T-246/22

WYROK SĄDU (dziesiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 4 grudnia 2024 r. ( *1 ) Subsydia – Rozszerzenie ostatecznego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chin na przywóz tych produktów wysyłany z Maroka – Dochodzenie w sprawie obejścia środków – Obejście – Układ eurośródziemnomorski o stowarzyszeniu WE–Maroko – Artykuł 33 lit. a) rozporządzenia (UE) 2016/1037 – Nadużycie władzy – Przesłanki ustalenia istnienia obejścia – Artykuł 23 ust. 3 rozporządzenia 2016/1037 – Zmiany wynikające z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem – Działalność montażowa – Działalność wykończeniowa – Pojęcie „wartości dodanej” – Przywożony produkt podobny lub jego części nadal korzystające z subsydium – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada niedyskryminacji – Równość traktowania – Zasada dobrej administracji – Artykuł 28 ust. 1 i 3 rozporządzenia 2016/1037 – Wykorzystanie dostępnych danych W sprawie T‑246/22 PGTEX Morocco, z siedzibą w Tangerze (Maroko), którą reprezentowali P. Vander Schueren, E. Gergondet oraz A. Nosowicz, adwokaci, strona skarżąca, popierana przez LM Wind Power A/S, z siedzibą w Kolding (Dania), którą reprezentowali B. Servais oraz V. Crochet, adwokaci, interwenient, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali G. Luengo oraz J. Zieliński, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Tech-Fab Europe eV, z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), którą reprezentowali L. Ruessmann oraz J. Beck, adwokaci, interwenient, SĄD (dziesiąta izba w składzie powiększonym), w składzie: O. Porchia (sprawozdawczyni), prezes, M. Jaeger, L. Madise, P. Nihoul i S. Verschuur, sędziowie, sekretarz: I. Kurme, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 16 stycznia 2024 r., wydaje następujący Wyrok W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, PGTEX Morocco, wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/301 z dnia 24 lutego 2022 r. rozszerzającego ostateczne cło wyrównawcze nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/776 na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”) na przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzące z Maroka, oraz kończącego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków wyrównawczych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/776 na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Egiptu przez przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Maroka (Dz.U. 2022, L 46, s. 31, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem wykonawczym”). I. Okoliczności powstania sporu Skarżąca, spółka prawa marokańskiego z siedzibą w strefie wolnego handlu w Tangerze (Maroko) i należąca do grupy chińskich spółek PGTEX, jest producentem eksportującym niektóre materiały z włókna szklanego tkane lub zszywane (zwane dalej „materiałami z włókna szklanego”), które wywozi między innymi do Unii Europejskiej. Materiały z włókna szklanego to materiały z tkanych lub zszywanych niedoprzędów z ciągłego włókna szklanego lub przędzy (zwanych dalej „niedoprzędami z włókna szklanego”), z innymi elementami lub bez tych elementów, z wyłączeniem produktów impregnowanych lub preimpregnowanych i tkanin siatkowych o otwartych oczkach, o rozmiarze oczka powyżej 1,8 milimetra (mm) w wymiarze długości i szerokości oraz o masie powierzchniowej powyżej 35 gramów na metr kwadratowy (g/m2). Produkty te mają szereg zastosowań, w szczególności w produkcji łopat turbin wiatrowych, w produkcji łodzi, ciężarówek i sprzętu sportowego, a także w systemach renowacji rurociągów. W dniu 16 maja 2019 r. Komisja Europejska wszczęła na podstawie art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55, zwanego dalej „podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym”) dochodzenie antysubsydyjne dotyczące przywozu do Unii materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin i Egiptu (zwane dalej „dochodzeniem antysubsydyjnym”). Dochodzenie antysubsydyjne doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/776 z dnia 12 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu i zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/492 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu (Dz.U. 2020, L 189, s. 1). Tym rozporządzeniem wykonawczym Komisja nałożyła rezydualne cło wyrównawcze w wysokości 30,7 % na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin. W dniu 19 maja 2021 r. Komisja otrzymała wniosek, na podstawie art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, w sprawie wszczęcia dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków wyrównawczych nałożonych na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin i Egiptu oraz w sprawie poddania tego przywozu wymogowi rejestracji. Odnośny wniosek został złożony przez popierającego Komisję interwenienta – Tech-Fab Europe eV, stowarzyszenie producentów materiałów z włókna szklanego w Unii. Po poinformowaniu państw członkowskich i ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia (zwanego dalej „dochodzeniem w sprawie obejścia środków”) na podstawie art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/863 z dnia 28 maja 2021 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków wyrównawczych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym 2020/776 na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu przez przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego wysyłanych z Maroka, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Maroka, oraz poddanie tego przywozu rejestracji (Dz.U. 2021, L 190, s. 76). Okres objęty dochodzeniem w sprawie obejścia środków rozciągał się od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2020 r. (zwany dalej „okresem objętym dochodzeniem”). Przed 2019 r. nie odnotowano znaczących wielkości wywozu materiałów z włókna szklanego z Maroka do Unii. Dane dotyczące rzeczonego okresu zgromadzono między innymi w celu zbadania domniemanej zmiany w strukturze handlu po nałożeniu środków wyrównawczych na produkty objęte postępowaniem oraz istnienia praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem. W odniesieniu do okresu od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. (zwanego dalej „okresem sprawozdawczym”) zgromadzono bardziej szczegółowe dane w celu zbadania, czy przywóz osłabiał skutki naprawcze obowiązujących środków pod względem cen lub ilości oraz czy występowało subsydiowanie. W toku dochodzenia w sprawie obejścia środków grupa PGTEX, składająca się ze skarżącej i z jej przedsiębiorstw powiązanych w Chinach, mianowicie PGTEX China Co., Ltd (zwanej dalej „PGTEX China”) i Chongqing Polycomp International Corporation (zwanej dalej „CPIC”), przekazała wypełniony formularz przedsiębiorstw wnioskujących o zwolnienie (zwany dalej „formularzem wniosku o zwolnienie”). PGTEX China również wypełniła formularz skierowany do producentów eksportujących. W dniu 8 września 2021 r. grupa ta udzieliła odpowiedzi na pismo w sprawie uzupełnienia braków przekazane przez Komisję w dniu 13 sierpnia 2021 r. (zwanej dalej „odpowiedzią na pismo w sprawie uzupełnienia braków”). Pismem z dnia 5 października 2021 r. Komisja poinformowała skarżącą o zamiarze oparcia się na faktach dostępnych na podstawie art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. W dniu 12 października 2021 r. skarżąca udzieliła odpowiedzi na to pismo (zwaną dalej „odpowiedzią na pismo dotyczące art. 28”). W dniu 15 października 2021 r. skarżąca przekazała dalsze informacje w celu wykazania, że przetwarzanie dokonane w Maroku nie może być uznane za „działalność montażową” i że było ono samo w sobie uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia (zwane dalej „dodatkową dokumentacją”). W dniu 20 grudnia 2021 r. Komisja przedstawiła dokument zawierający ogólne ustalenia („zwany dalej DOU”), w którym zaleciła rozszerzenie środków wyrównawczych mających zastosowanie do przywozu materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin i Egiptu na przywóz materiałów z włókna szklanego wysyłany z Maroka i odrzuciła złożony przez skarżącą wniosek o zwolnienie z tych ceł. W dniu 7 stycznia 2022 r. skarżąca przedstawiła swoje uwagi dotyczące DOU (zwane dalej „uwagami w sprawie DOU”). Jednocześnie w dniu 29 grudnia 2021 r. skarżąca zwróciła się o interwencję rzecznika praw stron, uznawszy, że w DOU wykorzystano w odniesieniu do niej dostępne fakty, nie odniesiono się zaś do uwag sformułowanych w odpowiedzi na pismo dotyczące art. 28. W dniu 10 stycznia 2022 r. miało miejsce ustne złożenie wyjaśnień z udziałem Komisji, a w dniu 12 stycznia 2022 r. – z udziałem rzecznika praw stron. Ten ostatni przedłożył swoje sprawozdanie w dniu 25 stycznia 2022 r. (zwane dalej „sprawozdaniem rzecznika praw stron”). W dniu 24 lutego 2022 r. Komisja przyjęła zaskarżone rozporządzenie wykonawcze. II. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego w zakresie, w jakim jej ono dotyczy; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Interwenient popierający żądania skarżącej, LM Wind Power A/S, wnosi do Sądu o: – uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności; – obciążenie Komisji kosztami postępowania przypadającymi na jej interwencję. Komisja wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi jako bezzasadnej; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Interwenient popierający żądania Komisji wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania przypadającymi na jej interwencję. III. Co do prawa Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów, które dotyczą: – pierwszy – naruszenia Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. 2000, L 70, s. 2) ze zmianami (zwanego dalej „układem stowarzyszeniowym”), naruszenia art. 33 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego oraz nadużycia władzy ze względu na to, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze nakłada cła wyrównawcze na materiały z włókna szklanego, które wywozi ona do Unii, bez uwzględnienia ich preferencyjnego marokańskiego pochodzenia; – drugi – naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony i prawa do dobrej administracji, oczywistych błędów w ocenie oraz naruszenia art. 28 ust. 1 i 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w odniesieniu do wykorzystania dostępnych faktów; – trzeci – oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja uznała, że nie ma racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia jej zakładu produkcyjnego w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi, a także naruszenia prawa do dobrej administracji, ponieważ Komisja nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich istotnych okoliczności danej sprawy; – czwarty – oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, naruszenia zasad niedyskryminacji i równego traktowania oraz naruszenia prawa do dobrej administracji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że proces produkcji wdrożony w Maroku stanowi działalność montażową; – piąty – oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja uznała, że materiały z włókna szklanego wywożone z Maroka do Unii nadal korzystają z subsydiów przyznanych chińskim producentom materiałów z włókna szklanego. W pierwszej kolejności należy zbadać zarzuty pierwszy, trzeci, czwarty i piąty, a następnie, w razie potrzeby, zarzut drugi. A. W przedmiocie zarzutu pierwszego Na poparcie niniejszego zarzutu skarżąca, podobnie jak popierający ją interwenient, podnosi zasadniczo trzy zarzuty szczegółowe. W pierwszym zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi na wstępie, że produkowane przez nią materiały z włókna szklanego są uznawane, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami układu stowarzyszeniowego, za „pochodzące” z Maroka. Preferencyjne pochodzenie wspomnianych materiałów z włókna szklanego jest potwierdzone dowodem pochodzenia wydanym przez organy marokańskie zgodnie z art. 16 i 17 protokołu nr 4 do układu stowarzyszeniowego, to znaczy świadectwami EUR.1, których ważność została potwierdzona przez marokańską administrację celną. Ponadto to preferencyjne pochodzenie nie zostało zakwestionowane. W związku z tym, nakładając cła wyrównawcze na przywóz materiałów z włókna szklanego skarżącej korzystający z marokańskiego preferencyjnego pochodzenia, po zakończeniu dochodzenia w sprawie obejścia środków, a nie dochodzenia antysubsydyjnego, zaskarżone rozporządzenie wykonawcze naruszyło art. 9 układu stowarzyszeniowego, który zakazuje nakładania ceł i opłat o skutku równoważnym, a także w konsekwencji ceł wyrównawczych na takie produkty. Nie istnieją wyjątki od tego zakazu, na które Komisja mogłaby powołać się jako „potwierdzający środek obrony”. Zdaniem skarżącej, ratyfikując układ stowarzyszeniowy, Unia zobowiązała się do nienakładania ceł wyrównawczych na przywóz „pochodzący” z Maroka niezależnie od jej własnych instrumentów prawnych. W każdym razie pierwszeństwo umów międzynarodowych zawartych przez Unię przed prawodawstwem wtórnym Unii wymaga interpretowania tego prawodawstwa, na ile to możliwe, zgodnie z tymi umowami (wyrok z dnia 10 września 1996 r., Komisja/Niemcy,C‑61/94, EU:C:1996:313, pkt 52). Komisja nie może interpretować samego faktu istnienia prawa wtórnego Unii jako uzasadnienia upoważniającego ją do pominięcia zobowiązań podjętych w ramach układu stowarzyszeniowego. W drugim zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze narusza art. 33 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim ustanawia cła wyrównawcze na przywóz „pochodzący” z Maroka, wyłączając tym samym stosowanie szczególnych zasad przewidzianych w układzie stowarzyszeniowym. W trzecim zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze stanowi przejaw nadużycia władzy, ponieważ jego jedynym celem jest obejście szczególnej procedury przewidzianej w dziedzinie pomocy państwa w art. 36 i nast. układu stowarzyszeniowego. Jej zdaniem wspomniane rozporządzenie wykonawcze stwierdza, że skorzystała ona z przekazania subsydiów otrzymanych przez jej powiązanych dostawców surowców. Uważa ona, że stwierdzając przyznanie pomocy publicznej lub subsydiów na jej rzecz, Komisja powinna była powołać się na art. 36 układu stowarzyszeniowego. Wywodzi ona z tego, że Komisja, unikając tej procedury i przyjmując zamiast niej w sposób jednostronny to rozporządzenie wykonawcze nakładające środki zaradcze ze względu na to, że korzystała ona z „pomocy publicznej”, dopuściła się nadużycia władzy. Wreszcie skarżąca dodaje w tym względzie, że o ile celem realizowanym przez Komisję poprzez przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego jest zapewnienie skuteczności środków nałożonych na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin, o tyle to rozporządzenie wykonawcze nakłada cła i opłaty o skutku równoważnym na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Maroka z naruszeniem art. 9 układu stowarzyszeniowego i art. 33 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Komisja, podobnie jak popierający ją interwenient, kwestionuje argumenty skarżącej. 1.   Uwagi wstępne a)   W przedmiocie układu stowarzyszeniowego Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony został zawarty w Brukseli w dniu 26 lutego 1996 r. i zatwierdzony w imieniu Wspólnot Europejskich decyzją Rady i Komisji 2000/204/WE, EWWiS z dnia 24 stycznia 2000 r. w sprawie zawarcia układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. 2000, L 70, s. 1). Zgodnie z jego art. 96 układ ten wszedł w życie w dniu 1 marca 2000 r., jak to wynika z informacji opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2000, L 70, s. 228). Na podstawie jego art. 1 ust. 1 układ stowarzyszeniowy ustanawia stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali (oznaczonymi łącznie w układzie stowarzyszeniowym z Marokiem jako „Wspólnota”) oraz ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony. Zgodnie z art. 1 ust. 2 tiret drugie układu stowarzyszeniowego jego celem jest między innymi ustanowienie „warunków stopniowej liberalizacji handlu towarami, usługami i obrotu kapitałem”. Artykuł 6 układu stowarzyszeniowego, zawarty w tytule II tego układu dotyczącym swobodnego przepływu towarów, stanowi zatem, że „Wspólnota i Maroko stopniowo ustanawiają strefę wolnego handlu w okresie przejściowym nieprzekraczającym 12 lat, poczynając od dnia wejścia w życie niniejszego układu, zgodnie z warunkami zawartymi poniżej i zgodnie z postanowieniami Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. i innych układów wielostronnych w sprawie handlu towarami, stanowiącymi załączniki do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) […]”. W tym celu art. 9 układu stowarzyszeniowego, który zgodnie z tytułem II rozdział I tego układu, w którym jest zawarty, ma zastosowanie do produktów przemysłowych, stanowi, że „[p]rodukty pochodzące z Maroka przywożone są do Wspólnoty bez ceł i opłat o skutku równoważnym”. Jak wyjaśniono w art. 29 układu stowarzyszeniowego, pojęcie „produktów pochodzących” do celów stosowania tytułu II tego układu oraz odnoszące się do nich metody współpracy administracyjnej są określone w protokole 4 tego układu. Ponadto zawarty w tytule IV układu stowarzyszeniowego rozdział II, zatytułowany „Konkurencja i inne postanowienia dotyczące gospodarki”, stanowi w art. 36 ust. 1, że „uznawan[a] [jest] za szkodliw[ą] dla właściwej realizacji niniejszego układu w zakresie, w jakim mo[że] wpływać na handel między Wspólnotą a Marokiem: […] jakakolwiek pomoc publiczna, która zniekształca lub grozi zniekształceniem konkurencji, poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub niektórym gałęziom produkcji, z wyjątkiem odstępstw przewidzianych na mocy Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali”. b)   W przedmiocie przepisów Unii w dziedzinie obchodzenia środków antysubsydyjnych Przepisy Unii w dziedzinie obchodzenia środków antysubsydyjnych przewidziane w art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego pozwalają instytucjom, pod pewnymi warunkami, na rozszerzenie ceł antysubsydyjnych, które nałożyły na przywóz produktu pochodzącego z państwa trzeciego, na przywóz produktów podobnych pochodzących w szczególności z innego państwa, w celu uniknięcia obchodzenia środków antysubsydyjnych. Dokładniej rzecz ujmując, art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, zatytułowany „Obejście”, ma następujące brzmienie: „1.   Cła wyrównawcze nałożone na mocy niniejszego rozporządzenia mogą być rozszerzone, tak aby objęły przywóz z krajów trzecich, których dotyczy środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak też niemodyfikowanych, lub przywóz z krajów trzecich nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych lub ich części, jeżeli ma miejsce obejście obowiązujących środków. 2.   Cła wyrównawcze nieprzekraczające pozostałych ceł wyrównawczych nałożonych zgodnie z art. 15 ust. 2 można rozszerzyć, tak aby objęły przywożone towary od przedsiębiorców korzystających z ceł indywidualnych w krajach, których dotyczy środek, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. 3.   Obejście definiuje się jako zmianę struktury handlu między krajami trzecimi a Unią lub między pojedynczymi przedsiębiorstwami w kraju, którego dotyczy środek, a Unią, która to zmiana wynika z praktyki, procesu lub pracy, dla których brak jest należytego uzasadnienia ekonomicznego lub przyczyny innej niż nałożenie ceł oraz jeżeli istnieją dowody, że efekty środków zaradczych w formie ceł są naruszone pod względem cen lub ilości podobnych produktów oraz że przywożony podobny produkt lub jego części nadal korzystają z subsydium. Praktyka, proces lub prace, o których mowa w akapicie pierwszym, polegają między innymi na: a) nieznacznej modyfikacji przedmiotowego towaru, tak aby podlegał on zakwalifikowaniu pod takie regulacje celne, które zazwyczaj nie są objęte środkami, pod warunkiem że zmiana taka nie zmienia istotnej charakterystyki tego towaru; b) wysyłce towaru objętego środkiem za pośrednictwem państw trzecich; c) reorganizowaniu przez eksporterów lub producentów ich struktury lub kanałów sprzedaży w kraju objętym środkiem, aby ostatecznie wyeksportować własne towary do Unii za pośrednictwem producentów korzystających z indywidualnej stawki celnej niższej od stawki mającej zastosowanie dla towarów tych wytwórców […]”. Z motywu 18 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego wynika, że przepis ten został przyjęty na tej podstawie, że „[n]awet jeżeli Porozumienie w sprawie subsydiów nie zawiera[ło] przepisów dotyczących obejścia środków wyrównawczych, istni[ała] możliwość takiego obejścia, podobnego, lecz nie identycznego z obejściem środków antydumpingowych”. W obecnej rzeczywistości gospodarczej, charakteryzującej się rosnącą globalizacją handlu międzynarodowego, oferującą przedsiębiorstwom w coraz większym stopniu możliwość przenoszenia produkcji towarów do różnych państw, coraz ważniejsze jest bowiem, aby Unia dysponowała instrumentami ochrony handlu, które są w stanie skutecznie sprostać wyzwaniom związanym z takim środowiskiem handlowym, zapewniając skuteczną ochronę przemysłu Unii przed przywozem towarów będących przedmiotem subsydiowania. Wśród tych instrumentów przepisy przeciwdziałające obchodzeniu środków odgrywają fundamentalną rolę w zapewnieniu skuteczności środków wyrównawczych przyjmowanych przez Unię (zob. podobnie i analogicznie opinia rzecznika generalnego G. Pitruzzelli w sprawie Komisja/Kolachi Raj Industrial, C‑709/17 P, EU:C:2019:303, pkt 1, 73). 2.   W przedmiocie zasadności zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia układu stowarzyszeniowego, naruszenia art. 33 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego oraz nadużycia władzy ze względu na to, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze nakłada cła wyrównawcze na materiały z włókna szklanego, które skarżąca wywozi do Unii, bez uwzględnienia ich preferencyjnego marokańskiego pochodzenia W niniejszej sprawie, aby ustosunkować się do niniejszego zarzutu, należy w istocie ustalić, czy Komisja mogła skorzystać z przepisów przeciwdziałających obchodzeniu środków przewidzianych w art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w celu rozszerzenia ceł wyrównawczych, które nałożyła ona na przywóz produktu pochodzącego z państwa trzeciego (to znaczy, w niniejszym przypadku z Chin) na przywóz produktów podobnych pochodzących w szczególności z innego państwa (to znaczy, w niniejszym przypadku z Maroka), niezależnie od faktu, że Unia podpisała z tym ostatnim państwem (Królestwem Marokańskim) układ stowarzyszeniowy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że jak podkreślono w pkt 37 powyżej, art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego pozwala instytucjom, pod pewnymi warunkami, na rozszerzenie ceł wyrównawczych, które nałożyły one na przywóz produktu pochodzącego z państwa trzeciego, na przywóz produktów podobnych, pochodzących, w szczególności z innego państwa, w celu uniknięcia obchodzenia środków antysubsydyjnych. Ponadto zgodnie z orzecznictwem jedynym celem rozporządzenia rozszerzającego cło wyrównawcze jest zapewnienie skuteczności tego cła i uniknięcie jego obchodzenia, a w konsekwencji środek rozszerzający ostateczne cło wyrównawcze ma charakter jedynie pomocniczy w stosunku do pierwotnego aktu ustanawiającego to cło, który chroni skuteczne stosowanie ostatecznych środków (zob. podobnie, wyrok z dnia 12 września 2019 r., Komisja/Kolachi Raj Industrial,C‑709/17 P, EU:C:2019:717, pkt 96 i przytoczone tam orzecznictwo). W drugiej kolejności należy podkreślić, że jak wynika z analizy przepisów, o których mowa w pkt 31–34 powyżej, układ stowarzyszeniowy ma na celu stopniowe ustanowienie strefy wolnego handlu między Unią a Marokiem. Układ ten został bowiem zawarty w celu wspierania swobodnego przepływu towarów między Unią a Marokiem poprzez w szczególności zniesienie ceł i opłat o skutku równoważnym. Układ stowarzyszeniowy i art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego są zatem dwoma instrumentami polityki handlowej Unii, które odpowiadają różnym celom i założeniom. O ile bowiem pierwszy z nich jest instrumentem współpracy mającym na celu wspieranie swobodnego przepływu towarów pochodzących z Maroka w Unii, o tyle drugi jest instrumentem ochrony handlu mającym na celu karanie nieuczciwych praktyk handlowych, które mogą szkodzić skuteczności środków antysubsydyjnych obowiązujących już w stosunku do państw trzecich. W niniejszej sprawie, uznając, że grupa PGTEX wprowadziła w życie w Maroku praktykę mającą na celu obejście cła wyrównawczego nałożonego rozporządzeniem wykonawczym 2020/776 na przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin, Komisja zaskarżonym rozporządzeniem wykonawczym rozszerzyła to cło wyrównawcze na materiały z włókna szklanego wysyłane z Maroka. Ponadto rozszerzone w ten sposób cło, mające jedynie na celu zapewnienie skuteczności cła wyrównawczego nałożonego na Chińską Republikę Ludową, nie może być oddzielone od tego ostatniego cła, względem którego ma ono dodatkowy charakter (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 8 listopada 2005 r., Jersey Produce Marketing Organisation,C‑293/02, EU:C:2005:664, pkt 70). Poprzez zaskarżone rozporządzenie wykonawcze Komisja odnosi się zatem do chińskich przedsiębiorstw należących do grupy PGTEX, w celu uniemożliwienia im powoływania się na terytorium Maroka dla uniknięcia cła wyrównawczego nałożonego na przywóz chińskich materiałów z włókna szklanego, ponieważ Królestwo Maroka zawarło z Unią układ stowarzyszeniowy. W tym względzie należy zauważyć, że układ stowarzyszeniowy nie zawiera postanowień zakazujących przyjęcia przez jedną ze stron tego układu środków przeciwdziałających obchodzeniu. W związku z tym, w obliczu zachowań takich jak wskazane w pkt 46 powyżej, układ ten nie stoi na przeszkodzie temu, aby Unia sprawdziła, czy spełnione są wszystkie przesłanki stosowania art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, a następnie, w zakresie, w jakim zostanie stwierdzone, że wspomniane przesłanki są rzeczywiście spełnione, skorzystała ze środków przeciwdziałających obchodzeniu w celu powstrzymania rzeczonych zachowań. Odmienna wykładnia mogłaby pozbawić Unię instrumentu ochrony handlu, który ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia skutecznej ochrony przemysłu Unii, i przekształcić Maroko w „strefę wolnego handlu”, w której podmioty gospodarcze mogłyby przeprowadzić wszelkiego rodzaju działania polegające na obchodzeniu środków antysubsydyjnych, co w niniejszej sprawie byłoby sprzeczne ze wzajemnymi zobowiązaniami podjętymi przez Królestwo Marokańskie i Unię w ramach układu stowarzyszeniowego. W związku z tym, mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Komisja mogła zastosować przepisy przeciwdziałające obchodzeniu środków przewidziane w art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i w konsekwencji należy oddalić zarzut pierwszy. B. W przedmiocie zarzutów od trzeciego do piątego Niniejsze zarzuty skargi dotyczą oceny przesłanek stosowania art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w niniejszej sprawie. W tym względzie należy przypomnieć, że jak wynika z motywu 32 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego istnienie obchodzenia w niniejszej sprawie zostało ocenione przez Komisję, która kolejno przeanalizowała: – czy miały miejsce zmiany struktury handlu między państwami trzecimi (to znaczy Chinami, Egiptem i Marokiem) a Unią (co stanowi pierwszą przesłankę), – czy zmiany te wynikały z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia, poza nałożonym cłem (co stanowi drugą przesłankę), – czy istniały dowody szkody lub osłabienia skutków naprawczych cła pod względem cen lub ilości produktu podobnego (co stanowi trzecią przesłankę), oraz czy w odniesieniu do przywożonego produktu podobnego lub jego części nadal korzystano z subsydium (co stanowi czwartą przesłankę). W niniejszej sprawie w motywie 33 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, że „[w] art. 23 ust. 3 akapit drugi [podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego] nie wymieniono działalności montażowej jako praktyki, procesu lub prac stanowiących obejście środków”, lecz że „[w tym akapicie] wyraźnie użyto sformułowania »między innymi«, co oznacza, że zawiera on niewyczerpujący wykaz możliwych praktyk obchodzenia środków” i że „[w] rezultacie [wspomniany akapit] obejmuje również inne praktyki obchodzenia środków, których nie wymieniono wyraźnie w przedmiotowym artykule, takie jak działalność montażowa”. W rezultacie, „jako że dowody dostarczone [we wniosku o wszczęcie dochodzenia] wskazywały na działalność montażową w Maroku, Komisja [w ramach badania drugiej odnośnej przesłanki] przeanalizowała […], przez analogię, czy spełnione były kryteria określone w art. 13 ust. 2 [rozporządzenia (UE) 2016/1036], a w szczególności, czy wspomniane operacje montażowe rozpoczęły się lub znacznie się zwiększyły po lub tuż przed wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego, zaś użyte części pochodzą z kraju objętego środkami, [czy] wartość części stanowiła przynajmniej 60 % łącznej wartości zmontowanych produktów, a wartość dodana części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji”. W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje oceny przesłanek ani pierwszej, ani trzeciej wymienionych w pkt 51 powyżej. Kwestionuje ona natomiast ocenę przesłanek drugiej i czwartej wymienionych w tymże punkcie. 1.   Uwagi wstępne W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej, instytucje unijne dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać. Co się tyczy kontroli sądowej takiej oceny, musi ona ograniczać się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistych błędów w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy (zob. wyrok z dnia 26 stycznia 2017 r., Maxcom/Chin Haur Indonesia,C‑247/15 P, C‑253/15 P i C‑259/15 P, EU:C:2017:61, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo). 2.   W przedmiocie zasadności zarzutu trzeciego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja uznała, że nie było racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi, a także naruszenia prawa do dobrej administracji ze względu na to, że Komisja nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich istotnych okoliczności sprawy Niniejszy zarzut dzieli się zasadniczo na dwie części. W ramach pierwszej części zarzutu skarżąca, podobnie jak popierający ją interwenient, podnosi przede wszystkim, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze opiera się na oczywistych błędach w ocenie i narusza art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja uznała, że nie było racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia jej zakładu produkcyjnego w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi. Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że w toku dochodzenia w sprawie obejścia środków obszernie wyjaśniła i wykazała, iż utworzenie jej zakładu produkcyjnego w Maroku było zasadne i uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia. Jej zdaniem utworzenie tego zakładu wynika w szczególności z długoletniego planu rozwoju opracowanego przez grupę PGTEX, do której ona należy. Plan ten przewidywał [poufne] ( ). Uważa ona, że Komisja wykorzystała czysto czasową korelację w celu odrzucenia jasnych i solidnych dowodów wskazujących, że decyzja o utworzeniu jej zakładu produkcyjnego w Maroku wynikała ze względów ekonomicznych i logistycznych, a nie była podyktowana wszczęciem dochodzeń antydumpingowych i antysubsydyjnych. Skarżąca dodaje, że Komisja pominęła również dowody, które skarżąca przedstawiła w celu wyjaśnienia, że utworzenie jej zakładu produkcyjnego w Maroku zostało opóźnione [poufne]. Po drugie, skarżąca podnosi, że chociaż jej zakład produkcyjny został utworzony w Maroku w październiku 2019 r., proces tworzenia został poprzedzony kilkoma etapami wstępnymi, co świadczy o tym, że decyzja o utworzeniu wspomnianego zakładu produkcyjnego została podjęta na długo przed wszczęciem jakiegokolwiek dochodzenia i że utworzenie to nie miało na celu obejścia środków ochrony handlowej Unii. W szczególności jej zdaniem decyzję o utworzeniu zakładu produkcyjnego w Maroku podjęto [poufne]. Po trzecie, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd, odrzucając argument popierającego ją interwenienta, zgodnie z którym jej zakład produkcyjny w Maroku został utworzony, aby służyć [poufne]. Dodatkowa dokumentacja potwierdza bowiem, że rozmowy na temat utworzenia fabryki w Maroku toczyły się od miesiąca [poufne], w szczególności w celu zaopatrywania dużego klienta lokalnego. Skarżąca wyjaśnia również, że w ramach złożenia ustnych wyjaśnień w sprawie DOU w dniu 10 stycznia 2021 r. wyjaśniła, iż jej obecność w Maroku miała na celu zareagowanie na wzrost popytu w [poufne] oraz że okres sprawozdawczy odpowiadał etapowi uruchomienia i że na etap ten wpływ miała pandemia COVID-19, która spowodowała opóźnienia w procesach audytu wstępnego i audytu fabryki w Maroku. Po czwarte, skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze jest obarczone błędem, gdyż stwierdza, iż sprawozdanie roczne PGTEX China za 2019 r. wyraźnie potwierdza, że ewentualne nałożenie ceł antydumpingowych było powodem utworzenia jej zakładu produkcyjnego w Maroku. Jej zdaniem wspomniane sprawozdanie wskazuje, że jej zakład produkcyjny został utworzony nie tylko jako „aktywna odpowiedź na dochodzenie antydumpingowe UE przeciwko [Chińskiej Republice Ludowej]”, ale również jako „dalsza optymalizacja i dostosowanie strategii internacjonalizacji, konsolidacja i zwiększenie udziału w rynku produktów w Europie i Stanach Zjednoczonych, zaspokojenie popytu klientów i ochrona dostaw dla klientów”. Sprawozdanie to nie odwołuje się zatem do „obejścia”, lecz do „odpowiedzi” na dochodzenie antydumpingowe, uzasadnionej „strategią internacjonalizacji”, „popytem klientów” i chęcią „ochrony dostaw dla klientów”. Skarżąca twierdzi, że celem omawianego sprawozdania było zatem wzmocnienie zaufania inwestorów i potwierdzenie im, że środki antydumpingowe lub wyrównawcze jej nie dotyczą, ponieważ grupa PGTEX planowała już obsługę rynku Unii za pośrednictwem fabryki w Maroku. W tym względzie interwenient popierający skarżącą dodaje, że z zawartego w art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego fragmentu zdania „dla których brak jest należytego uzasadnienia ekonomicznego lub przyczyny innej niż nałożenie ceł” wynika, że nałożenie cła musi stanowić główny powód, jeśli nie jedyny powód danej praktyki, procesu lub pracy. Nie jest bowiem wystarczające, by nałożenie cła było jednym z powodów praktyki, procesu lub pracy. Należy wykazać, że inne możliwe ekonomiczne przyczyny lub uzasadnienie nie są wystarczające, w związku z czym nałożenie cła jest głównym powodem praktyki, procesu lub pracy. Ponadto interwenient popierający skarżącą podnosi, że nie jest ona jedynym przedsiębiorstwem, które zdecydowało się na obecność w Maroku w celu zaopatrywania producentów łopat turbin wiatrowych. Jej zdaniem dzięki układowi stowarzyszeniowemu przywóz z Maroka do Unii nie podlega należnościom celnym, podczas gdy konwencjonalne cła, które mogą sięgać 7 %, obciążają przywóz materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin. W związku z tym Maroko znajduje się w lepszej sytuacji niż Chiny, jeśli chodzi o produkcję i wywóz materiałów z włókna szklanego do Unii. Z tego względu utworzenie zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku miało miejsce niezależnie od wszczęcia dochodzenia antysubsydyjnego, aby mogła ona zaspokoić coraz większy popyt na materiały z włókna szklanego w Maroku i zaopatrywać Unię, nie będąc zobowiązaną do zapłaty konwencjonalnych ceł. W związku z tym, zdaniem interwenienta popierającego skarżącą, istnieje zatem racjonalna przyczyna lub ekonomiczne uzasadnienie poza nałożonym cłem dla obecności skarżącej w Maroku, ponieważ przedsiębiorstwo to zostałoby utworzone, nawet gdyby nie zostało wszczęte żadne dochodzenie antysubsydyjne w sprawie przywozu materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin. W ramach części drugiej skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze narusza prawo do dobrej administracji, ponieważ Komisja nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności ze względu na to, że, po pierwsze, odmówiła ona uwzględnienia dokumentów wykazujących, że jej obecność w Maroku była rozważana na długo przed wszczęciem dochodzenia antydumpingowego lub dochodzenia w sprawie ceł wyrównawczych, po drugie, pomięła uwagi władz marokańskich wskazujące, że kontakty z tymi organami miały miejsce od [poufne], a zatem poprzedzały wszczęcie jakiegokolwiek dochodzenia, po trzecie, oddaliła argumenty popierającego ją interwenienta, a także inne elementy akt sprawy świadczące o tym, że jej fabryka w Maroku została utworzona w celu obsługi [poufne], a po czwarte, nie przeanalizowała prawidłowo sprawozdania rocznego PGTEX China za 2019 r. Komisja, podobnie jak popierający ją interwenient, kwestionuje argumenty skarżącej. Przed zbadaniem kolejno dwóch części niniejszego zarzutu należy przypomnieć, w jaki sposób druga przesłanka niezbędna dla wykazania istnienia obejścia środków (zob. pkt 50 powyżej) została oceniona przez Komisję w niniejszej sprawie. W szczególności należy pokrótce przedstawić motywy zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, w których Komisja uznała, że nie było racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi. a)   W przedmiocie oceny braku racjonalnych przyczyn i ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym Stwierdziwszy w motywie 61 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, że „[w]zrost wywozu materiałów z włókna szklanego z Maroka do Unii stanowi[ł] zmianę struktury handlu między Marokiem a Unią w rozumieniu art. 23 ust. 3 [podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego], wraz ze znaczącym wzrostem w 2020 r. w porównaniu z 2019 r. chińskiego wywozu niedoprzędów z włókien szklanych do Maroka”, Komisja przypomniała w motywie 62 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego, że „[a]rt. 23 ust. 3 [podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego] precyzuje, że zmiana struktury handlu powinna wynikać z praktyki, procesu lub prac niemających racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia poza nałożonym cłem”. Komisja zbadała zatem drugą przesłankę niezbędną w celu wykazania istnienia obejścia środków w odniesieniu do utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku. W tym względzie w motywie 64 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, że „[z]godnie z oświadczeniem władz Maroka […] pierwszy kontakt z grupą PGTEX w sprawie utworzenia zakładu w Maroku miał miejsce w dniu 20 marca 2019 r., miesiąc po wszczęciu [dochodzenia antydumpingowego] i dwa miesiące przed wszczęciem [dochodzenia antysubsydyjnego]”, że „[skarżącą] utworzono w dniu 2 października 2019 r., około 5 miesięcy po wszczęciu dochodzenia antysubsydyjnego”, a „[t]a zbieżność w czasie [sugerowała] [Komisji], że potencjalne nałożenie ceł było przyczyną utworzenia [skarżącej]”. W motywie 65 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja dodała, że „[n]a podstawie przedstawionego przez [skarżącą] wykazu sprzedaży w 2020 r. cała sprzedaż eksportowa [skarżącej] trafiła na rynek unijny, podczas gdy jedynie niewielką część [jej] produkcji w 2020 r. sprzedano na rynku [marokańskim]”, a „[p]onadto cała [jej] sprzedaż eksportowa w 2020 r. była skierowana do klientów w Unii, którzy w przeszłości byli zaopatrywani przez PGTEX China”. Pozwoliło to Komisji na uznanie, że „potencjalne nałożenie ceł było powodem utworzenia [skarżącej]”, co „[w]yraźnie potwierdzono […] w sprawozdaniu rocznym PGTEX China za 2019 r.”. Ponadto w motywie 67 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja odrzuciła argument wysunięty przez grupę PGTEX, zgodnie z którym istniały racjonalne przyczyny i ekonomiczne uzasadnienie dla utworzenia skarżącej. W tym względzie zauważyła ona w szczególności, że „dokumentacja przedstawiona przez grupę PGTEX w dniu 15 października 2021 r. wykazała, że [rzeczona] grupa oceniała, na długo przed rozpoczęciem dochodzenia [antysubsydyjnego], w jakim państwie założyć przedsiębiorstwo” oraz że „[r]ozważano różne potencjalne państwa, w tym Maroko”. Jednakże zdaniem Komisji nie zmienia to faktu, że skarżącą „utworzono ostatecznie w dniu 2 października 2019 r., około 7 miesięcy po wszczęciu [rzeczonego dochodzenia]”, a „[t]a zbieżność w czasie sugerowała, że [to dochodzenie] było przyczyną utworzenia [skarżącej]”, oraz że „[d]odatkowo potwierdziło to oświadczenie władz Maroka, w którym stwierdzono, że ich kontakty z PGTEX w sprawie utworzenia zakładu miały początek dnia 20 marca 2019 r., a więc tuż po wszczęciu [odnośnego] dochodzenia” i że „[p]okazało to, że formalne kontakty z władzami Maroka z myślą o utworzeniu przedsiębiorstwa w Maroku miały miejsce w marcu 2019 r., czyli tuż po wszczęciu [tegoż dochodzenia]”. Wreszcie w motywie 69 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja oddaliła argument interwenienta popierającego skarżącą, zgodnie z którym grupa PGTEX stworzyła swoją marokańską fabrykę w celu obsługi [poufne] i że istniało zatem inne uzasadnienie ekonomiczne tego utworzenia niż uniknięcie ceł wyrównawczych. W tym względzie Komisja, po pierwsze, powołała się na dowody wskazujące na brak innego ekonomicznego uzasadnienia rzeczonego utworzenia niż obowiązujące cła wyrównawcze, takie jak sprawozdanie roczne PGTEX China za 2019 r., a po drugie, podkreśliła, że cała sprzedaż eksportowa skarżącej była przeznaczona do Unii i jedynie niewielka część jej produkcji została sprzedana na rynku marokańskim. W świetle powyższego w motywie 70 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, że „w toku dochodzenia [w sprawie obejścia środków] nie stwierdzono wystarczających racjonalnych przyczyn ani wystarczającego ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego materiałów z włókna szklanego w Maroku poza dążeniem do uniknięcia konieczności uiszczenia aktualnie obowiązujących ceł [wyrównawczych]”. b)   W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że nie było racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi Skarżąca kwestionuje wniosek zawarty w motywie 70 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego (zob. pkt 72 powyżej), podnosząc zasadniczo, że w toku dochodzenia obszernie wyjaśniła i wykazała, iż utworzenie jej zakładu produkcyjnego w Maroku miało inne racjonalne przyczyny i ekonomiczne uzasadnienie niż chęć obejścia obowiązujących środków ochrony handlu. Jej zdaniem Komisja wykorzystała czysto czasową korelację w celu odrzucenia jasnych i solidnych dowodów wskazujących, że decyzja o utworzeniu jej zakładu produkcyjnego w Maroku wynikała ze względów ekonomicznych i logistycznych, a nie była podyktowana wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego. Co się tyczy daty utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że – jak słusznie twierdzi Komisja – dowody dostarczone przez skarżącą, a mianowicie korespondencja elektroniczna między PGTEX, CIPC a klientami w okresie [poufne], wskazują, jak zresztą przyznaje sama skarżąca, że Maroko, jak również inne państwa, były brane pod uwagę jako potencjalne miejsce utworzenia fabryki. Tymczasem, jak potwierdziła skarżąca na rozprawie, z korespondencji tej nie wynika, że rzeczywista decyzja o utworzeniu jej zakładu produkcyjnego w Maroku została podjęta w okresie [poufne], czyli przed wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego. Ponadto wymiana korespondencji między kierownictwem CPIC po wizycie w Maroku w [poufne] nie wskazuje na to, że decyzja o utworzeniu takiego zakładu produkcyjnego w Maroku została podjęta w [poufne]. W szczególności należy zauważyć, że „studium wykonalności” przedstawione w załączniku do dodatkowej dokumentacji, datowane na dzień [poufne], jest jedynie notatką wewnętrzną dotyczącą spotkań w sprawie oceny inwestycji CPIC w Maroku. Z dokumentu tego nie wynika, że decyzja mająca za przedmiot utworzenie tego zakładu produkcyjnego w Maroku została podjęta w tym czasie. W drugiej kolejności z uwag władz marokańskich jasno wynika, że „[skarżąca] została utworzona w październiku 2019 r.”. Wprawdzie władze te podkreślają, że tak jak każde utworzenie przedsiębiorstwa proces tworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej „poprzedzono kilkoma wstępnymi etapami, takimi jak studia wykonalności, które wykazują, że decyzja o lokalizacji PGTEX poprzedzała nałożenie środków i nie miała na celu obejścia środków ochrony handlu [Unii]”, wyjaśniają one jednak, że „kontakt między PGTEX a [nimi] w celu utworzenia fabryki PGTEX w Maroku miał miejsce w dniu 20 marca 2019 r., czyli tuż po wszczęciu [dochodzenia antydumpingowego]”. W związku z tym Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, stwierdziwszy w motywie 67 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, że „formalne kontakty z [tymi] władzami z myślą o utworzeniu przedsiębiorstwa w Maroku miały miejsce w marcu 2019 r., czyli tuż po wszczęciu [rzeczonego dochodzenia]”. W trzeciej kolejności argumenty skarżącej mające na celu wyjaśnienie, dlaczego utworzenie jej zakładu produkcyjnego w Maroku zostało odroczone do października 2019 r. (zob. pkt 57 powyżej) potwierdzają jedynie wniosek Komisji, zgodnie z którym ten zakład produkcyjny został ukończony pięć miesięcy po wszczęciu dochodzenia antysubsydyjnego. W rezultacie, jak słusznie stwierdziła Komisja w motywie 67 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, istnieje zbieżność w czasie między wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego a utworzeniem zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku. Tymczasem taka zbieżność w czasie może zgodnie z orzecznictwem uzasadniać domniemanie, zgodnie z którym utworzenie zakładu produkcyjnego w państwie, z którego towary są wywożone, ma na celu uniknięcie stosowania środków polityki handlowej (zob. podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 1989 r., Brother International,C‑26/88, EU:C:1989:637, pkt 29). Z orzecznictwa wynika również, że w rezultacie, w przypadku takiej zbieżności w czasie do danego podmiotu gospodarczego należy przedstawienie dowodu istnienia innej racjonalnej przyczyny – niż chęć uniknięcia skutków wynikających z rozpatrywanych środków – dla utworzenia zakładu produkcyjnego w państwie, z którego towary są wywożone (zob. podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 1989 r., Brother International,C‑26/88, EU:C:1989:637, pkt 29). W tym względzie skarżąca twierdzi w istocie, że utworzenie jej zakładu produkcyjnego w Maroku miało na celu realizację długoletniego planu rozwoju opracowanego przez grupę PGTEX, do której należy [poufne]. W szczególności utworzenie to miało na celu zaopatrzenie dużego klienta lokalnego i, bardziej ogólnie, zareagowanie na wzrost popytu w [poufne]. W konsekwencji, odrzucając argument interwenienta popierającego skarżącą, zgodnie z którym grupa ta utworzyła swoją marokańską fabrykę w celu obsługi [poufne], Komisja popełniła błąd. Co więcej, aby udowodnić twierdzenia, zawarte w pkt 79 powyżej, skarżąca powołuje się na swoją korespondencję z CPIC i z klientami, a także na przedstawienie planu rozwoju grupy PGTEX w odniesieniu do [poufne] w dodatkowej dokumentacji oraz slajdy ze złożenia ustnych wyjaśnień w sprawie DOU z dnia 10 stycznia 2021 r. W tym względzie, po pierwsze, należy jednak zauważyć, że korespondencja załączona przez skarżącą do dodatkowej dokumentacji nie zawiera żadnego odniesienia do rzeczywistego planu rozwoju grupy PGTEX [poufne]. Jak bowiem wskazano w pkt 74 powyżej, korespondencja ta dowodzi jedynie, że Maroko, a także inne państwa, były brane pod uwagę jako potencjalne miejsce utworzenia fabryki. Po drugie, zakładając, że przedstawienie planu rozwoju grupy PGTEX [poufne] może wskazywać na to, że plan ten został rzeczywiście wdrożony, nie wystarczy to do udowodnienia, że taki plan obejmował Maroko. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dokumentu dotyczącego planów rozwoju tej grupy w Maroku. Jak potwierdzono na rozprawie, slajdy ze złożenia ustnych wyjaśnień w sprawie DOU z dnia 10 stycznia 2021 r., dalekie od przedstawienia dowodu realizacji omawianego planu, zawierają jedynie niczym niepoparte twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym jej utworzenie [poufne]. Ponadto należy podkreślić, że skarżąca nie kwestionuje dowodów, na których Komisja oparła się w celu oddalenia argumentu, zgodnie z którym grupa PGTEX utworzyła fabrykę marokańską w celu obsługi rynków [poufne]. W szczególności skarżąca nie podważa stwierdzenia zawartego w motywie 65 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym „[n]a podstawie przedstawionego przez [nią] wykazu sprzedaży w 2020 r. cała [jej] sprzedaż eksportowa […] trafiła na rynek unijny, podczas gdy jedynie niewielką część [jej] produkcji w 2020 r. sprzedano na rynku [marokańskim]”. Ponadto twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym sprawozdanie roczne PGTEX China za 2019 r. wskazuje, że jej zakład produkcyjny w Maroku został utworzony nie tylko jako „aktywna odpowiedź na dochodzenie antydumpingowe UE przeciwko [Chińskiej Republice Ludowej]”, ale również jako „dalsza optymalizacja i dostosowanie strategii internacjonalizacji”, nie stoi w sprzeczności ze stwierdzeniem Komisji, zgodnie z którym decyzja o utworzeniu wspomnianego zakładu produkcyjnego została podjęta jako aktywna odpowiedź na dochodzenie antydumpingowe Unii wobec [Chińskiej Republiki Ludowej]. Twierdzenie to nie może również wystarczyć do wykazania istnienia innej racjonalnej przyczyny, dla której skarżąca miała rozpocząć działalność w Maroku, niż chęć uniknięcia odnośnych środków antysubsydyjnych, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 78 powyżej. Należy zatem stwierdzić, że skarżąca nie zdołała podważyć wniosku Komisji zawartego w motywie 70 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym „w toku dochodzenia [w sprawie obejścia środków] nie stwierdzono wystarczających racjonalnych przyczyn ani wystarczającego ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego materiałów z włókna szklanego w Maroku poza dążeniem do uniknięcia konieczności uiszczenia aktualnie obowiązujących ceł [wyrównawczych]”. W konsekwencji skarżąca nie może zarzucać Komisji popełnienia oczywistego błędu w ocenie ani naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. W rezultacie należy oddalić część pierwszą zarzutu trzeciego jako bezzasadną. c)   W przedmiocie części drugiej, dotyczącej naruszenia prawa do dobrej administracji ze względu na to, że Komisja nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich istotnych okoliczności sprawy Skarżąca zarzuca Komisji, że ta nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w dziedzinie środków ochrony handlowej, w której instytucje Unii dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania (zob. pkt 54 powyżej) poszanowanie gwarancji przyznanych przez porządek prawny Unii w postępowaniach administracyjnych nabiera jeszcze większego znaczenia. Wśród tych gwarancji znajduje się w szczególności obowiązek starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy przez właściwą instytucję (zob. wyrok z dnia 24 maja 2012 r., JBF RAK/Rada, T‑555/10, niepublikowany, EU:T:2012:262, pkt 112 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie z analizy części pierwszej zarzutu trzeciego wynika, po pierwsze, że ani dokumenty dostarczone przez skarżącą, ani uwagi władz marokańskich nie wskazują, iż utworzenie jej zakładu produkcyjnego w Maroku było rozważane na długo przed wszczęciem dochodzenia antysubsydyjnego przeciwko Chińskiej Republice Ludowej, po drugie, że Komisja nie popełniła błędu, odrzucając argument interwenienta popierającego skarżącą, zgodnie z którym grupa PGTEX uruchomiła swoją fabrykę marokańską w celu obsługi rynków [poufne], a zatem nie było żadnego innego uzasadnienia ekonomicznego tego utworzenia niż chęć uniknięcia obowiązujących ceł wyrównawczych, oraz po trzecie, że Komisja dokonała prawidłowej analizy sprawozdania rocznego PGTEX China za 2019 r. W tych okolicznościach skarżąca nie może skutecznie powoływać się na uchybienie przez Komisję ciążącemu na niej obowiązkowi starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W konsekwencji należy oddalić niniejszą część zarzutu, a także zarzut trzeci w całości. 3.   W przedmiocie zasadności zarzutu czwartego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie, naruszenia prawa do dobrej administracji oraz zasad niedyskryminacji i równego traktowania, a także naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że proces produkcji wdrożony przez skarżącą w Maroku stanowi działalność montażową Niniejszy zarzut składa się z trzech części. W części pierwszej skarżąca zmierza w istocie do zakwestionowania włączenia pojęcia „działalności montażowej”, o którym mowa w art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21, zwanego dalej „podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym”), do zakresu stosowania art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. W części drugiej dąży ona do podważenia istnienia w niniejszej sprawie działalności montażowej w Maroku w rozumieniu art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Wreszcie w części trzeciej skarżąca kwestionuje dokonaną przez Komisję ocenę kryterium wartości dodanej, o którym mowa w art. 13 ust. 2 lit. b) tego ostatniego rozporządzenia. a)   W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja zastosowała w drodze analogii pojęcie „działalności montażowej”, o którym mowa w art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego W pierwszej kolejności skarżąca, podobnie jak popierający ją interwenient, podnosi, że różnica między brzmieniem art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, który nie wymienia działalności montażowej, a art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w którym wspomniana działalność jest wyraźnie wymieniona, nie wynika ze zwykłego pominięcia i nie jest pozbawiona wszelkiego znaczenia. Jej zdaniem, gdyby prawodawca Unii chciał, aby praktyka, proces lub prace, o których mowa w art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, obejmowały działalność montażową, to wyraźnie by to wskazał, jak uczynił to w art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. To zamierzone pominięcie należy zatem uznać za przeszkodę dla stwierdzenia, że środki wyrównawcze mogą być „obchodzone” poprzez działalność montażową. Ponadto zdaniem skarżącej fakt, że art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego posługuje się wyrażeniem „między innymi” nie oznacza, że przepis ten może obejmować domniemane praktyki obchodzenia środków wynikające z działalności montażowej. To rozporządzenie i podstawowe rozporządzenie antydumpingowe zostały przyjęte na wniosek Komisji w tym samym dniu. Ponadto Parlament Europejski wyznaczył dla obu tekstów tego samego sprawozdawcę, a na szczeblu Rady ta sama prezydencja była odpowiedzialna za oba teksty. W każdym razie zdaniem skarżącej różnica pomiędzy przepisami dotyczącymi obchodzenia środków antydumpingowych i antysubsydyjnych wynika z tego samego rozporządzenia, które zmieniło dawne podstawowe zasady antydumpingowe i antysubsydyjne, a mianowicie z rozporządzenia Rady (WE) nr 461/2004 z dnia 8 marca 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 384/96 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej oraz rozporządzenie (WE) nr 2026/97 w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2004, L 77, s. 12). W związku z tym należy wziąć pod uwagę tę różnicę. W drugiej kolejności skarżąca utrzymuje, że rozszerzenie zakresu stosowania ceł wyrównawczych z powodu działalności montażowej nadającej pochodzenie oznaczałoby zastosowanie takich ceł do subsydiów, które nie zostały przyznane ani przez kraj pochodzenia, ani przez kraj wywozu. Jej zdaniem zaskarżone rozporządzenie wykonawcze nakłada na przykład cła wyrównawcze na produkty subsydiowane przez Chiny, a nie przez ich kraj pochodzenia i wywozu, czyli Maroko. Wymóg prawny, zgodnie z którym subsydia dla ich wyrównania muszą być przyznawane przez kraj pochodzenia lub wywozu, sam w sobie uzasadnia odmienne brzmienie art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Niewielkie zmiany, przeładunki lub reorganizacja kanałów sprzedaży w kraju objętym środkami (tj. praktyka, proces lub praca w zakresie obchodzenia środków objęte zarówno podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym, jak i podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym) nie pociągnęłyby za sobą zmian w kraju pochodzenia lub wywozu produktów, w odróżnieniu od działalności montażowej (tj. praktyk, procesów lub prac w zakresie obejścia środków, które są objęte wyłącznie podstawowym rozporządzeniem antydumpingowym). Odmienne brzmienie art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jest zatem również uzasadnione przez różne cele tych dwóch instrumentów, co oznacza, że zasada dotycząca działalności montażowej przewidziana w art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nie może być stosowana przez analogię do art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Sam fakt, że celem przepisu przeciwdziałającego obchodzeniu środków jest zapewnienie skuteczności środków, nie pozwala jednak Komisji ani Sądowi na zastąpienie prawodawcy Unii i zmianę tekstu podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego poprzez włączenie do niego działalności montażowej. Istnieje powód, dla którego działalność ta nie jest objęta art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, jakim jest fakt, że w przeciwieństwie do tego, co stanowi art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego niemożliwe jest prawidłowe wykorzystanie kryteriów części i wartości dodanej. Subsydia, z których korzystają części w kraju pochodzenia, mogłyby bowiem znacznie zmniejszyć ich wartość i sprawić, że kryterium 60 % całkowitej wartości części będzie pozbawione znaczenia. W związku z tym w zakresie, w jakim brzmienie art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego wyklucza działalność montażową, a jakiekolwiek uzupełnienie tego przepisu w drodze analogii byłoby sprzeczne z kontekstem i celami podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, kryterium działalności montażowej wymienione w art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nie może być stosowane w drodze analogii w celu wykazania obejścia ceł wyrównawczych. Ponadto nic nie uzasadniałoby zastosowania przez analogię kryteriów całkowitej wartości części (czyli 60 %) i wartości dodanej (czyli 25 %). W trzeciej kolejności skarżąca wyraża zdziwienie faktem, że Komisja (która jest autorem dwóch wniosków dotyczących rozporządzeń podstawowych i która zredagowała art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego) nie przedstawiła ani jednego dokumentu dotyczącego genezy tych tekstów, wskazującego powody, dla których działalność montażowa została pominięta w treści art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. W związku z tym wnosi ona do Sądu o uzyskanie tych dokumentów w drodze zastosowania środka organizacji postępowania. Komisja, podobnie jak popierający ją interwenient, kwestionuje argumenty skarżącej. W niniejszej części zarzutu skarżąca zmierza zasadniczo do zakwestionowania rozważań przedstawionych przez Komisję w motywie 33 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego (zob. pkt 52 powyżej). W szczególności zarzuca ona Komisji zastosowanie pojęcia „działalności montażowej”, o którym mowa w art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w celu dokonania oceny, czy w niniejszej sprawie miało miejsce obejście środków w rozumieniu art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, mimo że działalność montażowa nie figuruje wyraźnie wśród praktyk, procesów lub prac, które zgodnie z tym przepisem stanowią obejście środków antysubsydyjnych. W tym względzie należy przypomnieć, że art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego ma następujące brzmienie: „Praktyka, proces lub prace, o których mowa w akapicie trzecim, polegają między innymi na: a) nieznacznej modyfikacji przedmiotowego towaru, tak aby podlegał on zakwalifikowaniu pod takie regulacje celne, które zazwyczaj nie są objęte środkami, pod warunkiem że zmiana taka nie zmienia istotnej charakterystyki tego towaru; b) wysyłce towaru objętego środkiem za pośrednictwem państw trzecich; c) reorganizowaniu przez eksporterów lub producentów ich struktury lub kanałów sprzedaży w kraju objętym środkiem, aby ostatecznie wyeksportować własne towary do Unii za pośrednictwem producentów korzystających z indywidualnej stawki celnej niższej od stawki mającej zastosowanie dla towarów tych wytwórców; d) w okolicznościach wskazanych w ust. 2, montażu części poprzez ich składanie w Unii lub kraju trzecim”. Natomiast art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego ma następujące brzmienie: „Praktyka, proces lub prace, o których mowa w akapicie pierwszym, polegają między innymi na: a) nieznacznej modyfikacji przedmiotowego towaru, tak aby podlegał on zakwalifikowaniu pod takie regulacje celne, które zazwyczaj nie są objęte środkami, pod warunkiem że zmiana taka nie zmienia istotnej charakterystyki tego towaru; b) wysyłce towaru objętego środkiem za pośrednictwem państw trzecich; c) reorganizowaniu przez eksporterów lub producentów ich struktury lub kanałów sprzedaży w kraju objętym środkiem, aby ostatecznie wyeksportować własne towary do Unii za pośrednictwem producentów korzystających z indywidualnej stawki celnej niższej od stawki mającej zastosowanie dla towarów tych wytwórców”. Z brzmienia art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego wynika, że – jak przyznaje Komisja w motywie 33 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego – działalność montażowa nie figuruje wyraźnie wśród praktyki, procesu lub prac stanowiących obejście środków, o których mowa w art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Jednakże brak w art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jakiegokolwiek odniesienia do działalności montażowej nie oznacza, jak twierdzi skarżąca, że prawodawca Unii miał zamiar wyłączyć działalność montażową z zakresu stosowania tego artykułu. W istocie, ponieważ wyrażenie „między innymi” zostało wyraźnie użyte w art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, należy stwierdzić, podobnie jak uczyniła to Komisja w motywie 33 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, że artykuł ten zawiera niewyczerpujący wykaz możliwych praktyk obchodzenia środków. Z tego względu ust. 3 akapit drugi tegoż artykułu może obejmować również inne praktyki obchodzenia środków, których nie wymieniono wyraźnie w przedmiotowym artykule, takie jak działalność montażowa. Wykładnię tę potwierdza orzecznictwo, zgodnie z którym art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego zawiera niewyczerpującą listę praktyk, procesów lub prac, o których mowa w akapicie pierwszym tego artykułu i zgodnie z którym różne rodzaje praktyk obchodzenia są tam podane wyłącznie tytułem przykładu, na co wskazuje wyrażenie „między innymi” [zob. podobnie wyrok z dnia 19 kwietnia 2018 r., Asia Leader International (Cambodia)/Komisja,T‑462/15, EU:T:2018:196, pkt 56]. Takiej wykładni, zgodnej z celem leżącym u podstaw art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, jakim jest zapewnienie skuteczności obowiązujących środków antysubsydyjnych (zob. pkt 42 powyżej) nie mogą podważyć pozostałe argumenty przedstawione przez skarżącą. Przede wszystkim, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym podstawowe rozporządzenie antydumpingowe i podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne zostały przyjęte i opublikowane tego samego dnia, w związku z czym brak odniesienia do działalności montażowej w art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego nie może być rozumiany jako zwykłe pominięcie, należy zauważyć, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, różnica między brzmieniem art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego była już obecna w rozporządzeniach antydumpingowych i antysubsydyjnych poprzedzających obecne rozporządzenia, to znaczy odpowiednio w rozporządzeniu Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1) i rozporządzeniu Rady (WE) 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1997, L 288, s. 1). W związku z tym okoliczność, że art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego zostały opracowane i zredagowane w różnym czasie i w różnych kontekstach, może tłumaczyć ich odmienne brzmienie. W każdym razie, jak zauważono w pkt 108 powyżej, wyrażenie „między innymi” zawarte w art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego można interpretować w ten sposób, że „działalność montażowa może być objęta zakresem stosowania tego artykułu, a art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego może być stosowany w przypadku, gdy zostanie udowodnione, że doszło do obejścia środków antysubsydyjnych w drodze takiej działalności, co znajduje ponadto potwierdzenie w motywie 18 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego (zob. pkt 39 powyżej). Następnie, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym wyłączenie działalności montażowej z zakresu stosowania art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jest uzasadnione faktem, że w istocie odmienne rozwiązanie oznaczałoby zastosowanie ceł wyrównawczych do subsydiów, które nie zostały przyznane ani przez kraj pochodzenia, ani przez kraj wywozu, należy podkreślić, że w niniejszej sprawie wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Komisja nie dążyła do skompensowania subsydiów przyznanych przez Maroko, lecz po ustaleniu, że niedoprzędy z włókien szklanych korzystały w Chinach z szeregu subsydiów i że wspomniane niedoprzędy były montowane lub wykańczane w Maroku przez skarżącą w celu produkcji jej własnych materiałów z włókna szklanego, rozszerzyła ona na materiały z włókna szklanego pochodzące z Maroka środki wyrównawcze już stosowane w odniesieniu do materiałów z włókna szklanego pochodzących z Chin. Wreszcie, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym pominięcie działalności montażowej w art. 23 ust. 3 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jest uzasadnione faktem, że bez tego pominięcia nie byłoby możliwe prawidłowe użycie kryteriów części i wartości dodanej, wystarczy stwierdzić, podobnie jak uczyniła to Komisja, że skarżąca nie wyjaśniła ani w swoich pismach, ani na rozprawie, z jakiego powodu subsydia, z których korzystają części w kraju pochodzenia, mogłyby znacznie zmniejszyć ich wartość i sprawić, że kryterium 60 % całkowitej wartości byłoby pozbawione znaczenia. W związku z tym należy stwierdzić, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie ani nie naruszyła art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, włączając do tego przepisu działalność montażową i odwołała się do przesłanek określonych w art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w celu dokonania oceny, czy w niniejszej sprawie miało miejsce obejście obowiązujących środków antysubsydyjnych. Należy zatem oddalić niniejszą część zarzutu bez konieczności orzekania w przedmiocie złożonego przez skarżącą wniosku o zastosowanie środka organizacji postępowania (zob. pkt 101 powyżej). b)   W przedmiocie części drugiej, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie, naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i naruszenia prawa do dobrej administracji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że proces produkcji wdrożony przez skarżącą w Maroku stanowił działalność montażową Skarżąca, podobnie jak popierający ją interwenient, kwestionuje wniosek Komisji zawarty w motywach 76, 77 i 79 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym jej materiały z włókna szklanego są produkowane w Maroku na bazie niedoprzędów z włókien szklanych, które w całości nabywa od swojej spółki dominującej w Chinach, w procesie szycia i tkania, czyli działalności wykończeniowej, która wchodzi w zakres pojęcia działalności montażowej w rozumieniu art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. W tym względzie skarżąca przedstawiła na wstępie wyjaśnienia dotyczące charakteru procesu produkcji i innych działań prowadzonych w Maroku. W szczególności wyjaśniła ona, że materiały z włókna szklanego są produkowane w Maroku w procesie szycia i tkania z niebarwionych niedoprzędów, przy czym niedoprzędy i materiały z włókna szklanego są odrębnymi produktami o różnym składzie, właściwościach i zastosowaniach końcowych, odpowiadającymi dwóm całkowicie różnym branżom przemysłu; że proces produkcji materiałów z włókna szklanego składa się z kilku etapów, które muszą być zaprojektowane i starannie skonstruowane w celu uzyskania właściwości wymaganych w zależności od ich szczególnego zastosowania; że produkcja materiałów z włókna szklanego podlega audytom w zakresie projektowania, certyfikacji produktów, fabryki i sprzętu oraz kontrolom wyrywkowym w celu spełnienia ścisłych wymogów klientów, przy czym materiały z włókna szklanego są w praktyce realizowane na miarę w zależności od wymagań poszczególnych klientów; że produkcja materiałów z włókna szklanego wymaga wyspecjalizowanego sprzętu i wiedzy fachowej oraz specjalistycznego szkolenia wykraczającego poza zwykłą działalność montażową, które są niezbędne ze względu na szczególne zastosowania materiałów z włókna szklanego, i że wykaz poważnych wad, które sprawiają, że materiały z włókna szklanego są niezdatne do użytku przez klientów, świadczy o złożoności ich procesu produkcji. Tak więc zdaniem skarżącej Komisja popełniła błąd, definiując w motywie 79 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego proces produkcji materiałów z włókna szklanego w Maroku i działalność z tym związaną jako działalność wykończeniową, która należy do działalności montażowej w rozumieniu art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Skarżąca uważa, że o ile nie należy mylić tych dwóch pojęć, o tyle wspomniany proces produkcji nie stanowi ani działalności montażowej, ani działalności wykończeniowej. W tym względzie, po pierwsze, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd, utożsamiając pojęcie „działalności montażowej” z pojęciem „działalności wykończeniowej”. Jej zdaniem pojęcia te są różne, ponieważ w podstawowym rozporządzeniu antydumpingowym, gdzie są wymienione, są one oddzielone spójnikiem „lub”, który wskazuje alternatywę. W związku z tym nic nie pozwala na stwierdzenie, że definicja zawarta w art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego ma zastosowanie bez rozróżnienia do działalności montażowej i działalności wykończeniowej. Po drugie, skarżąca twierdzi, że ze względu na to, iż przez „montaż” należy rozumieć „proces polegający na połączeniu części składowych maszyny lub obiektu”, proces produkcji materiałów z włókna szklanego w Maroku i działalność z tym związana wykraczały poza zwykłe połączenie części składowych i nie mogły zatem zostać uznane za działalność montażową. Po trzecie, zdaniem skarżącej, zakładając, że art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego ma zastosowanie do działalności wykończeniowej, Komisja błędnie uznała w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym, że prowadzona przez nią działalność stanowiła działalność wykończeniową, a mianowicie działalność mającą na celu ukończenie czegoś. Podkreśla ona, że nie ogranicza się do ukończenia przetwarzania niedoprzędów w materiały z włókna szklanego. Twierdzi ona, że przeciwnie, tworzy ona z niedoprzędów całkowicie nowy produkt, którego właściwości fizyczne i techniczne, końcowe zastosowania oraz klasy taryfowe są odmienne. W szczególności jej proces produkcji materiałów z włókna szklanego w Maroku można porównać z podobnym, lecz prostszym procesem wytwarzania tkanin bawełnianych z przędzy bawełnianej. Niedoprzędy są bowiem szyte i tkane w taki sam sposób jak przędza bawełniana do produkcji tkanin bawełnianych. W taki sam sposób jak tkaniny te nie są zwykłą „wykończoną” przędzą bawełnianą, materiały z włókna szklanego nie są zwykłymi „wykończonymi” niedoprzędami, lecz są wynikiem złożonego procesu produkcyjnego, który wymaga specjalistycznego sprzętu i wiedzy fachowej. Ponadto zasadniczo odmienny charakter „niedoprzędów” i „materiałów z włókna szklanego” został uznany zarówno przez przemysł Unii we wniosku antydumpingowym złożonym w 2019 r. dotyczącym przywozu materiałów z włókna szklanego z Chin i Egiptu, jak i przez samą Komisję poprzez wprowadzenie środków ochrony handlu względem niedoprzędów i materiałów z włókna szklanego. Komisja, podobnie jak popierający ją interwenient, kwestionuje argumenty skarżącej. W niniejszej sprawie w motywie 76 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, że „[g]łównym surowcem do produkcji materiałów z włókna szklanego [były] niedoprzędy z włókien szklanych”, że „[skarżąca] zakupił[a] 100 % wykorzystanych niedoprzędów z włókien szklanych od powiązanej spółki dominującej w Chinach”, że „[w] przeprowadzonym procesie szycia i tkania, będącym działalnością wykończeniową prowadzoną w Maroku, te niedoprzędy z włókien szklanych zostały przekształcone w materiały z włókna szklanego” oraz że „[w]edług informacji dostarczonych przez [skarżącą] niedoprzędy z włókna szklanego stanowi[ły] niemal 100 % łącznej wartości wszystkich części zmontowanego/wykończonego produktu w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego”. W rezultacie, w motywie 77 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja uznała, że „proces, który odbywa się w Maroku, jest działalnością wykończeniową (działalnością montażową) i że kryterium 60 % ustanowione w art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego – zastosowane przez analogię w świetle brzmienia art. 23 ust. 3 [podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego], jak wyjaśniono w motywie 33 [zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego] – zostało spełnione”. Ponadto w motywie 79 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja wyjaśniła, że „[p]raktykę opisaną w motywie 76 powyżej można scharakteryzować jako działalność wykończeniową, która wchodzi[ła] w zakres pojęcia działalności montażowej w rozumieniu art. 13 [podstawowego rozporządzenia antydumpingowego]”. Co więcej, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego „[p]raktyka, proces lub prace, o których mowa w akapicie trzecim [które mogą stanowić obejście środków], polegają między innymi na: […] d) w okolicznościach wskazanych w ust. 2, montażu części poprzez ich składanie w Unii lub kraju trzecim”. Zgodnie z art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego „[d]ziałalność montażową prowadzoną w Unii lub w państwie trzecim uznaje się za mającą na celu obejście obowiązujących środków, jeżeli […] części stanowią 60 % lub więcej łącznej wartości części zmontowanego produktu, przy czym w żadnym wypadku za obejście środków nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji”. W niniejszej sprawie należy zbadać, czy pojęcie „działalności montażowej” powinno, jak proponują Komisja i popierający ją interwenient, być przedmiotem szerokiej wykładni, która może obejmować działalność wykończeniową, czy też, jak sugeruje skarżąca, wykładni zawężającej, zgodnie z którą ta ostatnia działalność nie wchodzi w zakres pojęcia „działalności montażowej”. W tym względzie należy zauważyć, że – jak podkreśla Komisja – podstawowe rozporządzenie antydumpingowe nie zawiera definicji pojęcia „działalności montażowej” ani pojęcia „działalności wykończeniowej”. Nie precyzuje ono również, czy ta ostatnia działalność jest objęta pojęciem „działalności montażowej”. Otóż, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (zob. podobnie wyrok z dnia 12 września 2019 r., Komisja/Kolachi Raj Industrial,C‑709/17 P, EU:C:2019:717, pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo). Co się tyczy kontekstu, należy zauważyć, że w odróżnieniu od działalności montażowej, działalność wykończeniowa nie należy do praktyki, procesu lub prac wymienionych w art. 13 ust. 1 akapit czwarty podstawowego rozporządzenia antydumpingowego jako mogące stanowić obejście środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit trzeci tego rozporządzenia. Jednakże pojęcie „wykończenia”, które – jak potwierdzono na rozprawie – jest autonomicznym pojęciem właściwym unijnym przepisom dotyczącym przeciwdziałaniu obchodzeniu środków, znajduje się w art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, zgodnie z którym istnienie obejścia jest wykluczone, jeżeli „wartość dodana do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji”. Ponadto należy podkreślić w tym względzie, że żaden inny przepis podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nie odnosi się do działalności wykończeniowej. Tymczasem odniesienie do wykończenia w ramach art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, czyli w ramach części tego przepisu, która precyzuje warunki, w jakich działalność montażowa jest uważana za obejście obowiązujących środków, przemawia za tezą Komisji, zgodnie z którą działalność wykończeniowa wchodzi w zakres stosowania art. 13 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Działalność wykończeniowa może być bowiem interpretowana jako odmiana działalności montażowej. Po pierwsze, wykładnia ta jest zgodna z celem leżącym u podstaw uregulowań Unii w dziedzinie obchodzenia środków, jakim jest zapewnienie skuteczności środków antysubsydyjnych przyjmowanych przez Unię i zapobieganie ich obchodzeniu (zob. pkt 42 powyżej). Po drugie, potwierdza ją okoliczność, że – jak wynika z orzecznictwa Trybunału – prawodawca zamierzał pozostawić instytucjom Unii szeroki zakres uznania w odniesieniu do definicji działalności stanowiącej obchodzenie środków (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 48). Ponadto wykładni tej nie może podważyć teza skarżącej, zgodnie z którą, ponieważ pojęcia „montażu” i „wykończenia” stanowią różne pojęcia, to wymienione w podstawowym rozporządzeniu antydumpingowym i oddzielone spójnikiem „lub”, pojęcie „działalności wykończeniowej” nie może być utożsamiane z pojęciem „działalności montażowej”. O ile bowiem prawdą jest, że oba omawiane pojęcia są różne, co potwierdza użycie spójnika „lub” (zob. podobnie wyrok z dnia 17 maja 2013 r., Trelleborg Industrie i Trelleborg/Komisja, T‑147/09 i T‑148/09, EU:T:2013:259, pkt 83), o tyle nie stoi to jednak na przeszkodzie temu, aby można było uznać pojęcie „wykończenia” za pojęcie, które może być zawarte w pojęciu „montażu”, a tym samym przyznać, że działalność wykończeniowa może wchodzić w zakres działalności montażowej w rozumieniu art. 13 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. Ponadto zgodnie z orzecznictwem istnieje szereg działalności objętych zakresem pojęcia „montażu” (wyrok z dnia 13 grudnia 1989 r., Brother International,C‑26/88, EU:C:1989:637, pkt 20). W związku z tym należy stwierdzić, że art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego ma zastosowanie zarówno do działalności montażowej, jak i do działalności wykończeniowej, przy czym ta ostatnia stanowi odmianę tej pierwszej. Wyjaśniwszy powyższe, należy zbadać, czy w niniejszej sprawie proces szycia i tkania stosowany przez skarżącą w Maroku może zostać zakwalifikowany, jak wskazano w motywach 76, 77 i 79 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, jako „działalność wykończeniowa, która wchodzi w zakres pojęcia działalności montażowej w rozumieniu art. 13 [podstawowego rozporządzenia antydumpingowego]” (zob. pkt 125–127 powyżej). Skarżąca podważa to ustalenie. W tym względzie, jak przypomniano w pkt 122 powyżej, utrzymuje ona, że proces produkcji materiałów z włókna szklanego w Maroku i związane z nim działania wykraczają daleko poza zwykłe połączenie części składowych (lub montaż) i działalność wykończeniową. W szczególności podkreśla ona przede wszystkim, że nie ogranicza się do przetwarzania niedoprzędów w materiały z włókna szklanego, lecz tworzy z niedoprzędów całkowicie nowy produkt, którego właściwości fizyczne i techniczne, końcowe zastosowania oraz klasy taryfowe są odmienne. Następnie twierdzi ona, że materiały z włókna szklanego nie są zwykłymi „wykończonymi” niedoprzędami, lecz są wynikiem złożonego procesu produkcyjnego, składającego się z kilku etapów, który wymaga wyspecjalizowanego sprzętu i wiedzy fachowej oraz specjalistycznego szkolenia. Wreszcie materiały z włókna szklanego, których wykaz poważnych wad sprawiających, że są one niezdatne do użytku, świadczy o złożoności procesu produkcji, są realizowane na miarę, w zależności od wymagań poszczególnych klientów. Na wstępie należy zauważyć, że podstawowe rozporządzenie antydumpingowe nie przewiduje ogólnego kryterium opartego na braku wewnętrznej złożoności procesu, aby działalność montażowa mogła stanowić obejście, o którym mowa w art. 13 ust. 1 akapit trzeci tego rozporządzenia. Okoliczności, w których uznaje się, że działalność montażowa prowadzona w Unii lub w państwie trzecim stanowi obejście obowiązujących środków, opisano w ust. 2 tego artykułu, który odnosi się do wartości procentowej wykorzystywanych części pochodzących z państwa objętego środkami oraz do wartości dodanej tych części w wyniku danej działalności. W związku z tym, jak słusznie podkreśla Komisja, nawet przy założeniu, że zostały one wykazane, wskazane przez skarżącą okoliczności, zgodnie z którymi materiały z włókna szklanego są produktami nowymi, których właściwości fizyczne i techniczne, końcowe zastosowania oraz klasy taryfowe są odmienne, podobnie jak fakt, że materiały z włókna szklanego są wynikiem złożonego procesu produkcyjnego, składającego się z kilku etapów, który wymaga wyspecjalizowanego sprzętu i wiedzy fachowej oraz specjalistycznego szkolenia, nie mają wpływu na kwalifikację procesu produkcji materiałów z włókna szklanego w Maroku jako działalności montażowej lub wykończeniowej. To samo dotyczy okoliczności, że materiały z włókna szklanego są przedmiotem różnych zastosowań w różnych sektorach przemysłu i że istnieje bardzo obszerny wykaz ewentualnych wad, które mogłyby sprawić, że są one niezdatne do użytku przez klientów i że są one realizowane na miarę, w zależności od potrzeb każdego klienta, który ponadto przeprowadza pogłębiony audyt w zakresie projektowania i certyfikacji. W związku z tym Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie ani nie naruszyła art. 13 ust. 1 i 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, analizując działalność skarżącej w Maroku raczej pod kątem pojęcia „wykończenia” niż pojęcia „montażu” oraz gdy uznała ona, że rzeczona działalność stanowiła działalność wykończeniową. Wreszcie argumenty przedstawione przez skarżącą nie pozwalają na stwierdzenie naruszenia prawa do dobrej administracji. W rezultacie należy oddalić niniejszą część zarzutu jako bezzasadną. c)   W przedmiocie części trzeciej, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie, naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego a także naruszenia prawa do dobrej administracji oraz zasad niedyskryminacji i równego traktowania przy ocenie progu wartości dodanej działalności montażowej Na poparcie niniejszej części zarzutu czwartego skarżąca podnosi w istocie trzy zarzuty szczegółowe. W pierwszym zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze opiera się na oczywistych błędach w ocenie i narusza art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ponieważ w ramach oceny progu wartości dodanej do wykorzystanych części w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego dostosowuje ono jej koszty stałe, w szczególności koszty amortyzacji i koszty wynajmu, w zależności od stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych. W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że dostosowanie kosztów stałych w celu odzwierciedlenia wykorzystania mocy produkcyjnych nie jest dozwolone z prawnego punktu widzenia i jest błędne pod względem faktycznym. Z jednej strony skarżąca podnosi, że nie istnieje przepis prawny pozwalający Komisji na dostosowanie kosztów stałych w zależności od stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych. W szczególności jej zdaniem fakt dostosowania kosztów stałych w zależności od wykorzystania mocy produkcyjnych jest niespójny, ponieważ koszty stałe z definicji nie zależą od wyprodukowanych ilości lub od wykorzystanych mocy produkcyjnych. Dostosowanie dokonane przez Komisję jest zatem sprzeczne z utrwaloną definicją księgową „kosztów stałych” i zniekształca obliczenie wartości dodanej. W replice skarżąca kwestionuje również wykładnię pojęcia „wartości dodanej” zaproponowaną przez Komisję, uwzględniając kontekst i cel art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Przede wszystkim podnosi ona, że pojęcie to wpisuje się w kontekst pojęcia „kosztu” produkcji, które występuje w tym samym zdaniu tego przepisu. Jako że to ostatnie pojęcie zostało zdefiniowane w art. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, odniesienie do kosztów w kontekście art. 13 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia oznacza, że pojęcia „wartości dodanej” i „poniesionych kosztów” są identyczne i że dostosowania kosztów poniesionych z tytułu wartości dodanej można dokonać wyłącznie na podstawie art. 2 ust. 5 tegoż rozporządzenia. Tymczasem zdaniem skarżącej artykuł ten nie przewiduje dostosowania, w przypadku gdy koszty są obliczane na podstawie dokumentów księgowych sporządzonych zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości i z odpowiednim uwzględnieniem kosztów związanych z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem, nawet jeśli koszty te wydają się niskie lub wysokie, biorąc pod uwagę rzeczywisty wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych. Ten sam zakaz dotyczy wartości dodanej, która wpisuje się w kontekst kosztów. Z drugiej strony skarżąca utrzymuje, że na płaszczyźnie faktycznej nie było powodu, aby dostosowywać koszty stałe. Uważa ona, że przy zastosowaniu tej metody koszty amortyzacji i wynajmu mogą zostać uwzględnione w całości tylko wówczas, gdy wykorzystuje ona w pełni moce produkcyjne, co w praktyce nigdy nie ma miejsca, oraz gdy koszt amortyzacji jest dostosowany, w zakresie w jakim koszt amortyzacji maszyn do materiałów z włókna szklanego, które nie były eksploatowane przez cały rok 2020, nie może zostać uwzględniony. Dodaje ona, że przedstawione przez Komisję w motywie 84 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego uzasadnienie dostosowania kosztów stałych nie znajduje potwierdzenia w faktach, ponieważ nie twierdziła ona, że jej maszyny były wykorzystywane przez 300 dni. Jej zdaniem maszyny do materiałów z włókna szklanego podlegały amortyzacji dopiero od chwili ich zainstalowania i jedynie przez okres, w którym były wykorzystywane. Skarżąca twierdzi, że koszt amortyzacji, o którym poinformowała Komisję, odzwierciedla zatem faktyczny okres, w którym maszyny do materiałów z włókna szklanego były użytkowane i amortyzowane. W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że nie było powodu, aby wyłączyć koszty wynajmu „zakładu – etap 2” z kosztów wynajmu branych pod uwagę przy obliczaniu wartości dodanej ze względu na to, że ten zakład obejmował [poufne], jedyny produkt wytwarzany przez nią. Uważa ona zatem, że w zakresie, w jakim „zakład – etap 1” i „zakład – etap 2” zostały wykorzystane do produkcji przedmiotowego produktu, nie było żadnego powodu, aby wyłączyć koszty wynajmu „zakładu – etap 2”. Jej zdaniem wszystkie koszty wynajmu przyczyniają się do zwiększenia wartości dodanej produktu końcowego. W trzeciej kolejności skarżąca utrzymuje, że Komisja odrzuciła z błędnych powodów trzy różne metody obliczania wartości dodanej, które zaproponowała. W szczególności odrzucenie pierwszej metody z powodów przedstawionych w motywie 86 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wynika z oczywistego błędu w ocenie. W tym względzie skarżąca wskazuje, że wyjaśniła, dlaczego miesiąc marzec nie został pierwotnie wskazany jako pierwszy miesiąc produkcji. Komisja nie dysponowała zatem dowodami pozwalającymi na podważenie przedstawionych danych. Co się tyczy metody drugiej i trzeciej, skarżąca podnosi, że stopień wykorzystania mocy produkcyjnych [poufne] zastosowany przez Komisję został określony na podstawie jej ogólnych mocy produkcyjnych, z uwzględnieniem wszystkich maszyn do materiałów z włókna szklanego, a w szczególności tych, które nie były gotowe do eksploatacji przez cały rok 2020. W związku z tym jej zdaniem wskaźnik ten jest w rzeczywistości mniej reprezentatywny dla stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych za cały rok 2020. Twierdzi ona zatem, że Komisja nie mogła odrzucić zaproponowanych przez nią rozwiązań ze względu na to, że nie były one reprezentatywne dla stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych za cały 2020 r., nie podważając przy tym swojej własnej metody. W drugim zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że dostosowanie kosztów stałych w celu odzwierciedlenia wykorzystania mocy produkcyjnych poprzez wykorzystanie [poufne] kosztów amortyzacji i wynajmu w odniesieniu do „zakładu – etap 1” jest dyskryminujące. W istocie zarzuca ona Komisji, że dopuściła się dyskryminacji między nią a przemysłem Unii, nie dostosowując kosztów produkcji tego przemysłu przy obliczaniu ceny docelowej w dochodzeniu pierwotnym, mimo że przemysł Unii wykazał niskie wykorzystanie mocy produkcyjnych w okresie objętym dochodzeniem. W trzecim zarzucie szczegółowym skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze narusza jej prawo do dobrej administracji, ponieważ nie bada starannie i bezstronnie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dokonuje dostosowania kosztów bez uwzględnienia wyjaśnień, jakich skarżąca udzieliła w odniesieniu do użytkowania maszyn i kosztów wynajmu. Komisja, podobnie jak popierający ją interwenient, kwestionuje argumenty skarżącej. Niniejsza część zarzutu dotyczy zasadniczo określenia wartości dodanej do części wykorzystanych w trakcie działalności montażowej lub wykończeniowej w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego „w żadnym wypadku za obejście środków nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji”. Przed przystąpieniem do badania trzech zarzutów szczegółowych podniesionych przez skarżącą na poparcie niniejszej części zarzutu należy przypomnieć odpowiednie motywy zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego. 1) W przedmiocie obliczenia wartości dodanej w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym W motywie 80 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja przypomniała, że zdaniem skarżącej jej „koszty wartości dodanej byłyby wyższe od progu 25 %”. Komisja wyjaśniła w tym względzie, że „[d]dwiema głównymi pozycjami kosztów [skarżącej] w obliczeniu wartości dodanej były koszt amortyzacji i koszt wynajmu, które stanowiły część danych finansowych z okresu sprawozdawczego przedstawionych przez [skarżącą] w formularzu wniosku o zwolnienie”. i) W przedmiocie kosztów amortyzacji W odniesieniu do kosztu amortyzacji, jak wynika z motywu 81 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, skarżąca podniosła, że „w [jej] obiektach zainstalowanych było mniej niż dziesięć maszyn do produkcji materiałów z włókna szklanego […] i że każda z tych maszyn była użytkowana przez 300 z 360 dni w 2020 r.”. Tak więc „[o]bliczyła [ona] kwotę amortyzacji za okres sprawozdawczy na podstawie trzech następujących elementów: wartości nabycia, 9,5 % jako wartości procentowej amortyzacji przy uwzględnieniu szacowanego okresu użytkowania, wspomnianych powyżej 300 dni użytkowania z 360 dni łącznie”. Z motywu 82 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wynika, że Komisja zakwestionowała sposób obliczenia przez skarżącą kosztu amortyzacji w celu obliczenia wartości dodanej w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. W tym względzie w motywie 82 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego stwierdzono, co następuje: „Wykorzystanie 300 dni jako elementu do obliczenia kwoty amortyzacji może być dopuszczalne zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości, ale spowodowało zawyżenie obliczonej kwoty amortyzacji w ramach obliczania wartości dodanej przez [skarżącą] z kilku powodów. Po pierwsze, […] wykorzystanie mocy produkcyjnych (rzeczywista produkcja w kg podzielona przez faktyczne moce produkcyjne w kg) maszyn do produkcji materiałów z włókna szklanego było niskie […] w 2020 r. Biorąc pod uwagę małe wykorzystanie mocy produkcyjnych, stwierdzono zatem, że zgłoszone koszty amortyzacji zostały zawyżone. Po drugie, cztery maszyny do produkcji materiałów z włókna szklanego zostały wysłane z Szanghaju do Tangeru dopiero w listopadzie 2019 r. i nie mogły być użytkowane przez 300 dni w 2020 r., biorąc pod uwagę czas transportu między Szanghajem a Tangerem, jak również okres niezbędny do rozładunku, instalacji i przetestowania każdej z tych 4 maszyn. Po trzecie, [skarżąca] stwierdził[a] w formularzu wniosku o zwolnienie, że produkcja rozpoczęła się dopiero w kwietniu 2020 r. Gdyby tak było, całkowity czas użytkowania każdej z zainstalowanych maszyn do produkcji materiałów z włókna szklanego mógłby wynosić najwyżej 270 dni (od kwietnia 2020 r. do grudnia 2020 r.), nawet bez uwzględnienia czasu nieużytkowania spowodowanego przestojami w wyniku niezbędnej konserwacji, dniami wolnymi i urlopami. W związku z tym Komisja uznała, że koszt amortyzacji, który należy uwzględnić przy obliczaniu kosztu wartości dodanej, powinien być znacznie niższy od kosztu amortyzacji obliczonego przez [skarżącą]”. Z motywów 85 i 86 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wynika, że Komisja odrzuciła również zastosowanie któregokolwiek z podanych poniżej trzech wariantów zaproponowanych przez grupę PGTEX, obejmujących: – dostosowanie mocy produkcyjnych w celu odzwierciedlenia tych miesięcy, w których odpowiednie maszyny do produkcji materiałów z włókna szklanego nie działały, – wykorzystanie wyłącznie danych dotyczących kosztów z grudnia 2020 r., tj. miesiąca w okresie objętym dochodzeniem, w którym większość maszyn do produkcji materiałów z włókna szklanego działała, z wyjątkiem maszyny [poufne], – wykorzystanie danych dotyczących kosztów z okresu od lipca do grudnia 2020 r., ponieważ [poufne]. W szczególności w motywie 86 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego zauważono, że: – „[M]arzec 2020 r. nie został wymieniony przez [skarżącą] jako miesiąc produkcji w załączniku 7.2 do pisma z dnia 12 października 2021 r. W dniu 12 października 2021 r. […] po raz pierwszy stwierdził[a ona], że produkcja w marcu 2020 r. miała miejsce, ale tę produkcję w marcu 2020 r. zaksięgowano w danych dotyczących produkcji dopiero w kwietniu 2020 r. Oznacza to, że Komisja nie mogła wykluczyć innych błędów lub opóźnień w księgowaniu miesięcznej produkcji […]. – [W]ykorzystanie danych dotyczących kosztów tylko z grudnia 2020 r. również nie mogłoby zostać zaakceptowane, ponieważ wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych za miesiąc grudzień 2020 r. nie był reprezentatywny dla wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych za cały 2020 r. – [W]ykorzystanie danych dotyczących kosztów za okres od lipca do grudnia 2020 r. także nie mogłoby zostać zaakceptowane z tego samego powodu, o którym mowa w drugim proponowanym wariancie[: w]skaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych w okresie od lipca do grudnia 2020 r. nie był reprezentatywny dla wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych w całym 2020 r.”. W związku z tym Komisja stwierdziła w motywie 86 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, że „wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych w całym 2020 r. jest najbardziej odpowiednim wskaźnikiem do obniżenia w rozsądny sposób w pełni zaksięgowanej stawki amortyzacji w ramach obliczeń wartości dodanej”. ii) W przedmiocie kosztów wynajmu Jeśli chodzi o koszt wynajmu, w motywie 91 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, co następuje: „[Skarżąca] nie przedstawił[a] umów najmu w swojej odpowiedzi w formularzu wniosku o zwolnienie pomimo znacznych kosztów wynajmu poniesionych w 2020 r. W formularzu wniosku o zwolnienie poinformował[a] Komisję, że zainstalował[a] wszystkie maszyny do produkcji materiałów z włókna szklanego w jednym miejscu (zakład – etap 1). Początkowo oświadczył[a], że wynajmował[a] tylko ten jeden zakład, twierdząc, że »ma tylko jeden zakład produkcyjny«, chociaż w formularzu wniosku o zwolnienie znalazło się pytanie o adresy wszystkich zakładów produkcyjnych. Później [skarżąca] dostarczył[a] jednak dwie umowy najmu w [swej] odpowiedzi na pismo w sprawie uzupełnienia braków […], co wskazuje, że wynajmował[a ona] w okresie sprawozdawczym dwa osobne obiekty od dwóch różnych właścicieli. Ponieważ [skarżąca] twierdził[a] wcześniej w formularzu wniosku o zwolnienie, że maszyny do produkcji materiałów z włókna szklanego, które wykorzystywano w 2020 r., zostały zainstalowane tylko w jednym z tych dwóch wynajmowanych zakładów, kwoty wynajmu zapłacone w 2020 r. za drugi zakład (zakład – etap 2) powinny zostać wyłączone z kosztów wynajmu i kosztów wartości dodanej. Ponadto z powodu niskiego wykorzystania mocy produkcyjnych Komisja nie mogła uznać całkowitych kosztów wynajmu zakładu – etap 1 w swoich obliczeniach kosztów wartości dodanej, ponieważ nie był on w pełni wykorzystywany ze względu na fakt, że maszyny do produkcji materiałów z włókna szklanego nie produkowały w pierwszym kwartale 2020 r. i nie były użytkowane z wykorzystaniem pełnych mocy produkcyjnych przez pozostałe kwartały 2020 r. Z powyższych przyczyn Komisja nie uznała całkowitego zgłoszonego kosztu wynajmu”. Przed Komisją grupa PGTEX stwierdziła, że instytucja ta popełniła rażące błędy w ocenie i działała z naruszeniem art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, ponieważ nie wzięła pod uwagę całkowitego kosztu wynajmu (motyw 92 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego). Jednakże, jak wynika z motywu 93 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, „Komisja odrzuciła to twierdzenie na podstawie następujących oświadczeń złożonych przez grupę PGTEX w trakcie dochodzenia”. Wskazano w nim bowiem, że: „Po pierwsze, w odpowiedzi na pismo w sprawie uzupełnienia braków […], grupa PGTEX odniosła się jedynie do zakładu – etap 1 w zakresie [poufne]. Po drugie, w odpowiedzi na pismo w sprawie uzupełnienia braków […] stwierdziła [ona], że wszystkie jej maszyny do produkcji materiałów z włókna szklanego, które działały w 2020 r., znajdowały się w zakładzie – etap 1. W związku z tym Komisja wywnioskowała, że żadna z tych maszyn, które działały w 2020 r., nie znajdowała się w zakładzie – etap 2. Zostało to również potwierdzone innymi oświadczeniami [rzeczonej grupy] w odpowiedzi na pismo w sprawie uzupełnienia braków”. W związku z tym w motywie 94 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, że „[p]o dostosowaniu zgłoszonych kosztów amortyzacji i kosztów wynajmu, biorąc pod uwagę kwestie wyjaśnione powyżej, stwierdzono, że ustalona w ten sposób średnia wartość dodana w okresie sprawozdawczym była niższa niż próg 25 % wyznaczony w art. 13 ust. 2 lit. b) [podstawowego rozporządzenia antydumpingowego]”, a także że „[s]twierdzono, że niektóre inne pozycje kosztów również były zawyżone, ale nie zostały dostosowane, ponieważ takie dostosowania mogłyby doprowadzić jedynie do jeszcze niższego procentu wartości dodanej”. 2) W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego Niniejszy zarzut szczegółowy dotyczy w istocie wstępnej kwestii, w jaki sposób należy ustalić wartość dodaną w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i czy w celu jej ustalenia Komisja powinna uwzględnić koszty takie jak zaksięgowane przez przedsiębiorstwo prowadzące działalność montażową lub wykończeniową, czy też może je dostosować, uwzględniając rzeczywiste moce produkcyjne przedsiębiorstwa. W tym względzie należy przypomnieć, że podstawowe rozporządzenie antydumpingowe nie zawiera żadnej definicji pojęcia „wartości dodanej”. W niniejszej sprawie, o ile strony zgadzają się co do definicji wartości dodanej w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego jako wartości stanowiącej część produktu zrealizowanego w wyniku działalności montażowej lub wykończeniowej, o tyle nie zgadzają się one co do kwestii, czy pojęcie to pokrywa się z pojęciem „poniesionych kosztów”, a nawet „kosztów zaksięgowanych”, czy też różni się od niego. W szczególności, o ile skarżąca uważa, że pojęcia „wartości dodanej” i „poniesionych kosztów” są identyczne oraz że dostosowania kosztów poniesionych z tytułu wartości dodanej można dokonać wyłącznie w oparciu o podstawy, o których mowa w art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, który jednak nie przewiduje jako kryterium dostosowania wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych, o tyle Komisja twierdzi natomiast, że pojęcie „wartości dodanej” różni się od pojęcia „poniesionych kosztów” i że zarówno cel, jak i brzmienie art. 13 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia wymagają, aby koszty stałe, tak jak zostały zaksięgowane, były dostosowywane w celu oszacowania wartości dodanej do wykorzystanych części, zwłaszcza jeżeli wykorzystanie mocy produkcyjnych jest szczególnie niskie. Jak przypomniano w pkt 132 powyżej, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (zob. wyrok z dnia 12 września 2019 r., Komisja/Kolachi Raj Industrial,C‑709/17 P, EU:C:2019:717, pkt 82 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie z art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego wynika, że Komisja powinna ustalić, czy „wartość dodana do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25 % kosztów produkcji”. Tymczasem okoliczność, że termin „koszt” pojawia się w tym samym zdaniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego co wartość dodana, nie wystarcza, aby stwierdzić, że – jak utrzymuje skarżąca – pojęcia „wartości dodanej” i „poniesionych kosztów” są identyczne oraz że koszty produkcji, które należy uwzględnić w celu obliczenia wartości dodanej w rozumieniu tego przepisu, mogą zostać dostosowane jedynie z powodów określonych w art. 2 ust. 5 tego rozporządzenia i wyłącznie na przewidzianych w tym przepisie warunkach. Po pierwsze bowiem, wykładnia zaproponowana przez skarżącą nie wydaje się uwzględniać faktu, że o ile w art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego Unia zamierzała wykonać szczególne zobowiązania zawarte w art. 2.2.1.1 Porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (GATT) (Dz.U. 1994, L 336, s. 103) (zob. podobnie wyrok z dnia 7 lutego 2013 r., Acron/Rada, T‑118/10, niepublikowany, EU:T:2013:67, pkt 66), uregulowania Unii w dziedzinie obchodzenia środków zawarte w art. 13 tego rozporządzenia nie znajdują natomiast oparcia we wspomnianym porozumieniu, w związku z czym należy je uznać za szczególne ramy prawne w prawie Unii. Wykładnia art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w świetle innych przepisów tego rozporządzenia, takich jak art. 2 ust. 5 tego rozporządzenia, który stanowi transpozycję do prawa Unii szczególnych zobowiązań zawartych w Porozumieniu o stosowaniu artykułu VI GATT, powinna zatem znaleźć uzasadnienie inne niż to oparte na samym fakcie, że wyrażenie „koszty produkcji” występuje w tym samym zdaniu co wyrażenie „wartość dodana”. Po drugie, wykładnia zaproponowana przez skarżącą nie jest zgodna z celem leżącym u podstaw uregulowania przeciwdziałającego obchodzeniu środków ustanowionego w art. 23 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, jakim jest zapewnienie skuteczności środków wyrównawczych przyjętych przez Unię i zapobieganie ich obchodzeniu (zob. pkt 42 powyżej). W sytuacji takiej jak sytuacja skarżącej w niniejszej sprawie, w której koszt amortyzacji został obliczony i zaksięgowany na podstawie maksymalnego teoretycznego funkcjonowania wszystkich [poufne] maszyn do materiałów z włókna szklanego przez cały okres sprawozdawczy, czyli rok 2020, podczas gdy w tym okresie w rzeczywistości maszyny do materiałów z włókna szklanego działały wyłącznie w [poufne] ich mocy produkcyjnych, zaksięgowany w ten sposób koszt amortyzacji nie przekłada się bowiem w całości na wartość dodaną do wykorzystanych części. W związku z tym wykluczenie możliwości dostosowania kosztu amortyzacji w celu uwzględnienia niewielkiego wykorzystania mocy produkcyjnych maszyn doprowadziłoby do umożliwienia przedsiębiorstwu zawyżenia kwoty wartości dodanej do wykorzystanych części. Maszyna, która pozostaje nieużywana, generuje bowiem koszty amortyzacji, które są księgowane, ale nie dodają wartości do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia. W związku z tym kontekst i cel art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego wymagają, aby obliczenie wartości dodanej uwzględniało jedynie koszty związane z rzeczywistą produkcją materiałów z włókna szklanego, a nawet jedynie koszty amortyzacji i wynajmu związane z działaniem maszyn rzeczywiście użytkowanych do wykonania części faktycznie wykorzystanych w okresie sprawozdawczym. Wyjaśniwszy powyższe, należy ustalić, czy dostosowanie kosztów amortyzacji i wynajmu, takie jak dokonane w niniejszej sprawie przez Komisję, jest dotknięte oczywistym błędem w ocenie. Jak wyjaśniła skarżąca na rozprawie, zarzuca ona Komisji, że dostosowała koszty amortyzacji i wynajmu, o których poinformowała ją, stosując wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych w wysokości [poufne] w odniesieniu do całego roku 2020. Zdaniem skarżącej, gdyby celem dokonanego przez Komisję dostosowania kosztów amortyzacji i wynajmu było odzwierciedlenie rzeczywistego użytkowania maszyn do materiałów z włókna szklanego, wskaźnik ten nie odpowiadałby temu celowi, ponieważ został on określony na podstawie teoretycznej maksymalnej wydajności wszystkich maszyn do materiałów z włókna szklanego skarżącej, w tym maszyn, które nie były eksploatowane. Skarżąca uważa zatem, że gdyby Komisja chciała dostosować koszty, powinna była wziąć pod uwagę inne metody obliczania kosztów amortyzacji, które przedstawiła, a w szczególności pierwszą z tych metod, w której zaproponowała ona zasadniczo dostosowanie kosztów z uwzględnieniem liczby miesięcy w okresie sprawozdawczym, w trakcie których każda maszyna do materiałów z włókna szklanego rzeczywiście działała. W tym względzie w pierwszej kolejności należy podkreślić, że jak przypomniano w pkt 54 powyżej, zgodnie z orzecznictwem, w dziedzinie wspólnej polityki handlowej, a w szczególności w dziedzinie środków ochrony handlowej instytucje unijne dysponują szerokim zakresem swobodnego uznania ze względu na złożoność sytuacji gospodarczych, politycznych i prawnych, których oceny muszą dokonać. Co się tyczy kontroli sądowej takiej oceny, musi ona ograniczać się do weryfikacji poszanowania zasad proceduralnych, prawidłowości ustaleń okoliczności faktycznych będących podstawą zaskarżonych decyzji, braku oczywistego błędu w ocenie tych okoliczności faktycznych oraz braku nadużycia władzy. W drugiej kolejności, jak wynika z motywu 81 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego (zob. pkt 160 powyżej), koszt amortyzacji, który skarżąca przekazała Komisji, opierał się na teoretycznej maksymalnej wydajności jej maszyn. W tym względzie należy wyjaśnić, że choć w skardze skarżąca twierdzi, iż koszt amortyzacji, który przekazała Komisji, odzwierciedla rzeczywisty okres, w którym maszyny do materiałów z włókna szklanego były użytkowane i amortyzowane, to jednak nie przedstawia ona żadnego dowodu na poparcie tego twierdzenia. Ponadto niektóre dowody zawarte w aktach sprawy przeczą podobnemu twierdzeniu. Po pierwsze, wydaje się ono bowiem mało wiarygodne w świetle ustalenia zawartego w odpowiedzi na pismo dotyczące art. 28, zgodnie z którym skarżąca „nie zarejestrowała liczby dni, w których maszyny do materiałów z włókna szklanego były gotowe do eksploatacji”. Po drugie, twierdzeniu temu zaprzecza sama skarżąca, ponieważ w skardze przyznaje ona, że koszty stałe, które rzeczywiście poniosła ona w 2020 r. w odniesieniu do produkcji materiałów z włókna szklanego „są księgowane na podstawie ogólnie uznanych na szczeblu lokalnym zasad rachunkowości” i że „[Komisja], daleka od zakwestionowania ich, przyznaje, że »wykorzystanie 300 dni jako elementu obliczeń może być dopuszczalne zgodnie z międzynarodowymi standardami rachunkowości«”. W trzeciej kolejności, jak twierdzi Komisja, koszty amortyzacji obliczone na podstawie maksymalnego teoretycznego funkcjonowania wszystkich [poufne] maszyn do materiałów z włókna szklanego w całym okresie sprawozdawczym mogą zostać uznane za wartość dodaną do wykorzystanych części tylko wtedy, gdy maszyny rzeczywiście działały z wykorzystaniem teoretycznej maksymalnej wydajności w całym tym okresie, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie ze względów przedstawionych w motywie 82 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego (zob. pkt 162 powyżej), a w szczególności z uwagi na fakt, że okres ten odpowiadał etapowi uruchomienia zakładu produkcyjnego skarżącej. Uznając zatem, że koszty amortyzacji i wynajmu, przedstawione przez skarżącą, nie mogły odzwierciedlać w wiarygodny sposób wartości dodanej do wykorzystanych części, Komisja dostosowała rzeczone koszty. W tym celu posłużyła się wskaźnikiem wykorzystania mocy produkcyjnych podanym przez skarżącą i niekwestionowanym przez nią (motywy 84 i 86 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego). Tymczasem wbrew temu, co twierdzi skarżąca, i jak słusznie podnosi Komisja, biorąc pod uwagę, że zarówno koszt amortyzacji obliczony przez nią na podstawie teoretycznej maksymalnej wydajności, jak i wykorzystanie mocy produkcyjnych zostały obliczone na podstawie tej samej liczby maszyn do materiałów z włókna szklanego, tak jakby działały one przez cały okres sprawozdawczy, fakt wykorzystania jednego z nich w celu dostosowania drugiego nie stanowi błędu w ustaleniach faktycznych. Ponadto trzy inne metody obliczania wartości dodanej, które skarżąca zaproponowała Komisji, nie pozwoliłyby na lepsze odzwierciedlenie wartości dodanej do wykorzystanych części. W tym względzie wystarczy podkreślić, że w ramach pierwszej metody obliczenia wartości dodanej skarżąca zaproponowała Komisji dostosowanie kosztów amortyzacji, obliczonych na podstawie maksymalnego okresu funkcjonowania wynoszącego dwanaście miesięcy, z uwzględnieniem liczby miesięcy, w których każda maszyna rzeczywiście działała w 2020 r. Tymczasem, aby metoda ta dokładnie odzwierciedlała wartość rzeczywiście dodaną do wykorzystanych części, koszty amortyzacji musiałyby być obliczane na podstawie liczby miesięcy rzeczywistego użytkowania maszyn, a nie dwunastu miesięcy, jak miało to miejsce w obliczeniach zaproponowanych przez skarżącą, co wymaga ponadto znajomości liczby miesięcy rzeczywistego użytkowania tych maszyn. Jednakże z motywu 86 tiret pierwsze zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego oraz z akt sprawy wynika, że produkcja z marca 2020 r. została zaksięgowana przez skarżącą dopiero w jej danych dotyczących produkcji za kwiecień 2020 r. W związku z tym miesięczne dane dotyczące produkcji za kwiecień nie odpowiadają rzeczywistej produkcji w tym miesiącu, ponieważ część produkcji za kwiecień miała w rzeczywistości miejsce w marcu. A zatem ze względu na to, że dostarczone przez skarżącą dane dotyczące miesięcznej produkcji nie pozwalają z całą pewnością ustalić miesięcy rzeczywistego użytkowania maszyn do materiałów z włókna szklanego w okresie sprawozdawczym, Komisja słusznie odrzuciła zaproponowaną przez nią pierwszą metodę obliczania wartości dodanej. W odniesieniu do drugiej metody obliczenia wartości dodanej, w ramach której wykorzystuje się dane dotyczące kosztów z grudnia 2020 r., i trzeciej metody, polegającej na wykorzystaniu danych dotyczących kosztów za okres od lipca do grudnia 2020 r., należy zauważyć, że ponieważ Komisja wyraźnie wskazała, iż dochodzenie dotyczy całego roku kalendarzowego 2020, zdefiniowanego jako okres sprawozdawczy, oparcie się na jednym miesiącu (czyli grudniu) lub okresie sześciu miesięcy (czyli okresie od lipca do grudnia 2020 r.) nie byłoby reprezentatywne dla działalności prowadzonej w ciągu dwunastu miesięcy 2020 r. i nie pozwalałoby na wyeliminowanie różnicy między sposobem obliczania kosztów amortyzacji za jeden lub sześć miesięcy w oparciu o teoretyczną maksymalną wydajność a rzeczywistą wydajnością maszyn, czyli wartością dodaną do wykorzystanych części. Biorąc pod uwagę całość powyższych rozważań, należy stwierdzić, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie ani nie naruszyła art. 13 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego poprzez dostosowanie kosztów amortyzacji obliczonych przez skarżącą z uwzględnieniem wskaźnika wykorzystania rzeczywistych mocy produkcyjnych w okresie sprawozdawczym i poprzez nieuwzględnienie zaproponowanych przez skarżącą trzech innych metod obliczania wartości dodanej. Wniosku tego nie może podważyć argument skarżącej dotyczący tego, że nie było powodu, aby wyłączyć koszty wynajmu „zakładu – etap 2” z kosztów wynajmu rozważanych przy obliczaniu wartości dodanej (zob. pkt 151 powyżej). Należy bowiem zauważyć, że jak wynika z motywu 93 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego (zob. pkt 168 powyżej), wszystkie maszyny do materiałów z włókna szklanego, które działały w 2020 r., znajdowały się w „zakładzie – etap 1” i że, jak skarżąca przyznała na rozprawie, maszyny do materiałów z włókna szklanego zostały zainstalowane w „zakładzie – etap 2” dopiero po 2020 r. Ponadto sama skarżąca przyznaje, że plan „zakład – etap 2” wskazuje na obecność [poufne]. Ponadto na rozprawie Komisja wyjaśniła w tym względzie, a skarżąca temu nie zaprzeczyła, że ta ostatnia nigdy nie twierdziła, iż materiały z włókna szklanego rzeczywiście były [poufne]. W związku z tym Komisja mogła stwierdzić, że w tym „zakładzie – etap 2” nie miała miejsca żadna rzeczywista działalność produkcyjna, tak że związane z nią koszty wynajmu nie przekładały się na wartość dodaną do wykorzystanych części. Ponieważ bowiem takie koszty nie są związane z rzeczywistą produkcją materiałów z włókna szklanego z powodów przedstawionych w pkt 179 powyżej, koszty te nie mogą zostać uwzględnione w ramach obliczania wartości dodanej. Należy zatem stwierdzić, że Komisja nie popełniła oczywistego błędu w ocenie, wyłączając koszty wynajmu „zakładu – etap 2” z kosztów wynajmu uwzględnionych w celu obliczenia wartości dodanej. W rezultacie, w świetle całości powyższych rozważań, należy oddalić niniejszy zarzut szczegółowy. 3) W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego naruszenia zasad proporcjonalności i równego traktowania Skarżąca podnosi zasadniczo, że dostosowanie kosztów stałych dokonane przez Komisję w celu odzwierciedlenia wykorzystania mocy produkcyjnych poprzez wykorzystanie [poufne] kosztów amortyzacji i kosztów wynajmu „zakładu – etap 1” jest dyskryminujące w stosunku do tego, co Komisja uczyniła w dochodzeniu antysubsydyjnym w celu obliczenia marginesu szkody dla przemysłu Unii (zob. pkt 153 powyżej). W tym względzie należy na wstępie zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem poszanowanie zasad równości i niedyskryminacji wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w sposób odmienny, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób identyczny, chyba że jest to obiektywnie uzasadnione (zob. wyrok z dnia 13 grudnia 2007 r., Asda Stores,C‑372/06, EU:C:2007:787, pkt 62 i przytoczone tam orzecznictwo). Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie Komisja dopuściła się dyskryminacji między nią a przemysłem Unii, ponieważ przy obliczaniu marginesu szkody, na podstawie ceny docelowej, w dochodzeniu antysubsydyjnym, nie dostosowała ona jego kosztów produkcji pomimo stwierdzenia niskiego stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych, podczas gdy w ramach zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego dokonała ona takiego dostosowania w celu ustalenia wartości dodanej. W tym względzie należy zauważyć, że uwzględnienie kosztów produkcji w celu obliczenia marginesu szkody przemysłu Unii w wyniku przywozu subsydiowanego oraz uwzględnienie kosztów produkcji w celu obliczenia wartości dodanej do części wykorzystanych w trakcie montażu lub wykończenia w rozumieniu art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w celu ustalenia, czy ma miejsce obejście środków antysubsydyjnych, ma miejsce w różnych kontekstach i służy różnym celom, tak że aby uzasadnić w wystarczający sposób niniejszy zarzut szczegółowy, skarżąca powinna była wyjaśnić, w jaki sposób, uwzględniając te koszty w odmienny sposób, Komisja mogła naruszyć zasady niedyskryminacji i równego traktowania. Jednakże skarżąca – ograniczając się w istocie do stwierdzenia, że nie było żadnego uzasadnienia dla odmiennego traktowania sytuacji przemysłu Unii w dochodzeniu antysubsydyjnym i jej własnej sytuacji w dochodzeniu w sprawie obejścia środków oraz że koszt wymieniony w podstawowym rozporządzeniu antydumpingowym był kosztem, który mógł zostać określony jedynie w sposób jednolity – nie przedstawiła wystarczających wyjaśnień w tym względzie. W związku z tym należy oddalić niniejszy zarzut szczegółowy. 4) W przedmiocie trzeciego zarzutu szczegółowego, dotyczącego naruszenia prawa do dobrej administracji Co się tyczy niniejszego zarzutu szczegółowego, z analizy pozostałych zarzutów szczegółowych w pkt 170–203 powyżej wynika, że wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Komisja starannie i bezstronnie zbadała wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy i dokonała dostosowania kosztów z uwzględnieniem przedstawionych przez nią wyjaśnień dotyczących użytkowania maszyn i kosztów wynajmu. W związku z tym należy oddalić niniejszy zarzut szczegółowy. d)   Wniosek Ponieważ wszystkie zarzuty szczegółowe podniesione przez skarżącą na poparcie niniejszej części zostały oddalone, należy oddalić tę część zarzutu, a tym samym zarzut czwarty w całości. 4.   W przedmiocie zasadności zarzutu piątego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja uznała, że materiały z włókna szklanego wywożone z Maroka do Unii nadal korzystają z subsydiów przyznanych chińskim producentom materiałów z włókna szklanego Skarżąca kwestionuje w istocie twierdzenia Komisji zawarte w motywach 102–105 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, dotyczące oceny czwartej przesłanki niezbędnej w celu wykazania istnienia obejścia środków (zob. pkt 50 powyżej), która zgodnie z art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego wymaga, by „przywożony podobny produkt lub jego części nadal korzysta[ły] z subsydium”. W tym celu w pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze 2020/776 wskazane przez Komisję w motywie 102 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego nie dotyczy subsydiowania niedoprzędów i przędzy dostarczonych jej przez PGTEX China, lecz subsydiowania materiałów z włókna szklanego, czyli innego produktu. Ustalenia dokonane w rozporządzeniu wykonawczym 2020/776 są zatem ważne tylko w zakresie, w jakim dotyczą materiałów z włókna szklanego, a nie w zakresie, w jakim dotyczą niedoprzędów i przędzy. Niemniej jednak nie było „subsydiów”, które mogły jej zostać przekazane przez PGTEX China. W drugiej kolejności skarżąca podnosi, że działalność montażowa nie jest objęta podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym, ponieważ działalność ta nie może prowadzić do subsydium przyznanego przez kraj pochodzenia lub wywozu, z którego nadal korzysta produkt, który miałby być przedmiotem obejścia. Wynika to z faktu, że wszelkie subsydia, które mogłyby zostać skompensowane, powinny być przyznawane przez państwo, w którym odbywa się działalność montażowa (w tym przypadku Królestwo Marokańskie) lub z którego zmontowane produkty są wywożone (w tym przypadku również Królestwo Marokańskie). Kwestia, czy „art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego obejmuje również […] działalność montażową”, jest pozbawiona znaczenia, ponieważ subsydia mogą zostać skompensowane tylko wtedy, gdy zostały przyznane przez kraj pochodzenia lub wywozu. W trzeciej kolejności skarżąca utrzymuje, że żadna podstawa prawna nie pozwala uznać, iż można domniemywać zgodnie z prawem przekazywanie subsydiów między stronami powiązanymi. Zastosowanie w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym sprawozdania Organu Apelacyjnego Światowej Organizacji Handlu (WTO) z dnia 19 stycznia 2004 r. w sprawie, „Stany Zjednoczone –Określenie ostatecznego cła wyrównawczego w odniesieniu do niektórych rodzajów drewna miękkiego z Kanady” (WT/DS 257/AB/R), (zwanego dalej „sprawozdaniem Organu Apelacyjnego WTO”), jest niewłaściwe dla uzasadnienia tego domniemania. Zdaniem skarżącej wspomniane sprawozdanie dotyczy szczególnego przypadku, w którym korzyść wynikająca z subsydium za surowiec zostaje przeniesiona na produkt przetworzony. Sytuacja ta jest całkowicie odmienna od sytuacji materiałów z włókna szklanego, w odniesieniu do których nie ma dowodów na to, że surowiec (czyli niedoprzędy) jest przedmiotem subsydiów. Ponadto zdaniem skarżącej Komisja dokonuje jedynie częściowej analizy sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO, w którym stwierdzono, że „[j]eżeli producenci surowca i producenci produktów przetworzonych prowadzą działalność w warunkach pełnej konkurencji, nie można po prostu domniemywać przekazania korzyści wynikających z subsydium za surowce, z bezpośrednich beneficjentów na rzecz pośrednich beneficjentów niższego szczebla; musi być ono wykazane przez organ prowadzący dochodzenie”. Skarżąca wyjaśnia, że w niniejszej sprawie zakupy, jakich dokonała od PGTEX China, i zakupy przez tę ostatnią od CPIC zostały dokonane na warunkach pełnej konkurencji, jak wyraźnie wykazała. Wreszcie skarżąca podnosi, że twierdzenie, zgodnie z którym PGTEX China „stosowało niższe ceny […] niż wobec innych klientów w okresie objętym dochodzeniem”, nie jest poparte okolicznościami faktycznymi dochodzenia w sprawie obejścia środków. Twierdzenie, zgodnie z którym przekazanie mogło mieć miejsce za pomocą innych środków niż poziom cen surowców, na przykład poprzez pobieranie opłat za zarządzanie, również nie zostało potwierdzone. Twierdzenia Komisji są zatem tylko i wyłącznie teoretyczne. Komisja, podobnie jak popierający ją interwenient, kwestionuje argumenty skarżącej. Na wstępie należy przypomnieć, że w motywach 102–105 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, co następuje: „Jak stwierdzono w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2020/776, ustalono, iż chińscy producenci eksportujący korzystali z szeregu programów subsydiowania przez rząd ChRL oraz władze regionalne i lokalne w Chinach. W tym względzie ustalono, że PGTEX China i CPIC również korzystają z wielu programów subsydiowania, takich jak preferencyjne stopy procentowe pożyczek, programy dotacji i korzyści podatkowe. W trakcie niniejszego dochodzenia nie udostępniono żadnych nowych informacji, które podważałyby wniosek z pierwotnego dochodzenia w sprawie subsydiów, że takie programy subsydiowania już nie obowiązują. Przedsiębiorstwo PGTEX China jest spółką dominującą [skarżącej], przy czym drugi z wymienionych podmiotów zakupił 100 % wykorzystanych niedoprzędów z włókien szklanych od powiązanej spółki dominującej PGTEX China, która z kolei zakupiła je od przedsiębiorstwa CPIC, producenta tych niedoprzędów z włókien szklanych. Można zgodnie z prawem założyć, że subsydia były przekazywane między powiązanymi stronami […], w szczególności gdy powiązane przedsiębiorstwo niższego szczebla montowało produkt końcowy i dokonywało jego wywozu do Unii. W tym przypadku, z uwagi na fakt, że przedsiębiorstwa PGTEX China i [skarżąca] wytwarzają i wywożą materiały z włókna szklanego oraz wykorzystują niedoprzędy z włókien szklanych produkowane przez CPIC, w kwocie przyznanych im subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych należy uwzględnić fakt, że ze względu na łączące ich stosunki przedsiębiorstwa te są w stanie przekazywać te korzyści w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem wywożonego do Unii według własnego uznania”. Komisja stwierdziła zatem w motywie 106 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, że zgodnie z art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego „w odniesieniu do przywożonego produktu podobnego lub jego części nadal korzystano z subsydium”. Ponadto w motywie 107 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja zakwestionowała argumenty przedstawione przez grupę PGTEX, zgodnie z którymi „nie ma dowodów na to, że przywozu materiałów z włókna szklanego z Maroka nadal dotyczyły korzyści z subsydiów przyznawanych chińskim producentom materiałów z włókna szklanego”. W tym względzie w motywie 108 spornego rozporządzenia wykonawczego Komisja stwierdziła, co następuje: „Po pierwsze, nawet jeśli […] dochodzenie antysubsydyjne było przede wszystkim związane z subsydiowaniem materiałów z włókna szklanego, grupa PGTEX w pełni współpracowała podczas tego dochodzenia. W tym względzie […] dochodzenie antysubsydyjne wykazało, że zarówno przedsiębiorstwo CPIC, jak i PGTEX China, które są powiązane [ze skarżącą], otrzymywały subsydia od rządu chińskiego. Po drugie, jak już wspomniano w motywie 33 [zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego], art. 23 ust. 3 [podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego] obejmuje także inne praktyki obchodzenia środków, których nie wymieniono wyraźnie w przedmiotowym artykule, takie jak działalność montażowa. Po trzecie, jak wyjaśniono w motywie 105 [rzeczonego rozporządzenia wykonawczego], można zgodnie z prawem założyć, że subsydia były przekazywane między powiązanymi stronami, w szczególności gdy powiązane przedsiębiorstwo niższego szczebla montowało produkt końcowy i dokonywało jego wywozu do Unii. Ponadto przekazanie powiązanym przedsiębiorstwom może odbywać się na wiele sposobów (np. poprzez pobieranie określonych opłat za zarządzanie) i niekoniecznie ogranicza się do poziomu cen materiału wsadowego stosowanych wobec klientów. W każdym razie porównanie cen niedoprzędów i przędzy z włókien szklanych, na podstawie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wykazało, że przedsiębiorstwo PGTEX China stosowało niższe ceny wobec [skarżącej] niż wobec innych klientów w okresie objętym dochodzeniem”. W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje tę ocenę, podnosząc w istocie trzy zarzuty szczegółowe. W pierwszym zarzucie szczegółowym utrzymuje ona, że rozporządzenie wykonawcze 2020/776 nie dotyczy niedoprzędów z włókien szklanych, lecz materiałów z włókna szklanego, w związku z czym w niniejszej sprawie nie można domniemywać żadnego przekazania subsydiów na rzecz niedoprzędów z włókien szklanych. W drugim zarzucie szczegółowym skarżąca twierdzi, że subsydia mogą być przedmiotem środków wyrównawczych tylko wtedy, gdy subsydia te zostały przyznane przez kraj pochodzenia lub wywozu, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W trzecim zarzucie szczegółowym twierdzi ona, że nie istnieje żadna podstawa prawna pozwalająca uznać, iż można domniemywać zgodnie z prawem przekazanie subsydiów między stronami powiązanymi i że w niniejszej sprawie transakcje z powiązanymi stronami skarżącej w Chinach zostały przeprowadzone w warunkach pełnej konkurencji. W odniesieniu do pierwszego zarzutu szczegółowego należy podkreślić, że skarżąca nie kwestionuje twierdzenia zawartego w motywie 102 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z którym, jak stwierdzono w rozporządzeniu wykonawczym 2020/776, „chińscy producenci eksportujący korzystali z szeregu programów subsydiowania przez rząd ChRL oraz władze regionalne i lokalne w Chinach”, ani twierdzenia, zgodnie z którym „PGTEX China i CPIC również korzystają z wielu programów subsydiowania, takich jak preferencyjne stopy procentowe pożyczek, programy dotacji i korzyści podatkowe”. Skarżąca nie kwestionuje również argumentu Komisji, zgodnie z którym ustalenia rozporządzenia wykonawczego 2020/776 dotyczące subsydiowania materiałów z włókna szklanego zostały wykorzystane w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/328 z dnia 24 lutego 2021 r. nakładającym ostateczne cło wyrównawcze na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 (Dz.U. 2021, L 65, s. 1). Tymczasem w rozporządzeniu tym Komisja stwierdziła w szczególności utrzymywanie subsydiów w odniesieniu do wszystkich producentów eksportujących niedoprzędy z włókien szklanych w Chinach, w tym powiązanych przedsiębiorstw skarżącej w Chinach. Z motywu 43 rozporządzenia wykonawczego 2021/328 wynika bowiem, że „Komisja była […] w stanie uwzględnić ustalenia sformułowane w rozporządzeniu [wykonawczym (UE) 2020/776] w sprawie [materiałów z włókna szklanego] w odniesieniu do korzyści i stwierdzić, że ustalenia te mają zastosowanie do chińskich producentów eksportujących [produkty z włókien szklanych ciągłych] w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym”. W szczególności w tym względzie w motywie 44 tego rozporządzenia wykonawczego Komisja wyjaśniła, że „żadna z objętych dochodzeniem praktyk subsydiowania nie miała bezpośredniego związku z produkcją lub wywozem [materiałów z włókna szklanego], ale były to raczej subsydia, które zapewniały korzyść całemu przedsiębiorstwu lub grupie chińskich przedsiębiorstw produkujących również [produkty z włókien szklanych ciągłych] i „[d]latego też w dochodzeniu dotyczącym [materiałów z włókna szklanego] Komisja w pierwszej kolejności określiła korzyści uzyskane przez producenta eksportującego, a następnie przypisała je do jego całkowitego obrotu w odniesieniu do wszystkich produktów sprzedawanych przez tego producenta eksportującego, w tym [niedoprzędów z włókien szklanych]”. Ponadto w tym względzie należy podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła dowodów mających na celu podważenie twierdzenia Komisji, zgodnie z którym subsydia przyznane przez władze chińskie, których istnienie zostało stwierdzone w rozporządzeniu wykonawczym 2020/776, przyniosły korzyść ogółowi produkcji całej grupy PGTEX, niezależnie od tego, czy są to materiały z włókna szklanego, czy też niedoprzędy z włókien szklanych. W związku z tym skarżąca nie może podnosić, że oceny dokonane przez Komisję w rozporządzeniu wykonawczym 2020/776 są ważne tylko w zakresie, w jakim dotyczą materiałów z włókna szklanego, a nie niedoprzędów z włókien szklanych. Co się tyczy drugiego zarzutu szczegółowego, należy zaznaczyć, że jak stwierdzono w pkt 114 powyżej, w niniejszej sprawie, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Komisja nie zmierza do wyrównania subsydiów przyznanych przez Maroko, lecz do zagwarantowania, że środki wyrównawcze ustanowione w odniesieniu do chińskiego przywozu materiałów z włókna szklanego korzystającego z subsydiów nie będą obchodzone, po ustaleniu, że niedoprzędy z włókien szklanych, czyli surowiec materiałów z włókna szklanego, korzystały w Chinach z szeregu subsydiów i że wspomniane niedoprzędy były montowane lub wykańczane przez skarżącą w Maroku do celów produkcji materiałów z włókna szklanego. W odniesieniu do trzeciego zarzutu szczegółowego należy zauważyć, że w motywie 105 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja uznała, iż „[m]ożna zgodnie z prawem założyć, że subsydia były przekazywane między powiązanymi stronami […], w szczególności gdy powiązane przedsiębiorstwo niższego szczebla montowało produkt końcowy i dokonywało jego wywozu do Unii”. W tym względzie należy przypomnieć, że w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym Komisja opiera omawiane domniemanie prawne w szczególności na pkt 146 sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO. Otóż, jak stwierdził Sąd, z rzeczonego punktu wynika, że organ prowadzący dochodzenie powinien wykazać, że korzyść uzyskana w wyniku wkładu finansowego bezpośrednio przez producentów surowca zostaje przekazana, przynajmniej w części, producentom produktu przetworzonego, będącego przedmiotem dochodzenia, w sytuacji gdy producenci surowca i dalsi przetwórcy prowadzą działalność w warunkach pełnej konkurencji (wyrok z dnia 1 marca 2023 r., Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, T‑480/20, odwołanie w toku, EU:T:2023:90, pkt 56). Komisja wywnioskowała z tego, że w przypadku przedsiębiorstw powiązanych można domniemywać zgodnie z prawem przekazanie subsydiów w szczególności, gdy przedsiębiorstwo niższego szczebla montowało produkt końcowy i dokonywało jego wywozu do Unii. Aby podważyć ten wniosek, skarżąca podnosi w istocie, po pierwsze, że w niniejszej sprawie brak jest dowodu na to, iż surowiec dla materiałów z włókna szklanego, a mianowicie niedoprzędy z włókien szklanych, był przedmiotem subsydiów, wobec czego nie można zgodnie z prawem domniemywać, że takie subsydia zostały przekazane. Po drugie, podnosi ona, że udowodniła, iż jej zakupy od PGTEX China oraz zakupy tej ostatniej od CPIC zostały dokonane w warunkach pełnej konkurencji. Jednakże, po pierwsze, bez zajmowania się kwestią dotyczącą znaczenia sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO, z analizy pierwszego zarzutu szczegółowego wynika, że Komisja wykazała, a skarżąca temu nie zaprzeczyła, iż surowiec wykorzystywany do produkcji materiałów z włókna szklanego był przedmiotem subsydiów (zob. pkt 219–222 powyżej). Po drugie, jak zauważa Komisja, a czemu skarżąca nie zaprzeczyła, z odpowiedzi PGTEX China na pismo poprzedzające kontrolę, załączone do odpowiedzi na skargę wynika, że ceny sprzedaży naliczane względem skarżącej były zawsze niższe od cen naliczanych niezależnym klientom. Ze wspomnianej odpowiedzi wynika bowiem, że „odsprzedaż niedoprzędów i przędzy nie jest główną działalnością PGTEX China, w związku z czym [spółka ta] nie ma zamiaru osiągać korzyści z tej odsprzedaży i nie ma potrzeby ustalania »ceny rynkowej« dla tej odsprzedaży”, a „[w] przypadku odsprzedaży tych surowców na rzecz [skarżącej] PGTEX China dodaje szacunkowe koszty frachtu do cen zakupu od CPIC w celu ustalenia ceny transferowej, ponieważ PGTEX China zajmie się transportem tych surowców do Maroka”, a także że „[w] przypadku odsprzedaży tych surowców niezależnym klientom, jako że chodzi o sprzedaż okazjonalną w ograniczonej ilości, klienci mogli zaakceptować wyższą cenę”. W związku z tym Komisja słusznie oparła się na domniemaniu prawnym, że doszło do przekazania odnośnych subsydiów, aby stwierdzić, że czwarta przesłanka w celu wykazania istnienia obejścia środków została w niniejszej sprawie spełniona. W związku z tym w świetle powyższego skarżąca nie może zarzucać Komisji, że popełniła oczywisty błąd w ocenie lub naruszyła art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, uznawszy, że materiały z włókna szklanego wywożone z Maroka do Unii nadal korzystały z subsydiów przyznanych chińskim producentom materiałów z włókna szklanego. Wobec tego zarzut piąty należy oddalić. C. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia prawa skarżącej do obrony i prawa do dobrej administracji, oczywistych błędów w ocenie oraz naruszenia art. 28 ust. 1 i 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w odniesieniu do wykorzystania dostępnych faktów Niniejszy zarzut dzieli się na dwie części. W ramach pierwszej części skarżąca twierdzi, że stosując w stosunku do niej dostępne fakty, Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, jej prawo do obrony i prawo do dobrej administracji. W ramach drugiej części podnosi ona, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze opiera się na oczywistych błędach w ocenie i narusza art. 28 ust. 1 i 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w odniesieniu do wykorzystania tych faktów. Na poparcie części pierwszej skarżąca podnosi w istocie trzy zarzuty szczegółowe. W pierwszym zarzucie szczegółowym skarżąca twierdzi, że odrzucając bez żadnego wyjaśnienia dowody przedstawione przez nią w odpowiedzi na pismo dotyczące art. 28 i w uwagach do DOU, Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia w odniesieniu do zastosowania dostępnych faktów. W tym względzie podkreśla ona, że mimo odpowiedzi na każdy z punktów wymienionych w motywie 38 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego twierdzenia zawarte w tymże piśmie, w DOU oraz w tym rozporządzeniu wykonawczym pozostały identyczne. Ponadto w replice skarżąca podnosi, że uzasadnienie przedstawione przez Komisję w odpowiedzi na skargę w celu wyjaśnienia podejścia przyjętego w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym zawiera nowe a zatem niedopuszczalne elementy, ponieważ nie znajdują się one w tym rozporządzeniu wykonawczym. W drugim zrzucie szczegółowym skarżąca twierdzi, że nie była w stanie zrozumieć powodów, dla których Komisja postanowiła zastosować dostępne fakty i nie miała możliwości skutecznego przedstawienia uwag w tym przedmiocie, wobec czego zaskarżone rozporządzenie wykonawcze narusza jej prawo do obrony. W trzecim zarzucie szczegółowym skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze narusza prawo do dobrej administracji, wymagające od właściwej instytucji starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Jej zdaniem w tym rozporządzeniu wykonawczym Komisja nie uwzględniła informacji przekazanych w odpowiedzi skarżącej na pismo dotyczące art. 28 i w uwagach skarżącej dotyczących DOU. Na poparcie drugiej części zarzutu skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, uznając w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym, że skarżąca nie dostarczyła „niezbędnych informacji” w rozumieniu art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Po pierwsze, skarżąca zauważa, że przedstawiła wyjaśnienia dotyczące wszystkich żądanych informacji. Po drugie, skarżąca podnosi, że informacji, o których mowa w motywie 38 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, nie można uznać za niezbędne w rozumieniu art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i orzecznictwa. Jej zdaniem informacje te mogły zostać uzyskane przez Komisję innymi środkami i zweryfikowane w drodze zdalnych wizyt i kontroli krzyżowych. Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze narusza art. 28 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja postanowiła zastosować dostępne fakty z tego tylko powodu, że dostarczone przez nią informacje nie były bez zarzutu pod każdym względem. Wyjaśnia ona, że nawet gdyby informacje te należało uznać za niebędące „bez zarzutu pod każdym względem”, nie stanowiłoby to wystarczającego powodu dla tego zastosowania. Dodaje ona, że podejmując decyzję o zastosowaniu art. 28 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, Komisja odrzuciła część przekazanych przez nią danych dotyczących kosztów produkcji i wykorzystała dostępne fakty dotyczące w szczególności daty rozpoczęcia produkcji, podczas gdy w przypadku wątpliwości dotyczących jedynie wiarygodności przekazanych danych powinna była zastosować art. 28 ust. 3 tego rozporządzenia i tym samym zaakceptować te ostatnie dane. Komisja, podobnie jak popierający ją interwenient, uważa, że niniejszy zarzut jest bezskuteczny w całości, a w każdym razie bezzasadny. Na poparcie bezskuteczności zarzutu drugiego Komisja podnosi, że w toku dochodzenia w sprawie obejścia środków wszczęła ona postępowanie na podstawie art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego ze względu na to, że informacje, o których mowa w motywie 38 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, mogły sugerować istnienie przeładunku, lecz biorąc pod uwagę niekompletny i sprzeczny charakter informacji dostarczonych przez skarżącą, ostatecznie wykluczyła możliwość wykazania istnienia takiego przeładunku i skoncentrowała się na udowodnieniu montażu lub wykończenia. Instytucja ta wyjaśnia, że do celów tego dowodu nie wykorzystała ona dostępnych faktów na podstawie art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, z wyjątkiem niektórych danych statystycznych pochodzących z Eurostatu i danych skarżącej, które jednak nie są przez tę ostatnią kwestionowane. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 23 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego na Komisji spoczywa obowiązek wszczęcia dochodzenia na podstawie dowodów, które na pierwszy rzut oka wskazują na praktyki obchodzenia środków. Jeżeli okoliczności ustalone w trakcie tego dochodzenia pozwalają na stwierdzenie istnienia takiego obejścia, Komisja proponuje Radzie rozszerzenie środków antysubsydyjnych (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 31). Niemniej jednak żaden przepis podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego nie przyznaje Komisji w ramach dochodzenia dotyczącego występowania obchodzenia środków uprawnienia pozwalającego zobowiązać producentów lub eksporterów, których dotyczy wniosek, do udziału w dochodzeniu lub do przekazania informacji. Komisja jest zatem uzależniona od dobrowolnej współpracy stron w celu uzyskania niezbędnych informacji (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 32). Z tego powodu prawodawca unijny przewidział w art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, że jeżeli zainteresowana strona odmawia dostępu lub w inny sposób nie zapewnia niezbędnych informacji w terminach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu albo znacznie utrudnia postępowanie, ustalenia tymczasowe lub ostateczne, pozytywne bądź negatywne, mogą zostać dokonane w oparciu o dostępne fakty (zob. podobnie wyrok z dnia 4 września 2014 r., Simon, Evers & Co., C‑21/13, EU:C:2014:2154, pkt 33). Ponadto w orzecznictwie wyjaśniono, że art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego dotyczy wykorzystania przez instytucje faktów dostępnych, a nie faktów przedstawionych przez jedną lub kilka zainteresowanych stron (zob. podobnie wyrok z dnia 30 kwietnia 2015 r., VTZ i in./Rada, T‑432/12, niepublikowany, EU:T:2015:248, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie motyw 38 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego stwierdza, co następuje: „[Zdaniem Komisji] odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, w tym odpowiedź na pismo w sprawie uzupełnienia braków, udzielone przez [skarżącą] i [jej] dwa chińskie przedsiębiorstwa powiązane […] uznano za niewystarczające z następujących powodów: – [skarżąca] nie dostarczył[a] niezbędnych informacji wymaganych w formularzu wniosku o zwolnienie. W szczególności nie dostarczył[a ona] niezbędnych podstawowych dokumentów dotyczących [poufne] transakcji sprzedaży. W związku z tym Komisja nie była w stanie zweryfikować twierdzenia, że [skarżąca] rozpoczęł[a] produkcję dopiero w kwietniu 2020 r.; – [p]onadto, mimo że Komisja zwróciła się o szczegółowe wyjaśnienie brakujących numerów faktur sprzedaży, otrzymano jedynie ogólne wyjaśnienie dotyczące tych brakujących numerów faktur sprzedaży. Oprócz tego Komisja zauważyła różnicę w łącznym obrocie za okres sprawozdawczy podanym w wykazie sprzedaży w porównaniu z obrotem podanym w wymaganym ustawowo sprawozdaniu finansowym za 2020 r. Komisja nie mogła zatem potwierdzić zgłoszonej wielkości sprzedaży eksportowej do Unii. W tym względzie Komisja zauważyła również, że zgłoszona sprzedaż eksportowa była wyższa niż łączny przywóz do Unii z Maroka według statystyk Eurostatu dotyczących przywozu oraz że [skarżąca] był[a] jedynym znanym producentem w Maroku, który dokonywał wywozu do Unii produktu objętego dochodzeniem; – [p]rzekazano także sprzeczne informacje dotyczące rzeczywistego rozpoczęcia produkcji przez [skarżącą]. Informacje dotyczące rzeczywistego rozpoczęcia produkcji w 2020 r. były potrzebne do określenia części poniesionych głównych kosztów (takich jak koszty amortyzacji i koszty wynajmu), które można przypisać produkcji produktu objętego postępowaniem; – [p]onadto w odpowiedzi na pismo w sprawie uzupełnienia braków nie przedstawiono zadowalającego wyjaśnienia przyczyn znacznego wzrostu wielkości produkcji w lipcu 2020 r., która była około [poufne] wyższa niż wielkość produkcji w poprzednim miesiącu, czerwcu 2020 r., pomimo mniej więcej takiego samego poziomu zużycia energii elektrycznej w obu miesiącach; – przedsiębiorstwo PGTEX China nie dostarczyło wymaganych informacji z systemu podatkowego [Golden Tax System (GTS)] dotyczących zakupów od przedsiębiorstwa CPIC i sprzedaży do [skarżącej]”. W rezultacie, jak wynika z motywu 39 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, zgodnie z art. 28 ust. 4 podstawowego rozporządzenia [antysubsydyjnego] w dniu 5 października 2021 r. Komisja poinformowała grupę PGTEX, że niewyczerpujący wykaz elementów opisanych w motywie 38 tego rozporządzenia wykonawczego może prowadzić do zastosowania tego artykułu i wykorzystania dostępnych faktów. Wezwała ona również wspomnianą grupę do przedstawienia uwag na temat możliwego zastosowania tego artykułu. Jak wynika zatem z motywu 41 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, Komisja „przeanalizowała informacje i dokumenty przedstawione przez grupę PGTEX […] pismem z dnia 12 października 2021 r.” oraz „[s]twierdziła, że w odniesieniu do większości elementów poruszonych w jej piśmie z dnia 5 października 2021 r. nie udzielono zadowalających odpowiedzi ani nie przedstawiono przekonującej dokumentacji uzupełniającej”. Z tego względu, jak wynika z motywu 42 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego, „Komisja uznała, że informacje dostarczone przez grupę PGTEX były częściowo niekompletne i sprzeczne, a zatem Komisja nie mogła na nich w pełni polegać”, ale że „dane przedstawione przez [rzeczoną grupę] nie zostały całkowicie pominięte, a Komisja „wykorzystała zarówno dane dotyczące sprzedaży, jak i dane dotyczące kosztów przedstawione przez [tę grupę] jako punkt wyjścia dla swojej analizy”. Ponadto w motywie 43 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja wyjaśniła, że „[z]godnie z art. 28 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 28 ust. 5 [podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego] informacje dostarczone przez grupę PGTEX uzupełniono o dane pochodzące z baz danych takich jak Global Trade Atlas [(GTA)] […] i Eurostat […]. Dane dotyczące przywozu pobrano z Eurostatu, a GTA wykorzystano do określenia wielkości wywozu niedoprzędów z włókien szklanych z [Chin] i Egiptu do Maroka”. Z łącznej analizy motywów 38 i 43 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wynika zatem, że Komisja posłużyła się danymi dotyczącymi przywozu pochodzącymi z Eurostatu i danymi dotyczącymi wielkości wywozu niedoprzędów z włókien szklanych z Chin i Egiptu do Maroka pochodzącymi z bazy danych Global Trade Atlas (GTA) w celu przezwyciężenia ograniczeń wiarygodności informacji przekazanych przez skarżącą w odniesieniu do wielkości sprzedaży eksportowej do Unii, o których mowa w motywie 38 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego. Komisja posłużyła się w szczególności tymi danymi statystycznymi w celu ustalenia, czy w niniejszej sprawie doszło do zmiany struktury handlu. Z motywu 42 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego wynika również, że dane przekazane przez grupę PGTEX nie zostały pominięte oraz że Komisja wykorzystała dane dotyczące sprzedaży i kosztów przedstawione przez tę grupę jako punkt wyjścia swojej analizy (zob. pkt 251 powyżej). W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje dostępnych faktów wykorzystanych przez Komisję w rozumieniu art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. W szczególności w odniesieniu do danych pochodzących z Eurostatu i bazy danych GTA wykorzystanych przez Komisję w celu stwierdzenia zmiany struktury handlu w niniejszym przypadku skarżąca nie przedstawia w swych pismach żadnego argumentu mającego na celu podważenie w wyraźny sposób prawdziwości tych danych. Ogranicza się ona bowiem do twierdzenia, że w motywie 86 zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego Komisja odrzuciła marzec jako chwilę rozpoczęcia produkcji, a w konsekwencji pierwszą z innych metod obliczania kosztów amortyzacji, opierając się właśnie na argumentach przedstawionych w motywie 38 wspomnianego rozporządzenia wykonawczego. Z analizy części trzeciej zarzutu czwartego (zob. pkt 189–191 powyżej) wynika jednak, że Komisja nie odrzuciła pierwszej z innych metod obliczania kosztów amortyzacji, opierając się na dostępnych faktach na podstawie art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, lecz uczyniła to na tej podstawie, że miesięczne dane dotyczące produkcji zaksięgowane przez skarżącą nie zawsze odpowiadały rzeczywistej miesięcznej produkcji i nie mogły zostać uznane za wiarygodne. Ponadto skarżąca zapytana na rozprawie nie przedstawiła innych argumentów mających na celu podważenie dostępnych faktów wykorzystanych przez Komisję na podstawie art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, w związku z czym nie może ona twierdzić, że zastosowanie tego przepisu ma negatywny wpływ na jej sytuację. Należy zatem oddalić zarzut drugi jako bezskuteczny, bez konieczności badania zasadności części zarzutu podniesionych przez skarżącą na jego poparcie. W świetle całości powyższych rozważań skargę należy oddalić w całości. IV. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniem Komisji obciążyć ją własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję. Zgodnie z art. 138 § 3 regulaminu postępowania interwenienci pokrywają własne koszty.   Z powyższych względów SĄD (dziesiąta izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) PGTEX Morocco pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.   3) LM Wind Power A/S i Tech-Fab Europe eV pokrywają własne koszty.   Porchia Jaeger Madise Nihoul Verschuur Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 grudnia 2024 r. Podpisy Spis treści   I. Okoliczności powstania sporu   II. Żądania stron   III. Co do prawa   A. W przedmiocie zarzutu pierwszego   1. Uwagi wstępne   a) W przedmiocie układu stowarzyszeniowego   b) W przedmiocie przepisów Unii w dziedzinie obchodzenia środków antysubsydyjnych   2. W przedmiocie zasadności zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia układu stowarzyszeniowego, naruszenia art. 33 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego oraz nadużycia władzy ze względu na to, że zaskarżone rozporządzenie wykonawcze nakłada cła wyrównawcze na materiały z włókna szklanego, które skarżąca wywozi do Unii, bez uwzględnienia ich preferencyjnego marokańskiego pochodzenia   B. W przedmiocie zarzutów od trzeciego do piątego   1. Uwagi wstępne   2. W przedmiocie zasadności zarzutu trzeciego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja uznała, że nie było racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi, a także naruszenia prawa do dobrej administracji ze względu na to, że Komisja nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich istotnych okoliczności sprawy   a) W przedmiocie oceny braku racjonalnych przyczyn i ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym   b) W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że nie było racjonalnych przyczyn ani ekonomicznego uzasadnienia dla utworzenia zakładu produkcyjnego skarżącej w Maroku, poza nałożonymi cłami wyrównawczymi   c) W przedmiocie części drugiej, dotyczącej naruszenia prawa do dobrej administracji ze względu na to, że Komisja nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich istotnych okoliczności sprawy   3. W przedmiocie zasadności zarzutu czwartego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie, naruszenia prawa do dobrej administracji oraz zasad niedyskryminacji i równego traktowania, a także naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że proces produkcji wdrożony przez skarżącą w Maroku stanowi działalność montażową   a) W przedmiocie części pierwszej, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja zastosowała w drodze analogii pojęcie „działalności montażowej”, o którym mowa w art. 13 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego   b) W przedmiocie części drugiej, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie, naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i naruszenia prawa do dobrej administracji w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że proces produkcji wdrożony przez skarżącą w Maroku stanowił działalność montażową   c) W przedmiocie części trzeciej, dotyczącej oczywistych błędów w ocenie, naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego a także naruszenia prawa do dobrej administracji oraz zasad niedyskryminacji i równego traktowania przy ocenie progu wartości dodanej działalności montażowej   1) W przedmiocie obliczenia wartości dodanej w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym   i) W przedmiocie kosztów amortyzacji   ii) W przedmiocie kosztów wynajmu   2) W przedmiocie pierwszego zarzutu szczegółowego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 13 ust. 2 lit. b) podstawowego rozporządzenia antydumpingowego   3) W przedmiocie drugiego zarzutu szczegółowego, dotyczącego naruszenia zasad proporcjonalności i równego traktowania   4) W przedmiocie trzeciego zarzutu szczegółowego, dotyczącego naruszenia prawa do dobrej administracji   d) Wniosek   4. W przedmiocie zasadności zarzutu piątego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 23 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w zakresie, w jakim Komisja uznała, że materiały z włókna szklanego wywożone z Maroka do Unii nadal korzystają z subsydiów przyznanych chińskim producentom materiałów z włókna szklanego   C. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia prawa skarżącej do obrony i prawa do dobrej administracji, oczywistych błędów w ocenie oraz naruszenia art. 28 ust. 1 i 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w odniesieniu do wykorzystania dostępnych faktów   IV. W przedmiocie kosztów ( *1 ) Język postępowania: angielski. ( ) Utajnione dane poufne.