T-308/04

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba) z dnia 20 listopada 2007 r. Sprawa T‑308/04 Francesco Ianniello przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Urzędnicy – Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej – Postępowanie w sprawie oceny za lata 2001/2002 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Skarga o odszkodowanie Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za lata 2001/2002, a także wypłatę zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji o przyjęciu sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za lata 2001/2002. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Komisja pokryje własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez skarżącego. Streszczenie 1.      Zarzut niezgodności z prawem – Zakres – Akty, na których niezgodność z prawem można się powołać (art. 241 WE) 2.      Urzędnicy – Regulamin pracowniczy – Ogólne przepisy wykonawcze (regulamin pracowniczy urzędników, art. 110) 3.      Urzędnicy – Ocena – Wspólny komitet ds. oceny – Skład (regulamin pracowniczy urzędników, art. 43) 4.      Urzędnicy – Ocena – Wspólny komitet ds. oceny – Zakaz zasiadania we wspólnym komitecie ds. oceny przez członków zarządzających personelem, których interesy są niezgodne z pełnioną przez nich funkcją – Zakres (regulamin pracowniczy urzędników, art. 43) 5.      Urzędnicy – Ocena – Poszanowanie prawa do obrony – Zakres (regulamin pracowniczy urzędników, art. 43) 1.      Artykuł 241 WE wyraża zasadę ogólną, zgodnie z którą każda osoba ma prawo do kwestionowania, w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej jej bezpośrednio i indywidualnie, ważności wcześniejszych aktów instytucji stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jeśli osoba ta nie była uprawniona do wniesienia skargi bezpośredniej na podstawie art. 230 WE na te akty, których skutki w ten sposób ponosi, chociaż nie mogła żądać stwierdzenia ich nieważności. Artykuł 241 WE ma również na celu ochronę podmiotu przed zastosowaniem niezgodnego z prawem aktu prawnego, przy czym rozumie się, że skutki wyroku stwierdzającego brak obowiązywania danego aktu ograniczają się jedynie do stron sporu i że wyrok ten nie podważa aktu jako takiego, który stał się niezaskarżalny. Ponieważ celem art. 241 WE nie jest umożliwienie danej osobie kwestionowania możliwości stosowania dowolnego aktu o charakterze generalnym na poparcie dowolnej skargi, zakres zarzutu niezgodności z prawem musi ograniczać się do tego, co jest niezbędne do rozstrzygnięcia sporu. Wynika stąd, że akt prawny o charakterze generalnym, któremu zarzuca się niezgodność z prawem, musi mieć zastosowanie, bezpośrednio lub pośrednio, w przypadku będącym przedmiotem skargi, a ponadto musi występować bezpośredni związek prawny między zaskarżoną decyzją indywidualną i danym aktem prawnym o charakterze generalnym. Istnienie takiego związku można jednak również wyprowadzić ze stwierdzenia, że zaskarżona decyzja zasadniczo opiera się na przepisie aktu, którego zgodność z prawem jest kwestionowana, nawet jeśli nie stanowi on formalnie jej podstawy prawnej. (zob. pkt 32, 33) Odesłanie: Trybunał: sprawy połączone 31/62 i 33/62 Wöhrmann i Lütticke przeciwko Komisji, 14 grudnia 1962 r., Rec. str. 965; sprawa 21/64 Macchiorlati Dalmas przeciwko Wysokiej Władzy, 31 marca 1965 r., Rec. str. 227; sprawa 32/65 Włochy przeciwko Radzie i Komisji, 13 lipca 1966 r., Rec. str. 563; sprawy połączone od 15/73 do 33/73, 52/73, 53/73, od 57/73 do 109/73, 116/73, 117/73, 123/73 i od 135/73 do 137/73 Kortner i in. przeciwko Radzie i in., 21 lutego 1974 r., Rec. str. 177, pkt 36, 37; sprawa 92/78 Simmenthal przeciwko Komisji, 6 marca 1979 r., Rec. str. 777, pkt 39; sprawa 262/80 Andersen i in. przeciwko Parlamentowi, 19 stycznia 1984 r., Rec. str. 195, pkt 6; Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑6/92 i T‑52/92 Reinarz przeciwko Komisji, 26 października 1993 r., Rec. str. II‑1047, pkt 57; sprawy połączone T‑177/94 i T‑377/94 Altmann i in. przeciwko Komisji, 12 grudnia 1996 r., Rec. str. II‑2041, pkt 119; sprawa T‑146/96 De Abreu przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 4 marca 1998 r., RecFP str. I‑A‑109, II‑281, pkt 25, 29 2.      Ogólne przepisy wykonawcze przyjęte w odniesieniu do art. 110 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego mogą określać kryteria, mogące służyć administracji w zakresie stosowania uprawnień dyskrecjonalnych lub uściślać przepisy regulaminu, którym brak jasności. Jednakże nie mogą one zgodnie z prawem w żaden sposób stanowić norm, które stanowiłyby odstępstwo od norm prawnych wyższych rangą, takich jak przepisy regulaminu pracowniczego lub ogólne zasady prawa. (zob. pkt 38) Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑75/89 Brems przeciwko Radzie, 14 grudnia 1990 r., Rec. str. II‑899, pkt 29; sprawa T‑43/04 Fardoom i Reinard przeciwko Komisji, 25 października 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑329, II‑1465, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo 3.      Zgodnie z art. 8 ust. 5 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego przyjętych przez Komisję zadaniem wspólnego komitetu ds. oceny jest dbanie o to, aby – nie zastępując oceniających w zakresie oceny pracy zainteresowanego – sporządzanie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej przebiegało w sposób sprawiedliwy i obiektywny, a także aby pozostawało ono w zgodzie ze zwykłymi regułami oceny, a procedury były właściwie stosowane. W świetle tego zadania grupa zaszeregowania członków komitetu nie ma znaczenia, a w szczególności sam fakt przynależności do tej samej grupy zaszeregowania co zainteresowany nie może wskazywać na pozostawanie przez członka wspólnego komitetu ds. oceny w konflikcie interesów, który może podważyć jego bezstronność. (zob. pkt 41–43) Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑157/04 De Bry przeciwko Komisji, 12 lipca 2005 r., Zb.Orz.SP str. I‑A‑199, II‑901, pkt 49 4.      Z art. 8 ust. 1–6 przyjętych przez Komisję ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego wynika, że sam fakt, iż członek wspólnego komitetu ds. oceny zarządza personelem, nie może nakładać na niego obowiązku ustąpienia i umożliwienia wejścia na swoje miejsce zastępcy, jeśli rozpatrywana jest skarga wniesiona przez przedstawicieli personelu. Obowiązek ten ma zastosowanie wobec członków wspólnego komitetu ds. oceny jedynie wówczas, gdy chodzi o interesy niezgodne z pełnioną przez nich funkcją. Czysto abstrakcyjne ryzyko konfliktu interesów nie wystarczy samo w sobie dla uznania, że interesy członka wspólnego komitetu ds. oceny, który zarządza personelem, są rzeczywiście niezgodne z pełnioną przez niego funkcją. (zob. pkt 54) 5.      W ramach systemu oceny stosowanego przez Komisję podstawowa zasada poszanowania prawa do obrony powinna umożliwić zainteresowanemu w trakcie postępowania w sprawie oceny obronę wobec zarzucanych mu okoliczności, które mogą być przeciw niemu wykorzystane. Jednak zasada poszanowania prawa do obrony nie oznacza, że oceniający z odwołania jest ograniczony w zakresie koniecznych konsultacji służących starannemu zakończeniu zadania. I tak oceniający z odwołania może być zmuszony do konsultacji z przełożonym ocenianego urzędnika, jednak bez konieczności wdawania się w kontradyktoryjną debatę z ocenianym urzędnikiem. W tym kontekście oceniający z odwołania może zwrócić się do oceniającego o wyjaśnienia lub dodatkowe informacje odnośnie do ocen, jakie ten ostatni zawarł w sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej. Niemniej jednak przedstawione wyjaśnienia lub dodatkowe informacje nie mogą zmieniać merytorycznie istoty oceny początkowej zawartej w sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej dokonanej przez tego samego oceniającego. Jeśli takie zmiany będą miały miejsce, oceniający z odwołania musi, z uwagi na ochronę prawa do obrony danego urzędnika, umożliwić mu przedstawienie uwag co do nowych ocen dokonanych przez oceniającego. W takim przypadku bowiem uwagi, które urzędnik przedstawił już na wcześniejszym etapie postępowania, w sprawie oceny, nie mogą zostać uznane za wystarczające, gdyż zostały sporządzone w odniesieniu do innych uwag oceniającego. (zob. pkt 70, 73, 74)