T-253/06

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań) z dnia 19 września 2008 r. Sprawa T‑253/06 P Olivier Chassagne przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Zwrot kosztów corocznej podróży – Urzędnik pochodzący z francuskich departamentów zamorskich – Artykuł 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Akt potwierdzający – Rozliczenie wynagrodzenia – Przeinaczenie faktów – Naruszenie prawa Przedmiot: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie F-11/05 Chassagne przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A-1-65 i II‑A-1-241, mające na celu uchylenie tego postanowienia. Orzeczenie: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 29 czerwca 2006 r. w sprawie F-11/05 Chassagne przeciwko Komisji, Zb.Orz.SP s. I‑A-1-65 i II‑A-1-241 zostaje uchylone. Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Streszczenie 1.      Postępowanie – Orzeczenie w drodze postanowienia z uzasadnieniem – Przesłanki – Przestrzeganie prawa skarżącego do bycia wysłuchanym – Zakres (regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 111; decyzja Rady 2004/752, art. 3 ust. 4) 2.      Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem do spraw Służby Publicznej – Niedopuszczalność – Zakwestionowanie wykładni lub zastosowania prawa wspólnotowego dokonanych przez Sąd – Dopuszczalność (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 11 ust. 1; regulamin Sądu Pierwszej Instancji, art. 138 § 1 lit. c)) 3.      Odwołanie – Zarzuty – Zarzut skierowany przeciwko elementowi uzasadnienia wyroku niepotrzebnemu dla uzasadnienia jego sentencji – Zarzut nieistotny dla sprawy – Konieczność zbadania go po analizie zarzutów podniesionych w stosunku do części uzasadnienia przedstawionej tytułem głównym (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 11 ust. 1) 4.      Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność –Kontrola oceny dowodów przez Sąd – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 11 ust. 1) 5.      Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) 6.      Urzędnicy – Skarga – Termin – Zażalenie na decyzję o zwrocie kosztów podróży oparte na zarzutach zasadniczo identycznych z zarzutami wcześniejszego zażalenia na decyzję o ustaleniu czasu podróży – Zabronione ponowne rozpoczęcie biegu terminów – Wyłączenie (regulamin pracowniczy, art. 90, 91) 1.      Zwykła okoliczność, że art. 111 regulaminu Sądu Pierwszej Instancji, znajdujący odpowiednio zastosowanie do postępowań przed Sądem do spraw Służby Publicznej do wejścia w życie regulaminu postępowania przed tym Sądem, pozwala sądowi wspólnotowemu wydać rozstrzygnięcie bez przeprowadzania procedury ustnej, nie może uprawniać go do oparcia swojego rozstrzygnięcia na okolicznościach i dokumentach, w przedmiocie których skarżący nie miał co najmniej możliwości zajęcia stanowiska. W tym względzie nie wystarczy okoliczność, że skarżący miał możliwość zaznajomienia się z tymi faktami i dokumentami, ponieważ przestrzeganie prawa do bycia wysłuchanym wymaga, by był on w stanie skutecznie przedstawić swoje uwagi. (zob. pkt 29, 31) Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑547/03 P AIT przeciwko Komisji, 19 stycznia 2006 r., Zb.Orz. s. I‑845, pkt 18, 36 2.      Z art. 225 WE, art. 11 ust. 1 załącznika I do statutu Trybunału oraz z art. 138 § 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji wynika, że odwołanie powinno w sposób precyzyjny wskazywać kwestionowane elementy wyroku, o którego uchylenie się wnosi, a także argumenty prawne na poparcie tego odwołania. Odwołanie, które nie przedstawia nawet argumentów wskazujących naruszenie prawa, jakiego dopuszczono się w zaskarżonym wyroku, i ogranicza się do powtórzenia zarzutów oraz argumentów już przedstawionych przed Sądem do spraw Służby Publicznej, nie spełnia powyższego wymogu. Odwołanie takie jest bowiem w rzeczywistości wnioskiem o ponowne rozpoznanie skargi wniesionej do Sądu do spraw Służby Publicznej, co nie należy do właściwości Sądu Pierwszej Instancji. Jednakże w sytuacji, gdy wnoszący odwołanie kwestionuje wykładnię lub zastosowanie przez Sąd do spraw Służby Publicznej prawa wspólnotowego, okoliczności prawne rozpatrywane w pierwszej instancji mogą ponownie być rozważane w ramach odwołania. Gdyby bowiem wnoszący odwołanie nie mógł oprzeć odwołania na zarzutach i argumentach podniesionych przed Sądem do spraw Służby Publicznej, postępowanie odwoławcze pozbawione byłoby częściowo znaczenia. Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑352/98 P Bergaderm i Goupil przeciwko Komisji, 4 lipca 2000 r., Rec. s. I‑5291, pkt 34, 35; Trybunał, sprawa C‑488/01 P Martinez przeciwko Parlamentowi, 11 listopada 2003 r., Rec. s. I‑13355, pkt 39 3.      O ile wprawdzie w ramach odwołania zarzut podniesiony w stosunku do zbytecznej części uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, którego sentencję oparto w sposób wystarczający pod względem prawnym na innych częściach uzasadnienia, należy oddalić jako nieistotny dla sprawy, o tyle o takim oddaleniu nie można jednak zdecydować z góry, ponieważ kwestia ta zależy od zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do innych części uzasadnienia. Taki zarzut powinien tym samym zostać rozpatrzony dopiero po zakończeniu analizy ważności części uzasadnienia przedstawionej tytułem głównym, na której opiera się zaskarżone orzeczenie. Przy założeniu, że żadna z omawianych części uzasadnienia nie pozwala uzasadnić zaskarżonego orzeczenia, sąd wspólnotowy winien zbadać zarzut podniesiony w stosunku do zbytecznej części uzasadnienia. (zob. pkt 95, 96, 148) Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑244/91 P Pincherle przeciwko Komisji, 22 grudnia 1993 r., Rec. s. I‑6965, pkt 25; Trybunał, sprawa C‑275/93 P Boessen przeciwko KES, 24 stycznia 1994 r., Rec. s. I‑159, pkt 25, 26; Trybunał, sprawa C‑181/02 P Komisja przeciwko Kvaerner Warnow Werft, 29 kwietnia 2004 r., Rec. s. I‑5703, pkt 49 4.      Na etapie postępowania odwoławczego dopuszczalne są zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych i ich oceny w zaskarżonym orzeczeniu, jeżeli wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał ustaleń, których niezgodność z faktami wynika z akt sprawy, lub że przeinaczył dowody, które zostały mu przedstawione. Takie przeinaczenie występuje wówczas, gdy – bez potrzeby przeprowadzania nowych dowodów – ocena dowodów istniejących okazuje się oczywiście błędna. (zob. pkt 99, 101) Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑82/01 P Aéroports de Paris przeciwko Komisji, 24 października 2002 r., Rec. s. I‑9297, pkt 56; Trybunał, sprawa C‑229/05 P PKK i KNK przeciwko Radzie, 18 stycznia 2007 r., Zb.Orz. s. I‑439, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo 5.      Przekazanie paska wypłaty informującego o miesięcznym wynagrodzeniu powoduje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia zażalenia i do wniesienia skargi na decyzję administracyjną, jeżeli ten pasek wypłaty wskazuje jasno na istnienie i zakres takiej decyzji. Jednakże jako sposób nadania kształtu zasadzie zawartej w art. 25 regulaminu pracowniczego, stanowiącej, że każda decyzja indywidualna, która jest podejmowana na podstawie regulaminu pracowniczego, jest niezwłocznie przekazywana na piśmie zainteresowanemu urzędnikowi, założenie to nie powinno podlegać wykładni rozszerzającej, a tym samym warunek, że pasek wypłaty informujący o miesięcznym wynagrodzeniu winien wskazywać jasno zarówno na istnienie jak i na zakres takiej decyzji, powinien być rygorystycznie badany. (zob. pkt 139) Odesłanie: Trybunał, sprawy połączone od 15/73 do 33/73, 52/73, 53/73, od 57/73 do 109/73, 116/73, 117/73, 123/73, 132/73 i od 135/73 do 137/73 Kortner i in. przeciwko Radzie i in., 21 lutego 1974 r., Rec. s. 177, pkt 18; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑232/97 Becret-Daniau i in. przeciwko Parlamentowi, 24 marca 1998 r., RecFP s. I‑A‑157, II‑495, pkt 31, 32; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑354/03 Reggimenti przeciwko Parlamentowi, 16 lutego 2005 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑33, II‑147, pkt 38, 39 6.      Decyzja dotycząca kosztów podróży urzędnika wydana na podstawie art. 8 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego wywołuje dla niego niekorzystne skutki w sposób niezależny i odrębny w stosunku do decyzji dotyczącej ustalenia czasu podróży, a tym samym nie można jej uznać za potwierdzającą tę ostatnią decyzję. Treść zażalenia na decyzję dotyczącą ustalenia czasu podróży nie może więc sama w sobie mieć jakiegokolwiek wpływu na dopuszczalność późniejszego zażalenia na decyzję dotyczącą kosztów podróży, ponieważ mają one inne przedmioty, a zwykła okoliczność, że urzędnik podniósł pewne zarzuty w zażaleniu, nie może powodować niedopuszczalności podniesienia tych samych zarzutów w zażaleniu na decyzję wywołującą dla niego niekorzystne skutki w sposób niezależny. Z tego wynika, że Sąd do spraw Służby Publicznej dopuścił się naruszenia prawa, gdy uznał, że okoliczność zezwolenia skarżącemu, w ramach zażalenia na decyzję dotyczącą zwrotu kosztów podróży, na podniesienie zarzutów zasadniczo identycznych z zarzutami sformułowanymi wcześniej w ramach zażalenia na decyzję dotyczącą ustalenia czasu podróży, stanowiła przedłużenie terminów do złożenia odwołania od tej ostatniej decyzji. (zob. pkt 149–151, 153, 155)