T-299/04

PostanowienieTSUE2005-11-18CELEX: 62004TO0299ECLI:EU:T:2005:404

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Sąd Pierwszej Instancji jest właściwy do rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności aktów przyjętych w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB), a także czy skarga spełnia wymogi dopuszczalności, w szczególności w kontekście zastąpienia zaskarżonej decyzji w toku postępowania?

Ratio decidendi

Sąd Pierwszej Instancji odrzucił skargę jako oczywiście niedopuszczalną. Stwierdził, że choć sądy wspólnotowe mają kompetencję do badania aktów WPZiB w zakresie naruszenia kompetencji Wspólnoty (art. 46 UE) oraz aktów wspólnotowych wykonujących wspólne stanowiska WPZiB (art. 230 WE), w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał takiego naruszenia. Ponadto, Sąd podkreślił, że dopuszczalność skargi ocenia się na moment jej wniesienia, a późniejsze zastąpienie zaskarżonej decyzji nie wpływa na tę ocenę, jeśli pierwotne żądania i zarzuty nie zostały odpowiednio dostosowane lub jeśli skarga była pierwotnie niedopuszczalna.

Stan faktyczny

Skarżący, Selmani, wniósł skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 oraz art. 1 decyzji Rady 2004/306/WE. Skarga dotyczyła również wszystkich późniejszych decyzji Rady przyjętych na podstawie rozporządzenia nr 2580/2001, które wywoływały te same skutki i dotyczyły skarżącego. Akty te ustanawiały szczególne środki restrykcyjne przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach zwalczania terroryzmu.

Rozstrzygnięcie

Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 18 listopada 2005 r. − Selmani przeciwko Radzie i Komisji (Sprawa T‑299/04) Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Wspólne stanowisko Rady – Szczególne środki restrykcyjne przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach zwalczania terroryzmu – Skarga o stwierdzenie nieważności – Oczywisty brak kompetencji – Prekluzja – Dopuszczalność 1. Unia Europejska – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Kompetencja sądu wspólnotowego – Akty wydane na podstawie tytułu V Traktatu o Unii Europejskiej – Przesłanka – Skarga na naruszenie kompetencji Wspólnoty (art. 46 UE) (por. pkt 54–56) 2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Kompetencja sądu wspólnotowego – Skarga na akty wspólnotowe mająca na celu wykonanie przepisów przewidzianych we wspólnym stanowisku opartym na tytule V Traktatu o Unii Europejskiej – Włączenie (art. 230 WE) (por. pkt 58) 3. Postępowanie – Dopuszczalność skargi – Ocena odnosząca się do chwili wniesienia skarg – Decyzja zastępująca w toku postępowania zaskarżoną decyzję – Dostosowanie pierwotnych żądań i zarzutów – Brak wpływu na orzeczenie w przedmiocie dopuszczalności skargi (por. pkt 68–70) Przedmiot Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, str. 70), a po drugie, art. 1 decyzji Rady 2004/306/WE z dnia 2 kwietnia 2004 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2003/902/WE (Dz.U. L 99, str. 28), jak również wszystkich decyzji Rady przyjętych na podstawie rozporządzenia nr 2580/2001, wywołujących te same skutki, co decyzja 2004/306 w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego. Sentencja Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna. Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.