T-339/14

POSTANOWIENIE SĄDU (dziewiąta izba w składzie powiększonym) z dnia 15 września 2016 r.(*) Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Brak reprezentowania przez adwokata – Skarżący, który przestał odpowiadać na wezwania Sądu – Umorzenie postępowania W sprawie T‑339/14 Serhiy Vitaliyovych Kurchenko, zamieszkały w Chuhuiv (Ukraina), reprezentowany przez B. Kennelly’ego, QC, J. Pobjoya, barrister, M. Drury’ego, A. Swana oraz J. Binnsa, solicitors, strona skarżąca, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Á. de Elerę‑San Miguela Hurtada oraz J.P. Hixa, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Komisję Europejską, reprezentowaną przez S. Bartelt oraz D. Gauci, działające w charakterze pełnomocników, interwenient, mającej za przedmiot, tytułem głównym, żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26), rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1), a po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 25), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego, a także, tytułem ewentualnym, żądanie oparte na art. 277 TFUE i mające na celu stwierdzenie niemożności stosowania wobec skarżącego art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119, zmienionej decyzją Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającą decyzję Rady 2014/119/WPZiB (Dz.U. 2015, L 24, s. 16), a także art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014, zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 24, s. 1), SĄD (dziewiąta izba w składzie powiększonym), w składzie: G. Berardis (sprawozdawca), prezes, O. Czúcz, I. Pelikánová, A. Popescu i E. Buttigieg, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie  Okoliczności powstania sporu 1        Niniejsza sprawa wpisuje się w ramy środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie. 2        Skarżący, Serhiy Vitaliyovych Kurchenko, jest ukraińskim biznesmenem. 3        W dniu 5 marca 2014 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła na podstawie art. 29 TUE decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26). W tym samym dniu Rada przyjęła na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1). 4        Na mocy decyzji 2014/119 oraz rozporządzenia nr 208/2014 nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie wspomniane środki ograniczające, wraz z danymi identyfikacyjnymi „biznesmen” i następującym uzasadnieniem: „Osoba, wobec której wszczęto na Ukrainie postępowanie karne, aby przeprowadzić dochodzenie w sprawie przestępstw powiązanych ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę”. 5        Decyzja 2014/119 i rozporządzenie nr 208/2014 zostały w szczególności zmienione, odpowiednio, decyzją Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającą decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 24, s. 16) i rozporządzeniem Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającym rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 24, s. 1). W aktach tych Rada sprecyzowała począwszy od dnia 1 lutego 2015 r. kryteria umieszczania nazwisk w wykazach osób objętych zamrożeniem środków finansowych. 6        Decyzja 2014/119 i rozporządzenie nr 208/2014 także zostały zmienione, odpowiednio, decyzją Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającą decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1). Na mocy tych aktów nazwisko skarżącego zostało utrzymane w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie środki ograniczające, a stosowanie tych środków przedłużono wobec skarżącego do dnia 6 marca 2016 r. z nowym uzasadnieniem: „Osoba, wobec której władze Ukrainy wszczęły postępowanie karne w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego”.  Postępowanie i żądania stron 7        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 15 maja 2014 r. skarżący wniósł skargę w niniejszej sprawie. W dniu 12 sierpnia 2014 r. Rada złożyła odpowiedź na skargę. 8        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 16 września 2014 r. Komisja Europejska złożyła wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. prezes dziewiątej izby Sądu dopuścił tę interwencję. W odrębnym piśmie, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 18 grudnia 2014 r., Komisja poinformowała, że nie będzie składać uwag interwenienta. 9        Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 września 2014 r. Ukraina wniosła o dopuszczenie jej do udziału w sprawie w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. prezes dziewiątej izby Sądu dopuścił interwencję Ukrainy. Jednakże pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 24 grudnia 2014 r. państwo to poinformowało Sąd o cofnięciu swego wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta. W konsekwencji postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. prezes dziewiątej izby Sądu wykreślił Ukrainę jako interwenienta. 10      Replika i duplika zostały złożone w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 25 września i 11 listopada 2014 r. 11      W dniu 15 maja 2015 r. skarżący złożył w sekretariacie Sądu pismo dostosowujące jego żądania, tak aby dotyczyły one także stwierdzenia nieważności decyzji 2015/364 i rozporządzenia 2015/357 w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, a tytułem ewentualnym – stwierdzenia niemożności stosowania wobec skarżącego art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119, zmienionej decyzją 2015/143, i art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 208/2014, zmienionego rozporządzeniem 2015/138. 12      Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 5 października 2015 r. Rada przedstawiła swoje uwagi w odniesieniu do pisma dostosowującego. 13      Pismem złożonym w Sądzie w dniu 15 maja 2015 r. skarżący wniósł także skargę, podnosząc te same żądania co opisane w pkt 11 powyżej żądania zawarte w złożonym w niniejszej sprawie piśmie dostosowującym. Postanowieniem z dnia 11 września 2015 r., wydanym przez dziewiątą izbę Sądu, skarga ta – która została zarejestrowana pod numerem T‑248/15 – została uznana za niedopuszczalną ze względu na zawisłość sporu w związku z niniejszą sprawą. 14      Na wniosek dziewiątej izby Sąd – na podstawie art. 28 regulaminu postępowania – postanowił przekazać sprawę składowi powiększonemu. 15      Na wniosek sędziego sprawozdawcy Sąd (dziewiąta izba w składzie powiększonym) postanowił o otworzeniu ustnego etapu postępowania. 16      Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. przedstawiciele skarżącego poinformowali Sąd, że przestali reprezentować swego klienta, ponieważ nie otrzymali od skarżącego środków pozwalających im na kontynuowanie jego reprezentowania, a ponadto nie otrzymują już z jego strony żadnych instrukcji. 17      Pismem z dnia 10 maja 2016 r., skierowanym do przedstawicieli skarżącego, Sąd poinformował tych przedstawicieli, że pozostają oni punktem kontaktowym Sądu aż do momentu wyznaczenia przez skarżącego nowego przedstawiciela. Sąd wezwał ich także do poinformowania skarżącego, że do niego należy wyznaczenie nowego przedstawiciela do dnia 27 maja 2016 r., a w przypadku braku tego wyznaczenia Sąd rozważy orzeczenie z urzędu o umorzeniu postępowania w sprawie zgodnie z art. 131 § 2 regulaminu postępowania. 18      Pismem z złożonym w sekretariacie Sądu w dniu w dniu 25 maja 2016 r. przedstawiciele skarżącego potwierdzili, że poinformowali go o konieczności wyznaczenia nowych przedstawicieli. Wskazali jednak, że nie otrzymali od skarżącego żadnej odpowiedzi. Poza tym skarżący nie skontaktował się z Sądem w wyznaczonym terminie inną drogą. 19      W ramach przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania środków organizacji postępowania Sąd przedstawił stronom pytanie, na które mogły one udzielić odpowiedzi na piśmie dotyczące możliwości orzeczenia z urzędu przez Sąd, na mocy uzasadnionego postanowienia, o umorzeniu postępowania, zgodnie z art. 131 § 2 wspomnianego regulaminu. 20      Strony zastosowały się do tych środków w wyznaczonym terminie. Pismami z dnia, odpowiednio, 9 i 22 czerwca 2016 r. Komisja i Rada nie sprzeciwiły się orzeczeniu przez Sąd z urzędu o umorzeniu postępowania. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 23 czerwca 2016 r. przedstawiciele skarżącego potwierdzili, że nie otrzymują już od niego instrukcji i że w tych okolicznościach nie byli w stanie przedstawić uwag w odpowiedzi na pytanie Sądu.  W przedmiocie umorzenia postępowania 21      Zgodnie z art. 131 § 2 regulaminu postępowania, jeżeli skarżący przestaje odpowiadać na wezwania Sądu, Sąd może, po zapoznaniu się ze stanowiskiem stron, orzec z urzędu w drodze postanowienia z uzasadnieniem o umorzeniu postępowania. 22      W niniejszym przypadku, jak wynika z pkt 16–20 powyżej, należy stwierdzić, że skarżący nie przekazuje już instrukcji swym przedstawicielom, a zatem postanowili oni przestać go reprezentować, oraz że skarżący nie zastosował się także do zawartego w piśmie z dnia 10 maja 2016 r. żądania Sądu dotyczącego wyznaczenia nowego adwokata. Ponadto skarżący nie odpowiedział na przedstawione w pkt 19 powyżej pytanie Sądu postanowione w ramach środka organizacji postępowania. 23      W konsekwencji, uwzględniając bezczynność skarżącego, należy – zgodnie z art. 131 § 2 regulaminu postępowania – orzec z urzędu o umorzeniu postępowania.  W przedmiocie kosztów 24      Zgodnie z art. 137 regulaminu postępowania w przypadku umorzenia postępowania Sąd rozstrzyga o kosztach według uznania. 25      W niniejszym przypadku w świetle okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę. 26      Wreszcie, zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania, państwa członkowskie i instytucje interweniujące w sprawie pokrywają własne koszty. Komisja pokryje zatem własne koszty. Z powyższych względów SĄD (dziewiąta izba w składzie powiększonym) postanawia, co następuje: 1)      Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone. 2)      Serhiy Vitaliyovych Kurchenko pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej. 3)      Komisja Europejska pokrywa własne koszty. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 15 września 2016 r. Sekretarz         Prezes E. Coulon         G. Berardis * Język postępowania: angielski.