T-347/14

POSTANOWIENIE SĄDU (szósta izba) z dnia 19 lipca 2017 r. ( *1 ) Postępowanie – Wykładnia postanowienia W sprawie T‑347/14 INTP Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza, zamieszkała w Kijowie (Ukraina), reprezentowana przez T. Beazleya, QC, strona skarżąca, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez J.P. Hix’a oraz P. Mahnič Bruni, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Komisję Europejską, reprezentowaną początkowo przez S. Bartelt oraz D. Gauci, a następnie przez E. Paasivirtę i J. Norris-Usher działających w charakterze pełnomocników, interwenient, mającej za przedmiot wniosek o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r., Janukowycz/Rada (T‑347/14, EU:T:2016:433) SĄD (szósta izba), w składzie: G. Berardis (sprawozdawca), prezes, D. Spielmann i Z. Csehi, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 10 lutego 2017 r. skarżąca, Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni Wiktora Wiktorowycza Janukowycza, na podstawie art. 168 regulaminu postępowania przed Sądem, zwróciła się o dokonanie wykładni pkt 3 sentencji postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r., Janukowycz/Rada (T‑347/14, zwanego dalej „postanowieniem w postępowaniu głównym”, EU:T:2016:433). Sentencja postanowienia w postępowaniu głównym brzmi następująco: „1) Stwierdza się nieważność, w ich wersjach pierwotnych, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Wiktora Wiktorowycza Janukowycza. 2) W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. 3) Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Olgę Stanisławiwną Janukowycz, jako spadkobierczynię W. Wiktorowycza Janukowycza, w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze. 4) Olga Stanisławiwna Janukowycz zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w piśmie dostosowującym żądania. […]”. W swoim wniosku o wykładnię skarżąca twierdzi, że pkt 3 sentencji postanowienia w postępowaniu głównym ma charakter dwuznaczny, jeśli chodzi o jego zasięg, a w szczególności, jeśli chodzi o kwestię, czy koszty poniesione przez W. Wiktorowycza Janukowycza, podczas gdy ten jeszcze żył, mogły zostać wyłączone. W rezultacie, z czysto literalnej wykładni rzeczonego punktu sentencji postanowienia w postępowaniu głównym wynika, że w przedmiocie zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności Rada Unii Europejskiej została zobowiązana do zapłaty jedynie kosztów poniesionych przez skarżącą, działającą w charakterze spadkobierczyni W. Wiktorowycza Janukowycza, a nie kosztów poniesionych przez tego ostatniego przed jego śmiercią. W tym względzie skarżąca twierdzi, że w świetle tego kontekstu i treści postanowienia w postępowaniu głównym punkt 3 jego sentencji powinien być interpretowany w ten sposób, że jeśli chodzi o żądanie stwierdzenia nieważności zawarte w skardze, ma ono na celu włączenie wszelkich kosztów podlegających zwrotowi poniesionych przez W. Wiktorowycza Janukowycza przed jego śmiercią, jak również kosztów podlegających zwrotowi poniesionych przez skarżącą po jego śmierci. Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie, że pkt 3 sentencji postanowienia w postępowaniu głównym powinien być interpretowany w ten sposób, że Rada pokrywa swe własne koszty, jak również koszty poniesione przez skarżącą i W. Wiktorowycza Janukowycza, w zakresie zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności; – w razie zakwestionowania niniejszego wniosku o wykładnię, obciążenie Rady kosztami postępowania związanymi z rzeczonym wnioskiem lub w przeciwnym razie obciążenie każdej ze stron jej własnymi kosztami. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 17 marca 2017 r. Komisja Europejska oświadczyła, że nie zgłasza uwag dotyczących niniejszego wniosku o dokonanie wykładni. W uwagach dotyczących wniosku o dokonanie wykładni złożonych w dniu 27 marca 2017 r., Rada twierdzi przede wszystkim, że nie zgadza się z przywołaną przez skarżącą wykładnią literalną. Zdaniem Rady, pkt 3 sentencji postanowienia w postępowaniu głównym powinien być interpretowany w ten sposób, że w przedmiocie zawartego w skardze żądania o stwierdzenie nieważności wszelkie koszty podlegające zwrotowi obejmują koszty poniesione przez W. Wiktorowycza Janukowycza aż do jego śmierci. Ta wykładnia wyraźnie wynika nie tylko z samego brzmienia rzeczonego punktu sentencji, ale również z pkt 96 i 97 postanowienia w postępowaniu głównym. W tym względzie, Rada precyzuje, że – w przeciwieństwie do tego, co zdaje się twierdzić skarżąca – koszty podlegające zwrotowi powinny być definiowane w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze, w stosunku do której strona wygrywająca jest uprawniona do uzyskania zwrotu kosztów podlegających zwrotowi, a nie w odniesieniu do osoby, która jest stroną wygrywającą. Wreszcie w przedmiocie kosztów niniejszego postępowania, Rada wnosi do Sądu o obciążenie każdej ze stron jej własnymi kosztami. W tym względzie należy zauważyć, że art. 43 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje, że jeśli zachodzi wątpliwość co do znaczenia lub zakresu wyroku, Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do dokonania jego wykładni na wniosek którejkolwiek ze stron lub instytucji Unii, która uzasadni swój interes w tym zakresie. Wniosek o wykładnię wyroku lub postanowienia powinien być badany w świetle nie tylko sentencji przedmiotowego orzeczenia sądowego, ale również uzasadnienia prowadzącego do jego wydania, które stanowi nieodzowny element tego orzeczenia, w tym znaczeniu, że jest niezbędne do określenia dokładnego znaczenia tego, co zostało orzeczone w sentencji (zob. analogicznie wyrok z dnia 23 października 2008 r., People’s Mojahedin Organization of Iran/Rada, T‑256/07, EU:T:2008:461, pkt 60). W niniejszym przypadku wniosek o dokonanie wykładni postanowienia w postępowaniu głównym dotyczy pkt 3 jego sentencji, który odnosi się wyraźnie do kosztów związanych z żądaniem stwierdzenia nieważności zawartym w skardze, podczas gdy pkt 4 sentencji postanowienia w postępowaniu głównym dotyczy wyraźnie kosztów związanych z żądaniem stwierdzenia nieważności zawartym w piśmie dostosowującym. Z pkt 96 postanowienia w postępowaniu głównym wynika, że Sąd wypowiedział się co do kosztów postępowania na podstawie art. 134 § 2 regulaminu postępowania, zgodnie z którym jeżeli więcej niż jedna strona przegrała sprawę, Sąd rozstrzyga o podziale kosztów. W konsekwencji ponieważ Sąd stwierdził – w pkt 97 postanowienia w postępowaniu głównym – że Rada przegrała sprawę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze, zarządził aby Rada została obciążona kosztami związanymi z tym żądaniem – zgodnie z żądaniem skarżącej – podczas gdy postanowił, aby skarżąca została obciążona kosztami związanymi z żądaniem stwierdzenia nieważności sformułowanym w piśmie dostosowującym – zgodnie z żądaniem Rady. Z całości powyższych rozważań wynika, że pkt 3 sentencji postanowienia w postępowaniu głównym powinien być interpretowany w ten sposób, że obejmuje – w odniesieniu do zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności– zarówno koszty poniesione przez W. Wiktorowycza Janukowycza przed jego śmiercią, jak również koszty poniesione przez samą skarżącą, zważywszy, że – jak zostało sprecyzowane w pkt 67 postanowienia w postępowaniu głównym – postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej początkowo przez W. Wiktorowycza Janukowycza było kontynuowane – po jego śmierci – przez skarżącą jako następcę prawnego pod tytułem ogólnym i że ostatecznie rozstrzygnięcie było pomyślne dla skarżącej w zakresie rzeczonej skargi. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 133 regulaminu postępowania o kosztach orzeka się w wyroku lub postanowieniu kończącym postępowanie w sprawie. Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, należy postanowić, że każda ze stron pokryje własne koszty. Zgodnie z art. 138 § 1 akapit pierwszy regulaminu postępowania instytucje, które przystąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty.   Z powyższych względów SĄD (szósta izba) postanawia, co następuje:   1) Punkt 3 sentencji postanowienia z dnia 12 lipca 2016 r. Janukowycz/Rada (T‑347/14) powinien być interpretowany w ten sposób, że w odniesieniu do zawartego w skardze żądania stwierdzenia nieważności obejmuje on zarówno koszty poniesione przez Wiktora Wiktorowycza Janukowycza, jak również koszty poniesione przez Olgę Stanisławiwną Janukowycz, jako spadkobierczynię W. Wiktorowycza Janukowycza.   2) Olga Stanisławiwna Janukowycz, jako spadkobierczyni W. Wiktorowycza Janukowycza, i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w sprawie dokonania wykładni.   3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.   4) Oryginał niniejszego postanowienia załącza się do oryginału postanowienia podlegającego wykładni, na marginesie którego umieszcza się wzmiankę o niniejszym postanowieniu.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 19 lipca 2017 r. Sekretarz E. Coulon Prezes G. Berardis ( *1 ) Język postępowania: angielski.