T-32/11

WyrokTSUE2012-02-10CELEX: 62011TJ0032ECLI:EU:T:2012:63

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy Komisja prawidłowo odmówiła umorzenia należności celnych przywozowych na podstawie art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (Wspólnotowy kodeks celny) w przypadku retrospektywnego pokrycia tych należności?

Ratio decidendi

Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji w zakresie, w jakim odmówiła ona umorzenia należności celnych przywozowych na podstawie art. 239 Wspólnotowego kodeksu celnego. Oznacza to, że Komisja nieprawidłowo zastosowała lub zinterpretowała przesłanki umorzenia należności celnych oparte na zasadzie słuszności, co stanowiło naruszenie istotnych wymogów proceduralnych lub błędną ocenę okoliczności faktycznych i prawnych, które uzasadniałyby zastosowanie tej klauzuli.

Stan faktyczny

Sprawa dotyczyła przywozu surowego cukru trzcinowego pochodzącego z Antyli Niderlandzkich. W związku z tym przywozem doszło do retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych. Podmiot Verenigde Douaneagenten złożył wniosek o umorzenie tych należności. Komisja Europejska wydała decyzję C(2010) 6754 wersja ostateczna z dnia 1 października 2010 r., w której stwierdziła, że należy dokonać retrospektywnego pokrycia należności celnych i że umorzenie tych należności nie jest zasadne.

Rozstrzygnięcie

1) Stwierdza się nieważność decyzji C(2010) 6754 wersja ostateczna Komisji z dnia 1 października 2010 r. w zakresie, w którym stanowi ona, że nie jest zasadne umorzenie należności celnych w przywozie w wysokości 531 985,59 EUR na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny. 2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. 3) Każda ze stron pokrywa własne koszty.

Pełny tekst orzeczenia

Wyrok Sądu (siódma izba) z dnia 10 lutego 2012 r. – Verenigde Douaneagenten przeciwko Komisji (sprawa T‑32/11) Unia celna – Przywóz surowego cukru trzcinowego pochodzącego z Antyli Niderlandzkich – Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych – Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych – Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych 1. Środki własne Unii Europejskiej – Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych lub wywozowych – Przesłanki braku zaksięgowania należności celnych przywozowych określonych w art. 220 ust. 2 lit. b) Wspólnotowego kodeksu celnego – Ciężar dowodu (rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 220 ust. 2 lit. b)] (por. pkt 26, 27, 36) 2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych – Badanie z urzędu przez sąd (art. 263 TFUE) (por. pkt 48, 49) 3. Środki własne Unii Europejskiej – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych albo wywozowych – Zastosowanie klauzuli opartej na zasadzie słuszności ustanowionej w art. 239 Wspólnotowego kodeksu celnego (rozporządzenie Rady nr 2913/92, art. 220 ust. 2, art. 239) (por. pkt 50–52) 4. Środki własne Unii Europejskiej – Zwrot lub umorzenie należności celnych przywozowych – Zastosowanie klauzuli opartej na zasadzie słuszności ustanowionej w art. 239 Wspólnotowego kodeksu celnego (rozporządzenia: Rady nr 2913/92, art. 220 ust. 2, art. 239; Komisji nr 2454/93, art. 871, 905) (por. pkt 53–55) Przedmiot Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji C(2010) 6754 wersja ostateczna Komisji z dnia 1 października 2010 r. stwierdzającej, że należy dokonać retrospektywnego pokrycia należności celnych w przywozie, i że umorzenie tych należności nie jest zasadne w konkretnym przypadku (REC 02/09) Sentencja 1) Stwierdza się nieważność decyzji C(2010) 6754 wersja ostateczna Komisji z dnia 1 października 2010 r. w zakresie, w którym stanowi ona, że nie jest zasadne umorzenie należności celnych w przywozie w wysokości 531 985,59 EUR na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny. 2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. 3) Każda ze stron pokrywa własne koszty.