T-288/24

WYROK SĄDU (druga izba) z dnia 10 września 2025 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez dźwięk melodii – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 W sprawie T‑288/24 Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), z siedzibą w Berlinie (Niemcy), którą reprezentował S. Jaworski, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowała D. Stoyanova-Valchanova, w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, SĄD (druga izba), w składzie: A. Marcoulli, prezeska, V. Tomljenović i L. Spangsberg Grønfeldt (sprawozdawczyni), sędzie, sekretarz: R. Ūkelytė, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności pytania na piśmie skierowane do stron przez Sąd oraz ich odpowiedzi na te pytania złożone w sekretariacie Sądu w dniu 30 stycznia 2025 r., po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 28 marca 2025 r., wydaje następujący Wyrok W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 kwietnia 2024 r. (sprawa R 2220/2023‑5) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Okoliczności powstania sporu W dniu 15 marca 2023 r. skarżąca dokonała w EUIPO zgłoszenia unijnego znaku towarowego dla oznaczenia dźwiękowego tworzonego przez dźwięk melodii, który można odsłuchać za pomocą następującego łącza hipertekstowego: <plik audio zgłoszonego znaku towarowego> Zgłoszony znak towarowy oznacza usługi należące do klasy 39 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadające następującemu opisowi: „transport; przewóz pasażerów; pakowanie i usługi w zakresie zapakowywania; składowanie; organizacja transportu w ramach wycieczek turystycznych”. Decyzją z dnia 3 października 2023 r. ekspertka odrzuciła zgłoszenie do rejestracji wspomnianego znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1). W dniu 6 listopada 2023 r. skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji ekspertki. Zaskarżoną decyzją Izba Odwoławcza oddaliła w całości odwołanie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. Izba Odwoławcza stwierdziła zasadniczo, że zgłoszony znak towarowy jest tak krótki i banalny, że nie posiada on żadnej siły wywoływania skojarzeń ani zdolności do bycia rozpoznawanym przez konsumentów jako wskazanie pochodzenia handlowego oznaczonych nim usług. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie EUIPO kosztami postępowania. EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej poniesionymi przez ten urząd kosztami postępowania w przypadku przeprowadzenia rozprawy. Co do prawa Skarżąca podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. Podnosi ona zasadniczo, że Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowej oceny cech zgłoszonego znaku towarowego, które są jednak typowe i zgodne ze wskazówkami wynikającymi z praktyki decyzyjnej i wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw przed EUIPO w dziedzinie dźwiękowych znaków towarowych. EUIPO kwestionuje argumentację skarżącej, utrzymując, że Izba Odwoławcza prawidłowo stwierdziła w zaskarżonej decyzji, iż zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 nie są rejestrowane znaki towarowe, które są pozbawione jakiegokolwiek odróżniającego charakteru. Odróżniający charakter znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 oznacza, iż znak ten pozwala na zidentyfikowanie towaru lub usługi, dla którego lub której wnosi się o rejestrację, jako pochodzącego lub pochodzącej z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru lub tej usługi od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw [wyroki: z dnia 13 września 2016 r., Globo Comunicação e Participações/EUIPO (Dźwiękowy znak towarowy), T‑408/15, EU:T:2016:468, pkt 37; z dnia 7 lipca 2021 r., Ardagh Metal Beverage Holdings/EUIPO (Kombinacja dźwięków towarzyszących otwieraniu puszki napoju gazowanego), T‑668/19, EU:T:2021:420, pkt 17]. Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001, są znakami uważanymi za niezdolne do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia handlowego danego towaru lub danej usługi, aby umożliwić konsumentowi nabywającemu towar lub usługę oznaczone danym znakiem towarowym dokonanie przy późniejszym zakupie takiego samego wyboru, jeśli doświadczenie okazało się pozytywne, lub dokonanie odmiennego wyboru, jeśli było ono negatywne (wyroki: z dnia 13 września 2016 r., Dźwiękowy znak towarowy, T‑408/15, EU:T:2016:468, pkt 38; z dnia 7 lipca 2021 r., Kombinacja dźwięków towarzyszących otwieraniu puszki napoju gazowanego, T‑668/19, EU:T:2021:420, pkt 18). Charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony, i po drugie, z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (wyroki: z dnia 13 września 2016 r., Dźwiękowy znak towarowy, T‑408/15, EU:T:2016:468, pkt 39; z dnia 7 lipca 2021 r., Kombinacja dźwięków towarzyszących otwieraniu puszki napoju gazowanego, T‑668/19, EU:T:2021:420, pkt 19). Minimum charakteru odróżniającego wystarcza jednak, aby określona w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 bezwzględna podstawa odmowy rejestracji nie miała zastosowania (wyrok z dnia 13 września 2016 r., Dźwiękowy znak towarowy, T‑408/15, EU:T:2016:468, pkt 40). Ponadto należy przypomnieć, że kryteria oceny charakteru odróżniającego są takie same dla wszystkich kategorii znaków towarowych, ponieważ art. 7 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 nie czyni rozróżnienia pomiędzy tymi różnymi kategoriami. Kryteria oceny charakteru odróżniającego dźwiękowych znaków towarowych nie różnią się zatem od kryteriów stosowanych do innych kategorii znaków towarowych (zob. wyrok z dnia 7 lipca 2021 r., Kombinacja dźwięków towarzyszących otwieraniu puszki napoju gazowanego, T‑668/19, EU:T:2021:420, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo). Z orzecznictwa wynika również, że jest niezbędne, aby zgłoszone oznaczenie dźwiękowe posiadało pewną siłę wywoływania skojarzeń umożliwiającą danemu konsumentowi spostrzeżenie tego oznaczenia i uznanie go za znak towarowy, a nie za element o charakterze funkcjonalnym lub za wskazówkę pozbawioną własnej samoistnej właściwości. Wspomniany konsument powinien zatem uznać oznaczenie dźwiękowe za posiadające zdolność identyfikacji w ten sposób, że będzie można zidentyfikować je jako znak towarowy (zob. wyrok z dnia 7 lipca 2021 r., Kombinacja dźwięków przy otwieraniu puszki napoju gazowanego, T‑668/19, EU:T:2021:420, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). O ile prawdą jest, że krąg odbiorców zwykle postrzega słowne lub graficzne znaki towarowe jako oznaczenia wskazujące pochodzenie handlowe towarów lub usług, o tyle sytuacja taka niekoniecznie ma miejsce, gdy oznaczenie jest utworzone jedynie z elementu dźwiękowego. Niemniej jednak należy stwierdzić, że jeśli chodzi o niektóre towary lub usługi, nie wydaje się czymś niezwykłym, iż konsument identyfikuje je za pomocą elementu dźwiękowego. W tym względzie należy również uznać, że zwyczaje panujące w danym sektorze gospodarczym nie są ustalone raz na zawsze, lecz mogą wraz z upływem czasu zmieniać się w pewnych okolicznościach, nawet w sposób bardzo dynamiczny (zob. podobnie wyroki: z dnia 13 września 2016 r., Dźwiękowy znak towarowy, T‑408/15, EU:T:2016:468, pkt 42–44; z dnia 7 lipca 2021 r., Kombinacja dźwięków towarzyszących otwieraniu puszki napoju gazowanego, T‑668/19, EU:T:2021:420, pkt 25, 26). To w świetle powyższych rozważań należy zbadać argumentację skarżącej. W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny, zgodnie z którą usługi objęte zgłoszonym znakiem towarowym są skierowane do ogółu odbiorców w Unii Europejskiej. Nie ma powodu, aby kwestionować tę ocenę. Co się tyczy oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego, Izba Odwoławcza wskazała, że zgłoszony znak towarowy „jest dwusekundowym oznaczeniem dźwiękowym, które składa się z prostej sekwencji czterech różnych słyszalnych dźwięków”. W związku z tym Izba Odwoławcza stwierdziła, że zgłoszony znak towarowy „jest tak krótki i banalny, że nie posiada żadnej siły wywoływania skojarzeń ani pewnej zdolności do bycia rozpoznawanym, co pozwoliłoby docelowym konsumentom uznać go za wskazanie pochodzenia, a nie jedynie za element funkcjonalny lub wskazówkę niezawierającą przekazu”. W tym względzie Izba Odwoławcza wskazała, że o ile zgłoszony znak towarowy „różni się od innych dżingli używanych w sektorze transportu”, o tyle różnica ta „[sama w sobie] nie wystarcza do przyznania [mu] charakteru odróżniającego”, ponieważ „charakter odróżniający dźwiękowego znaku towarowego powinien być określany wyłącznie na podstawie zdolności znaku do identyfikowania towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony, jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, a tym samym do odróżniania tych towarów lub usług od towarów lub usług innych przedsiębiorstw”. I tak, aby stwierdzić brak charakteru odróżniającego, Izba Odwoławcza ustaliła zasadniczo, że zgłoszony znak towarowy „jest niezwykle krótki (dwie sekundy) i prosty (cztery słyszalne dźwięki)” i że w konsekwencji wspomniany znak towarowy „nie jest w stanie jako taki przekazywać wiadomości, którą konsumenci [mogliby] zapamiętać”, ponieważ „[będzie] on postrzegany jedynie jako funkcjonalny element dźwiękowy mający na celu przyciągnięcie uwagi słuchacza do następującego po nim komunikatu lub do innych aspektów danych usług”. W tym względzie należy zauważyć, że już wcześniej stwierdzono, iż oznaczenie dźwiękowe, które cechuje się nadmierną prostotą i ogranicza się do zwykłego powtórzenia dwóch identycznych nut – w niniejszym przypadku dźwięku zbliżonego do dzwonka telefonu – nie może jako takie przekazywać wiadomości, którą konsumenci mogliby zapamiętać, w związku z czym konsumenci ci nie uznaliby go za znak towarowy, chyba że nabyło ono charakteru odróżniającego w następstwie używania (zob. podobnie wyrok z dnia 13 września 2016 r., Dźwiękowy znak towarowy, T‑408/15, EU:T:2016:468, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). Niemniej jednak, jak słusznie podnosi skarżąca, szereg elementów pozwala uznać, że cechy zgłoszonego znaku towarowego, jeśli chodzi o czas trwania i siłę wywoływania skojarzeń pozwalają na ustalenie raczej istnienia niż braku charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001 i orzecznictwa przytoczonego w pkt 12–18 powyżej. Po pierwsze bowiem, co się tyczy zwyczajów sektora gospodarczego, którego dotyczy niniejsza sprawa, jest powszechnie wiadome, że podmioty gospodarcze działające w sektorze transportu coraz częściej wykorzystują „dżingle”, tj. krótkie motywy dźwiękowe, w celu ukształtowania rozpoznawalnej przez odbiorców tożsamości dźwiękowej, będącej dźwiękowym odpowiednikiem tożsamości wizualnej znaku towarowego w odniesieniu do związanych z nim towarów i usług. Takie dźwiękowe znaki towarowe umożliwiają również wprowadzanie wiadomości lub towarzyszenie wiadomościom skierowanym do docelowego kręgu odbiorców, czy to w halach lotniskowych, czy na peronach na dworcach kolejowych i autobusowych, w celach przekazywania komunikatów lub w związku z usługami towarzyszącymi. Owe dżingle, których skarżąca podała kilka przykładów (zob. pkt 5 tiret siódme zaskarżonej decyzji), pozwalają na przyciągnięcie uwagi słuchaczy w środowisku, które niekiedy może być hałaśliwe. Po drugie, należy zauważyć, że zgłoszony znak towarowy składa się z dźwięku melodii, w której następują po sobie cztery różne słyszalne dźwięki (zob. pkt 2 powyżej). Dźwięk melodii, który tworzy zgłoszony znak towarowy, nie wykazuje bezpośredniego związku z usługami objętymi tym znakiem towarowym i nie wydaje się być podyktowany względami technicznymi lub funkcjonalnymi. Dźwięk ten nie składa się bowiem z hałasu, który zwykle występuje podczas korzystania z usług transportowych, takiego jak na przykład hałas przejeżdżającego metra lub pociągu, czy też hałas startującego samolotu. Podobnie nie wykazano, że dźwięk melodii, który tworzy zgłoszony znak towarowy, jest już znany odbiorcom, co pozwala domniemywać, że chodzi tu o utwór oryginalny. W tym kontekście można uznać, że dźwięk melodii, który tworzy zgłoszony znak towarowy, ma służyć raczej jako dżingiel, czyli, jak słusznie wskazuje skarżąca, jako krótka, chwytliwa sekwencja dźwiękowa i jako taka łatwa do zapamiętania. Jednocześnie należy stwierdzić, że pomimo krótkości, która jest cechą charakterystyczną dżingli i ma właśnie na celu ułatwienie ich zapamiętania, dźwięk melodii, który tworzy zgłoszony znak towarowy, ma na celu zwrócenie uwagi odbiorców na pochodzenie handlowe usług objętych tym znakiem, zgodnie ze zwyczajami panującymi w sektorze transportu. Taka ocena znajduje zresztą potwierdzenie, jak zauważa skarżąca, w praktyce decyzyjnej i w wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw przed EUIPO w dziedzinie dźwiękowych znaków towarowych. I tak czas trwania dźwięku melodii, który tworzy zgłoszony znak towarowy, jest podobny do tego, który tworzy dźwiękowy unijny znak towarowy niemieckiego przedsiębiorstwa kolejowego Deutsche Bahn AG, zarejestrowany pod numerem 18800487 i który można odsłuchać za pomocą następującego łącza hipertekstowego (<EUIPO – eSearch>), a melodia ta, tak jak melodia, która tworzy dźwiękowy unijny znak towarowy Deutsche Bahn, nie ma nic wspólnego z usługami transportowymi, o których mowa. Te same spostrzeżenia można poczynić przy porównywaniu zgłoszonego znaku towarowego ze znakiem towarowym przedsiębiorstwa, które zarządza portem lotniczym w Monachium, Flughafen München GmbH, zarejestrowanym pod numerem 17396102, który można odsłuchać za pomocą następującego łącza hipertekstowego (<EUIPO – eSearch>). Podobnie dwa „[p]rzykłady zaakceptowanych znaków towarowych”, zawarte w części B sekcja 4 rozdział 3 pkt 15 wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw przed EUIPO, które chociaż nie mają mocy wiążącej, mogą jednak stanowić źródło odniesienia do praktyki EUIPO w dziedzinie znaków towarowych [zob. wyrok z dnia 8 czerwca 2022 r., Muschaweck/EUIPO – Conze (UM), T‑293/21, EU:T:2022:345, pkt 38 i przytoczone tam orzecznictwo], mają znaczenie dla oceny cech zgłoszonego znaku towarowego. Przykłady te wskazują bowiem, że zaakceptowano dwa dźwiękowe znaki towarowe, które tworzyły, odpowiednio, „[s]ekwencje czterech różnych tonacji, początkowo opadających na czwartą tonację, a następnie wznoszących się i kończących na tonacji środkowej oraz „pierwszych dwóch krótszych nut »A« [,] które brzmią nie tak mocno jak następująca po nich dłuższa i wyższa nuta »C« […]”. Takie sekwencje dźwiękowe mogą być zbliżone do sekwencji tworzącej zgłoszony znak towarowy, który zdaniem Izby Odwoławczej składa się z czterech słyszalnych dźwięków. W związku z tym, biorąc pod uwagę cechy zgłoszonego znaku towarowego, jeżeli chodzi o czas trwania, użytą melodię i słyszalne dźwięki, a także różne wskazówki udzielone w przeszłości przez EUIPO co do roli, jaką odgrywają te cechy przy ocenie charakteru odróżniającego zgłoszonego dźwiękowego znaku towarowego, Izba Odwoławcza popełniła błąd w swojej ocenie, stwierdzając, że zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego ze względu na to, że jest on „niezwykle krótki (dwie sekundy) i prosty (cztery słyszalne dźwięki)”. Taka ocena jest błędna zarówno w świetle zwyczajów panujących w rozpatrywanym sektorze, w którym istotna jest możliwość wykorzystania dźwięku w celu umożliwienia docelowemu kręgowi odbiorców identyfikacji towarów i usług danego przedsiębiorstwa i ukształtowania w ten sposób rozpoznawalnej tożsamości dźwiękowej, jak i elementów charakteryzujących zgłoszony znak towarowy, który ma właśnie oddziaływać na wspomniany krąg odbiorców jako krótki i chwytliwy dżingiel, który może być zapamiętany i wskazywać w ten sposób pochodzenie handlowe rozpatrywanych usług, które będą kojarzone wyłącznie ze skarżącą. Z tego punktu widzenia ani czas trwania zgłoszonego znaku towarowego, ani jego domniemana „prostota” lub „banalność”, która sama w sobie nie uniemożliwia rozpoznania odpowiadającej mu melodii, nie stanowią przeszkód, które same w sobie wystarczają do uzasadnienia braku jakiegokolwiek charakteru odróżniającego. Po trzecie, Izba Odwoławcza popełniła kolejny błąd, gdy na poparcie swojej oceny, że zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego, uznała, że pełni on „jedynie rolę funkcjonalną”. Jeśli chodzi bowiem o usługi transportowe lub usługi przewozu pasażerów, Izba Odwoławcza wskazała, że „standardową praktyką jest nadawanie krótkiej sekwencji dźwięków przed komunikatami informującymi[,] za pośrednictwem głośnika o środkach transportu, w celu zwrócenia uwagi podróżnych na komunikat, który następuje po dżinglu”, oraz że ze względu na to, iż komunikaty te są ogólnie nadawane w środowiskach zawierających różne hałasy, „słuchaczom nie jest łatwo odróżnić komunikat od innych dźwięków w tle” i skojarzyć go z konkretnym przedsiębiorstwem, dopóki się do niego nie przyzwyczają. W niniejszej sprawie okazuje się jednak, jak zauważa skarżąca, że nawet przy założeniu, iż należy rozważyć jeden z potencjalnych sposobów używania zgłoszonego znaku towarowego, jak czyni to Izba Odwoławcza, to znaczy przywołać jego używanie na stacji kolejowej w celu zakomunikowania powiązanej z nim usługi transportowej, takie używanie, nawet jeśli odgrywa rolę funkcjonalną, w żaden sposób nie uniemożliwiałoby zgłoszonemu znakowi towarowemu pełnienia jego funkcji wskazywania pochodzenia handlowego wspomnianej usługi. Taka byłaby właśnie rola zgłoszonego znaku towarowego w takim kontekście, ponieważ dźwięk melodii charakteryzujący ten znak towarowy ma dokładnie na celu umożliwienie docelowemu kręgowi odbiorców odróżnienia tej usługi i danego przedsiębiorstwa od innych usług, które mogą być mu oferowane przez inne podmioty działające w sektorze transportu. Po czwarte, co się tyczy pozostałych usług objętych zgłoszonym znakiem towarowym, które nie dotyczą bezpośrednio transportu, lecz aspektów, które mogłyby być z nim powiązane, Izba Odwoławcza uznała, że znak ten również nie jest w stanie pełnić swojej podstawowej funkcji wskazywania ich pochodzenia handlowego, ponieważ „właściwy krąg odbiorców[,] wystawiony na tę bardzo krótką i prostą sekwencję dźwięków w ramach tych usług […] mógłby co najwyżej założyć, że dźwięk jest związany z pewnymi aspektami usługi (na przykład z początkiem komunikatu) lub że jest wykorzystywany do reklamowania tych usług”. Tymczasem rozważania przedstawione w pkt 27–36 powyżej znajdują zastosowanie mutatis mutandis do dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny dotyczącej tych innych usług. W szczególności, jak słusznie podnosi skarżąca, trudno jest zrozumieć, po pierwsze, z jakimi aspektami usług objętych zgłoszonym znakiem towarowym można powiązać dźwięk melodii tworzący ten znak, a po drugie, w jaki sposób okoliczność, że zgłoszone oznaczenie dźwiękowe może być używane w reklamach tych usług, miałaby przemawiać przeciwko jego rejestracji jako znaku towarowego. W konsekwencji z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowej oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego w świetle art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001. W związku z tym należy uwzględnić jedyny zarzut i stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, bez konieczności orzekania w przedmiocie dopuszczalności dokumentów przedstawionych przez skarżącą po raz pierwszy przed Sądem w celu wykazania używania w reklamie różnych uprzednio zarejestrowanych dźwiękowych unijnych znaków towarowych dotyczących sektora transportu. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ EUIPO przegrało sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć je kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (druga izba) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 kwietnia 2024 r. (sprawa R 2220/2023‑5).   2) EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.   Marcoulli Tomljenović Spangsberg Grønfeldt Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 10 września 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.