T-279/11

WYROK SĄDU (piąta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. ( *1 ) „Rolnictwo — Nadzwyczajne środki dotyczące udostępniania na rynku Unii cukru pozakwotowego i otwarcia kontyngentu taryfowego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie” W sprawie T-279/11 T & L Sugars Ltd, z siedzibą w Londynie (Zjednoczone Królestwo), Sidul Açúcares, Unipessoal Lda , z siedzibą w Santa Iria de Azóia (Portugalia), reprezentowane przez adwokata D. Waelbroecka oraz D. Slatera, solicitor, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, reprezentowanej początkowo przez P. Rossiego oraz A. Demeneix, a następnie przez P. Rossiego, A. Demeneix oraz N. Donnelly’ego, a ostatecznie przez P. Rossiego oraz P. Ondrůška, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez: Radę Unii Europejskiej, reprezentowaną przez E. Sitbona oraz A. Westerhof Löfflerovą, działających w charakterze pełnomocników, oraz Republikę Francuską, reprezentowaną przez G. de Bergues’a oraz C. Candat, działających w charakterze pełnomocników, interwenienci, mającej za przedmiot, po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 222/2011 z dnia 3 marca 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania pozakwotowego cukru i izoglukozy na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2010/2011 (Dz.U. L 60, s. 6), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 293/2011 z dnia 23 marca 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej (Dz.U. L 79, s. 8), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2011 z dnia 28 marca 2011 r. otwierającego pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz pewnej ilości cukru w roku gospodarczym 2010/2011 (Dz.U. L 81, s. 8) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 393/2011 z dnia 19 kwietnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszającego składanie wniosków o takie pozwolenia (Dz.U. L 104, s. 39), a po drugie, żądanie naprawienia poniesionej szkody, SĄD (piąta izba), w składzie: S. Papasavvas, prezes, V. Vadapalas (sprawozdawca) i K. O’Higgins, sędziowie, sekretarz: S. Spyropoulos, administrator, uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 17 stycznia 2013 r., wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu Skarżący, T&L Sugars Ltd i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda, są przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność w zakresie rafinacji cukru trzcinowego, z siedzibami na terenie Unii Europejskiej. Ich łączne zdolności produkcyjne odpowiadają około połowie zapotrzebowania na dostawy tradycyjne w przemyśle rafinacji cukru trzcinowego Unii. Podaż cukru na rynku Unii obejmuje, po pierwsze, cukier otrzymywany w procesie przetwarzania buraków cukrowych pochodzących z produkcji wewnątrz Unii, a po drugie, cukier uzyskiwany w procesie rafinacji surowego cukru trzcinowego importowanego z państw trzecich, przy czym oba produkty końcowe są identyczne pod względem chemicznym. Surowy cukier trzcinowy pochodzący z Unii, a mianowicie z francuskich departamentów zamorskich oraz z Azorów, stanowi mniej niż 2% produkcji cukru w Unii. W okresie od dnia 3 marca do dnia 19 kwietnia 2011 r. Komisja Europejska przyjęła pewne środki zmierzające do zwiększenia podaży cukru na rynku Unii, na którym występował niedobór tego produktu. Środki te miały na celu z jednej strony umożliwienie producentom unijnym sprzedaży ograniczonej ilości cukru, a także izoglukozy, poza kwotą produkcji wewnętrznej, a z drugiej strony ustanowienie kontyngentu taryfowego umożliwiającego każdemu zainteresowanemu podmiotowi gospodarczemu przywóz ograniczonej ilości cukru i skorzystanie w związku z tym z zawieszenia opłat przywozowych. Opisane środki przyjęto w ramach następujących aktów prawnych (zwanych dalej „zaskarżonymi rozporządzeniami”): — rozporządzenia Komisji (UE) nr 222/2011 z dnia 3 marca 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania pozakwotowego cukru i izoglukozy na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2010/2011 (Dz.U. L 60, s. 6); — rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 293/2011 z dnia 23 marca 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej (Dz.U. L 79, s. 8); — rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2011 z dnia 28 marca 2011 r. otwierającego pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz pewnej ilości cukru w roku gospodarczym 2010/2011 (Dz.U. L 81, s. 8); — rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 393/2011 z dnia 19 kwietnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszającego składanie wniosków o takie pozwolenia (Dz.U. L 104, s. 39). Przebieg postępowania i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 maja 2011 r. skarżący wnieśli skargę w niniejszej sprawie. Postanowieniem prezesa piątej izby Sądu z dnia 20 października 2011 r. Rada Unii Europejskiej i Republika Francuska zostały dopuszczone do udziału w postępowaniu w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji. Ponieważ skarżący wnieśli o zachowanie poufności względem interwenientów, doręczanie pism procesowych interwenientom ograniczono do wersji niepoufnych. W dniu 26 października 2011 r. Komisja podniosła w odrębnym piśmie zarzut niedopuszczalności. Spółki RAR – Refinerias de açùcar reunidas, SA, DAI – Sociedade de desenvolvimento agro-industrial, SA, Gruppo SFIR SpA i SFIR Raffineria di Brindisi SpA z jednej strony oraz Comité européen des fabricants de sucre z drugiej strony wnieśli o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze interwenientów popierających żądania, odpowiednio, skarżących i Komisji. Decyzję w przedmiocie tych wniosków odroczono do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd zarzutu niedopuszczalności. Skarżący przedstawili uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności w dniu 13 stycznia 2012 r. Rada i Republika Francuska przedstawiły uwagi interwenientów ograniczone do kwestii dopuszczalności skargi, odpowiednio, w dniach 10 i 16 kwietnia 2012 r. Komisja i skarżący przedstawili swe uwagi w przedmiocie uwag interwenientów, odpowiednio, w dniach 22 maja i 18 czerwca 2012 r. Na podstawie sprawozdania sędziego sprawozdawcy Sąd postanowił o otwarciu ustnego etapu postępowania i w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem zwrócił się do stron z pytaniami na piśmie, na które udzieliły one odpowiedzi w wyznaczonych terminach. Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. Sąd wysłuchał wystąpień ustnych stron oraz odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania. W swojej skardze skarżący wnoszą do Sądu o: — stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozporządzeń; — posiłkowo, uznanie za niezgodne z prawem przepisów art. 186 lit. a) i art. 187 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1) oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozporządzeń w zakresie, w jakim wskazane przepisy stanowią bezpośrednio bądź pośrednio ich podstawę prawną; — zobowiązanie Unii reprezentowanej przez Komisję do naprawy szkody poniesionej przez skarżących w wyniku naruszenia przez Komisję jej zobowiązań prawnych oraz ustalenie wysokości odszkodowania w odniesieniu do okresu od dnia 1 października 2009 r. do dnia 31 marca 2011 r. na kwotę 35485746 EUR powiększoną o wysokość dalszych strat poniesionych przez skarżących po tej dacie lub ustalenie innej kwoty odzwierciedlającej szkodę z uwzględnieniem zmian jej wysokości w trakcie postępowania, jeśli skarżący wykażą, że wysokość szkody uległa zmianie; — zasądzenie odsetek – według stopy ustalonej ówcześnie przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansujących powiększonej o dwa punkty procentowe lub według innej właściwej stopy – od kwoty należnej od daty wydania wyroku Trybunału do dnia zapłaty; — obciążenie Komisji kosztami postępowania. Ponadto z pkt 174–180 skargi wynika, że skarżący podnoszą również, lecz jedynie „z ostrożności procesowej”, na wypadek gdyby skarga skierowana przeciwko rozporządzeniu nr 222/2011 i rozporządzeniu wykonawczemu nr 302/2011 nie została uznana za dopuszczalną, zarzut niezgodności z prawem tych rozporządzeń. W swych uwagach w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności skarżący wnoszą do Sądu o, — co się tyczy skargi o stwierdzenie nieważności: — potraktowanie złożonego przez Komisję pisma procesowego, zatytułowanego „Zarzut nieważności”, jako odpowiedzi na skargę i wyciagnięcie z tej zmiany kwalifikacji konsekwencji proceduralnych; — posiłkowo, odrzucenie tego pisma procesowego jako niedopuszczalnego ze względu na naruszenie art. 114 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem; — w każdym razie, oddalenie zarzutu niedopuszczalności jako pozbawionego podstaw; — stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi; — posiłkowo, uwzględnienie zarzutu niezgodności z prawem art. 186 lit. a) i art. 187 rozporządzenia nr 1234/2007 oraz stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozporządzeń w zakresie, w jakim wskazane przepisy stanowią bezpośrednio bądź pośrednio ich podstawę prawną; — obciążenie Komisji kosztami postępowania; — co się tyczy skargi o odszkodowanie: — wydanie wyroku zaocznego; — posiłkowo, oddalenie zarzutu niedopuszczalności jako pozbawionego podstaw; — uwzględnienie skargi o odszkodowanie, w tym żądania zasądzenia odsetek od kwoty dochodzonej w ramach żądania głównego; — obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja, popierana przez Radę i Republikę Francuską, w ramach zarzutu nieważności wnosi do Sądu o: — odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; — obciążenie skarżących kosztami postępowania. Co do prawa Zgodnie z art. 114 §§ 1 i 4 regulaminu postępowania, w wypadku gdy strona złoży w odrębnym piśmie wniosek o to, by Sąd orzekł w przedmiocie niedopuszczalności, Sąd rozstrzyga ten wniosek lub pozostawia sprawę do rozstrzygnięcia w wyroku. W niniejszej sprawie Sąd postanawia wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności bez wszczynania rozważań co do istoty. W pierwszej kolejności należy wypowiedzieć się w przedmiocie żądań skarżących zmierzających do odrzucenia przez Sąd jako niedopuszczalnego podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności i wydania wyroku zaocznego. W przedmiocie dopuszczalności zarzutu niedopuszczalności Skarżący kwestionują dopuszczalność żądania zgłoszonego przez Komisję na podstawie art. 114 regulaminu postępowania, podnosząc z jednej strony, że żądanie to stanowi w istocie odpowiedź na skargę, a z drugiej strony, że jest ono niedopuszczalne, gdyż narusza art. 114 § 1 regulaminu postępowania. Zgodnie z art. 114 § 1 regulaminu postępowania strona wnosząca o stwierdzenie przez Sąd niedopuszczalności skargi bez rozpatrywania istoty sprawy składa wniosek w odrębnym piśmie. Wniosek zawiera określenie żądań strony oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Załącza się do niego dokumenty powołane na jego poparcie. Należy zaznaczyć, iż wniosek przedstawiony przez Komisję w niniejszej sprawie ujęto w odrębnym piśmie zawierającym żądania strony pozwanej oraz określenie zarzutów podniesionych na jego poparcie. Wniosek ten zatytułowany jest zresztą „Zarzut niedopuszczalności” i powołano się w nim wyraźnie na art. 114 regulaminu postępowania. Chociaż niektóre argumenty Komisji mogą odnosić się do istoty sporu, jak twierdzą skarżący, to argument ten nie jest w stanie podważyć faktu, że zarzuty podniesione na poparcie żądań zmierzających do stwierdzenia niedopuszczalności skargi określono w sposób wystarczający. Wobec tego należy stwierdzić, że zarzut niedopuszczalności spełnia przesłanki przewidziane w art. 114 § 1 regulaminu postępowania, a zatem jest on dopuszczalny. W przedmiocie żądania wydania wyroku zaocznego Skarżący podnoszą, że przedstawiony przez Komisję zarzut nieważności dotyczy tylko skargi o stwierdzenie nieważności, a nie dotyczy skargi odszkodowanie. Utrzymują oni, że Komisja nie udzieliła odpowiedzi na skargę w odniesieniu do żądań zasądzenia odszkodowania, i wnoszą do Sądu, aby orzekł on w przedmiocie tych żądań wyrokiem zaocznym. W tym względzie należy przypomnieć, iż art. 122 § 1 regulaminu postępowania stanowi, że jeżeli pozwany nie złożył odpowiedzi na skargę w przepisanej formie i przepisanym terminie, skarżący może wystąpić do Sądu o wydanie wyroku zaocznego. W niniejszej sprawie należy zaznaczyć, że skarżący wnieśli jedną skargę zawierającą żądania stwierdzenia nieważności oraz żądania odszkodowawcze. We wniosku złożonym w przepisanej formie i przepisanym terminie na podstawie art. 114 § 1 regulaminu postępowania Komisja żąda stwierdzenia niedopuszczalności skargi w całości. W tych okolicznościach postępowanie przed Sądem może być kontynuowane, zgodnie z art. 114 § 4 regulaminu postępowania, tylko jeśli Sąd oddali wniosek Komisji lub pozostawi go do rozstrzygnięcia w wyroku. Nawet jeśli – jak podnoszą skarżący – Komisja nie podniosła żadnego właściwego argumentu dotyczącego niedopuszczalności żądań odszkodowawczych, to okoliczność ta podlega ocenie w ramach oceny zasadności wniosku i nie może ona oznaczać, że odpowiedź na skargę w przepisanej formie nie została udzielona. Wobec tego, skoro przesłanki przewidziane w art. 122 § 1 regulaminu postępowania nie zostały spełnione w niniejszej sprawie, nie należy wydawać wyroku zaocznego w przedmiocie żądań odszkodowawczych. W przedmiocie dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności Zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE „[k]ażda osoba fizyczna lub prawna może wnieść, na warunkach przewidzianych w akapitach pierwszym i drugim, skargę na akty, których jest adresatem lub które dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie, oraz na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie [wymagają] środków wykonawczych”. W niniejszej sprawie skarżący uzasadniają swą legitymację procesową do zaskarżenia zaskarżonych rozporządzeń faktem, że rozporządzenia te są aktami regulacyjnymi, które dotyczą ich bezpośrednio i które nie wymagają środków wykonawczych, a posiłkowo, że dotyczą ich one bezpośrednio i indywidualnie. Komisja, popierana przez Radę i Republikę Francuską, podnosi, że zaskarżone rozporządzenia jako akty regulacyjne nie dotyczą skarżących ani indywidualnie, ani bezpośrednio, a ponadto że wymagają one środków wykonawczych. Sąd stoi na stanowisku, że w pierwszej kolejności należy zbadać zarzut niedopuszczalności oparty na twierdzeniu, że zaskarżone rozporządzenia wymagają środków wykonawczych, a w drugiej kolejności – zarzut nieważności oparty na braku indywidualnego oddziaływania. W przedmiocie zarzutu nieważności opartego na twierdzeniu, że zaskarżone rozporządzenia wymagają środków wykonawczych Należy zwrócić uwagę, że zaskarżone rozporządzenia są aktami regulacyjnymi w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, gdyż chodzi tu o akty o zasięgu ogólnym, które nie zostały wydane w ramach zwykłej procedury prawodawczej czy specjalnej procedury prawodawczej w rozumieniu art. 289 ust. 1–3 TFUE [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 25 października 2011 r. w sprawie T-262/10 Microban International i Microban (Europe) przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-7697, pkt 21]. Okoliczność ta nie jest zresztą kwestionowana przez strony. Co się tyczy kwestii, czy zaskarżone rozporządzenia wymagają środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, należy przypomnieć, że akty te mają na celu z jednej strony umożliwienie producentom unijnym sprzedaży ograniczonej ilości cukru, a także izoglukozy, poza kwotą produkcji wewnętrznej, a z drugiej strony ustanowienie kontyngentu taryfowego umożliwiającego każdemu zainteresowanemu podmiotowi gospodarczemu przywóz ograniczonej ilości cukru i skorzystanie w związku z tym z zawieszenia opłat przywozowych. Z jednej strony, jeśli chodzi o udostępnianie na rynku cukru pozakwotowego, to rozporządzenie nr 222/2011 dopuszcza sprzedaż 500000 ton cukru, wyrażonych jako odpowiednik cukru białego, i 26 000 ton izoglukozy poza kwotami i z zastosowaniem zerowej opłaty zamiast opłaty 500 EUR za tonę, stosowanej zwykle do nadwyżek cukru. Artykuł 2 ust. 4 rozporządzenia nr 222/2011 przewiduje, że w celu skorzystania z tej pozakwotowej ilości producenci powinni wystąpić o wydanie świadectw do właściwych władz państwa członkowskiego, w którym zostali oni zatwierdzeni. Zgodnie z art. 4 omawianego rozporządzenia władze te podejmują decyzje w sprawie dopuszczalności tych wniosków w świetle kryteriów ustanowionych w tym samym rozporządzeniu, a następnie powiadamiają Komisję o dopuszczalnych wnioskach. Z art. 5 i 6 rozporządzenia nr 222/2011 wynika, że jeżeli przewidziana ilość cukru pozakwotowego zostaje przekroczona, Komisja ustala współczynnik przydziału w celu rozdzielenia dostępnej ilości w jednolity sposób, odrzuca wnioski, które jeszcze nie zostały zgłoszone, i zamyka okres składania wniosków. Co tydzień władze krajowe wydają świadectwa uprawniające do obniżenia opłaty w odniesieniu do wniosków notyfikowanych Komisji w poprzednim tygodniu, według załączonego do rozporządzenia wzoru świadectwa. Na mocy art. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 293/2011 Komisja ustaliła współczynnik przydziału wynoszący 67,106224%, który władze krajowe powinny stosować do wniosków złożonych w okresie od dnia 14 do dnia 18 marca 2011 r. i notyfikowanych Komisji. Ponadto instytucja ta odrzuciła późniejsze wnioski i zamknęła okres składania wniosków. Z drugiej strony, jeśli chodzi o pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz, rozporządzenie wykonawcze nr 302/2011 przewiduje, że opłaty przywozowe są zawieszone w okresie od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 30 września 2011 r. w odniesieniu do ilości 300000 ton cukru. Co się tyczy zarządzania tym kontyngentem, rozporządzenie wykonawcze nr 302/2011 zawiera odesłanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 891/2009 z dnia 25 września 2009 r. w sprawie otwierania niektórych wspólnotowych kontyngentów taryfowych w sektorze cukru i administrowania nimi (Dz.U. L 254, s. 82), które z kolei zawiera odesłanie do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1301/2006 z dnia 31 sierpnia 2006 r. ustanawiającego wspólne zasady zarządzania kontyngentami taryfowymi na przywóz produktów rolnych, podlegającymi systemowi pozwoleń na przywóz (Dz.U. L 238, s. 13), a także do rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 114, s. 3). Na mocy art. 5 i 6 rozporządzenia nr 1301/2006 i art. 12 rozporządzenia nr 376/2008 w ramach zarządzania kontyngentami władze krajowe przyjmują wnioski o pozwolenie na przywóz i czuwają nad tym, aby spełniane były warunki dopuszczalności. Następnie, na mocy art. 7 i 11 rozporządzenia nr 1301/2006 oraz art. 8 i 9 rozporządzenia nr 891/2009, powiadamiają one Komisję o otrzymanych wnioskach, wydają podmiotom gospodarczym pozwolenia na przywóz i informują Komisję o przyznanych ilościach. W rozporządzeniu wykonawczym nr 393/2011 ustalono współczynnik przydziału wynoszący 1,8053% w odniesieniu do wniosków o pozwolenia przywozowe złożonych między dniem 1 a dniem 7 kwietnia 2011 r., dla których dopuszczalna ilość została przekroczona, i zawieszono składanie nowych wniosków do zakończenia roku gospodarczego 2010/2011. W świetle tych uwag należy zaznaczyć, że w celu uzyskania prawa do sprzedaży lub przywozu cukru z dobrodziejstwem wyjątkowych reżimów ustanowionych w zaskarżonych rozporządzeniach zainteresowane podmioty gospodarcze powinny uprzednio wystąpić z wnioskiem do władz krajowych. Ponadto świadectwa uprawniające do obniżenia opłaty, a także pozwolenia na przywóz są wydawane przez władze krajowe, które stosują w tym względzie współczynniki przydziału ustalone w rozporządzeniach wykonawczych nr 293/2011 i 393/2011. Wynika stąd, że zaskarżone rozporządzenia, zarówno te dotyczące sprzedaży cukru pozakwotowego, jak i te dotyczące kontyngentu taryfowego, nie mogą wywierać skutków prawnych względem zainteresowanych podmiotów bez uprzedniego przyjęcia przez władze krajowe stosownych środków. Ponadto z zaskarżonych rozporządzeń wynika, że środki przyjmowane na szczeblu krajowym mają charakter decyzji, skoro władze krajowe są uprawnione, na mocy art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 222/2011, do nakładania na wnioskodawców określonych wymogów formalnych, na mocy art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 222/2011 i art. 6 rozporządzenia nr 1301/2006 – do rozstrzygania kwestii dopuszczalności wniosków, a na mocy art. 6 rozporządzenia nr 222/2011 i art. 7 rozporządzenia nr 1301/2006 – do wydawania świadectw uprawniających do obniżenia opłaty oraz pozwoleń na przywóz. Zaskarżone rozporządzenia są zatem podstawą do wydawania na szczeblu krajowym indywidualnych decyzji, w braku których nie mogą one wywierać wpływu na sytuację prawną zainteresowanych osób fizycznych i prawnych. Wobec tego rzeczonych rozporządzeń nie można uznać za akty niewymagające środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Stwierdzenia tego nie jest w stanie podważyć argument skarżących, w ramach którego powołują się oni na cel, któremu służy art. 263 akapit czwarty TFUE, i podkreślają fakt, że władze krajowe nie dysponują żadnym zakresem uznania przy wykonywaniu zaskarżonych rozporządzeń, gdyż ich rola jest czysto mechaniczna, sprowadza się bowiem do roli „zwyklej skrzynki pocztowej”. Z orzecznictwa Sądu wynika, iż kwestia, czy zaskarżony akt regulacyjny ewentualnie pozostawia władzom krajowym zobowiązanym do przyjęcia środków wykonawczych jakiekolwiek uprawnienia dyskrecjonalne, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy wymaga on środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE (postanowienia Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r.: w sprawie T-379/11 Hüttenwerke Krupp Mannesmann i in. przeciwko Komisji, niepublikowane w Zbiorze, pkt 51; w sprawie T-381/11 Eurofer przeciwko Komisji, pkt 59). Chociaż skarżący twierdzą, powołując się na ww. wyrok w sprawie Microban International i Microban (Europe) przeciwko Komisji, że sporne środki wykonawcze nie są „prawdziwe”, ale tylko „akcesoryjne”, to należy zaznaczyć, że okoliczności, których dotyczył przywołany wyrok, są różne od okoliczności badanych w niniejszej sprawie. W ww. wyroku w sprawie Microban International i Microban (Europe) przeciwko Komisji, pkt 29, Sąd wskazał bowiem, że sprzedaż spornej substancji chemicznej miała charakter automatyczny i obligatoryjny, począwszy od określonej daty, mimo że państwa członkowskie dysponowały możliwością przyjęcia środków wykonawczych w okresie przejściowym. A zatem skoro przewidziany w zaskarżonym akcie okres przejściowy był akcesoryjny względem zakazu, którego zgodność z prawem była przedmiotem sporu, to środki wykonawcze przyjmowane w trakcie tego okresu nie zostały wzięte pod uwagę przy badaniu legitymacji procesowej do zaskarżenia owego zakazu. Natomiast w niniejszej sprawie zaskarżone rozporządzenia, w których przewidziane zostało prawo do sprzedaży lub przywozu cukru na szczególnie korzystnych warunkach, nie mają charakteru automatycznego, ale wymagają przyjęcia środków krajowych umożliwiających wywarcie skutków prawnych względem jednostek. Dlatego rozwiązania przedstawionego w ww. wyroku w sprawie Microban International i Microban (Europe) przeciwko Komisji, pkt 29, nie da się zastosować w okolicznościach rozpatrywanych w niniejszej sprawie. Następnie, jeśli chodzi o cel, któremu służy art. 263 akapit czwarty TFUE, należy przypomnieć, że jest nim w szczególności umożliwienie osobom fizycznym bądź prawnym wnoszenia skarg na akty regulacyjne, które dotyczą ich bezpośrednio i które nie wymagają środków wykonawczych, tak aby uniknąć sytuacji, w której osoby takie musiałyby naruszyć prawo, by móc uzyskać dostęp do sądu (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie Eurofer, pkt 60). Przepis ten urzeczywistnia zatem prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 389). W niniejszej sprawie skarżący nie twierdzą, że musieli naruszyć prawo, aby uzyskać dostęp do sądu. Wskazują jednak, że możliwość wniesienia skargi na środki krajowe przyjęte w ramach wykonania zaskarżonych rozporządzeń wydaje im się co najmniej niepewna. Skarżący podnoszą, że w prawie portugalskim „zwykłe akty wykonawcze” takie jak decyzje władz krajowych dotyczące wydawania świadectw nie podlegają zaskarżeniu, chyba że obarczone są wadą prawną inną niż ta dotycząca aktu będącego ich podstawą. Według skarżących prawo portugalskie nie pozwala zatem na powoływanie się na niezgodność z prawem aktu Unii w drodze zakwestionowania świadectwa wydanego przez władze krajowe. Ponadto skarżący podnoszą, że nie mogą oni zaskarżyć na szczeblu krajowym środków przyjętych w wykonaniu rozporządzeń nr 222/2011 i 293/2011, które skierowane są wyłącznie do unijnych producentów cukru. Chodzi tu o świadectwa wydawane na rzecz osób trzecich, niepodlegające publikacji i zawierające dane poufne, wobec czego skarżący nie są nawet w stanie dowiedzieć się o ich istnieniu ani zapoznać się z ich treścią, a tym samym nie mogą też ich zaskarżyć. Komisja, zapytana o tę kwestię przez Sąd, przyznawszy, że nie jest w stanie udzielić definitywnej odpowiedzi, twierdzi, że skarżący prawdopodobnie nie mają legitymacji procesowej do zaskarżenia środków wykonawczych przyjętych przez państwa członkowskie w celu transpozycji rozporządzeń nr 222/2011 i 293/2011, gdyż sporne środki nie są do nich skierowane ani ich nie dotyczą, co oznacza, że skarżący prawdopodobnie nie byliby w stanie wykazać wystarczającego interesu prawnego w tym względzie. Komisja dodaje jednak, że kwestia, czy sąd państwa członkowskiego uznałby, iż po stronie danej osoby istnieje czynna legitymacja procesowa ze względu na to, że osoba ta nie może wykazać wystarczającego interesu, nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi w świetle przesłanek zawartych w art. 263 akapit czwarty TFUE. Republika Francuska podnosi w tym względzie, że dla francuskich sądów administracyjnych środki przyjmowane przez władze krajowe w wykonaniu zaskarżonych rozporządzeń mają charakter ostateczny, a zatem stanowią akty zaskarżalne. Co się tyczy interesu prawnego osób innych niż adresat decyzji, państwo to zwraca uwagę, że interes prawny ewentualnych skarżących jest rozumiany przez francuskie sądy administracyjne szeroko, na przykład przyjmuje się, że istnieje on w sytuacji, gdy podmiot gospodarczy kwestionuje decyzję przynoszącą korzyść jego konkurentowi. W świetle tych rozważań należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie nie można jednoznacznie wykazać, że skarżący mają dostęp do środka zaskarżenia umożliwiającego podważenie środków przyjętych przez władze krajowe w ramach wykonywania zaskarżonych rozporządzeń. Z jednej strony, w odróżnieniu od pewnych innych dziedzin, takich jak dziedzina uregulowań celnych (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie T-429/04 Trubowest Handel i Makarov przeciwko Radzie i Komisji, niepublikowany w Zbiorze, pkt 43), taki środek zaskarżenia na szczeblu krajowym nie jest wyraźnie przewidziany w prawie wtórnym Unii. Z drugiej strony, co się tyczy środków zaskarżenia przewidzianych w prawie krajowym, uwagi stron zmierzają do wniosku, że systemy prawne państw członkowskich różnią się pod względem możliwości wnoszenia skarg umożliwiających podważenie zaskarżonych rozporządzeń. Należy przypomnieć w tym względzie, iż art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE przewiduje, że państwa członkowskie ustanawiają środki zaskarżenia niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach objętych prawem Unii. Jednakże stosowanie przez Sąd przewidzianej w art. 263 akapit czwarty TFUE przesłanki dotyczącej braku środków wykonawczych nie może być uzależnione od istnienia w systemach prawnych państw członkowskich skutecznego środka zaskarżenia umożliwiającego podważenie ważności spornego aktu Unii. System taki wymagałby bowiem, by sąd Unii w każdym wypadku badał krajowe prawo procesowe i dokonywał jego wykładni, tym samym przekraczając granice swojej właściwości przy kontroli legalności aktów prawa Unii (zob. podobnie wyroki Trybunału: z dnia 25 lipca 2002 r. w sprawie C-50/00 P Unión de Pequeños Agricultores przeciwko Radzie, Rec. s. I-6677, pkt 43; z dnia 1 kwietnia 2004 r. w sprawie C-263/02 P Komisja przeciwko Jégo-Quéré, Rec. s. I-3425, pkt 33). Wniosku tego nie jest zresztą w stanie podważyć argumentacja skarżących, w której powołują się oni na prawo do skutecznej ochrony prawnej i podnoszą, że środek zaskarżenia w prawie krajowym oczywiście nie jest skuteczny, gdyż sądy państw członkowskich nie są właściwe do rozstrzygania kwestii nielegalności aktów Unii. W istocie sąd Unii nie może bez przekroczenia swoich kompetencji dokonywać wykładni przesłanek, zgodnie z którymi osoba fizyczna może wnieść skargę na rozporządzenie w sposób prowadzący do odstąpienia od tychże przesłanek, które są wyraźnie przewidziane przez traktat, i to nawet w świetle zasady skutecznej ochrony sądowej (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Unión de Pequeños Agricultores przeciwko Radzie, pkt 44; w sprawie Komisja przeciwko Jégo-Quéré, pkt 36). W świetle tych rozważań należy uwzględnić zarzut niedopuszczalności oparty na okoliczności, że zaskarżone rozporządzenia nie stanowią aktów regulacyjnych niewymagających środków wykonawczych w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. W przedmiocie zarzutu niedopuszczalności opartego na braku indywidualnego oddziaływania Komisja podnosi, że zaskarżone rozporządzenia są aktami o zasięgu ogólnym, które nie dotyczą indywidualnie skarżących. Skarżący utrzymują, że „przynajmniej” rozporządzenie wykonawcze nr 393/2011 ustalające współczynnik przydziału w odniesieniu do kontyngentu taryfowego dotyczącego przywozu cukru z zerową stawką opłaty dotyczy ich indywidualnie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt prawny o zasięgu ogólnym dotyczy danej osoby fizycznej lub prawnej tylko wtedy, gdy oddziałuje na sytuację tej osoby ze względu na pewne cechy jej właściwe lub na okoliczność, która wyodrębnia tę osobę spośród wszystkich podmiotów, a tym samym indywidualizuje ją w sposób analogiczny do sposobu, w jaki indywidualizuje się adresata aktu (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 15 lipca 1963 r. w sprawie 25/62 Plaumann przeciwko Komisji, Rec. s. 197, 223; ww. wyrok w sprawie Unión de Pequeños Agricultores przeciwko Radzie, pkt 36). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że zaskarżone rozporządzenia wywierają skutki prawne względem kategorii osób określonych w sposób generalny i abstrakcyjny, skoro mają one zastosowanie odpowiednio do wszystkich unijnych producentów cukru, zaś skarżący nie są w jakikolwiek sposób zindywidualizowani. Co się tyczy rozporządzeń nr 222/2011, 293/2011 i 302/2011, skarżący nie podnoszą żadnego argumentu, który pozwalałby wykazać, że akty te dotyczą ich indywidualnie. W odniesieniu do rozporządzenia wykonawczego nr 393/2011 skarżący podnoszą, że dotyczy ono zamkniętej kategorii podmiotów, ponieważ ustalono w nim współczynnik przydziału w celu umożliwienia dystrybucji kontyngentu taryfowego wyłącznie wśród importerów, którzy złożyli wnioski w okresie od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. Liczba osób, których rozporządzenie to dotyczy, została zatem ustalona w momencie jego wydania. Należy zaznaczyć, że rozporządzenie wykonawcze nr 393/2011, przyjęte w dniu 19 kwietnia 2011 r., ustala współczynnik przydziału mający zastosowanie jedynie do wniosków o wydanie pozwoleń złożonych w okresie od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. Rozporządzenie to dotyczy zatem liczby podmiotów gospodarczych ustalonej w momencie jego przyjęcia, która nie może ulec zwiększeniu. Poza tym okolicznością bezsporną jest to, że skarżący złożyli swe wnioski we właściwym okresie i należą do kręgu podmiotów, których dotyczy to rozporządzenie. Należy przypomnieć w tym względzie, że gdy zaskarżony akt dotyczy grupy osób, które zostały lub mogą być zidentyfikowane w chwili wydania tego aktu ze względu na określone cechy, właściwe członkom tej grupy, akt ten może dotyczyć tych osób w sposób indywidualny, ponieważ należą one do ograniczonego kręgu podmiotów gospodarczych (wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C-182/03 i C-217/03 Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-5479, pkt 60; zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie C-152/88 Sofrimport przeciwko Komisji, Rec. s. I-2477, pkt 11). Niemniej jednak sama możliwość określenia w chwili przyjęcia spornego środka, w sposób mniej lub bardziej precyzyjny, liczby lub nawet tożsamości podmiotów prawa, do których ma zastosowanie dany akt, nie oznacza wcale, że podmioty te należy traktować tak, jakby akt ten dotyczył ich indywidualnie, o ile pozostaje bezsporne, że akt podlega zastosowaniu ze względu na zaistnienie pewnej obiektywnej sytuacji prawnej lub faktycznej w nim określonej (postanowienia Trybunału: z dnia 21 czerwca 1993 r. w sprawie C-276/93 Chiquita Banana i in. przeciwko Radzie, Rec. s. I-3345, pkt 8; z dnia 28 czerwca 2001 r. w sprawie C-352/99 P Eridania i in. przeciwko Radzie, Rec. s. I-5037, pkt 59). W szczególności w sytuacji gdy ograniczony krąg adresatów wynika z samej natury systemu ustanowionego w spornych przepisach, przynależność do tego kręgu nie może indywidualizować danej osoby (zob. podobnie wyroki Sądu: z dnia 10 lipca 1996 r. w sprawie T-482/93 Weber przeciwko Komisji, Rec. s. II-609, pkt 65, 66; z dnia 7 listopada 1996 r. w sprawie T-298/94 Roquette Frères przeciwko Radzie, Rec. s. II-1531, pkt 41, 43). W niniejszej sprawie ustalenie współczynnika przydziału przewidziano w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1301/2006, w sytuacji gdy ilości, których dotyczą wnioski o wydanie pozwolenia, przekraczają ilości dostępne dla kontyngentu taryfowego. Z przewidzianej w tym przepisie metody obliczania wynika, że współczynnik ten jest funkcją dostępnej ilości oraz wnioskowanej ilości, przy czym nie uwzględnia on treści indywidualnych wniosków ani konkretnej sytuacji wnioskodawców. Tak więc rozporządzenie wykonawcze nr 393/2011 ustala jednolity współczynnik przydziału w celu rozdystrybuowania ograniczonej ilości przewidzianej dla kontyngentu taryfowego wśród wszystkich podmiotów, które złożyły wniosek o wydanie pozwolenia na przywóz. Oznacza to, że omawiane rozporządzenie wpływa na położenie prawne wnioskodawców ze względu na zaistnienie określonej obiektywnie sytuacji prawnej i faktycznej. Ponadto przyjęcie jednolitego współczynnika umożliwiającego rozdzielenie dostępnej ilości nie byłoby możliwe, gdyby nie była znana łączna liczba złożonych skutecznie wniosków. Tak więc składanie wniosków musiało zostać zawieszone przed wydaniem zaskarżonego rozporządzenia, gdyż utworzenie ograniczonego kręgu podmiotów wynika z samej natury systemu ustanowionego w rozporządzeniu nr 302/2011. Wynika stąd, że zaskarżone rozporządzenie dotyczy każdego ze skarżących ze względu na jego obiektywną cechę, jaką jest bycie producentem, który złożył wniosek o wydanie pozwolenia, tak samo jak dotyczy wszystkich innych producentów, którzy złożyli taki wniosek, zanim przyjmowanie wniosków zostało zawieszone. W tych okolicznościach przynależność do ograniczonego kręgu podmiotów, która wynika zresztą z samej natury omawianych uregulowań, nie może indywidualizować skarżących. Ponadto, chociaż skarżący utrzymują, że ich sytuacja jest skonkretyzowana w świetle ciążącego na Komisji obowiązku uwzględnienia ich sytuacji przy wydawaniu zaskarżonego rozporządzenia, to należy zaznaczyć, że istnienie takiego obowiązku nie zostało wykazane. Z jednej strony argument, jaki skarżący wywodzą z przepisów art. 26 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 58, s. 1), jest nieskuteczny, gdyż rozporządzenie to zostało uchylone rozporządzeniem nr 1234/2007, a zatem nie obowiązywało już w czasie, gdy zaistniały badane w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne. Z drugiej strony, chociaż skarżący powołują się także na art. 186 lit. a) i art. 187 rozporządzenia nr 1234/2007, które, odpowiednio, przewidują w szczególności, że „Komisja może przedsięwziąć konieczne środki [...] w odniesieniu do produktów sektora cukru, [...] jeżeli ceny dowolnego z produktów [...] znacząco wzrosną lub spadną na rynku wspólnotowym”, i że instytucja ta „może w szczególności w całości lub części zawiesić należności celne przywozowe w odniesieniu do pewnych ilości”, należy zaznaczyć, że z brzmienia tych przepisów nie wynika wcale, iż przy wydawaniu rozporządzenia wykonawczego nr 393/2011 Komisja była zobowiązana do wzięcia pod uwagę sytuacji przedsiębiorstw zajmujących się rafinacją cukru trzcinowego ani, a fortiori, sytuacji skarżących. Wreszcie wbrew temu, co twierdzą skarżący, nie można także uznać, że rozporządzenie nr 393/2011 stanowi zbiór decyzji indywidualnych, ponieważ dotyczy ono grupy podmiotów określonej w sposób ogólny, w oderwaniu od treści indywidualnych wniosków i od konkretnej sytuacji każdego z wnioskodawców. Dlatego należy stwierdzić, że zaskarżone rozporządzenia – a wśród nich rozporządzenie wykonawcze nr 393/2011 – nie dotyczą indywidualnie skarżących. W świetle wszystkich powyższych rozważań, zważywszy, że zaskarżone rozporządzenia wymagają środków wykonawczych i że nie dotyczą one skarżących indywidualnie, skargę o stwierdzenie nieważności skierowaną przeciwko tym aktom należy uznać za niedopuszczalną, bez konieczności badania zarzutu niedopuszczalności opartego na twierdzeniu o braku bezpośredniego oddziaływania. W odniesieniu do zarzutu niezgodności z prawem podniesionego przez skarżących posiłkowo przeciwko art. 186 lit. a) i art. 187 rozporządzenia nr 1234/2007, a także przeciwko rozporządzeniom nr 222/2011 i 302/2011, należy przypomnieć, że możliwość powołania się na niemożność zastosowania aktu o zasięgu ogólnym na podstawie art. 277 TFUE nie stanowi autonomicznej podstawy zaskarżenia i nie można z niej korzystać w braku prawa do wniesienia skargi głównej (zob. postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie T-194/95 Area Cova i in. przeciwko Radzie, Rec. s. II-2271, pkt 78 i przytoczone tam orzecznictwo). Oznacza to, że skoro skargę o stwierdzenie nieważności należy uznać za niedopuszczalną, to w konsekwencji odrzucić należy także zarzut niezgodności z prawem podniesiony w związku z tą skargą. W przedmiocie dopuszczalności skargi o odszkodowanie Z zarzutu niedopuszczalności wynika, że Komisja wnosi o stwierdzenie niedopuszczalności całej skargi. Instytucja ta utrzymuje poza tym, odnosząc się do szkody, o której mówią skarżący, że „motywy te nie mogą być przedmiotem skargi na podstawie art. 263 akapit czwarty [...] TFUE, ponieważ skarga nie jest dopuszczalna”. Ponadto Komisja wyjaśniła na rozprawie, że wnosi o stwierdzenie niedopuszczalności żądań odszkodowawczych ze względu na fakt, iż są one nierozerwalnie związane z żądaniem stwierdzenia nieważności zaskarżonych rozporządzeń, a zatem nie są one autonomiczne. Skarżący wskazują, że skarga o odszkodowanie stanowi autonomiczny środek zaskarżenia, wobec czego na jej rozstrzygnięcie nie może mieć wpływu odrzucenie jako niedopuszczalnej skargi o stwierdzenie nieważności. Należy przypomnieć, że skarga o odszkodowanie została skonstruowana jako autonomiczny środek zaskarżenia, któremu w ramach systemu środków zaskarżenia przypada szczególna funkcja, a jej wniesienie poddane jest wymogom związanym z jej szczególnym celem (wyrok Trybunału z dnia 2 grudnia 1971 r. w sprawie 5/71 Zuckerfabrik Schöppenstedt przeciwko Radzie, Rec. s. 975, pkt 3), wobec czego uznanie za niedopuszczalną skargi o stwierdzenie nieważności nie skutkuje automatycznie uznaniem za niedopuszczalne żądania odszkodowawczego (wyrok Trybunału z dnia 26 lutego 1986 r. w sprawie 175/84 Krohn Import-Export przeciwko Komisji, Rec. s. 753, pkt 32). Granicę tej zasady wyznacza zakaz obchodzenia procedury. W skardze odszkodowawczej skarżący nie może zmierzać do uzyskania rezultatu podobnego do tego, jakim jest stwierdzenie nieważności aktu, w sytuacji gdy dotycząca tego aktu skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna (wyrok Trybunału z dnia 15 grudnia 1966 r. w sprawie 59/65 Schreckenberg przeciwko Komisji, Rec. s. 785, 797). Tak więc skarga o odszkodowanie może zostać uznana za niedopuszczalną, jeżeli opiera się na tym samym zarzucie i prowadzi do otrzymania odszkodowania w tej samej wysokości co skarga o stwierdzenie nieważności, której to skargi osoba pokrzywdzona nie wniosła we właściwym terminie (zob. podobnie ww. wyrok Trybunału w sprawie Krohn Import-Export przeciwko Komisji, pkt 33; wyrok Trybunału z dnia 14 września 1999 r. w sprawie C-310/97 P Komisja przeciwko AssiDomän Kraft Products i in., Rec. s. I-5363, pkt 59). Ta wyjątkowa sytuacja nie występuje jednak w niniejszej sprawie, gdyż skarżący nie zaniechali wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności, a w każdym razie ich żądania odszkodowawcze nie są oparte na tym samym zarzucie i nie prowadzą do otrzymania odszkodowania w tej samej wysokości co skarga o stwierdzenie nieważności. Z jednej strony bowiem w ramach żądań odszkodowawczych skarżący podnoszą nie tylko zarzut niezgodności z prawem zaskarżonych rozporządzeń, ale także zarzut naruszenia zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, niedyskryminacji, proporcjonalności, a także ciążącego na Komisji obowiązku staranności i dobrej administracji. Z drugiej strony podniesione przez skarżących żądanie odszkodowawcze zmierza do naprawienia szkody w postaci poniesionej straty i utraconych korzyści, wynikających zarówno z braku możliwości zaspokojenia przez przedsiębiorstwa zajmujące się rafinacją cukru swych potrzeb w zakresie zaopatrzenia, jak i z zapłaty należności celnych przywozowych. Żądanie naprawy tej szkody nie jest jednak tożsame z żądaniami zawartymi w skardze o stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozporządzeń. W tych okolicznościach niedopuszczalność żądań dotyczących stwierdzenia nieważności nie może automatycznie oznaczać, że niedopuszczalne są żądania odszkodowawcze. Ponadto w odniesieniu do żądań odszkodowawczych Komisja nie podniosła żadnego samoistnego zarzutu niedopuszczalności. Jako że Rada utrzymuje w swych uwagach interwenienta, iż niedopuszczalność żądań dotyczących stwierdzenia nieważności w oczywisty sposób czyni bezpodstawnymi żądania odszkodowawcze, należy zaznaczyć, że Komisja nie wniosła o oddalenie tych żądań jako bezpodstawnych. Samoistne żądanie w tym zakresie, zgłoszone przez Radę działającą w charakterze interwenienta, jest zatem niedopuszczalne. Wynika stąd, że zarzut niedopuszczalności należy oddalić w zakresie, w jakim dotyczy on żądań odszkodowawczych. W tym względzie, jako że niniejsza sprawa dotyczy dwóch autonomicznych środków zaskarżenia, orzekając w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności, można stwierdzić, że skarga jest w części niedopuszczalna – w zakresie, w jakim dotyczy ona żądania stwierdzenia nieważności, a w części dopuszczalna – w zakresie, w jakim dotyczy ona żądań odszkodowawczych (zob. podobnie postanowienie Trybunału z dnia 21 czerwca 1993 r. w sprawie C-257/93 Van Parijs i in. przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. I-3335, pkt 14, 15). W niniejszej sprawie należy zatem stwierdzić, że skarga jest dopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza ona do naprawienia poniesionej szkody. W przedmiocie kosztów Ponieważ skarga jest dopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza ona do naprawienia poniesionej szkody, rozstrzygnięcie o kosztach powinno nastąpić w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Z powyższych względów SĄD (piąta izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 222/2011 z dnia 3 marca 2011 r. ustanawiającego nadzwyczajne środki w odniesieniu do udostępniania pozakwotowego cukru i izoglukozy na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2010/2011, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 293/2011 z dnia 23 marca 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych ilości pozakwotowego cukru do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 302/2011 z dnia 28 marca 2011 r. otwierającego pozakwotowy kontyngent taryfowy na przywóz pewnej ilości cukru w roku gospodarczym 2010/2011 i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 393/2011 z dnia 19 kwietnia 2011 r. ustalającego współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszającego składanie wniosków o takie pozwolenia.   2) Zarzut niedopuszczalności zostaje oddalony w zakresie, w jakim dotyczy on żądania naprawienia poniesionej szkody.   3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Papasavvas Vadapalas O’Higgins Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 6 czerwca 2013 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.