T-251/25

POSTANOWIENIE SĄDU (dziewiąta izba) z dnia 19 marca 2026 r.(*) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja, która wygasła – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna W sprawie T‑251/25 Grzegorz Mordalski, zamieszkały w Działoszynie (Polska), którego reprezentowała A. Korbela, radca prawny, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentował J. Ivanauskas, w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO była Anita Food, SA, z siedzibą w Limie (Peru), SĄD (dziewiąta izba), w składzie: S. Kingston, prezeska, A. Marcoulli (sprawozdawczyni) i J. Hettne, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, wydaje następujące Postanowienie 1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący, Grzegorz Mordalski, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 5 lutego 2025 r. (sprawa R 1567/2024‑4) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu 2        W dniu 18 lutego 2009 r. druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, Anita Food, SA, dokonała w EUIPO zgłoszenia do rejestracji unijnego znaku towarowego dla następującego oznaczenia graficznego: 3        Sporny znak towarowy został zarejestrowany w dniu 27 stycznia 2010 r., a wobec braku przedłużenia jego rejestracja wygasła w dniu 18 lutego 2019 r. 4        W dniu 21 stycznia 2016 r. skarżący dokonał w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego. 5        Zgłoszonym krajowym znakiem towarowym było przedstawione poniżej oznaczenie graficzne: 6        Decyzją z dnia 27 sierpnia 2020 r. Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej odmówił rejestracji zgłoszonego krajowego znaku towarowego ze względu na to, że w dniu dokonania zgłoszenia tego znaku do rejestracji istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch wcześniejszych unijnych znaków towarowych, w tym znaku towarowego wymienionego powyżej w pkt 2 i 3. 7        W dniu 1 listopada 2020 r. skarżący złożył w EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego oparty na art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1) w związku z art. 8 ust. 1 lit. a) i b) tego rozporządzenia. 8        W dniu 15 października 2021 r. EUIPO poinformowało strony, że postępowanie zostało zawieszone do czasu wydania ostatecznej decyzji w postępowaniu w sprawie unieważnienia prawa do znaku zainicjowanym przez skarżącego na podstawie art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia w odniesieniu do słownego znaku towarowego ANITA należącego do Anita Food, który również nie istniał już w chwili złożenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku. 9        Wniosek o unieważnienie prawa do słownego znaku towarowego ANITA został odrzucony jako niedopuszczalny przez Wydział Unieważnień. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Izbę Odwoławczą EUIPO. Skarżący wniósł skargę na decyzję Izby Odwoławczej, która została oddalona postanowieniem z dnia 14 marca 2023 r., Mordalski/EUIPO – Anita Food (ANITA) (T‑254/22, niepublikowanym, EU:T:2023:146). Postanowieniem z dnia 26 września 2023 r., Mordalski/EUIPO (C‑321/23 P, niepublikowanym, EU:C:2023:705), Trybunał orzekł, że nie wykazano, iż odwołanie wniesione od tego postanowienia dotyczyło kwestii istotnej dla jedności, spójności lub rozwoju prawa Unii. W konsekwencji odwołanie nie zostało przyjęte do rozpoznania. 10      W dniu 15 grudnia 2023 r. EUIPO poinformowało strony o podjęciu postępowania w sprawie, o której mowa w pkt 7 powyżej. 11      Decyzją z dnia 7 czerwca 2024 r. Wydział Unieważnień odrzucił wniosek skarżącego o unieważnienie prawa do znaku jako niedopuszczalny ze względu na to, że w dniu złożenia tego wniosku rejestracja spornego znaku towarowego już wygasła. 12      W dniu 5 sierpnia 2024 r. skarżący wniósł do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. 13      W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie ze względu na to, że unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nie było możliwe, skoro znak ten przestał już istnieć z powodu wygaśnięcia jego rejestracji.  Żądania stron 14      Skarżący wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 7 czerwca 2024 r.; –        przekazanie sprawy EUIPO celem ponownego rozpoznania; –        obciążenie EUIPO kosztami postępowania. 15      EUIPO wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącego kosztami poniesionymi przez EUIPO w przypadku wezwania stron na rozprawę.  Co do prawa 16      Zgodnie z postanowieniami art. 126 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna albo prawnie oczywiście bezzasadna, Sąd może, na wniosek sędziego sprawozdawcy, w każdej chwili orzec postanowieniem z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych. 17      W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta dostarczają mu wystarczających informacji, i na podstawie wyżej wymienionego przepisu postanawia podjąć decyzję bez dokonania dalszych czynności procesowych. 18      Z uwagi na datę dokonania rozpatrywanego zgłoszenia do rejestracji, czyli dzień 18 lutego 2009 r., która to data jest rozstrzygająca dla ustalenia znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy podlegają materialnoprawnym przepisom rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, ze zmianami (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) (zob. podobnie postanowienie z dnia 5 października 2004 r., Alcon/OHIM, C‑192/03 P, EU:C:2004:587, pkt 39, 40; wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Gugler France/Gugler i EUIPO, C‑736/18 P, niepublikowany, EU:C:2020:308, pkt 3 i przytoczone tam orzecznictwo). Tak więc w niniejszej sprawie, jeśli chodzi o przepisy materialne, odniesienia poczynione przez skarżącego w skardze do art. 8 ust. 1, art. 60 ust. 1 lit. a) i art. 62 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 należy rozumieć jako odnoszące się, odpowiednio, do art. 8 ust. 1, art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, których treść normatywna jest identyczna. 19      Ponadto w zakresie, w jakim, po pierwsze, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy proceduralne uznaje się na ogół za mające zastosowanie z chwilą ich wejścia w życie (zob. wyrok z dnia 11 grudnia 2012 r., Komisja/Hiszpania, C‑610/10, EU:C:2012:781, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo), a po drugie, rozporządzenie 2017/1001 miało zastosowanie w dniu wygaśnięcia prawa do spornego znaku towarowego, spór podlega przepisom proceduralnym zawartym w art. 53 ust. 8 wspomnianego rozporządzenia. 20      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 ze względu na odmowę unieważnienia przez Izbę Odwoławczą prawa do znaku towarowego, którego rejestracja wygasła, drugi – naruszenia motywu 3 zdanie drugie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r., mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2015, L 336, s. 1) w zakresie, w jakim przyjęta w zaskarżonej decyzji wykładnia rozporządzenia nr 40/94 stoi na przeszkodzie ochronie znaku towarowego na poziomie krajowym, a trzeci – naruszenia art. 7 TFUE, ponieważ różnica w ochronie unijnych znaków towarowych i unijnych wzorów przemysłowych wskazuje na systemową asymetrię i niespójność. 21      EUIPO nie zgadza się z argumentami skarżącego.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 22      W zarzucie pierwszym skarżący podnosi w istocie, że brzmienie art. 52 rozporządzenia nr 40/94 nie wyklucza, że można unieważnić prawo do znaku towarowego, którego rejestracja wygasła. Przepis ten odwołuje się jego zdaniem jedynie do art. 8 rozporządzenia nr 40/94 odnoszącego się do względnych podstaw odmowy rejestracji na etapie rozpatrywania zgłoszenia danego znaku towarowego. Biorąc pod uwagę różnicę między skutkiem ex nunc wygaśnięcia prawa do znaku towarowego a skutkiem ex tunc unieważnienia prawa do znaku towarowego na podstawie art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, EUIPO powinno mieć możliwość unieważnienia prawa do znaku towarowego, które wygasło. 23      Na wstępie należy zauważyć, że strony zgadzają się co do tego, iż wniosek o unieważnienie prawa do znaku został złożony przez skarżącego w odniesieniu do znaku towarowego, którego rejestracja wygasła już w dniu złożenia tego wniosku ze względu na brak wniosku o przedłużenie rejestracji złożonego przez jego właściciela. 24      W tym względzie, po pierwsze, należy stwierdzić, że art. 52 rozporządzenia nr 40/94 wymienia względne podstawy unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego. W szczególności na podstawie przepisów art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 prawo do unijnego znaku towarowego podlega unieważnieniu, jeżeli z powodu identyczności z wcześniejszym znakiem towarowym lub podobieństwa do niego lub identyczności lub podobieństwa towarów lub usług oznaczonych tymi dwoma znakami towarowymi istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym. 25      Po drugie, w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 unijny znak towarowy jest znakiem towarowym dla towarów lub usług zarejestrowanym na warunkach i w sposób przewidziany w tym rozporządzeniu. W konsekwencji, jako że unijny znak towarowy został zdefiniowany jako zarejestrowany znak towarowy, pojęcie to nie może obejmować znaków towarowych, których rejestracja wygasła (zob. podobnie postanowienie z dnia 14 marca 2023 r., ANITA, T‑254/22, niepublikowane, EU:T:2023:146, pkt 23). 26      Z art. 1 ust. 1 w związku z art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 wynika zatem, że unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego może zostać prawidłowo orzeczone jedynie w przypadku unijnego znaku towarowego, którego rejestracja jeszcze nie wygasła (zob. podobnie postanowienie z dnia 14 marca 2023 r., ANITA, T‑254/22, niepublikowane, EU:T:2023:146, pkt 24). 27      O ile art. 17 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie 2017/1001 oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1) przewiduje, że w przypadku gdy wnioskodawca ma uzasadniony interes w uzyskaniu decyzji merytorycznej, prawo do znaku towarowego, którego rejestracja wygasła, może zostać unieważnione, o tyle taka możliwość jest jednak wyraźnie ograniczona do sytuacji, w której wygaśnięcie rejestracji znaku towarowego następuje po złożeniu wniosku w sprawie unieważnienia prawa do znaku, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Ani rozporządzenie nr 40/94, ani rozporządzenie delegowane 2018/625 nie zawierają przepisów pozwalających na złożenie wniosku o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego, którego – tak jak w niniejszej sprawie – rejestracja już wygasła (zob. podobnie postanowienie z dnia 14 marca 2023 r., ANITA, T‑254/22, niepublikowane, EU:T:2023:146, pkt 25). 28      Zatem argument skarżącego oparty na różnicy w skutkach wywołanych wygaśnięciem i unieważnieniem prawa do znaku towarowego, zgodnie z którym różnica ta uzasadniałaby interpretowanie rozporządzenia nr 40/94 w ten sposób, że pozwala ono na unieważnienie prawa do znaku towarowego, którego rejestracja wygasła w celu wywołania skutków ex tunc unieważnienia, należy oddalić. Prawdą jest, że skutki wiążące się z wygaśnięciem prawa do znaku towarowego różnią się od skutków, jakie pociąga za sobą unieważnienie prawa do znaku. W pierwszym przypadku, zgodnie z art. 53 ust. 8 rozporządzenia 2017/1001, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (zob. pkt 19 powyżej), znak towarowy, którego rejestracja wygasła, przestaje wywoływać skutki następnego dnia po wygaśnięciu prawa, a jego wykreślenie staje się w tym dniu ostateczne, podczas gdy w drugim przypadku, zgodnie z art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie (zob. pkt 18 powyżej), znak towarowy, do którego prawo zostało unieważnione, od początku nie wywołuje skutków określonych w tym rozporządzeniu. Odmienne skutki wygaśnięcia i unieważnienia prawa do znaku towarowego nie mogą jednak uzasadniać wykładni art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 w związku z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, która byłaby niezgodna z brzmieniem tego przepisu. Jak stwierdzono bowiem w pkt 26 powyżej, z brzmienia art. 1 ust. 1 i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 wynika, że unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego może zostać prawidłowo orzeczone jedynie w przypadku unijnego znaku towarowego, którego rejestracja jeszcze nie wygasła (zob. podobnie postanowienie z dnia 14 marca 2023 r., ANITA, T‑254/22, niepublikowane, EU:T:2023:146, pkt 28). 29      W związku z tym Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że wniosek o unieważnienie prawa do znaku nie może zostać złożony w odniesieniu do znaku towarowego, który przestał istnieć z powodu wygaśnięcia jego rejestracji. 30      Wniosku tego nie mogą podważyć pozostałe argumenty skarżącego. 31      Jeśli chodzi bowiem o przywołaną przez skarżącego różnicę między rozporządzeniem nr 40/94 a rozporządzeniem Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów przemysłowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2002, L 3, s. 1), które przewiduje w art. 24 ust. 2, że prawo do rejestracji unijnego wzoru przemysłowego może zostać unieważnione nawet po dacie wygaśnięcia lub zrzeczenia się tego prawa, należy zauważyć, że wzory przemysłowe służą realizacji innych celów niż cele, których osiągnięcie mają zapewnić znaki towarowe, i w konsekwencji podlegają innym uregulowaniom. Skarżący przyznaje, że regulacja analogiczna do art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 nie istnieje w rozporządzeniu nr 40/94. Nie może on zatem przywoływać uregulowań dotyczących wzorów przemysłowych na poparcie swojej tezy, zgodnie z którą rozporządzenie nr 40/94 powinno umożliwić złożenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego, które już wygasło. Przeciwnie, jak stwierdziła Izba Odwoławcza, brak w rozporządzeniu nr 40/94 przepisu równoważnego z art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 jedynie osłabia tezę skarżącego. 32      Ponadto argument skarżącego, zgodnie z którym niemożność złożenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku towarowego, które wygasło, pozbawia go wszelkiej możliwości ochrony jego krajowego znaku towarowego, należy oddalić jako bezskuteczny. Wniosek o unieważnienie prawa do znaku należy bowiem oceniać wyłącznie na podstawie właściwych uregulowań Unii, a istnienie szczególnego interesu skarżącego, który zresztą nie został wykazany za pomocą dowodów znajdujących się w aktach sprawy, nie może w żadnym wypadku uzasadniać odmiennej wykładni rozpatrywanych uregulowań. W każdym razie, jak wskazała Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, samo istnienie praw wcześniejszych, takich jak prawa przywołane przez skarżącego na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do znaku, nie oznacza, że prawo do spornego znaku towarowego, które jest późniejsze, zostanie unieważnione. W tym celu konieczne jest w szczególności złożenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku zgodnie z przepisami mającego zastosowanie rozporządzenia, czego skarżący nie uczynił w niniejszej sprawie. 33      W rezultacie zarzut pierwszy należy oddalić jako oczywiście bezzasadny.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia motywu 3 dyrektywy 2015/2436 34      W zarzucie drugim skarżący podnosi naruszenie motywu 3 dyrektywy 2015/2436, zgodnie z którym „[o]chrona znaków towarowych w państwach członkowskich współistnieje z ochroną dostępną na poziomie Unii za pośrednictwem unijnych znaków towarowych, które mają jednolity charakter i są ważne w całej Unii […]” i „[w]spółistnienie systemów znaków towarowych na poziomie krajowym i unijnym oraz równowaga między nimi stanowią fundament unijnej polityki w zakresie ochrony własności intelektualnej”. Zdaniem skarżącego brak możliwości złożenia wniosku o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego, które wygasło, utrudnia ochronę wcześniejszych krajowych znaków towarowych. 35      W tym względzie należy przypomnieć, że preambuła aktu prawnego Unii Europejskiej nie ma mocy wiążącej i nie można się na nią powoływać w celu odstąpienia od przepisów tego aktu ani w celu dokonania wykładni tych przepisów w sposób sprzeczny z ich brzmieniem (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2022 r., Węgry/Parlament i Rada, C‑156/21, EU:C:2022:97, pkt 191 i przytoczone tam orzecznictwo). W konsekwencji a fortiori nie można powoływać się na motyw 3 dyrektywy 2015/2436 w celu odstąpienia od brzmienia przepisów przewidzianych w innym akcie Unii, a mianowicie art. 1 ust. 1 i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 (postanowienie z dnia 14 marca 2023 r., ANITA, T‑254/22, niepublikowane, EU:T:2023:146, pkt 30). 36      Wynika stąd, że zarzut drugi należy oddalić jako oczywiście bezskuteczny.  W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 7 TFUE 37      W zarzucie trzecim skarżący podnosi w istocie istnienie niespójności systemowej wynikającej z różnicy w ochronie unijnych znaków towarowych i unijnych wzorów przemysłowych, która jest sprzeczna z celami Unii wynikającymi z art. 7 TFUE. 38      Zgodnie z art. 7 TFUE Unia zapewnia spójność swoich poszczególnych polityk i działań, uwzględniając wszystkie swoje cele i zgodnie z zasadą przyznania kompetencji. 39      W tym względzie wystarczy przypomnieć, że – jak wskazano w pkt 31 powyżej – ochrona unijnych znaków towarowych, z jednej strony, i ochrona unijnych wzorów przemysłowych, z drugiej strony, odpowiadają różnym celom określonym w rozpatrywanych uregulowaniach. Różnicy wskazanej przez skarżącego nie można zatem uznać za niespójną. 40      Wynika stąd, że zarzut trzeci należy oddalić jako oczywiście bezzasadny. 41      Z całości powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić w całości jako prawnie oczywiście bezzasadną, bez konieczności orzekania w przedmiocie zarzutów niedopuszczalności podniesionych przez EUIPO wobec żądań drugiego i trzeciego.  W przedmiocie kosztów 42      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 43      W niniejszej sprawie, chociaż skarżący przegrał sprawę, EUIPO wniosło o obciążenie go kosztami postępowania jedynie w przypadku wezwania stron na rozprawę. Ponieważ w niniejszej sprawie nie przeprowadzono takiej rozprawy, należy orzec, że każda ze stron pokryje własne koszty. Z powyższych względów SĄD (dziewiąta izba) postanawia, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna. 2)      Grzegorz Mordalski i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywają własne koszty. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 19 marca 2026 r. Sekretarz    Prezeska V. Di Bucci   S. Kingston *      Język postępowania: polski.