T-273/16

WYROK SĄDU (trzecia izba) z dnia 16 stycznia 2018 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego METAPORN – Wcześniejsze, krajowe i unijne, słowne znaki towarowe META 4 oraz graficzne znaki towarowe meta4 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Podobieństwo usług – Pojęcie usług komplementarnych – Podobieństwo oznaczeń – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd W sprawie T‑273/16 Sun Media Ltd, z siedzibą w Hongkongu (Chiny), reprezentowana przez adwokata A. Schnidera, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez S. Bonne, działającą w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest: Meta4 Spain, SA, z siedzibą w Las Rozas (Hiszpania), reprezentowana przez adwokata I. Temiña Cenicerosa, mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. (sprawy połączone R 653/2015‑2 i R 674/2015‑2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meta4 Spain a Sun Media, SĄD (trzecia izba), w składzie: S. Frimodt Nielsen, prezes, I.S. Forrester (sprawozdawca) i E. Perillo, sędziowie, sekretarz: I. Dragan, administrator, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 30 maja 2016 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez EUIPO w sekretariacie Sądu w dniu 11 sierpnia 2016 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 11 sierpnia 2016 r., po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 lipca 2017 r., wydaje następujący Wyrok ( ) […] Co do prawa […] W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 […] W przedmiocie porównania usług Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy ocenie podobieństwa danych towarów lub usług należy mieć na uwadze wszystkie istotne czynniki charakteryzujące ich wzajemny stosunek. Czynniki te obejmują w szczególności ich rodzaj, przeznaczenie, wykorzystanie, jak też to, czy są one względem siebie konkurencyjne lub też komplementarne. Inne czynniki, jak na przykład kanały dystrybucji danych towarów, mogą być także wzięte pod uwagę [zob. wyrok z dnia 11 lipca 2007 r., El Corte Inglés/OHIM – Bolaños Sabri (PiraÑAM diseño original Juan Bolaños), T‑443/05, EU:T:2007:219, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo]. Usługi komplementarne to usługi, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jedna usługa jest nieodzowna lub istotna dla korzystania z drugiej, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że te usługi są świadczone przez to samo przedsiębiorstwo [zob. wyrok z dnia 2 października 2013 r., Cartoon Network/OHIM – Boomerang TV (BOOMERANG), T‑285/12, niepublikowany, EU:T:2013:520, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszym wypadku Izba Odwoławcza stwierdziła, że rozpatrywane usługi są częściowo identyczne i częściowo podobne. W szczególności stwierdziła ona, że oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym usługi należące do klasy 41 wykazują przynajmniej niski stopień podobieństwa zarówno do oznaczonych wcześniejszymi unijnymi znakami towarowymi usług transmisyjnych, jak i do usług telekomunikacyjnych należących do klasy 38, ze względu na ich komplementarny charakter. Skarżąca nie kwestionuje stwierdzeń Izby Odwoławczej dotyczących identyczności lub podobieństwa oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym usług należących do klas 35, 38 i 42. Podnosi ona jedynie, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, stwierdzając, że oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym usługi rozrywki dla dorosłych należące do klasy 41 wykazują przynajmniej niski stopień podobieństwa do oznaczonych wcześniejszymi znakami towarowymi usług telekomunikacyjnych należących do klasy 38. W tym względzie, po pierwsze, oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym usługi rozrywki dla dorosłych należące do klasy 41 mają wprawdzie odmienny charakter i odmienne przeznaczenie niż oznaczone wcześniejszymi unijnymi znakami towarowymi usługi należące do klasy 38. Jednak, jak słusznie wskazała Izba Odwoławcza w pkt 78 zaskarżonej decyzji, takie stwierdzenie, samo w sobie, nie podważa ewentualnej komplementarności między tymi usługami (zob. podobnie wyrok z dnia 2 października 2013 r., BOOMERANG, T‑285/12, niepublikowany, EU:T:2013:520, pkt 29–35). Po drugie, co się tyczy komplementarności między oznaczonymi zgłoszonym znakiem towarowym usługami rozrywki dla dorosłych należącymi do klasy 41 a oznaczonymi wcześniejszymi unijnymi znakami towarowymi usługami transmisyjnymi należącymi do klasy 38, należy stwierdzić z jednej strony, że Izba Odwoławcza uznała, iż wspomniane usługi rozrywki dla dorosłych obejmują usługi w zakresie produkcji filmów (zaskarżona decyzja, pkt 79). Z drugiej strony stwierdziła ona, że oznaczone wcześniejszymi unijnymi znakami towarowymi usługi telekomunikacyjne należące do klasy 38 obejmują usługi transmisyjne, w tym usługi w zakresie transmisji radiowych i usługi w zakresie transmisji telewizyjnych, a także wskazała, że zarejestrowany pod nr 1669720 wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy wyraźnie dotyczy oznaczania usług w zakresie transmisji radiowych (zaskarżona decyzja, pkt 76). O ile skarżąca kwestionuje stwierdzenie, jakiego dokonała Izba Odwoławcza w odniesieniu do komplementarnego charakteru rozpatrywanych usług i ich podobieństwa, o tyle należy stwierdzić, że nie kwestionuje ona przedstawionej przez Izbę Odwoławczą w pkt 76 i 79 zaskarżonej decyzji oceny dotyczącej zakresu usług objętych kolidującymi ze sobą oznaczeniami. Orzeczono już zaś, że usługi w zakresie produkcji filmów należące do klasy 41 wykazują pewne podobieństwo do usług transmisyjnych należących do klasy 38, ze względu na ich komplementarny charakter (zob. podobnie wyrok z dnia 2 października 2013 r., BOOMERANG, T‑285/12, niepublikowany, EU:T:2013:520, pkt 35). Sytuacja taka ma miejsce tym bardziej, gdy – tak jak w niniejszym wypadku – oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym usługi należące do klasy 41 i oznaczone wcześniejszymi unijnymi znakami towarowymi usługi transmisyjne należące do klasy 38 wykazują wspólną cechę związaną z oferowaniem ich w formacie elektronicznym – w danym wypadku w Internecie – w zakresie, w jakim ten wspólny sposób transmisji może wzmacniać podobieństwo między wspomnianymi usługami [zob. podobnie wyrok z dnia 4 czerwca 2014 r., Free/OHIM – Conradi + Kaiser (FreeLounge), T‑161/12, niepublikowany, EU:T:2014:350, pkt 29]. Ponadto należy stwierdzić – podobnie jak Izba Odwoławcza – że aktualnie coraz powszechniejsze jest transmitowanie programów radiowych i telewizyjnych poprzez sieci internetowe lub szerokopasmowe (zaskarżona decyzja, pkt 80). Po trzecie, co się tyczy komplementarności między usługami rozrywki dla dorosłych a usługami telekomunikacyjnymi objętymi wcześniejszymi unijnymi znakami towarowymi, należy wskazać – jak słusznie uczyniła to Izba Odwoławcza w pkt 81 zaskarżonej decyzji – że w zgłoszeniu znaku towarowego uściślono, iż oznaczone zgłoszonym znakiem towarowym usługi rozrywki dla dorosłych należące do klasy 41 są świadczone „w szczególności” drogą elektroniczną oraz online. Usługi należące do klasy 41, które – tak jak w niniejszym wypadku – są świadczone online, zostały już zaś uznane za podobne do usług „telekomunikacyjnych; łączności poprzez terminale komputerowe, wspomaganego komputerowo przesyłania wiadomości i obrazów” oznaczonych wcześniejszymi unijnymi znakami towarowymi [zob. podobnie wyrok z dnia 12 lipca 2012 r., Wall/OHIM – Bluepod Media Worldwide (bluepod MEDIA), T‑227/11, niepublikowany, EU:T:2012:375, pkt 44, 51]. Wprawdzie Sąd potwierdził w tym wyroku stwierdzenie Izby Odwoławczej w owej sprawie, zgodnie z którym nawet jeśli niektórzy operatorzy telekomunikacyjni świadczą pewne usługi rozrywkowe należące do klasy 41 za pośrednictwem wyspecjalizowanych spółek zależnych, co do zasady konsument nie oczekuje istnienia powiązania między świadczeniem tych usług rozrywkowych a usługami związanymi z transmisją danych za pomocą komputerów i sieci danych (wyrok z dnia 12 lipca 2012 r., bluepod MEDIA, T‑227/11, niepublikowany, EU:T:2012:375, pkt 48). Podobnie jak uczyniła to Izba Odwoławcza, należy jednak uwzględnić aktualną rynkową rzeczywistość gospodarczą w celu zbadania, czy dokonane w sprawie leżącej u podstaw wyroku z dnia 12 lipca 2012 r., bluepod MEDIA (T‑227/11, niepublikowany, EU:T:2012:375), stwierdzenie dotyczące okoliczności faktycznych jest nadal aktualne. Należy zaś stwierdzić, że owa rzeczywistość jest bardzo odmienna od uprzednio panującej – nawet kilka lat temu – w szczególności ze względu na szybki rozwój technologiczny, który radykalnie zmienił sposób korzystania z audiowizualnych treści rozrywkowych. Co więcej, podczas gdy dawniej podmioty tradycyjnie świadczące usługi telekomunikacyjne jedynie okazjonalnie prowadziły działalność w zakresie oferowania rozrywki, obecnie czynią to regularnie, a spółki zajmujące się rozrywką oferują usługi zastrzeżone wcześniej dla branży telekomunikacyjnej. Ponadto niektóre przedsiębiorstwa oferują pakiety zapewniające konsumentom zarówno połączenie telekomunikacyjne, jak i dostęp do treści rozrywkowych za pomocą owego połączenia. Konsumenci usług telekomunikacyjnych mogą zatem być skłonni do uznania, że treści rozrywkowe udostępniane za pomocą ich połączenia internetowego są transmitowane przez to samo przedsiębiorstwo (zaskarżona decyzja, pkt 83–86). […]   Z powyższych względów SĄD (trzecia izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Sun Media Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.   Frimodt Nielsen Forrester Perillo Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 16 stycznia 2018 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.