zgodności, stanowi, że, „[w] przypadku gdy Komisja stwierdzi, że wydatki objęte zakresem art. 4 ust. 1 oraz art. 5 dokonano niezgodnie z prawem unijnym […], przyjmuje ona akty wykonawcze określające kwoty, które mają być wyłączone z finansowania unijnego”. 11      Rozporządzenie nr 1306/2013 uchyliło rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania WPR (Dz.U. 2005, L 209, s. 1), którego art. 3 ust. 1 i art. 31 ust. 1 zawierały przepisy analogiczne do przywołanych w pkt 9 i 10 powyżej. Rozporządzenie nr 1306/2013 zastąpiło rozporządzenie nr 1290/2005 w sposób ogólny od dnia 1 stycznia 2014 r., ale od dnia 1 stycznia 2015 r., co się tyczy w szczególności art. 31 tego ostatniego rozporządzenia, odesłania do niego traktuje się jak odesłania do rozporządzenia, które je zastąpiło.  Rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku 12      Artykuł 191 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1) przyznał Komisji Europejskiej uprawnienie do przyjmowania środków, które są konieczne i uzasadnione w sytuacji nadzwyczajnej w celu rozwiązania szczególnych problemów praktycznych. 13      Artykuł 4 rozporządzenia nr 1234/2007 przewidywał, że o ile przepisy nie stanowią inaczej, Komisja działa zgodnie z procedurą wymagającą udziału Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, złożonego z przedstawicieli państw członkowskich.  Rozporządzenie wykonawcze nr 585/2011 14      W umocowaniach rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 585/2011 z dnia 17 czerwca 2011 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wspierania sektora owoców i warzyw (Dz.U. 2011, L 160, s. 71, zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie tymczasowego wsparcia”) został wymieniony art. 191 rozporządzenia nr 1234/2007 w związku z jego art. 4. 15      Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia stanowi, że „[w] okresie od dnia 26 maja 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. przyznaje się nadzwyczajne wsparcie dla [uznanych] organizacji producentów [owoców i warzyw] oraz producentów, którzy nie są członkami tych organizacji, w odniesieniu do [wymienionych] produktów sektora owoców i warzyw, przeznaczonych do spożycia jako produkty świeże”, a mianowicie ogórków, pomidorów, słodkiej papryki, cukinii i niektórych rodzajów sałaty i endywii. 16      Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, „[ś]rodki podjęte na mocy niniejszego rozporządzenia uznaje się za interwencje mające na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia […] nr 1290/2005”. 17      Artykuł 3 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia przewiduje, że „[o] ile przepisy niniejszego rozporządzenia nie stanowią wyraźnie inaczej, w odniesieniu do [uznanych] organizacji producentów [owoców i warzyw] i ich członków stosuje się przepisy rozporządzenia […] nr 1234/2007, rozporządzenia […] nr 1580/2007 i rozporządzenia wykonawczego […] nr 543/2011, a w odniesieniu do producentów, [którzy nie są członkami organizacji producentów], wymienione przepisy stosuje się odpowiednio”. Rozporządzenie wykonawcze nr 543/2011 zastąpiło rozporządzenie nr 1580/2007 z dniem 22 czerwca 2011 r. 18      Artykuł 4 ust. 2 i art. 4 ust. 5 akapity pierwszy i czwarty rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, dotyczące stosowania tego rozporządzenia do uznanych organizacji producentów, stanowią: „2.      Niezbieranie, o którym mowa w art. 85 ust. 2 rozporządzenia […] nr 1580/2007 i art. 84 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego […] nr 543/2011, może być stosowane w odniesieniu do produktów i w okresie, o których mowa w art. 1 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, nawet w przypadkach gdy z danego obszaru pozyskiwano produkcję w celach handlowych w trakcie normalnego cyklu produkcyjnego. […] […] 5.      Dodatkowego wsparcia Unii udziela się w odniesieniu do działań dotyczących wycofania z rynku, zielonych zbiorów i niezbierania stosowanych [w] odniesieniu do produktów i w okresie, o których mowa w art. 1 ust. 1. Wsparcie zielonych zbiorów obejmuje tylko produkty, które fizycznie znajdują się na polach i faktycznie zostają zebrane w ramach zielonych zbiorów. […]”. 19      Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, dotyczący jego stosowania do producentów owoców i warzyw, którzy nie są członkami organizacji producentów, przewiduje: „Producentom […] spoza organizacji […] przyznaje się wsparcie Unii na przeprowadzanie działań związanych z wycofaniem z rynku, niezbieraniem i zielonymi zbiorami w odniesieniu do produktów i w okresie, o których mowa w art. 1 ust. 1. […] Wsparcie zielonych zbiorów obejmuje tylko produkty, które fizycznie znajdują się na polach i faktycznie zostają zebrane w ramach zielonych zbiorów”. 20      Artykuł 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, zatytułowany „Kontrole działań dotyczących wycofania, niezbierania i zielonych zbiorów”, stanowi: „Działania dotyczące niezbierania i zielonych zbiorów, o których mowa w art. 4 i 5, podlegają kontrolom i warunkom określonym w art. 112 rozporządzenia […] nr 1580/2007 i art. 110 rozporządzenia wykonawczego […] nr 543/2011, z wyjątkiem kontroli dotyczących wymogu, by nie przeprowadzono już częściowych zbiorów. […]”.  Okoliczności powstania sporu  Kryzys z 2011 r. dotyczący pewnych produktów sektora owoców i warzyw oraz przyjęcie rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia 21      Jak wskazano w motywach 1 i 2 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, od dnia 26 maja 2011 r. unijny rynek owoców i warzyw przechodził bezprecedensowy kryzys na skutek śmiertelnej epidemii wywołanej enterokrwotocznymi szczepami Escherichia coli (E. coli) w Niemczech, powiązanej ze spożyciem niektórych świeżych owoców i warzyw, którego konsekwencją był nagły spadek zaufania konsumentów wynikający z postrzeganego zagrożenia dla zdrowia publicznego, który spowodował bardzo poważne zakłócenia na tym rynku, w szczególności w odniesieniu do ogórków, pomidorów, słodkiej papryki, cukinii i niektórych rodzajów sałaty i endywii. 22      Z motywu 3 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia wynika, że zważywszy na ówczesną sytuację na danym rynku i jej rozwój spodziewany w chwili przyjęcia tego rozporządzenia, konieczne było przyjęcie, w trybie natychmiastowym i na ograniczony okres, środków nadzwyczajnych. 23      Rozporządzenie w sprawie tymczasowego wsparcia zgodnie z art. 1 ust. 1 przewidywało w okresie od dnia 26 maja do dnia 30 czerwca 2011 r. nadzwyczajne wsparcie dla wymienionych tam produktów sektora owoców i warzyw przeznaczonych do spożycia jako produkty świeże. 24      Pomoc ta była przyznawana w odniesieniu do operacji wycofania z rynku, niezbierania i zielonych zbiorów prowadzonych zarówno przez producentów członków uznanych organizacji producentów owoców i warzyw, jak i producentów niezrzeszonych w takich organizacjach, na podstawie szczegółowych przepisów przyjętych przez każde państwo członkowskie w celu zastosowania wspomnianego rozporządzenia. 25      Komisja dostarczyła wyjaśnień dotyczących stosowania rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia w formie prezentacji podczas posiedzenia Komitetu Zarządzającego ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych w dniu 30 czerwca 2011 r.  Wykonanie rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia w Polsce i decyzja Komisji 26      W celu wykonania rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia Rzeczpospolita Polska wydała rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wspierania rynków owoców i warzyw (Dz.U. nr 130, poz. 750), zmienione następnie rozporządzeniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. (Dz.U. nr 172, poz. 1026). 27      Na terytorium polskim w wykonaniu rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia zatwierdzono jedynie operacje zielonych zbiorów i niezbierania w wykonaniu rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia. 28      Rzeczpospolita Polska w odniesieniu do tych operacji określiła rekompensaty należne producentom, biorąc pod uwagę część plonów utraconych z powodu przeprowadzenia tych operacji do końca cyklu produkcji. 29      W dniach 2–4 lipca 2012 r. Komisja przeprowadziła w Polsce wizytę kontrolną w celu zweryfikowania sposobu wykonania rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia. Sprawozdanie sporządzone w dniu 16 sierpnia 2012 r. w wyniku tej kontroli wskazało na szereg potencjalnych nieprawidłowości, które mogą prowadzić do korekt finansowych. Po zakończeniu postępowania administracyjnego Komisja oficjalnie przekazała swoje wnioski pismem z dnia 5 grudnia 2016 r., w którym podtrzymała dwa zarzuty, z których jeden dotyczył nieprawidłowego określenia rentowności w ramach określania wysokości kwot rekompensat za operacje zielonych zbiorów i niezbierania, ze względu na naruszenie art. 85 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011. Komisja uznała bowiem, że rekompensaty wypłacone z tytułu tych operacji powinny zostać ustalone z uwzględnieniem nie całego spodziewanego rocznego plonu, lecz jedynie zbiorów odpowiadających okresowi stosowania wsparcia przewidzianego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, który został przez nią rozszerzony poprzez uwzględnienie operacji przeprowadzonych od 22 maja oraz – w odniesieniu do niezbierania – produkcji do dnia 16 lipca 2011 r. 30      Decyzją wykonawczą Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającą z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu EFRG oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 39, s. 12, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), notyfikowaną Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 15 lutego 2017 r., Komisja z tego powodu wyłączyła z finansowania Unii kwotę 25 708 035,13 EUR. Suma ta odpowiada części rekompensat wypłaconych przez władze polskie za operacje zielonych zbiorów i operacje niezbierania z tytułu strat plonów, które nie przypadają na określony w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia okres kryzysu od 22 maja do 16 lipca 2011 r. Wspomniana kwota odpowiada rzekomo nienależnym rekompensatom z tytułu operacji niezbierania w wysokości 4 438 056,66 EUR.  Postępowanie i żądania stron 31      Pismem złożonym w dniu 25 kwietnia 2017 r. w sekretariacie Sądu Rzeczpospolita Polska wniosła niniejszą skargę. 32      W ramach środków organizacji postępowania Sąd zadał pytania do pisemnej odpowiedzi stron, które zastosowały się do tego żądania w wyznaczonym terminie. 33      Rzeczpospolita Polska wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy kwoty 4 438 056,66 EUR; –        obciążenie Komisji kosztami postępowania. 34      Komisja wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi w całości; –        obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.  Co do prawa 35      Na poparcie skargi Rzeczpospolita Polska przedstawia dwa zarzuty, z których pierwszy oparty jest na naruszeniu art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013, a drugi na uchybieniu obowiązkowi uzasadnienia.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 36      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 przez to, że zaskarżona decyzja zawiera korektę finansową w odniesieniu do wydatków poniesionych w 2011 r. przez polskie władze w ramach rekompensat za operacje niezbierania przeprowadzone w Polsce w ramach nadzwyczajnych środków wspierania sektora owoców i warzyw przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie tymczasowego wsparcia, podczas gdy wydatki te zostały poniesione zgodnie z prawem Unii, w szczególności z art. 85 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011. 37      W drodze tego zarzutu Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że zgodnie z prawem Unii w przypadku operacji niezbierania przeprowadzonych w okresie ustalonym w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia przy obliczaniu rekompensat wypłacanych zainteresowanym producentom należało uwzględnić całą produkcję utraconą w wyniku przeprowadzenia wspomnianych operacji do końca naturalnego cyklu produkcyjnego. Przeciwne stanowisko przyjęte przez Komisję, którego konsekwencją jest zaskarżona decyzja, uzasadniona naruszeniem art. 85 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011, opiera się na błędnej interpretacji właściwych przepisów prawa Unii. 38      Po pierwsze, Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że celem rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia było wypłacenie producentom odmian owoców i warzyw objętych kryzysem rekompensaty za straty poniesione w wyniku spowodowanej przez ten kryzys destabilizacji rynków, a w ten sposób ograniczenie jego skutków. Państwo to podkreśla ponadto, że operacje niezbierania plonów oznaczają likwidację roślin. Tymczasem dla polskich producentów likwidacja roślin spowodowała niemożność zbioru jakiegokolwiek produktu, mając na uwadze cykl produkcyjny w danych warunkach klimatycznych i praktyki prowadzenia upraw, tak że operacje niezbierania spowodowały całkowitą utratę rocznych plonów, z wyjątkiem produktów zebranych przed przeprowadzeniem tych operacji. 39      Z tych rozważań wynika, że aby osiągnąć cel określony w pkt 38 powyżej, wsparcie dla operacji niezbierania powinno pokrywać straty plonów poniesione w wyniku zniszczenia roślin nie tylko do dnia 16 lipca 2011 r., czyli do końca okresu, o którym mowa w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, przedłużonego przez Komisję z uwagi na uwzględnienie strat plonów, ale do końca normalnego cyklu produkcyjnego rozpatrywanych produktów. 40      Po drugie, okres ustalony w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia nie ma decydującego znaczenia przy obliczaniu pomocy w odniesieniu do operacji niezbierania. Przepis ten określa bowiem jedynie okres, w którym te operacje miały być przeprowadzone, jak wynika z art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia. 41      Po trzecie, jeżeli chodzi o brak możliwości zbioru przez polskich producentów jakiegokolwiek produktu po operacji niezbierania, Rzeczpospolita Polska twierdzi, że w przypadku rozpatrywanych rodzajów owoców i warzyw nie jest albo możliwe, albo opłacalne, aby ci producenci rozpoczęli nowy cykl produkcyjny po przeprowadzeniu takiej operacji w okresie od dnia 26 maja do dnia 30 czerwca 2011 r. z powodów klimatycznych, ekonomicznych lub technicznych i z uwagi na warunki uprawy, zwyczajowe metody produkcji lub niedostępność roślin. 42      Rzeczpospolita Polska zaprzecza, jakoby zachodziła pod tym względem jakakolwiek analogia z regionami Europy cieszącymi się korzystniejszymi warunkami klimatycznymi, takimi jak Andaluzja. Ponadto nieufność konsumentów do produktów, których dotyczył wspomniany kryzys, skłoniła producentów do nieponawiania ich uprawy. Jeśli chodzi o możliwość rozpoczęcia uprawy innych produktów, których producenci ci do tej pory nie uprawiali, wiązałoby się to z dodatkowymi kosztami i ryzykiem niepowodzenia z powodu braku doświadczenia producentów, specjalizujących się w uprawie konkretnych produktów. 43      Po czwarte, Rzeczpospolita Polska twierdzi, że operacje niezbierania wyraźnie odróżniają się od operacji zielonych zbiorów w zakresie konsekwencji dotyczących utraty plonów, a stąd rekompensaty, jaką należy wypłacić producentom. 44      Rzeczpospolita Polska podkreśla bowiem, że w przeciwieństwie do operacji niezbierania operacje zielonych zbiorów nie prowadzą do niszczenia roślin, które w związku z tym nadal rodzą owoce lub warzywa, a zatem zapewniają dochody producentom po zakończeniu zielonych zbiorów, co uzasadnia ograniczenie wsparcia w odniesieniu do tego rodzaju środków przewidzianego w art. 4 ust. 5 i art. 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia. Takiego ograniczenia nie ma natomiast w tym rozporządzeniu w wypadku wsparcia na operacje niezbierania, ponieważ operacje niezbierania prowadzą do strat, które nie ograniczają się do produkcji istniejącej w czasie prowadzenia tych operacji. 45      W tym względzie Rzeczpospolita Polska podnosi, że z treści rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 701/2012, nie można wywodzić żadnego argumentu, ponieważ rozporządzenie w tej wersji zaczęło obowiązywać dopiero w dniu 7 sierpnia 2012 r. i dlatego nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. 46      Po piąte i ostatnie, Rzeczpospolita Polska podkreśla, że jej stanowisko co do interpretacji rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia dla producentów, którzy przeprowadzili operacje niezbierania, zostało potwierdzone przez organ pojednawczy oraz w zasadzie przez samą Komisję. 47      Komisja odnotowała bowiem potrzebę uwzględnienia okresu innego niż okres ustanowiony w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, a mianowicie okresu od dnia 26 maja do dnia 30 czerwca 2011 r., w celu określenia utraty plonu podlegającej rekompensacie w przypadku niezebrania, ponieważ ostatecznie przedłużyła ten okres do dnia 16 lipca 2011 r. Niemniej ustalenie okresu objętego tym przedłużeniem było arbitralne i podlegało krytyce z kilku powodów. 48      Komisja podważa zasadność zarzutu pierwszego. Utrzymuje ona, że zarówno ogólne ramy WPR, jak i brzmienie i cel rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia prowadzą do wniosku, że rekompensata przewidziana w przypadku niezbierania plonów dotyczyła wyłącznie zbiorów w okresie ustanowionym w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia i przedłużonym przez Komisję, czyli od dnia 22 maja do dnia 16 lipca 2011 r. 49      Należy wskazać, że rozporządzenie w sprawie tymczasowego wsparcia zostało przyjęte w celu zezwolenia producentom owoców i warzyw, którzy są objęci tym rozporządzeniem, na przeprowadzenie trzech rodzajów operacji, a mianowicie wycofania z rynku, zielonych zbiorów i niezbierania, w zamian za przyznanie rekompensaty z tytułu wsparcia nadzwyczajnego. 50      Jest bezsporne, że w Polsce przeprowadzono tylko operacje zielonych zbiorów i niezbierania. 51      Definicje tych operacji zawarte w art. 85 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1580/2007, a następnie w art. 84 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 w jego pierwotnym brzmieniu, które to rozporządzenia obowiązywały kolejno po sobie i do których odsyła art. 3 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, były identyczne. Zgodnie z tymi definicjami operacje te polegały w wypadku zielonych zbiorów na całkowitym zbiorze niekwalifikujących się do zbytu produktów na danym obszarze przed rozpoczęciem normalnych zbiorów, a w wypadku niezbierania na niepozyskiwaniu z danego obszaru jakiejkolwiek produkcji w celach handlowych w trakcie normalnego cyklu produkcyjnego. Jest bezsporne, że w wypadku owoców i warzyw, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie tymczasowego wsparcia, niezbieranie oznaczało likwidację roślin. 52      Rozporządzenie w sprawie tymczasowego wsparcia ustala w art. 1 ust. 1 okres, w którym było przyznawane przewidziane w nim wsparcie nadzwyczajne, a mianowicie od dnia 26 maja do dnia 30 czerwca 2011 r. 53      Artykuł 4 ust. 5 akapit pierwszy i art. 5 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia określają przedmiot rekompensaty należnej producentom, którzy przeprowadzili operacje zielonych zbiorów w okresie ustalonym w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, poprzez odniesienie do produktów, które fizycznie znajdowały się na polach i faktycznie zostały zebrane w ramach zielonych zbiorów. Rzeczpospolita Polska i Komisja zgadzają się co do tego, że rekompensatę należną w wypadku zielonych zbiorów należało obliczyć zasadniczo, biorąc pod uwagę jedynie średnie plony danego produktu w okresie, o którym mowa we wspomnianym art. 1 ust. 1. 54      Natomiast ani rozporządzenie w sprawie tymczasowego wsparcia, ani rozporządzenie nr 1580/2007 czy rozporządzenie wykonawcze nr 543/2011 w jego pierwotnej wersji nie określają wyraźnie sposobu ustalenia rekompensaty, której wypłatę na rzecz producentów, którzy przeprowadzili operacje niezbierania, przewiduje rozporządzenie w sprawie tymczasowego wsparcia. 55      Należy zaznaczyć, że nie można brać pod uwagę w tym względzie zmian wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym nr 701/2012 do rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011, gdyż do tych zmian nie doszło w czasie wykonywania rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia. Nie można więc wyciągać argumentu w szczególności z treści art. 85 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011, którego zmieniony w powyższy sposób akapit drugi stanowi, że jeżeli okres zbioru danych owoców i warzyw przekracza okres jednego miesiąca, rekompensata za zielone zbiory i niezbieranie obejmuje jedynie plony, które mają zostać zebrane w ciągu sześciu tygodni następujących po operacji zielonych zbiorów lub niezbierania. 56      Tymczasem Rzeczpospolita Polska uważa, że żaden przepis nie sprzeciwia się temu, by w ramach stosowania rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia rekompensata należna za operacje niezbierania obejmowała całość utraconej produkcji, uwzględniając normalny cykl produkcyjny, z powodu likwidacji upraw wynikającej z takich operacji. 57      Nie można się jednak zgodzić z tą tezą. 58      Należy stwierdzić najpierw, że ani rozporządzenie nr 1234/2007, ani rozporządzenie wykonawcze nr 543/2011 w jego pierwotnej wersji nie zawierały przepisu przewidującego, że rekompensata za operacje niezbierania miała być określana na podstawie całości części plonu utraconej z powodu przeprowadzenia tych operacji. W konsekwencji art. 3 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, na mocy którego – o ile wyraźne przepisy tego rozporządzenia nie stanowiły inaczej – zastosowanie miały rozporządzenie nr 1234/2007 i rozporządzenie wykonawcze nr 543/2011, nie sprzeciwia się temu, by ograniczenie tej rekompensaty wynikało, choćby w sposób dorozumiany, z różnych wskazówek zawartych w rozporządzeniu w sprawie tymczasowego wsparcia. 59      Rozporządzenie w sprawie tymczasowego wsparcia zawiera natomiast pewne wskazówki pozwalające na ustalenie sposobu obliczania rekompensaty należnej w wypadku niezbierania. 60      W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa Unii należy mieć na uwadze ich brzmienie i kontekst oraz cele regulacji, której część stanowią (zob. podobnie wyroki: z dnia 19 września 2000 r., Niemcy/Komisja, C‑156/98, EU:C:2000:467, pkt 50; z dnia 26 lipca 2017 r., Jafari, C‑646/16, EU:C:2017:586, pkt 73). 61      W niniejszym wypadku, po pierwsze, należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia nadzwyczajne wsparcie przewidziane w tym rozporządzeniu w jego wersjach polskiej, angielskiej i francuskiej przyznaje się „[w] okresie od dnia 26 maja 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r.” („shall be granted […] for the period from 26 May 2011 to 30 June 2011” w wersji angielskiej; „est accordée […] pour la période comprise entre le 26 mai et le 30 juin 2011” w wersji francuskiej). Pierwsze znaczenie tych wyrażeń jest takie, że nadzwyczajne wsparcie jest przyznawane danym producentom w trakcie wskazanego okresu. 62      Niektóre wersje językowe tego samego przepisu, takie jak niderlandzka i niemiecka, jeszcze bardziej bezpośrednio wyrażają fakt, że okres wskazany w tym przepisie odpowiada okresowi, w którym to nadzwyczajne wsparcie jest przyznawane („[v]an 26 mei 2011 tot en met 30 juni 2011 wordt met betrekking tot de volgende voor verse consumptie bestemde producten van de sector groenten en fruit buitengewone steun verleend” w wersji niderlandzkiej; „[d]en Erzeugerorganizationen […] und Erzeugern, die nicht Mitglied dieser Erzeugerorganizationen sind, wird vom 26. Mai 2011 bis zum 30. Juni 2011 eine außergewöhnliche Unterstützung für die folgenden zum Frischverzehr bestimmten Erzeugnisse des Sektors Obst und Gemüse gewährt” w wersji niemieckiej). 63      W tym względzie należy przypomnieć, że różne wersje językowe danego tekstu prawa Unii należy interpretować w sposób jednolity (zob. wyrok z dnia 14 czerwca 2007 r., Euro Tex, C‑56/06, EU:C:2007:347, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym wypadku pierwsze znaczenie rozpatrywanego przepisu w jego wersjach polskiej, angielskiej i francuskiej jest potwierdzone innymi wersjami językowymi tego przepisu. 64      Ponadto jest konieczna ścisła interpretacja warunków przejęcia wydatków przez Unię z uwagi na fakt, iż zarządzanie WPR w warunkach równości między podmiotami gospodarczymi państw członkowskich sprzeciwia się temu, by organy krajowe państwa członkowskiego za pomocą szerokiej interpretacji przepisu prawa Unii faworyzowały podmioty gospodarcze pochodzące z tego państwa (zob. podobnie wyrok z dnia 20 grudnia 2017 r., Erzeugerorganisation Tiefkühlgemüse, C‑516/16, EU:C:2017:1011, pkt 71 i przytoczone tam orzecznictwo). 65      Okres od dnia 26 maja do 30 czerwca 2011 r., ustalony w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, odpowiada co prawda także okresowi, w którym zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 4 ust. 5 akapit pierwszy oraz art. 5 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia miały być przeprowadzone operacje wycofania z rynku, zielonych zbiorów i niezbierania. Jednakże fakt, że przepisy te odnoszą się do tego samego okresu, nie oznacza, że okres ten odpowiadał wyłącznie okresowi, w którym miały być przeprowadzone operacje, o których mowa w tym rozporządzeniu. 66      Po drugie, jak wynika z art. 1 ust. 2 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, interpretowanego w świetle motywów 1 i 2 tego rozporządzenia, jego celem było umożliwienie wdrożenia w trybie natychmiastowym nadzwyczajnych środków interwencyjnych zmierzających do stabilizacji rynku owoców i warzyw Unii, który został poważnie zakłócony w następstwie opublikowania w dniu 26 maja 2011 r. alarmujących artykułów prasowych o istnieniu zagrożenia sanitarnego związanego zasadniczo ze spożywaniem produktów, o których mowa we wspomnianym rozporządzeniu. Cel ten realizowano za pomocą trzech rodzajów dopuszczonych środków, a mianowicie wycofywania z rynku, zielonych zbiorów i niezbierania, których wspólnym skutkiem było ograniczenie podaży rozpatrywanych owoców i warzyw na rynku w taki sposób, by utrzymać ich ceny. 67      W konsekwencji zarówno z treści, jak i systematyki rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia wynika, że zmierzało ono przede wszystkim do stabilizacji rynku poprzez środki wsparcia cen, a nie ustanowienia wsparcia bezpośredniego dla dochodów danych producentów. Co prawda przewidzianym środkom stabilizującym towarzyszyły rekompensaty, ale miały one charakter wtórny w stosunku do celu stabilizacji rynku. Chodzi poza tym o swoistą właściwość trzech rodzajów środków przewidzianych w tym rozporządzeniu, ponieważ rekompensata obejmuje jedynie produkty, które są dobrowolnie wycofywane z rynku, mimo że nadają się do aktualnej lub przyszłej sprzedaży, z wyłączeniem produktów, które nie trafiają na rynek z innych powodów, takich jak zjawiska klimatyczne lub choroba. W ten sposób, co się tyczy niezbierania, zarówno art. 85 ust. 1 rozporządzenia nr 1580/2007, jak i art. 84 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 wykluczyły uwzględnienie produktów, które nie mogły być wprowadzone na rynek. 68      Po trzecie, z powyższego wynika, że trzy rodzaje środków przewidzianych w rozporządzeniu ustanawiającym tymczasowe środki wspierania stanowiły różne sposoby przyczynienia się do jednego celu wsparcia cen. W konsekwencji te różne środki musiały być neutralne, w zakresie ich indywidualnych skutków dla producentów, w tym znaczeniu, że nie mogły one stawiać ich w lepszej lub gorszej sytuacji na płaszczyźnie rekompensaty w zależności od rodzaju środków, z których zdecydowali się oni skorzystać. Nie można zatem uznać, że w odróżnieniu od środków dotyczących wycofania z rynku lub zielonych zbiorów realizacja środków dotyczących niezbierania dawała prawo do rekompensaty obejmującej nie tylko utratę plonu przypadającego na  okres wsparcia przewidziany w art. 1 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, lecz także utratę plonu przypadającego na okres późniejszy, do końca normalnego cyklu produkcyjnego, przynajmniej w wypadku, gdy tekst milczy w tym zakresie. Ze względu na to, że taka rozbieżność skutków nie wynikała ani z celu, ani z systematyki rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, musiałaby ona być wyraźnie przewidziana w tekście, jak utrzymuje Komisja. 69      W tym względzie nie można uwzględnić argumentów przedstawionych przez Rzeczpospolitą Polską celem zróżnicowania sytuacji producentów, którzy skorzystali ze środków dotyczących niezbierania, od sytuacji producentów, którzy skorzystali ze środków dotyczących zielonych zbiorów. 70      W kontekście rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia niezbieranie oznaczało co prawda likwidację uprawy i w konsekwencji całkowitą utratę plonu, który ta uprawa miała jeszcze przynieść. Jednakże wbrew temu, co utrzymuje Rzeczpospolita Polska, przeprowadzenie operacji niezbierania nie oznaczało utraty wszystkich dochodów związanych z danymi gruntami do końca normalnego cyklu produkcyjnego produktu będącego przedmiotem zlikwidowanej uprawy. 71      Likwidacja uprawy na polu powoduje bowiem, że pole to staje się natychmiast dostępne dla nowej uprawy. W kontekście rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia taki był zresztą pierwszy cel skorzystania raczej ze środków dotyczących niezbierania niż ze środków dotyczących zielonych zbiorów, gdyż te ostatnie zakładały zachowanie istniejącej uprawy w perspektywie czerpania z niej nowych dochodów po upływie okresu stabilizacji rynku. Natomiast producenci, którzy zdecydowali się na likwidację istniejącej uprawy jednego z produktów, o których mowa w tym rozporządzeniu, mieli możliwość przekierowania swojej działalności na produkty, których bieżący kryzys nie dotknął lub dotknął w mniejszym stopniu, i uzyskania w ten sposób nowych dochodów. 72      Zastrzeżeń zgłoszonych w tym względzie przez Rzeczpospolitą Polską nie można przyjąć. Niedostępność roślin pozwalających rozpocząć jakąkolwiek nową możliwą uprawę nie jest bowiem prawdopodobna, a poza tym nie została wykazana. Podobnie jest w wypadku rzekomej niemożliwości rozpoczęcia przez danych producentów uprawy zupełnie innych produktów z powodu braku kompetencji technicznych. Co się tyczy twierdzenia, że uprawa produktów, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie tymczasowego wsparcia, w dwóch cyklach byłaby mniej rentowna, w szczególności w wypadku drugiego cyklu, lub bardziej ogólnie że rozpoczęcie nowej uprawy powodowałoby nieprzewidziane koszty, nie może ono uzasadniać pozostawienia odłogiem danych pól w perspektywie otrzymania rekompensaty za straty poza okresem ustalonym w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia. 73      W tym względzie Komisja słusznie podnosi, że teza broniona przez Rzeczpospolitą Polską niesie ponadto ryzyko nadmiernej rekompensaty, gdyż pozwalałaby producentom, którzy przeprowadzili operacje niezbierania, na skorzystanie w okresie następującym po okresie ustalonym w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wsparcia tymczasowego zarówno z rekompensaty, jak i z dochodów pochodzących z ewentualnych nowych upraw rozpoczętych po tych operacjach. 74      W każdym wypadku nawet przy założeniu, że w Polsce niezbieranie oznaczało definitywną utratę dochodów i niemożliwość przekierowania działalności danych producentów na inne uprawy, których bieżący kryzys nie dotknął lub dotknął w mniejszym stopniu, należałoby jeszcze stwierdzić, jak podniosła Komisja, że realizacja takich środków zależała od wyboru, który miał każdy polski producent, ponieważ istniała opcja przystąpienia jedynie do środków dotyczących zielonych zbiorów, co oznaczało pozostawienie sobie możliwości uzyskania nowych dochodów dzięki tej samej uprawie po zakończeniu okresu ustalonego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia. 75      Należy więc stwierdzić, że zaskarżona decyzja dokonuje prawidłowej interpretacji rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia, zgodnie z którą rekompensaty przewidziane na rzecz producentów, którzy zdecydowali się na skorzystanie ze środków dotyczących niezbierania, należało ustalić na podstawie utraty plonu dotyczącej okresu ustalonego w art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia. 76      Co się tyczy w końcu argumentu przedstawionego przez Rzeczpospolitą Polską w związku z tym, że okres uwzględniany przy obliczaniu rekompensat należnych w wypadku niezbierania został przedłużony przez Komisję od dnia 1 lipca 2011 r. – następnego dnia po końcowej dacie okresu przewidzianego w art. 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia – do dnia 16 lipca 2011 r., należy stwierdzić, jak Rzeczpospolita Polska wyjaśniła w replice, że argument ten nie służy zakwestionowaniu uwzględnienia okresu trwającego od dnia 1 do 16 lipca 2011 r. przy obliczeniu rekompensat należnych w wypadku niezbierania, lecz poparciu zarzutu pierwszego, zgodnie z którym Komisja naruszyła właściwe przepisy prawa Unii poprzez odmowę uwzględnienia okresu trwającego od dnia 17 lipca 2011 r. do końca normalnego cyklu produkcyjnego dla każdego rodzaju produktów objętych wspomnianym rozporządzeniem. W konsekwencji Sąd nie jest zobowiązany do wypowiedzenia się co do prawidłowości wspomnianego przedłużenia od dnia 1 do16 lipca 2011 r. 77      Poza tym ze względu na to, że z całości powyższych rozważań wynika, iż okresem, który podlegał uwzględnieniu przy obliczaniu rekompensat przewidzianych w rozporządzeniu ustanawiającym tymczasowe środki wspierania, był okres ustalony w jego art. 1 ust. 1, argumentu tego nie można uwzględnić, gdyż opiera się on na przeciwnej interpretacji tego rozporządzenia. 78      W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego uchybienia obowiązkowi uzasadnienia 79      W drugim zarzucie Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest obarczona uchybieniem obowiązkowi uzasadnienia. W tym względzie odwołuje się ona do fragmentu pisma Komisji z dnia 5 grudnia 2016 r. zawierającego ostateczne stanowisko tej instytucji, zgodnie z którym „polskie władze zrekompensowały cały spodziewany roczny plon, a nie tylko zbiory oczekiwane w okresie wdrażania pomocy w związku z epidemią wywołaną bakterią E. coli”, co prowadzi do wniosku, że „[n]ie jest to zgodne z przepisami art. 85 rozporządzenia [wykonawczego nr] 543/2011”. 80      W ramach tego zarzutu argumentuje się, po pierwsze, że uzasadnienie to jest niewystarczające, ponieważ Komisja nie wskazała wyraźnie żadnego warunku stosowania wsparcia przewidzianego w tym artykule, który miałby zostać naruszony przez Rzeczpospolitą Polską. 81      Rzeczpospolita Polska zaznacza, że jedynym istotnym ustępem art. 85 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 jest jego ust. 4, który określa zasady ustalania przez państwa członkowskie kwoty rekompensaty w przypadku zielonych zbiorów lub niezbierania plonów. Otóż przepis ten zastosowano w regulacji krajowej stanowiącej wykonanie rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia. Rzeczpospolita Polska utrzymuje, że rozporządzenie to ustala w sposób zgodny z art. 85 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 kwoty dodatkowego wsparcia Unii na hektar w przypadku niezbierania i zielonych zbiorów, o których mowa w art. 4 ust. 5 akapit czwarty rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia. 82      Po drugie, odniesienie do art. 85 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 jest niezrozumiałe, ponieważ artykuł ten nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego wdrożenia wsparcia przewidzianego w rozporządzeniu w sprawie tymczasowego wsparcia. 83      Wnosząc o oddalenie skargi w całości, Komisja nie odniosła się wyraźnie do zarzutu drugiego. 84      Należy przypomnieć, że przestrzeganie obowiązku uzasadnienia aktu Unii, wymagane w art. 296 akapit drugi TFUE, powinno być oceniane w świetle nie tylko brzmienia danego aktu, ale także jego kontekstu, jak również całości przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (zob. podobnie wyrok z dnia 16 czerwca 2015 r., Gauweiler i in., C‑62/14, EU:C:2015:400, pkt 70 i przytoczone tam orzecznictwo). 85      W niniejszym wypadku z jednej strony należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została poprzedzona trwającym ponad cztery lata postępowaniem administracyjnym, w toku którego wielokrotnie wymieniano informacje i zajmowano stanowiska, takie jak pismo z dnia 5 grudnia 2016 r., którym Komisja oficjalnie powiadomiła o swoich wnioskach po zakończeniu tego postępowania, jak też przeprowadzono postępowanie pojednawcze. Z drugiej strony z rozważań w skardze poświęconych zarzutowi pierwszemu wynika, że choć art. 85 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011 stanowi tylko jeden z elementów prawnych, które mają znaczenie w ramach niniejszego sporu, mając na uwadze kontekst zaskarżonej decyzji, Rzeczpospolita Polska była świadoma, że rozpatrywana korekta finansowa była uzasadniona zarzuconym naruszeniem warunków mających zastosowanie do przeprowadzenia operacji niezbierania w odniesieniu do obliczenia rekompensaty, o której mowa we wspomnianym art. 85 ust. 1 i 4, w konkretnych ramach rozporządzenia w sprawie tymczasowego wsparcia. 86      Poza tym należy również przypomnieć, że przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE obowiązek uzasadnienia stanowi istotny wymóg proceduralny, który należy odróżnić od kwestii zasadności uzasadnienia, która wchodzi w zakres materialnej zgodności z prawem spornego aktu. Wynika stąd, że zarzuty i argumenty zmierzające do podważenia zasadności aktu są nieistotne, jeżeli są one podnoszone w ramach zarzutu opartego na naruszeniu art. 296 TFUE (zob. wyrok z dnia 18 czerwca 2015 r., Ipatau/Rada, C‑535/14 P, EU:C:2015:407, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). Ma to miejsce w niniejszej sprawie w wypadku argumentacji dotyczącej prawidłowego stosowania art. 85 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 543/2011. 87      W konsekwencji należy oddalić również zarzut drugi jako bezzasadny, a tym samym skargę w całości.  W przedmiocie kosztów 88      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 89      Ponieważ Rzeczpospolita Polska przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniem Komisji obciążyć ją kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania. Pelikánová Nihoul Svenningsen Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 listopada 2018 r. Sekretarz         Prezes   E. Coulon               *      Język postępowania: polski.