T-249/15

WYROK SĄDU (czwarta izba) z dnia 11 grudnia 2017 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Znak towarowy powszechnie znany – Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Właściciel znaku towarowego W sprawie T‑249/15 JT, zamieszkały w Paryżu (Francja), reprezentowany przez adwokata A. Menę Valenzuelę, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez E. Zaerę Cuadrado, działającą w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli: Eduardo Carrasco Pirard, zamieszkały w Santiago (Chile), i pozostali uczestnicy postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku ( ), mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2015 r. (sprawa R 354/2014‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony JT, a z drugiej strony E. Carrasco Pirardem i pozostałymi uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku, SĄD (czwarta izba), w składzie: H. Kanninen (sprawozdawca), prezes, J. Schwarcz i C. Iliopoulos, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 3 lipca 2015 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 18 grudnia 2015 r., po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 25 kwietnia 2017 r., wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu W dniu 16 września 2010 r. Eduardo Carrasco Pirard i pozostali uczestnicy postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), których nazwiska wskazano w załączniku (zwani dalej „zgłaszającymi”), dokonali przed EUIPO zgłoszenia znaku towarowego Unii Europejskiej na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)]. Znakiem towarowym, dla którego wystąpiono o rejestrację, jest następujące oznaczenie graficzne: Towary i usługi, dla których wystąpiono o rejestrację, należą do klas 9, 16 i 41 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi: – klasa 9: „urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, do pomiaru wagi, miernicze, sygnalizacyjne, sprawdzające (nadzór), do ratowania życia i do nauczania; aparaty i urządzenia do dostaw, dystrybucji, transformacji, akumulacji, regulacji i kontroli prądu elektrycznego; urządzenia do nagrywania, transmisji lub odtwarzania dźwięku lub obrazów; nośniki informacji (magnetyczne ~), dyski z nagraniami; automatyczne maszyny sprzedające i mechanizmy do aparatów uruchamianych żetonami; kasy rejestrujące, maszyny liczące, przetwarzania informacji (urządzenia do ~) i komputery; gaszenia ognia (urządzenia do ~)”; – klasa 16: „papier, tektura oraz przedmioty wykonane z tych materiałów, niezawarte w innych klasach; materiały drukowane; materiały introligatorskie; fotografie; artykuły papiernicze; materiały przylepne do papieru listowego lub do użytku domowego; sprzęt dla artystów; pędzle malarskie; maszyny do pisania i sprzęt biurowy (z wyjątkiem mebli); materiał instruktażowy i dydaktyczny (z wyjątkiem urządzeń); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (niezawarte w innych klasach); taśmy drukarskie; matryce do druku ręcznego”; – klasa 41: „edukacja; kształcenie; rozrywka; działalność sportowa i kulturalna”. Zgłoszenie unijnego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 181/2010 z dnia 27 września 2010 r. W dniu 27 grudnia 2010 r. skarżący, JT, wniósł na podstawie art. 41 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 46 rozporządzenia nr 2017/1001) sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów i usług, o których mowa w pkt 3 powyżej. Sprzeciw opierał się na następujących wcześniejszych znakach towarowych: – ukazanym poniżej powszechnie znanym w Unii Europejskiej znaku towarowym, w zakresie, w jakim oznacza on usługi „zespołu muzycznego”, należące do klasy 41: – ukazanym poniżej francuskim znaku towarowym zarejestrowanym w dniu 22 czerwca 1998 r. pod nr. 98738516, w zakresie, w jakim oznacza on towary i usługi należące do klas 9, 16 i 41: – ukazanym poniżej międzynarodowym znaku towarowym zarejestrowanym w dniu 24 grudnia 2002 r. pod nr. 801761, w zakresie, w jakim oznacza on towary i usługi należące do klas 9, 16 i 41: W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawy odmowy rejestracji określone w art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 2017/1001]. Decyzją z dnia 2 grudnia 2013 r. Wydział Sprzeciwów, jedynie na podstawie wcześniejszego powszechnie znanego znaku towarowego, częściowo uwzględnił sprzeciw, oddalając zgłoszenie dla „nośników informacji (magnetycznych ~), dysków z nagraniami”, należących do klasy 9, a także dla „rozrywki; działalności sportowej i kulturalnej”, należących do klasy 41. Stwierdził on, iż przedstawione przez skarżącego dokumenty wykazują, że wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy jest powszechnie znany jako nazwa zespołu muzycznego i że jest on stale używany w Unii, a w szczególności w Hiszpanii. Ponadto stwierdził on, po pierwsze, że [usługi] „rozrywki”, należące do klasy 41, są oznaczone kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, oraz po drugie, że „nośniki informacji (magnetyczne ~), dyski z nagraniami”, należące do klasy 9, a także „działalność sportowa i kulturalna”, należąca do klasy 41, oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym są podobne do usług oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym. W konsekwencji, przy uwzględnieniu identyczności kolidujących ze sobą oznaczeń i identyczności lub podobieństwa wyżej wspomnianych towarów i usług, Wydział Sprzeciwów stwierdził istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku znaków towarowych oznaczających owe towary i usługi. W dniu 29 stycznia 2014 r. zgłaszający – działając na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 66–71 rozporządzenia 2017/1001) – wnieśli do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów. Decyzją z dnia 13 marca 2015 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Druga Izba Odwoławcza EUIPO uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów i oddaliła sprzeciw w całości. Uściśliła ona, że sprzeciw zostanie rozpatrzony jedynie na podstawie wcześniejszego powszechnie znanego znaku towarowego, ponieważ prawo do francuskiego znaku towarowego zarejestrowanego pod nr. 98738516 zostało unieważnione, podobnie jak następnie prawo do międzynarodowego znaku towarowego zarejestrowanego pod nr. 801761. Co więcej, Izba Odwoławcza stwierdziła, że nie tylko skarżący nie przedstawił dowodu, iż jest „faktycznym właścicielem” wcześniejszego powszechnie znanego znaku towarowego, lecz ponadto własności tego znaku towarowego dochodzą także zgłaszający. Izba Odwoławcza dodała, że w rozporządzeniu nr 207/2009 nie przyznano jej właściwości do określenia statusu właściciela wcześniejszego powszechnie znanego niezarejestrowanego znaku towarowego, ponieważ kwestia ta jest objęta właściwością odpowiedniego sądu krajowego. Przebieg postępowania i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 15 maja 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 29 października 2015 r. prezes Sądu przyznał skarżącemu pomoc prawną. Pismem z dnia 6 sierpnia 2015 r. Sąd przypomniał skarżącemu, że przyznano mu anonimowość w ramach postępowania o przyznanie pomocy prawnej i skierował do niego zapytanie, czy wnosi o utrzymanie anonimowości w ramach sporu głównego. Po udzieleniu zgody przez skarżącego prezes czwartej izby Sądu w dniu 28 sierpnia 2015 r. postanowił przyznać mu anonimowość w niniejszej sprawie. Skarżący wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego dla towarów i usług należących do klas 9 i 41. EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Co do prawa Argumenty stron Na poparcie skargi skarżący podnosi jedyny zarzut, dotyczący błędu w wykładni i stosowaniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] w związku z art. 6 bis ust. 1 konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883, ze zmianami (zwanej dalej „konwencją paryską”). W pierwszej kolejności skarżący podnosi, iż z art. 8 ust. 2 lit. c) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 wynika, że aby można było wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego, powinny być spełnione dwie przesłanki, a mianowicie, po pierwsze, znak towarowy, na którym oparto sprzeciw, powinien być powszechnie znany na właściwym terytorium w chwili dokonania zgłoszenia znaku towarowego, oraz po drugie, powinno istnieć prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odczuciu odbiorców na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony ze względu na identyczność lub podobieństwo dwóch znaków towarowych i ze względu na identyczność lub podobieństwo towarów lub usług oznaczonych tymi dwoma znakami towarowymi. Zdaniem skarżącego te dwie przesłanki są zaś spełnione w niniejszym wypadku. Co więcej, skarżący przywołuje decyzję Oficina Española de Patentes y Marcas (hiszpańskiego urzędu patentowego i znaków towarowych), który odmówił mu rejestracji krajowego znaku towarowego QUILAPAYÚN, decyzję Instituto nacional de propiedad industrial (INAPI, krajowego instytutu własności przemysłowej, Chile), a także zaświadczenie Sociedad chilena del derecho de autor (SCD, chilijskiego stowarzyszenia praw autorskich) na poparcie argumentu, zgodnie z którym zgłoszony znak towarowy nie może być zarejestrowany na rzecz zgłaszających, ze względu na to, iż oznaczenie QUILAPAYÚN jest związane ze wspólnotą osób, do której należą zarówno on, jak i zgłaszający. W konsekwencji skarżący twierdzi, że Wydział Sprzeciwów dokonał prawidłowej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 2 lit. c) tego rozporządzenia i art. 6 bis konwencji paryskiej, odmawiając rejestracji zgłoszonego znaku towarowego jedynie na rzecz zgłaszających ze względu na to, że istnieje wcześniejszy znak towarowy, powszechnie znany w Unii, a w szczególności w Hiszpanii, którego właścicielem jest skarżący. W tym względzie skarżący wskazuje, że jedynie on utrzymał stałe relacje handlowe, gospodarcze i artystyczne z użyciem oznaczenia QUILAPAYÚN. Skarżący dodaje, że znak towarowy QUILAPAYÚN został zarejestrowany we Francji w 1998 r., przed unieważnieniem prawa do znaku w 2003 r. przez sądy francuskie. W tym względzie skarżący twierdzi, że sądy francuskie popełniły poważny błąd w ocenie, unieważniając prawo do krajowego znaku towarowego, i że orzeczenie to w każdym wypadku dotyczy wyłącznie terytorium Francji. Skarżący wskazuje także, że w 2002 r. dokonał zgłoszenia znaku towarowego QUILAPAYÚN w Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) i że rejestracja ta była ważna do dnia 24 grudnia 2012 r., a zgłaszający nie wnieśli wobec niej sprzeciwu. Rejestracje znaków towarowych QUILAPAYÚN we Francji i w WIPO wykazują związany z ochroną oznaczenia QUILAPAYÚN zamiar skarżącego przed założeniem przez zgłaszających nowego zespołu muzycznego w 2003 r. W zakresie, w jakim zdaniem skarżącego nie istnieją uregulowania dotyczące współwłasności znaku towarowego lub nazwy, a także mając na względzie fakt, że zespół muzyczny kierowany przez skarżącego – po opuszczeniu zespołu przez zgłaszających – nadal występował pod nazwą Quilapayún, zgłaszający, którzy założyli nowy zespół muzyczny w 2003 r., w szczególności na podstawie „umowy honorowej” nie powinni używać oznaczenia QUILAPAYÚN, aby uniknąć wprowadzenia w błąd odbiorców i mediów. Ponadto skarżący podnosi, że przed założeniem nowego zespołu w 2003 r. zgłaszający zajmowali się bardzo odległymi od muzyki obowiązkami, zamieszkiwali w różnych miejscach na świecie, gromadzili się zasadniczo w okresie wakacyjnym w celu przeprowadzenia pojedynczych koncertów – korzystając z zagwarantowanej publiczności uczestniczącej w innych wydarzeniach artystycznych – we wszelkich możliwych składach, w tym wraz z dziećmi, i nie stworzyli żadnego istotnego utworu pod nazwą Quilapayún. Natomiast co się tyczy skarżącego, poza wyłącznymi relacjami z wytwórnią muzyczną działającą pod nazwą Quilapayún i relacjami handlowymi, gospodarczymi i artystycznymi utrzymywanymi z wykorzystaniem oznaczenia QUILAPAYÚN, szereg przedstawionych wycinków prasowych wykazuje stałe używanie wcześniejszego znaku towarowego, przynajmniej w Hiszpanii, i to w sposób powszechnie znany. Skarżący jest jedynym członkiem zespołu, który przemierzył świat, zasadniczo Europę i Chili, w ciągu ponad 40 lat i stale pod nazwą Quilapayún. W latach 1988–2003 wydał on także trzy płyty i dwa zbiory, które zostały bardzo dobrze przyjęte przez publiczność i krytyków. We wszystkich tych latach zgłaszający nie byli członkami zespołu. EUIPO wskazuje przede wszystkim, że skarżący nie kwestionuje zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że wcześniejsze, francuski i międzynarodowy, znaki towarowe nie mogą stanowić podstawy sprzeciwu. Następnie EUIPO twierdzi, że przesłanki niezbędne dla wniesienia sprzeciwu nie ograniczają się do przesłanek określonych w art. 8 rozporządzenia nr 207/2009. Wnoszący sprzeciw powinien także spełnić przesłanki określone w zasadzie 19 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1) [obecnie art. 7 ust. 2 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430 z dnia 18 maja 2017 r. uzupełniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 i (WE) nr 216/96 (Dz.U. 2017, L 205, s. 1)], a także w art. 41 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 46 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001], zgodnie z którymi wnoszący sprzeciw powinien przedstawić dowody uzasadniające sprzeciw. W konsekwencji wnoszący sprzeciw powinien nie tylko wykazać powszechną znajomość wcześniejszego znaku towarowego, lecz także swój status właściciela tego znaku towarowego. Co więcej, EUIPO stwierdza, że powszechna znajomość wcześniejszego znaku towarowego nie jest kwestionowana przez zgłaszających. EUIPO twierdzi także, że argumenty skarżącego mające na celu wykazanie, iż jest on właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, koncentrują się na powszechnej znajomości znaku towarowego poprzez odniesienie do decyzji krajowych urzędów znaków towarowych i orzeczeń krajowych sądów, do relacji handlowych, gospodarczych i artystycznych, jakie skarżący utrzymuje w celu zachowania oznaczenia QUILAPAYÚN, i do rejestracji dokonanych w celu ochrony tego oznaczenia. EUIPO podnosi, że ani skarżący, ani zgłaszający nie są wyłącznymi właścicielami oznaczenia QUILAPAYÚN. Zarówno orzeczenia urzędów i sądów, jak i przywołane przez skarżącego orzecznictwo wykazują – przeciwnie – że skarżący nie może powoływać się na jakiekolwiek wyłączne prawo do wcześniejszego znaku towarowego. Na rozprawie, w odpowiedzi na pytanie Sądu, EUIPO stwierdziło, że kwestia współwłasności wcześniejszego znaku towarowego nie została przed EUIPO podniesiona i że jest zbyt późno, aby podnieść ją po raz pierwszy przed Sądem. Przedstawione przez skarżącego dokumenty nie wykazują istnienia zgody zgłaszających na to, aby nabył on status wyłącznego właściciela wcześniejszego znaku towarowego. Relacje handlowe, gospodarcze i artystyczne, jakie skarżący utrzymywał, aby zachować ciągłość używania wcześniejszego znaku towarowego, nie wykazują jako takie, iż posiada on status wyłącznego właściciela tego znaku towarowego. Wszystkie zarejestrowane prawa do znaków towarowych odpowiadających oznaczeniu QUILAPAYÚN zostały unieważnione, oddalono również zgłoszenia dotyczące tego oznaczenia. Według EUIPO słusznie zatem Izba Odwoławcza oddaliła sprzeciw jako bezzasadny, zgodnie z zasadą 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 8 ust. 1 i art. 7 rozporządzenia delegowanego 2017/1430). Wreszcie EUIPO dodaje, iż ze względu na to, że zgłaszający mogą używać znaku towarowego, nie mając jednakże prawa do zarejestrowania go, wszelki argument dotyczący wspólnego używania znaku towarowego jest pozbawiony istotności. Zdaniem EUIPO jedyną kwestią, jaką powinna była rozstrzygnąć Izba Odwoławcza, jest kwestia, czy skarżący jest właścicielem wyłącznych praw do wcześniejszego znaku towarowego umożliwiających mu wniesienie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. W wypadku gdyby udzielono odpowiedzi przeczącej, sprzeciw podlegałby jedynie oddaleniu, co nie przesądza jednak o ważności rejestracji zgłoszonego znaku towarowego przez zgłaszających. Zdaniem EUIPO jedynie sąd może rozstrzygnąć kwestię związaną ze statusem właściciela i prawem do dochodzenia rejestracji unijnego znaku towarowego. W zakresie zaś, w jakim w art. 101 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie w art. 129 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001) nie przewidziano powództwa o ustalenie statusu właściciela znaku towarowego, zastosowanie ma prawo krajowe. Ocena Sądu Artykuł 8 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009 stanowi: „1.   W wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: a) jest on identyczny z wcześniejszym znakiem towarowym, a towary lub usługi, dla których wnioskuje się o rejestrację, są identyczne z towarami lub usługami, dla których wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; b) z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”. Zgodnie z art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 „wcześniejsze znaki towarowe” zdefiniowano w szczególności jako znaki, które w dniu dokonania zgłoszenia unijnego znaku towarowego, lub odpowiednio w dniu zastrzeżenia pierwszeństwa dla zgłoszenia unijnego znaku towarowego, są powszechnie znane w państwie członkowskim, w znaczeniu, w jakim wyrażenie „powszechnie znane” jest używane w art. 6 bis konwencji paryskiej. Artykuł 41 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 stanowi, że w wypadku określonym w art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia sprzeciw wobec rejestracji unijnego znaku towarowego może być wniesiony „przez właścicieli wcześniejszych znaków towarowych określonych w art. 8 ust. 2”. Zasada 19 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 stanowi: „[S]trona wnosząca sprzeciw przedkłada […] dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony jej wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa oraz dowód jej uprawnienia do wniesienia tego sprzeciwu. W szczególności strona wnosząca sprzeciw przedstawia następujące dowody: […] b) jeżeli sprzeciw jest oparty na znaku powszechnie znanym w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia [nr 207/2009] – dowód potwierdzający, że jest on powszechnie znany na danym terytorium”. Zgodnie z zasadą 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 jeżeli strona wnosząca sprzeciw nie przedstawi dowodu na istnienie, ważność i zakres ochrony jej wcześniejszego znaku lub wcześniejszego prawa, jak również swojego uprawnienia do wniesienia sprzeciwu, sprzeciw jest odrzucany jako bezzasadny. Z przepisów przywołanych w pkt 33–37 powyżej wynika, że aby wnieść sprzeciw w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 na podstawie powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) wspomnianego rozporządzenia, wnoszący sprzeciw powinien wykazać, że znak towarowy jest powszechnie znany w państwie członkowskim w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej oraz że jest on jego właścicielem. W niniejszym wypadku skarżący wniósł sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, opierając się na trzech wcześniejszych znakach towarowych (zob. pkt 6 powyżej). Wydział Sprzeciwów i Izba Odwoławcza rozpatrzyły sprzeciw jedynie w zakresie, w jakim opiera się on na niezarejestrowanym powszechnie znanym znaku towarowym, co nie jest kwestionowane przez strony i co należy zatwierdzić, mając na względzie unieważnienie prawa do francuskiego znaku towarowego i w konsekwencji cofnięcie skutków prawnych międzynarodowego znaku towarowego. Co się tyczy przesłanki dotyczącej powszechnej znajomości wcześniejszego znaku towarowego, Izba Odwoławcza przypomniała ocenę Wydziału Sprzeciwów, zgodnie z którą wcześniejszy znak towarowy jest powszechnie znany w Unii, a w szczególności w Hiszpanii, co nie jest kwestionowane przez zgłaszających. Przeprowadzona przez Izbę Odwoławczą analiza dotyczyła wyłącznie kwestii, czy skarżący jest właścicielem wcześniejszego znaku towarowego i czy może zatem wnieść sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. Izba Odwoławcza stwierdziła, że skarżący nie przedstawił dowodu, iż jest „faktycznym” właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, tym bardziej że również zgłaszający dochodzą statusu właściciela tego znaku towarowego. Reasumując – Izba Odwoławcza zarzuca skarżącemu brak wykazania, iż jest on „wyłącznym” właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, co potwierdziło EUIPO w odpowiedzi na skargę i na rozprawie. W tym względzie należy przede wszystkim przypomnieć, że przedstawienie dowodu własności niezarejestrowanego znaku towarowego, tak jak wcześniejszego znaku towarowego w niniejszym wypadku, jest związane ze szczególnymi przesłankami. Z założenia skarżący nie może przedstawić zaświadczenia o dokonaniu zgłoszenia znaku towarowego, na którym oparto sprzeciw, aby wykazać, iż jest właścicielem tego znaku. Powinien on wykazać, że poprzez używanie wcześniejszego niezarejestrowanego znaku towarowego nabył do niego prawa [zob. podobnie wyrok z dnia 18 stycznia 2012 r., Tilda Riceland Private/OHIM – Siam Grains (BASmALI), T‑304/09, EU:T:2012:13, pkt 17]. Ponadto, w nawiązaniu do pytania Sądu zadanego na rozprawie, skarżący podnosi, że reguły dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu nie przewidują konieczności wykazania własności wcześniejszego powszechnie znanego znaku towarowego poprzez przedstawienie urzędowego dokumentu, z którego wynikałoby, iż dana osoba jest właścicielem tego znaku towarowego, ponieważ taki znak towarowy nie został zarejestrowany. Natomiast twierdzi on, że przedstawił dowody używania przez siebie wcześniejszego powszechnie znanego znaku towarowego, w związku z czym można ustalić istnienie związku między nim a wspomnianym znakiem towarowym. Należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza nie rozpatrzyła tych dowodów używania wcześniejszego znaku towarowego przez skarżącego. Ograniczyła się ona do stwierdzenia, że skarżący nie przedstawił dowodu, iż jest właścicielem znaku, i że ponadto własności tego znaku dochodzą także zgłaszający. A zatem w ocenie Izby Odwoławczej w zakresie, w jakim skarżący nie może wykazać, iż jest wyłącznym właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, przy uwzględnieniu przedstawionych dowodów i faktu, że zgłaszający także dochodzą własności znaku, skarżący nie jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009. Jednakże z żadnego z przepisów wskazanych w pkt 33–37 powyżej nie wynika, że wnoszący sprzeciw na mocy art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 powinien wykazać, iż jest „wyłącznym” właścicielem wcześniejszego niezarejestrowanego powszechnie znanego znaku towarowego, na którym opiera sprzeciw. Z art. 41 rozporządzenia nr 207/2009, zasady 19 ust. 2 i zasady 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 można wywieść, iż wnoszący sprzeciw powinien wykazać, że nabył wystarczające prawa do wcześniejszego niezarejestrowanego powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, aby można było uznać go za właściciela tego znaku towarowego, co nie wymaga wykazania wyłącznej własności znaku. Zasada 15 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 2 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2017/1430) stanowi ponadto, że „[j]eśli wcześniejszy znak i/lub wcześniejsze prawo ma więcej niż jednego właściciela (jest współwłasnością), sprzeciw może wnieść każdy z nich”, co – jak potwierdziło EUIPO na rozprawie – umożliwia każdemu ze współwłaścicieli wcześniejszego znaku towarowego wniesienie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. W tym względzie należy wskazać, że gdyby wymagano wyłącznej własności wcześniejszego znaku towarowego, ani skarżący, ani zgłaszający nie mogliby sprzeciwić się rejestracji oznaczenia QUILAPAYÚN przez osobę trzecią, chyba że łącznie wnieśliby sprzeciw wobec takiego zgłoszenia, ponieważ wszyscy dochodzą własności tego oznaczenia. Nabycie przez skarżącego praw do wcześniejszego niezarejestrowanego znaku towarowego umożliwiłoby mu zaś wniesienie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego, niezależnie od kwestii, czy inne osoby, w tym zgłaszający, także nabyły prawa do tego znaku ze względu na używanie go także przez nie. Należy zatem stwierdzić, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, wymagając od skarżącego wykazania, iż jest wyłącznym właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, i nie badając, czy wystarczające jest, iż jest on współwłaścicielem tego znaku. Powyższego stwierdzenia nie podważa argument EUIPO, zgodnie z którym skarżący po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem podniósł, iż jest współwłaścicielem wcześniejszego znaku towarowego. Należy przypomnieć, że Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw skarżącego bez rozpatrywania kwestii własności wcześniejszego znaku towarowego. Ponadto ze względu na to, że decyzja Wydziału Sprzeciwów jest dla niego korzystna, skarżący nie wniósł odwołania od tej decyzji. Jest prawdą, że – jak wskazało EUIPO na rozprawie – w odwołaniu wniesionym przez zgłaszających od decyzji Wydziału Sprzeciwów do Izby Odwoławczej zgłaszający kwestionowali status właściciela wcześniejszego znaku towarowego skarżącego. Jednakże o ile jest prawdą, że w uwagach przedstawionych w odpowiedzi przed Izbą Odwoławczą skarżący nie powołał się na zasadę 15 rozporządzenia nr 2868/95, o tyle nie wykluczył on, iż wcześniejszy znak towarowy może mieć wielu właścicieli. W tym względzie wskazał on, że wobec braku wyraźnego orzeczenia dotyczącego „współwłasności znaku towarowego” dwa zespoły muzyczne powstały równolegle, a każdy z nich dochodzi oznaczenia QUILAPAYÚN. W tych okolicznościach EUIPO nie może twierdzić, że pojęcie współwłasności zostało powołane po raz pierwszy przed Sądem (zob. podobnie wyrok z dnia 6 kwietnia 2017 r., Nanu-Nana Joachim Hoepp/EUIPO – Fink (NANA FINK), T‑39/16, EU:T:2017:263, pkt 16, 25). Z powyższego wynika, że należy uwzględnić jedyny zarzut i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji. Ponadto, co się tyczy przedstawionego przez skarżącego żądania dotyczącego odrzucenia przez Sąd zgłoszenia znaku towarowego dla towarów i usług należących do klas 9 i 41, należy przypomnieć, że przyznana Sądowi na mocy art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 72 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) kompetencja o charakterze reformatoryjnym nie skutkuje przyznaniem mu uprawnienia do dokonania oceny, w przedmiocie której izba odwoławcza nie przedstawiła jeszcze swojego stanowiska. Wykonanie kompetencji o charakterze reformatoryjnym powinno w konsekwencji ograniczyć się zasadniczo do sytuacji, w których Sąd, po przeprowadzeniu kontroli oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, jest w stanie określić na podstawie elementów stanu faktycznego i prawnego, jakie zostały ustalone, decyzję, jaką powinna była wydać izba odwoławcza (wyrok z dnia 5 lipca 2011 r., Edwin/OHIM, C‑263/09 P, EU:C:2011:452, pkt 72). W tym względzie należy wskazać, że Izba Odwoławcza oparła zaskarżoną decyzję jedynie na fakcie, że skarżący nie wykazał, iż jest wyłącznym właścicielem wcześniejszego znaku towarowego, bez rozpatrzenia, czy wystarczające jest, iż jest on współwłaścicielem znaku. W tych okolicznościach do Sądu nie należy w niniejszym wypadku rozpatrzenie argumentacji dotyczącej nabycia przez skarżącego praw do wcześniejszego niezarejestrowanego znaku towarowego. Należy zatem oddalić przedstawione przez skarżącego i oparte na powyższej argumentacji żądanie zmiany zaskarżonej decyzji. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. W niniejszym wypadku skarżący, który wygrał sprawę, nie przedstawił żądania w przedmiocie kosztów. Należy więc postanowić, że każda ze stron pokryje własne koszty.   Z powyższych względów SĄD (czwarta izba) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 marca 2015 r. (sprawa R 354/2014‑2).   2) Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.   3) Każda ze stron pokrywa własne koszty.   Kanninen Schwarcz Iliopoulos Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 11 grudnia 2017 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: hiszpański. ( ) Wykaz pozostałych uczestników postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO załączono jedynie do wersji przekazanej stronom.