T-34/03

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba) z dnia 6 maja 2004 r. Sprawa T-34/03 André Hecq przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Służba publiczna – Akt niekorzystny – Legitymacja procesowa – Urzędnik działający we własnym imieniu, nie zaś na rzecz związku zawodowego – Niedopuszczalność Pełny tekst w języku francuskim II - 0000 Przedmiot:         Skarga mająca za przedmiot, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 4 października 2002 r. oddalającej zażalenie wniesione przez A. Hecqa, działającego zarówno we własnym imieniu, jak i w charakterze przewodniczącego Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens, na szereg decyzji dotyczących reprezentowania personelu i środków finansowych udostępnionych przez Komisję, oraz wniosek o naprawienie szkody wynikłej jakoby z działania Komisji. Orzeczenie:         Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Skarżący poniesie własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję. Streszczenie 1.     Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Identyczność przedmiotu i podstawy – Zarzuty i argumenty nie zawarte w zażaleniu, lecz ściśle z nim związane – Dopuszczalność (regulamin pracowniczy, art. 90 i 91) 2.     Urzędnicy – Skarga – Legitymacja procesowa – Skarga urzędnika działającego we własnym imieniu na decyzję o wypowiedzeniu porozumienia zawartego przez jedną z instytucji z organizacjami zawodowymi, zmierzającego do uregulowania jedynie zbiorowych stosunków pracy – Niedopuszczalność (regulamin pracowniczy, art. 90 i 91) 3.     Urzędnicy – Skarga – Skarga zmierzająca w braku aktu niekorzystnego do podważenia aktu o zasięgu ogólnym – Niedopuszczalność (regulamin pracowniczy, art. 90 i 91) 4.     Urzędnicy – Skarga – Wniosek o odszkodowanie związany z wnioskiem o uchylenie – Niedopuszczalność wniosku o uchylenie pociągająca za sobą niedopuszczalność wniosku o odszkodowanie (regulamin pracowniczy, art. 90 i 91) 1.     Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma na celu polubowne załatwienie sporów powstałych między urzędnikami lub pracownikami a administracją. Aby takie postępowanie mogło osiągnąć swój cel, konieczne jest, by organ powołujący był w stanie poznać wystarczająco dokładnie zarzuty formułowane pod adresem zaskarżanej decyzji. Ponadto żądania zgłoszone sędziemu wspólnotowemu w skargach urzędników mogą mieć jedynie taki sam przedmiot jak te przedstawione w zażaleniu i mogą jedynie zawierać zarzuty opierające się na identycznej podstawie jak zarzuty podniesione w zażaleniu. Owe zarzuty mogą zostać rozwinięte przed tym sędzią poprzez przedstawienia zarzutów i argumentów niekoniecznie znajdujących się w zażaleniu, ale ściśle się z nim łączących. Ponieważ wreszcie postępowanie poprzedzające wniesienie skargi ma charakter nieformalny oraz osoby zainteresowane działają na ogół na tym etapie bez pomocy adwokata, organy administracji nie powinny interpretować zażaleń w sposób nazbyt restrykcyjny, lecz przeciwnie, winny je badać w duchu otwartości. (zob. pkt 21) Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 14 marca 1989 r. w sprawie 133/88 Del Amo Martinez przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 689, pkt 9-11; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2002 r. w sprawie T-127/00 Nevin przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-149 i II-781, pkt 28 2.     Porozumienie ramowe pomiędzy instytucją a związkami i organizacjami zawodowymi, którego przedmiotem jest określenie ich wzajemnych relacji, jest aktem o zasięgu ogólnym, zmierzającym do uregulowania jedynie zbiorowych stosunków pracy między, daną instytucją a związkami i organizacjami zawodowymi. Nie stwarza on żadnych zobowiązań ani praw po stronie poszczególnych urzędników indywidualnie ani nie plasuje się w sferze indywidualnych stosunków pracy między pracodawcą a urzędnikiem, lecz w dużo szerszym kontekście stosunków między jedną z instytucji a związkami i organizacjami zawodowymi. Wypowiedzenie tego typu porozumienia nie stanowi środka wywołującego skutki prawne wpływające w sposób bezpośredni i indywidualny na interesy urzędnika zrzeszonego w związku zawodowym poprzez zmianę w sposób charakterystyczny jego sytuacji prawnej jako urzędnika, przeciwko któremu to środkowi mógłby on wnieść na tej podstawie skargę. (zob. pkt 33-35) Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 1994 r. w sprawach połączonych od T-576/93 do T‑582/93 Browet i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-677, pkt 44 3.     W systemie środków odwoławczych ustanowionym w art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędnik ma prawo zaskarżyć jedynie akt indywidualnie niekorzystny i jedynie w tym kontekście, podnosząc zarzut niezgodności z prawem, ma on prawo powoływać się na niemożność stosowania aktu o zasięgu ogólnym. (zob. pkt 39-57) Odesłanie: wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 lipca 1981 r. w sprawie 153/79 Bowden i in. przeciwko Komisji, Rec. str. 2111, pkt 13; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawach połączonych T-97/92 i T-111/92 Rijnoudt i Hocken przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-159 i II-511, pkt 41 4.     W przypadku gdy skarżący wnosi skargę zmierzającą zarówno do uchylenia aktu instytucji, jak i do uzyskania odszkodowania za szkodę spowodowaną przez ten akt, żądania te są tak ze sobą związane, że niedopuszczalność wniosku o uchylenie pociąga za sobą również niedopuszczalność wniosku o odszkodowania. (zob. pkt 64) Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie T-11/90 H. S. przeciwko Radzie, Rec. str. II-1869, pkt 25; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2000 r. w sprawie T-213/99 Verheyden przeciwko Komisji, RecFP str. I‑A-297 i II-1355, pkt 35