T-276/01

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba) z dnia 10 czerwca 2004 r. Sprawa T-276/01 Mély Garroni przeciwko Parlamentowi Europejskiemu Urzędnicy – Personel pomocniczy – Tłumacze konferencyjni – Artykuł 74 warunków zatrudnienia innych pracowników – Koniec zatrudnienia Pełny tekst w języku francuskim II - 0000 Przedmiot:         Skarga mająca za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji o dalszym niezatrudnianiu tłumaczy konferencyjnych, którzy ukończyli 65 lat oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania. Orzeczenie:         Decyzja Parlamentu z dnia 24 stycznia 2001 r. oraz decyzja Parlamentu z dnia 20 lipca 2001 r. oddalające zażalenie skarżącego zostają uchylone. Skarga zostaje oddalona w pozostałej części. Parlament poniesie całość kosztów postępowania. Streszczenie 1.     Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Kwalifikacja należąca do oceny sądu (regulamin pracowniczy, art. 91) 2.     Urzędnicy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Personel pomocniczy – Tłumacze konferencyjni free-lance objęci art. 78 warunków zatrudnienia innych pracowników – Zbędne zastrzeżenie limitu wieku w odniesieniu do umów ograniczonych do poszczególnych dni – Brak zastosowania art. 74 warunków zatrudnienia innych pracowników (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 74 i 78) 3.     Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie wniesiona bez postępowania poprzedzającego wniesienie skargi zgodnego z regulaminem pracowniczym – Niedopuszczalność (regulamin pracowniczy, art. 90 i 91) 4.     Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Niezgodne z prawem działanie administracji – Niedokładna wykładnia przepisu regulaminu pracowniczego niestanowiąca sama w sobie niezgodnego z prawem działania administracji 5.     Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Uchylenie niezgodnego z prawem zaskarżonego aktu – Stosowne zadośćuczynienie za krzywdę (regulamin pracowniczy, art. 91) 1.     Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o uchylenie, są jedynie środki wywołujące wiążące skutki prawne, które oddziałują w sposób bezpośredni i natychmiastowy na interesy skarżącego zmieniając, w określony sposób jego sytuację prawną. Dokładna kwalifikacja prawna pisma lub notatki należy jedynie do oceny sądu, a nie do woli stron. (zob. pkt 52 i 53) Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 1992 r. w sprawie T-34/91 Whitehead przeciwko Komisji, Rec. str. II-1723, pkt 22; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 1993 r. w sprawie T-115/92 Hogan przeciwko Parlamentowi, Rec. str. II-895, pkt 36; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 sierpnia 1998 r. w sprawie T-132/97 Collins przeciwko Komitetowi Regionów, RecFP str. I-A-469 i II-1379, pkt 13; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2000 r. w sprawie T-87/99 Hendrickx przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, RecFP str. I-A-147 i II-679, pkt 37 2.     Z analizy art. 78 akapit pierwszy w związku z art. 78 akapit trzeci warunków zatrudnienia innych pracowników wynika, że przepisy tytułu III tych warunków mają zastosowanie do personelu pomocniczego zatrudnionego w charakterze tłumaczy konferencyjnych, których nabór nastąpił na podstawie wyżej wskazanego artykułu, w takim tylko zakresie, w jakim stanowią one warunki nieobjęte warunkami naboru i wynagrodzenia, przewidzianymi w porozumieniu zawartym na podstawie akapitu pierwszego. Jeżeli chodzi o umowę ograniczoną do poszczególnych dni, koniec zatrudnienia stanowi charakterystyczny i niezbędny warunek naboru tłumacza konferencyjnego, nierozłącznie z nim związany. Wynika stąd, że art. 74 warunków zatrudnienia innych pracowników odnoszący się do sytuacji, w których kończy się zatrudnienie członka personelu pomocniczego, stanowi niechybnie jeden z przepisów tytułu III wyżej wskazanych warunków, od którego odstępstwem są unormowania stosowane do tłumaczy konferencyjnych stanowiących personel pomocniczy w czasie sesji. Nadto, uwzględniając specyfikę zatrudnienia wyżej wskazanych tłumaczy, ich wiek nie może stanowić elementu mającego znaczenie dla wykonywania ich pracy w taki sposób, by ich zatrudnienie musiało być ograniczone wiekiem, które to o graniczenie wieku, wobec braku wyraźnego postanowienia, winno być tym wprowadzonym przez postanowienia wyżej wymienionego art. 74. (zob. pkt 89, 90, 92-94 i 97) 3.     W systemie środków odwoławczych, wprowadzonym przez art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, skarga o odszkodowanie, która stanowi samodzielny środek w stosunku do skargi o uchylenie, jest dopuszczalna jedynie wtedy, gdy została poprzedzona postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi zgodnie z postanowieniami regulaminu pracowniczego. Postępowanie to różni się w zależności od tego, czy szkoda, której naprawienia się dochodzi, wynika z aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, czy z zachowania administracji pozbawionego charakteru decyzyjnego. W pierwszym przypadku zainteresowany powinien wnieść w wyznaczonym terminie zażalenie na przedmiotowy akt do organu powołującego. W drugim zaś przypadku postępowanie administracyjne powinno rozpocząć się od wniesienia wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego w celu uzyskania odszkodowania i następnie pociągać za sobą, w razie potrzeby, zażalenie na decyzję oddalającą wniosek. W sytuacji, w której istnieje bezpośredni związek między skargą o uchylenie a roszczeniem odszkodowawczym, to ostatnie jest dopuszczalne jako akcesoryjne w stosunku do skargi o uchylenie, bez konieczności nieodzownego poprzedzenia go zarówno przez wniosek o naprawienie przez organ powołujący poniesionej jakoby szkody, jak i przez zażalenie kwestionujące zasadność wyraźnego lub dorozumianego oddalenia wniosku. Za to w sytuacji gdy podnoszona szkoda nie wynika z aktu, o uchylenie którego wniesiono, ale z szeregu błędów czy zaniedbań jakoby popełnionych przez administrację, postępowanie poprzedzające spór winno obowiązkowo rozpoczynać się od wniosku o naprawienie tej szkody przez organ powołujący. (zob. pkt 110, 111 i 113) Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 1993 r. w sprawach połączonych T-17/90, T-28/91 i T-17/92 Camara Alloisio i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-841, pkt 46; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie T-500/93 Y przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, RecFP str. I-A-335 i II-977, pkt 64 i 66 4.     Dokonanie przez administrację niedokładnej wykładni przepisu regulaminu pracowniczego i, przez analogię, warunków zatrudnienia innych pracowników nie stanowi samo w sobie niezgodnego z prawem działania administracji. (zob. pkt 117) Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 13 lipca 1972 r. w sprawie 79/71 Heinemann przeciwko Komisji, Rec. str. 579, pkt 11; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 1994 r. w sprawie T-94/92 X przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-149 i II-481, pkt 5.     Uchylenie zaskarżonego aktu samo w sobie może stanowić stosowne i co do zasady wystarczające zadośćuczynienie całej krzywdy, której strona skarżąca mogła doznać. Stąd też uchylenie decyzji instytucji o niedokonywaniu już naboru w charakterze personelu pomocniczego tłumaczy konferencyjnych, którzy ukończyli 65 lat, niezawierającej żadnej negatywnej oceny umiejętności skarżącego, winno być uznane za stosowne zadośćuczynienie krzywdy, jakiej ten ostatni mógł doznać. (zob. pkt 118) Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 7 lutego 1990 r. w sprawie C-343/87 Culin przeciwko Komisji, Rec. str. I-225, pkt 25-29; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 1995 r. w prawie T-60/94 Pierrat przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, RecFP str. I-A-23 i II-77, pkt 62