T-351/24

WYROK SĄDU (szósta izba) z dnia 29 października 2025 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy DEVIN – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawo do bycia wysłuchanym w następstwie wyroku Sądu stwierdzającego nieważność – Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 W sprawie T‑351/24, Devin EAD, z siedzibą w Devin (Bułgaria), którą reprezentowali B. Van Asbroeck, G. de Villegas oraz R. Meys, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentował T. Klee, w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, była Haskovo Chamber of Commerce and Industry, z siedzibą w Haskovo (Bułgaria), którą reprezentowały D. Dimitrova oraz I. Pakidanska, adwokatki, SĄD (szósta izba), w składzie podczas narady: M.J. Costeira, prezeska, U. Öberg (sprawozdawca) i P. Zilgalvis, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, uwzględniając, że w terminie trzech tygodni od doręczenia stronom powiadomienia o zamknięciu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek o przeprowadzenie rozprawy, i zdecydowawszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, o wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Devin EAD, wnosi o zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 maja 2024 r. (sprawa R 2535/2019‑4) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Okoliczności powstania sporu W dniu 11 lipca 2014 r. interwenientka, Haskovo Chamber of Commerce and Industry (HCCI, izba handlowo‑przemysłowa w Haskovie, Bułgaria), wystąpiła do EUIPO z wnioskiem o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego, który został zarejestrowany w dniu 21 stycznia 2011 r. w wyniku zgłoszenia dokonanego w dniu 29 września 2010 r. dla oznaczenia słownego DEVIN Sporny znak towarowy oznacza towary należące do klasy 32 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadające następującemu opisowi: „napoje bezalkoholowe; woda mineralna; selcerska; napoje o smaku owocowym; soki; syropy i inne preparaty służące do produkcji napojów; aperitify, napoje bezalkoholowe; woda źródlana; woda aromatyzowana; ekstrakty owocowe bezalkoholowe; napoje owocowe niealkoholowe; woda stołowa; woda (napoje); woda selcerska; soki warzywne [napoje]; napoje izotoniczne; koktajle bezalkoholowe; nektary owocowe, bezalkoholowe; woda sodowa (woda gazowana)”. Na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do znaku powołano się na podstawy określone w art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c), f) i g) tego rozporządzenia w zakresie, w jakim sporny znak towarowy ma charakter opisowy w odniesieniu do oznaczonych nim towarów, jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami i może wprowadzać odbiorców w błąd. W dniu 29 stycznia 2016 r. Wydział Unieważnień uwzględnił wniosek o unieważnienie prawa do znaku na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. W szczególności uznał on, że nazwa geograficzna Dewin jest objęta tymi przepisami, ponieważ jest ona rozumiana przez ogół odbiorców w Bułgarii i przez część odbiorców z państw z nią sąsiadujących jako opis pochodzenia geograficznego rozpatrywanych towarów. W dniu 24 marca 2016 r. skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. Decyzją z dnia 2 grudnia 2016 r. Druga Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie skarżącej. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 22 lutego 2017 r. skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 2 grudnia 2016 r., która to skarga została zarejestrowana pod numerem sprawy T‑122/17. Wyrokiem z dnia 25 października 2018 r., Devin/EUIPO – Haskovo (DEVIN) (T‑122/17, EU:T:2018:719) Sąd stwierdził nieważność decyzji Izby Odwoławczej z dnia 2 grudnia 2016 r. Sąd orzekł, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie, stwierdzając, że sporny znak towarowy stanowi opis pochodzenia geograficznego w odniesieniu do przeciętnych konsumentów z państw sąsiadujących z Bułgarią, a mianowicie z Grecji i Rumunii, a także konsumentów wszystkich pozostałych państw członkowskich Unii Europejskiej, z jedynym wyjątkiem Bułgarii, i tym samym naruszyła art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 19 grudnia 2018 r. interwenientka wniosła odwołanie od wyroku z dnia 25 października 2018 r., DEVIN (T‑122/17, EU:T:2018:719). Postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r., Haskovo/Devin (C‑800/18 P, niepublikowanym, EU:C:2019:606) Trybunał oddalił to odwołanie. W dniu 11 listopada 2019 r. prezes izb odwoławczych przekazał sprawę Pierwszej Izbie Odwoławczej. Decyzją z dnia 28 maja 2020 r. Izba Odwoławcza uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do spornego znaku towarowego w odniesieniu do „wody mineralnej zgodnej ze specyfikacją [chronionego oznaczenia geograficznego] Devin Natural Mineral Water” (zwanego dalej „ChOG”), należącej do klasy 32. Co się tyczy pozostałych towarów, Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję Wydziału Unieważnień i unieważniła prawo do spornego znaku towarowego. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 12 sierpnia 2020 r. skarżąca wniosła skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 28 maja 2020 r., która to skarga została zarejestrowana pod numerem sprawy T‑526/20. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., Devin/EUIPO – Haskovo Chamber of Commerce and Industry (DEVIN) (T‑526/20, niepublikowanym, EU:T:2022:816) Sąd stwierdził częściową nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 maja 2020 r. w zakresie, w jakim izba ta stwierdziła, że należy unieważnić prawo do spornego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich towarów z wyjątkiem „wody mineralnej zgodnej ze specyfikacją [ChOG] Devin Natural Mineral Water”. Sąd orzekł, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, nie dokonując oceny, czy w odczuciu właściwego kręgu odbiorców istnieje związek między nazwą geograficzną Dewin (Devin), stanowiącą sporny znak towarowy, a oznaczonymi towarami należącymi do klasy 32 innymi niż „woda mineralna zgodna ze specyfikacją [ChOG] Devin Natural Mineral Water”. Pismem złożonym w sekretariacie Trybunału w dniu 13 lutego 2023 r. interwenientka wniosła odwołanie od wyroku z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowanego, EU:T:2022:816). Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2023 r., Haskovo Chamber of Commerce and Industry/EUIPO i Devin (C‑77/23 P, niepublikowanym, EU:C:2023:519) Trybunał nie przyjął odwołania do rozpoznania. W dniu 20 października 2023 r. prezes izb odwoławczych przekazał sprawę Czwartej Izbie Odwoławczej. W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza potwierdziła ważność spornego znaku towarowego w odniesieniu do dwóch towarów należących do klasy 32, a mianowicie „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, i unieważniła prawo do wspomnianego znaku towarowego w odniesieniu do pozostałych towarów na podstawie art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. W pierwszej kolejności Izba Odwoławcza zbadała bezwzględne podstawy unieważnienia wynikające z art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. f) i g) tego rozporządzenia. W tych kwestiach utrzymała ona w mocy uzasadnienie decyzji Wydziału Unieważnień, który stwierdził, że nie zostało wykazane, iż sporny znak towarowy jest sprzeczny z porządkiem publicznym i że mógłby wprowadzić w błąd właściwy krąg odbiorców, i w konsekwencji oddaliła wniosek o unieważnienie prawa do znaku w zakresie, w jakim opierał się on na tych podstawach. W drugiej kolejności Izba Odwoławcza zbadała bezwzględną podstawę unieważnienia wynikającą z art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. Zgodnie z wyrokiem z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowanym, EU:T:2022:816) zweryfikowała ona, czy właściwy krąg odbiorców postrzega lub może postrzegać w przyszłości sporny znak towarowy jako wskazanie pochodzenia geograficznego towarów objętych wspomnianym znakiem towarowym innych niż „woda mineralna zgodna ze specyfikacjami [ChOG] Devin Natural Mineral Water”. W tym względzie stwierdziła ona, że w chwili dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego właściwy krąg odbiorców mógł postrzegać ten znak towarowy względem wszystkich oznaczonych nim towarów jako odniesienie do ich pochodzenia geograficznego i ewentualnie do korzyści dla zdrowia związanych z korzystaniem z wody mineralnej i wody źródlanej z miejscowości Dewin. Z tego względu w dniu dokonania zgłoszenia do rejestracji sporny znak towarowy miał charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009. Co do charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania, Izba Odwoławcza stwierdziła, że skarżąca powołała się na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, nie powołując się na taki charakter w odniesieniu do pozostałych towarów objętych spornym znakiem towarowym. W konsekwencji, odnosząc się do materiału dowodowego dołączonego do akt sprawy, Izba Odwoławcza stwierdziła, że w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego i nadal w dniu złożenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku wspomniany znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, należących do klasy 32. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 29 stycznia 2016 r. i oddalenie w całości (lub ewentualnie w części) wniosku o unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego i w konsekwencji utrzymanie w mocy rejestracji spornego znaku towarowego dla następujących towarów: – tytułem głównym, wszystkich objętych wspomnianym znakiem towarów należących do klasy 32; – ewentualnie towarów „woda mineralna; woda selcerska; woda źródlana; woda stołowa; woda aromatyzowana; napoje o smaku owocowym; woda (napoje); woda selcerska; woda sodowa (woda gazowana)” objętych tym znakiem towarowym, należących do klasy 32; – obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą, a interwenienta – jego własnymi kosztami. EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania poniesionymi w przypadku wezwania na rozprawę. Interwenientka wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa Z uwagi na datę dokonania spornego zgłoszenia do rejestracji, czyli dzień 29 września 2010 r., która to data jest rozstrzygająca dla ustalenia znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego do celów rozpatrzenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy podlegają przepisom prawa materialnego zawartym w rozporządzeniu nr 207/2009 (zob. podobnie wyrok z dnia 23 kwietnia 2020 r., Gugler France/Gugler i EUIPO, C‑736/18 P, niepublikowany, EU:C:2020:308, pkt 3 i przytoczone tam orzecznictwo). Następnie, co się tyczy przepisów materialnych, Sąd zastosuje właściwe przepisy prawa materialnego zawarte w rozporządzeniu nr 207/2009. W odniesieniu do przepisów proceduralnych, w zakresie, w jakim zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przepisy te uznaje się na ogół za mające zastosowanie w chwili ich wejścia w życie (zob. wyrok z dnia 11 grudnia 2012 r., Komisja/Hiszpania,C‑610/10, EU:C:2012:781, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo), niniejszy spór podlega przepisom proceduralnym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1). Ponadto, ponieważ odwołanie do Izby Odwoławczej zostało wniesione w dniu 24 marca 2016 r., przepisy proceduralne tytułu V rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 z dnia 5 marca 2018 r. uzupełniającego rozporządzenie 2017/1001 oraz uchylającego rozporządzenie delegowane (UE) 2017/1430 (Dz.U. 2018, L 104, s. 1) nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, w związku z czym to przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1), zmienionego rozporządzeniem nr 1041/2005 (Dz.U. 2005, L 172, s. 4), mają zastosowanie do postępowania odwoławczego przed Izbą Odwoławczą. W przedmiocie dopuszczalności dowodów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem Na wstępie należy zbadać dopuszczalność dowodów przedstawionych przez skarżącą przed Sądem, która jest kwestionowana przez EUIPO i interwenientkę. Ci ostatni podnoszą bowiem, że dowody zawarte w załącznikach od A.9.a do A.9.g do skargi są niedopuszczalne, ponieważ zostały przedstawione po raz pierwszy przed Sądem. W tym względzie skarżąca podnosi, że wspomniane dowody uzupełniające są dopuszczalne, ponieważ zmierzają do zakwestionowania dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny, zgodnie z którą sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania wyłącznie w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, która to ocena została dokonana z urzędu i bez pełnego uwzględnienia jej argumentu dotyczącego charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego. W załączniku A.9.a przedstawiono wielkość sprzedaży wody źródlanej i mineralnej w latach 2011–2013. Załącznik A.9.b dotyczy przeprowadzonego przez Market Links badania z 2010 r. dotyczącego skuteczności spornego znaku towarowego w Bułgarii. Załączniki A.9.c i A.9.d, dotyczące, odpowiednio, lat 2007–2011 i lat 2010–2014, zawierają sporządzone przez Canadean sprawozdania zatytułowane „Przegląd rynku napojów bezalkoholowych w Bułgarii”. Załącznik A.9.e dotyczy sprawozdania Nielsen Bulgaria z 2014 r. dotyczącego wielkości sprzedaży wody. Załącznik A.9.f zawiera pismo dyrektora generalnego bułgarskiego stowarzyszenia napojów bezalkoholowych z dnia 1 lipca 2024 r., a załącznik A.9.g zawiera kopię etykiet wód aromatyzowanych i gazowanych oznaczonych spornym znakiem towarowym. Należy zauważyć, że dowody, o których mowa w pkt 30 powyżej, zostały przedstawione po raz pierwszy przed Sądem. Sąd przypomina, że art. 188 regulaminu postępowania przed Sądem, zatytułowany „Przedmiot sporu przed Sądem”, określa zakres dokonywanych przez niego kontroli decyzji wydawanych przez EUIPO. Zgodnie z tym przepisem „pisma procesowe składane przez strony w toku postępowania przed Sądem nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą”. W tym względzie dopuszczalność argumentacji stron oraz dowodów, które mogą zostać skutecznie poddane ocenie Sądu, zależy od przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą. Z orzecznictwa Trybunału wynika, że strona skarżąca powinna mieć możliwość poddania krytyce przed Sądem stwierdzeń Izby Odwoławczej, skoro zgodnie z art. 263 TFUE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej strona ta musi mieć prawo zakwestionowania przed sądami Unii każdej kwestii faktycznej i prawnej, na której organ Unii opiera swoje decyzje (wyrok z dnia 18 czerwca 2020 r., Primart/EUIPO,C‑702/18 P, EU:C:2020:489, pkt 46). Ponadto strona skarżąca ma prawo przedstawić Sądowi dokumenty w celu potwierdzenia lub podważenia przed Sądem prawdziwości faktu notoryjnego [wyrok z dnia 12 grudnia 2014 r., Ludwig Schokolade/OHMI – Immergut (TrinkFix), T‑105/13, niepublikowany, EU:T:2014:1070, pkt 128]. Z tego względu możliwość zastosowania orzecznictwa, zgodnie z którym wniosek dowodowy, który nie został przedstawiony wcześniej przed izbą odwoławczą, należy uznać za niedopuszczalny, bez konieczności badania jego mocy dowodowej, zależy zatem od tego, czy okoliczność potwierdzona przez te nowe wnioski dowodowe należy do ram faktycznych postępowania określonych przez strony przed izbą odwoławczą, czy też przeciwnie, strony te zmierzają do podważenia oceny okoliczności faktycznej, podniesionej z urzędu przez izbę odwoławczą i zawartej po raz pierwszy w zaskarżonej decyzji, w którym to przypadku orzecznictwo to nie ma zastosowania [zob. podobnie wyrok z dnia 26 kwietnia 2018 r., Convivo/EUIPO – Porcesadora Nacional de Alimentos (M’Cooky), T‑288/16, niepublikowany, EU:T:2018:231, pkt 22–26 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszej sprawie, ponieważ na skarżącej spoczywał obowiązek przedstawienia w razie potrzeby wszystkich jej wniosków dowodowych na poparcie twierdzenia, zgodnie z którym sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w odniesieniu do wszystkich towarów objętych postępowaniem przed EUIPO, należy stwierdzić, że okoliczności faktyczne potwierdzone w załącznikach od A.9.a do A.9.g do skargi należą do ram faktycznych postępowania przed Izbą Odwoławczą i nie mają na celu zakwestionowania dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny okoliczności faktycznych ani potwierdzenia lub podważenia prawdziwości faktu notoryjnego w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 34 i 35 powyżej. W konsekwencji załączniki te należy odrzucić jako niedopuszczalne, bez konieczności badania ich mocy dowodowej. Przedmiot skargi W żądaniu pierwszym skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji. W tym względzie zgodnie z art. 72 ust. 4 rozporządzenia nr 2017/1001 „[s]kargę może wnieść każda strona uczestnicząca w postępowaniu przed izbą odwoławczą, dla której decyzja ma niekorzystny skutek”. W pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza częściowo uwzględniła odwołanie skarżącej, uchylając decyzję Wydziału Unieważnień w zakresie, w jakim unieważniono w niej prawo do spornego znaku towarowego w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej” należących do klasy 32. W rezultacie w skardze skarżąca wnosi w istocie o zmianę pkt 3 sentencji zaskarżonej decyzji, czyli w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień w odniesieniu do pozostałych towarów objętych spornym znakiem towarowym [zob. podobnie wyroki: z dnia 26 lutego 2015 r., 9Flats/OHMI – Tibesoca (9flats.com), T‑713/13, niepublikowany, EU:T:2015:114, pkt 16–19; z dnia 4 maja 2018 r., Bernard Krone Holding/EUIPO (Mega Liner), T‑187/17, niepublikowany, EU:T:2018:254, pkt 15–18]. W świetle treści skargi żądanie mające na celu zmianę pkt 3 sentencji zaskarżonej decyzji należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono bezsprzecznie żądanie stwierdzenia nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona tego punktu [zob. podobnie wyrok z dnia 27 lutego 2014 r., Advance Magazine Publishers/OHIM – Nanso Group (TEEN VOGUE), T‑509/12, EU:T:2014:89, pkt 15, 16 i przytoczone tam orzecznictwo]. Co do istoty Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia z tego względu, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, stwierdzając z urzędu, że sporny znak towarowy ma charakter opisowy w odniesieniu do „wody źródlanej”. Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia lub art. 59 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 z tego względu, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie w odniesieniu do uzyskania przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa do obrony i zasady ekonomii procesowej z tego względu, że Izba Odwoławcza wydała zaskarżoną decyzję bez wezwania stron do przedstawienia uwag. Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasad równego traktowania, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań z tego względu, że Izba Odwoławcza dokonała odmiennej oceny tych samych dowodów w odniesieniu do wody mineralnej i w odniesieniu do pozostałych towarów objętych spornym znakiem towarowym. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa z tego względu, że Izba Odwoławcza orzekła z urzędu w przedmiocie opisowego charakteru spornego znaku towarowego w odniesieniu do „wody źródlanej” należącej do klasy 32 W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, badając z urzędu charakter opisowy spornego znaku towarowego w odniesieniu do „wody źródlanej” należącej do klasy 32 i uznając ten znak towarowy za opisowy w odniesieniu do tego towaru. Skarżąca wskazuje, że unijny znak towarowy korzysta z domniemania ważności na podstawie art. 59 i 62 rozporządzenia 2017/1001. A zatem to do osoby, która złożyła wniosek o unieważnienie prawa do znaku, należy wskazanie okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów podważających ważność rozpatrywanego znaku towarowego. Tymczasem interwenientka ograniczyła, przynajmniej w sposób dorozumiany, swoje twierdzenie o opisowym charakterze spornego znaku towarowego do towarów objętych wspomnianym znakiem towarowym innych niż „woda źródlana”. Stwierdzając pomimo tego, że sporny znak towarowy jest opisowy w odniesieniu do tego towaru, Izba Odwoławcza orzekła w sposób wykraczający poza okoliczności faktyczne, dowody i argumenty, na które się powołano. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. Na wstępie należy zauważyć, że o ile skarżąca powołuje się na naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, o tyle jej argumenty należy interpretować jako dotyczące naruszenia art. 95 rozporządzenia 2017/1001. W tym względzie należy przypomnieć, że art. 95 rozporządzenia 2017/1001, zatytułowany „Badanie przez Urząd stanu faktycznego z urzędu ”, przewiduje w ust. 1, że w trakcie postępowania EUIPO bada stan faktyczny z urzędu. W postępowaniu w sprawie unieważnienia na podstawie art. 59 EUIPO ogranicza się do zbadania podstaw i argumentów przedstawionych przez strony. W niniejszej sprawie we wniosku o unieważnienie prawa do znaku interwenientka podniosła, że „[s]porny znak towarowy będzie postrzegany przez właściwy krąg odbiorców w odniesieniu do towarów, które oznacza, jako nazwa geograficzna miejscowości Dewin, nazwa złoża mineralnego Dewin i zarejestrowane oznaczenie geograficzne naturalnej wody mineralnej” oraz że „wynikało stąd, że z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców istnieje wystarczająco bezpośredni i szczególny związek między oznaczeniem a wszystkimi towarami należącymi do klasy 32”. A zatem wbrew temu, co twierdzi skarżąca, interwenientka we wniosku o unieważnienie prawa do znaku podniosła, że w odczuciu właściwego kręgu odbiorców istnieje związek między nazwą geograficzną Dewin a wszystkimi towarami objętymi spornym znakiem towarowym, i w konsekwencji powołała się na podstawę unieważnienia dotyczącą opisowego charakteru wspomnianego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich objętych nim towarów, w tym „wody źródlanej”. Wniosku tego nie podważa argument skarżącej, zgodnie z którym interwenientka, przedstawiając konkretne okoliczności faktyczne, dowody i argumenty dla wszystkich towarów objętych spornym znakiem towarowym innych niż „woda źródlana”, ograniczyła, przynajmniej w sposób dorozumiany, swoje twierdzenie dotyczące opisowego charakteru tego znaku towarowego. Jak słusznie twierdzi EUIPO, te konkretne okoliczności faktyczne, dowody i argumenty jedynie uzupełniają argumenty i dowody interwenientki skierowane przeciwko wszystkim towarom objętym spornym znakiem towarowym. Wynika z tego, że badając charakter opisowy spornego znaku towarowego w odniesieniu do „wody źródlanej”, Izba Odwoławcza ograniczyła swoje badanie do okoliczności faktycznych, dowodów i argumentów przedstawionych przez strony. W rezultacie Izba Odwoławcza, nie naruszając prawa, mogła wypowiedzieć się w przedmiocie opisowego charakteru spornego znaku towarowego w odniesieniu do „wody źródlanej”. W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego błędu w ocenie okoliczności faktycznych z tego względu, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, że skarżąca powołała się na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania wyłącznie w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej” należących do klasy 32 W zarzucie drugim skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż powołała się ona na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania wyłącznie w odniesieniu do „woda mineralnej [i] wody selcerskiej” należących do klasy 32. Skarżąca wyraźnie lub co najmniej w sposób dorozumiany, lecz bezsprzeczny powołała się przed Wydziałem Unieważnień na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania spornego znaku towarowego w Bułgarii w odniesieniu do wszystkich towarów objętych tym znakiem i przedstawiła dowody w tym względzie. Co więcej, zdaniem skarżącej, zważywszy, że Izba Odwoławcza uznała, iż przedstawione przez nią dowody były wystarczające, aby stwierdzić istnienie charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, powinna była dojść do takiego samego wniosku w odniesieniu do pozostałych towarów objętych wspomnianym znakiem towarowym. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. W pkt 80 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała w pierwszej kolejności, że skarżąca powołała się na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do „wody mineralnej” oraz „wody mineralnej gazowanej lub wody selcerskiej”, ale nie w odniesieniu do pozostałych towarów objętych spornym znakiem towarowym. W drugiej kolejności Izba Odwoławcza przeprowadziła analizę dowodów znajdujących się w aktach sprawy i w pkt 88 wspomnianej decyzji stwierdziła, że w dniu dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego, a także w dniu złożenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku, wspomniany znak towarowy uzyskał w odczuciu właściwego kręgu odbiorców charakter odróżniający w następstwie używania w odniesieniu do tych właśnie towarów. Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 i art. 52 ust. 2 tego rozporządzenia ciężar dowodu uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania spoczywa na właścicielu danego znaku towarowego [wyrok z dnia 22 marca 2023 r., Beauty Biosciences/EUIPO – Société de Recherche Cosmétique (BIO‑BEAUTÉ), T‑750/21, niepublikowany, EU:T:2023:147, pkt 43]. W szczególności orzeczono, że w sytuacji gdy strona skarżąca powołuje się na charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania znaku towarowego, to do niej należy przedstawienie konkretnych i potwierdzonych danych wykazujących, że znak ten ma taki charakter (wyrok z dnia 25 października 2007 r., Develey/OHIM,C‑238/06 P, EU:C:2007:635, pkt 50). Wynika z tego, że w przypadku gdy znak towarowy został zarejestrowany z naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. b), c) lub d) rozporządzenia nr 207/2009, rejestrację spornego znaku towarowego można utrzymać w mocy jedynie w odniesieniu do tych towarów i usług, dla których wykazano charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania wspomnianego znaku towarowego. A zatem należy zbadać, czy Izba Odwoławcza słusznie ograniczyła swoją analizę charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”. Na wstępie należy zauważyć, że interwenientka podnosi w istocie niedopuszczalność w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą wszelkich argumentów skarżącej dotyczących charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do towarów innych niż „woda mineralna [i] woda selcerska”. W tym względzie interwenientka opiera się na ustaleniu, jakiego dokonać miał Wydział Unieważnień, zgodnie z którym skarżąca powołała się jedynie na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do wody mineralnej, które to ustalenie miałoby korzystać z powagi rzeczy osądzonej. Co się tyczy zasady powagi rzeczy osądzonej, która wymaga, aby prawomocny charakter orzeczenia sądowego nie był podważany, należy od razu zaznaczyć, że nie znajduje ona zastosowania do decyzji EUIPO, które mają charakter administracyjny, a nie sądowy [zob. podobnie wyrok z dnia 12 lutego 2025 r., Alberts/EUIPO – Techtex (Pudełka kartonowe [opakowania]), T‑245/24, niepublikowany, EU:T:2025:145, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo]. W każdym razie gdyby argument interwenientki należało rozumieć w ten sposób, że Wydział Unieważnień stwierdził, iż skarżąca powołała się na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania wyłącznie w odniesieniu do wody mineralnej i że w braku zakwestionowania tego ustalenia w odwołaniu wniesionym przez skarżącą do Izby Odwoławczej ustalenie to stałoby się ostateczne i korzystało z powagi rzeczy osądzonej, należy stwierdzić, że interwenientka zdaje się odnosić do streszczenia argumentów skarżącej przedstawionego przez Wydział Unieważnień, które nie zostało zakwestionowane przez skarżącą w toku postępowania przed EUIPO. Jednakże streszczenie argumentów jednej ze stron nie stanowi kwestii faktycznej lub prawnej rozstrzygniętej przez Wydział Unieważnień i w konsekwencji nie może korzystać z powagi rzeczy osądzonej (zob. podobnie i analogicznie postanowienie z dnia 28 listopada 1996 r., Lenz/Komisja,C‑277/95 P, EU:C:1996:456, pkt 50). Następnie w niniejszej sprawie skarżąca wielokrotnie wskazywała w uwagach przedstawionych przed Wydziałem Unieważnień, że sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający „w odniesieniu do towarów należących do klasy 32, a mianowicie wody mineralnej”. Skarżąca ponownie powołała się na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania spornego znaku towarowego, który był ograniczony do wody mineralnej, w swoich późniejszych uwagach przed Wydziałem Unieważnień. W tym względzie ogólne twierdzenia skarżącej zawarte w jej uwagach przedstawionych przed Wydziałem Unieważnień, zgodnie z którymi sporny znak towarowy jest powszechnie znanym znakiem towarowym w Bułgarii i w związku z tym uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, bez odniesienia się do towarów objętych wspomnianym znakiem towarowym, nie mogą zostać uznane za powołanie się na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009. Co więcej, należy zauważyć, że argumentacja skarżącej dotycząca charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania w toku postępowania administracyjnego przed EUIPO, a także przywołane przez nią w tym względzie dowody odnoszą się prawie całkowicie do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”. Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 56 powyżej, to do skarżącej należy przedstawienie konkretnych i potwierdzonych danych co do uzyskania przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania. A zatem ogólne uwagi skarżącej dotyczące uznania spornego znaku towarowego i faktu, że dowody przedstawione przez nią przed Wydziałem Unieważnień nie odnosiły się wyłącznie do „wody mineralnej [lub] wody selcerskiej”, nie pozwalały Izbie Odwoławczej na wywnioskowanie, że powołanie to należy uznać za obejmujące wszystkie towary należące do klasy 32, wbrew wyraźnym twierdzeniom skarżącej w tym względzie. W konsekwencji należy oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym powołała się ona na uzyskanie przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do wszystkich objętych nim towarów. Argumenty skarżącej nie podważają tego wniosku. Po pierwsze, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym streszczenie jej argumentów w decyzji Izby Odwoławczej z dnia 2 grudnia 2016 r. wykazuje, że powołała się ona na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do wszystkich towarów objętych spornym znakiem towarowym, wystarczy stwierdzić, że decyzja Izby Odwoławczej z dnia 2 grudnia 2016 r. została usunięta z mocą wsteczną z porządku prawnego wyrokiem z dnia 25 października 2018 r., DEVIN (T‑122/17, EU:T:2018:719) [zob. analogicznie wyrok z dnia 1 września 2021 r., Gruppe Nymphenburg Consult/EUIPO (Limbic® Types), T‑96/20, EU:T:2021:527, pkt 28]. Po drugie, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym w skardze w sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowany, EU:T:2022:816), ponownie powołała się ona na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do wszystkich towarów objętych spornym znakiem towarowym, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 188 regulaminu postępowania pisma procesowe składane przez strony w postępowaniu przed Sądem nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą. Po trzecie, co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym Sąd w wyroku z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowanym, EU:T:2022:816) wyraźnie potwierdził zakres jej twierdzenia dotyczącego charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego, należy uznać, podobnie jak uczyniło to EUIPO, że w tej sprawie Sąd nie orzekł w przedmiocie zakresu powołania się na charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania wspomnianego znaku towarowego. Wreszcie, jeśli chodzi o dowody uzupełniające powołane przez skarżącą w celu wykazania charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do towarów innych niż woda mineralna (załączniki od A.9.a do A.9.g do skargi), dowody te, jak stwierdzono w pkt 37 powyżej, są niedopuszczalne. W świetle powyższego zarzut drugi należy oddalić. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym i zasady ekonomii procesowej Zarzut trzeci skarżącej dotyczy naruszenia art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001, art. 70 ust. 2 tego rozporządzenia i art. 27 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2018/625. Zarzut ten dzieli się na dwie części. W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła jej prawo do obrony, uchylając decyzję Wydziału Unieważnień bez wezwania stron do przedstawienia uwag. W drugiej kolejności podnosi ona, że Izba Odwoławcza naruszyła zasadę ekonomii procesowej, wydając zaskarżoną decyzję z urzędu i nie umożliwiając stronom przedstawienia uwag w następstwie wyroku z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowanego, EU:T:2022:816). – W przedmiocie części pierwszej zarzutu trzeciego, dotyczącej naruszenia prawa do obrony Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła jej prawo do obrony, uchylając decyzję Wydziału Unieważnień bez wezwania stron do przedstawienia uwag w następstwie wyroku z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowanego, EU:T:2022:816). Zdaniem skarżącej dokonana w zaskarżonej decyzji ocena uzyskania przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania mogłaby doprowadzić do rezultatu innego niż ostatecznie przyjęty, gdyby była ona w stanie przedstawić swoje uwagi. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. Na podstawie art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001 decyzje EUIPO są wydawane wyłącznie w oparciu o przyczyny, co do których strony miały możliwość przedstawienia swojego stanowiska. Przepis ten stanowi szczególne zastosowanie ogólnej zasady ochrony prawa do obrony, ustanowionej zresztą w art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych, zgodnie z którą osobom, na których interesy mają wpływ orzeczenia organów publicznych, powinno się umożliwić należyte przedstawienie ich stanowiska [wyrok z dnia 13 grudnia 2016 r., Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (Café del Sol), T‑548/15, niepublikowany, EU:T:2016:720, pkt 30]. Prawo do bycia wysłuchanym rozciąga się na wszystkie okoliczności stanu faktycznego lub prawnego, które stanowią podstawę decyzji, a nie na ostateczne stanowisko, które organ ma zamiar zająć [zob. wyrok z dnia 3 grudnia 2003 r., Audi/OHIM (TDI),T‑16/02, EU:T:2003:327, pkt 75 i przytoczone tam orzecznictwo]. W tym kontekście z utrwalonego orzecznictwa wynika, że art. 94 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001 w żaden sposób nie wymaga, aby w następstwie ponownego podjęcia postępowania przed EUIPO po stwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji izb odwoławczych strona skarżąca została ponownie wezwana do przedstawienia uwag w przedmiocie kwestii prawnych i faktycznych, co do których miała już możliwość wypowiedzenia się w ramach przeprowadzonego wcześniej pisemnego postępowania, gdyż akta sprawy w tym względzie zostały przejęte w stanie niezmienionym przez izbę odwoławczą [zob. wyrok z dnia 25 listopada 2020 r., Group/EUIPO – Iliev (GROUP Company TOURISM & TRAVEL), T‑57/20, niepublikowany, EU:T:2020:559, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto art. 70 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 przewiduje, że w trakcie rozpatrywania odwołania izba odwoławcza wzywa strony, tak często, jak to jest konieczne, do przedstawiania w terminie wyznaczonym przez izbę odwoławczą uwag dotyczących materiałów przekazanych przez inne strony lub izbę. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w następstwie wyroku z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowanego, EU:T:2022:816) Izba Odwoławcza nie wezwała stron do przedstawienia dodatkowych uwag w przedmiocie charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do towarów innych niż „woda mineralna zgodna ze specyfikacją [ChOG] Devin Natural Mineral Water”. Należy jednak stwierdzić, że w ramach postępowania administracyjnego przed EUIPO skarżąca miała możliwość przedstawienia uwag dotyczących aspektów zainicjowanego przez interwenientkę postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku, w tym charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego. W konsekwencji Izba Odwoławcza nie była zobowiązana w niniejszym wypadku do ponownego wysłuchania skarżącej w przedmiocie charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego, a w szczególności w przedmiocie uzyskania tego charakteru przez towary inne niż „woda mineralna zgodna ze specyfikacją [ChOG] Devin Natural Mineral Water”, zanim wydała ona własną ocenę w zaskarżonej decyzji. Należy zatem oddalić część pierwszą zarzutu trzeciego. – W przedmiocie drugiej części zarzutu trzeciego, dotyczącej naruszenia zasady ekonomii procesowej Skarżąca podnosi, że wydając zaskarżoną decyzję z urzędu i bez umożliwienia stronom przedstawienia uwag w następstwie wyroku z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowanego, EU:T:2022:816), Izba Odwoławcza naruszyła zasadę ekonomii procesowej. A zatem Izba Odwoławcza nie pozostawiła skarżącej innego wyboru niż wniesienie trzeciej skargi do Sądu. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. Na wstępie należy stwierdzić, że – jak wskazano w pkt 83 powyżej – w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza nie była zobowiązana do ponownego wysłuchania skarżącej w przedmiocie charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego, zanim wydała ona własną ocenę w zaskarżonej decyzji. Ponadto, chociaż w orzecznictwie Trybunału uznano możliwość zastosowania zasady ekonomii procesowej w toku postępowania administracyjnego przed EUIPO, to jednak orzecznictwo to wydaje się ograniczać się do niektórych przypadków. Trybunał orzekł w szczególności, że sprzeczne z tą zasadą byłoby zmuszenie strony, która wystąpiła z roszczeniem wzajemnym, do wszczęcia – w przypadku cofnięcia przez powoda powództwa głównego – postępowania przed EUIPO (wyrok z dnia 13 października 2022 r., Gemeinde Bodman-Ludwigshafen,C‑256/21, EU:C:2022:786, pkt 56). Ponadto Trybunał orzekł, że sprzeczne z zasadą ekonomii procesowej byłoby uznanie, że roszczenie wzajemne oparte na podstawie unieważnienia określonej w art. 7 ust. 1 lit. a)–m) rozporządzenia 2017/1001, które dotyczy wszystkich towarów lub usług objętych rejestracją tego znaku towarowego, może prowadzić jedynie do częściowego unieważnienia prawa do znaku towarowego, którego dotyczy dane postępowanie w sprawie naruszenia [wyrok z dnia 8 czerwca 2023 r., LM (Roszczenie wzajemne o unieważnienie),C‑654/21, EU:C:2023:462, pkt 44). Tymczasem w niniejszej sprawie o ile skarżąca odsyła do wyroku z dnia 8 czerwca 2023 r., LM (Roszczenie wzajemne o unieważnienie) (C‑654/21, EU:C:2023:462), o tyle należy stwierdzić, że jej żądanie nie jest roszczeniem wzajemnym w rozumieniu rozporządzenia 2017/1001, lecz podnosi ona, że sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania. W konsekwencji orzecznictwo, na którym opiera się skarżąca, nie może być transponowane, ani bezpośrednio, ani w drodze analogii, do niniejszej sprawy. Wynika z tego, że w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza nie naruszyła zasady ekonomii procesowej, wydając zaskarżoną decyzję bez umożliwienia stronom przedstawienia uwag w następstwie wyroku z dnia 14 grudnia 2022 r., DEVIN (T‑526/20, niepublikowanego, EU:T:2022:816), tym bardziej że nic nie stało na przeszkodzie, aby strony przedstawiły takie uwagi z własnej inicjatywy. W świetle powyższych rozważań należy oddalić część drugą zarzutu trzeciego, a tym samym zarzut trzeci w całości. W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia zasad równego traktowania i pewności prawa Zarzut czwarty skarżącej, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i pewności prawa, dzieli się na dwie części. W pierwszej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej naruszenie zasady równego traktowania z tego względu, że Izba Odwoławcza potraktowała w odmienny sposób porównywalne sytuacje. W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej naruszenie zasady pewności prawa i pochodnej od niej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, poprzez stwierdzenie, że przedstawione przez nią dowody były wystarczające do wykazania uzyskania przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, ale nie w odniesieniu do innych towarów objętych wspomnianym znakiem towarowym. – W przedmiocie części pierwszej zarzutu czwartego, dotyczącej naruszenia zasady równego traktowania Skarżąca powołuje się na zasadę równego traktowania ustanowioną w art. 20 i 21 Karty praw podstawowych. W tym względzie skarżąca podnosi, że powołała się na uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do wszystkich towarów objętych spornym znakiem towarowym i przedstawiła dowody w tym względzie. Stwierdzając, że sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania wyłącznie w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, ale nie w odniesieniu do innych towarów objętych spornym znakiem towarowym, Izba Odwoławcza potraktowała w odmienny sposób porównywalne sytuacje, nie uzasadniając tego obiektywnie. Ściślej rzecz ujmując, Izba Odwoławcza stwierdziła, że te same dowody, które zawierały równoważne informacje dotyczące charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego w Bułgarii, były wystarczające do wykazania charakteru odróżniającego w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, ale nie w odniesieniu do innych towarów objętych wspomnianym znakiem towarowym. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. Zasada równego traktowania wymaga, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a odmienne sytuacje nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie uzasadnione (zob. wyrok z dnia 15 lipca 2021 r., DK/SEAE,C‑851/19 P, EU:C:2021:607, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie skarżąca utrzymuje, że Izba Odwoławcza naruszyła zasadę równego traktowania, uznając, że „te same dowody zawierające równoważne informacje dotyczące charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania [spornego] znaku towarowego w Bułgarii w odniesieniu do wszystkich towarów, których dotyczył [wspomniany znak towarowy]” były wystarczające wyłącznie do wykazania charakteru odróżniającego w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, ale nie w odniesieniu do innych towarów objętych tym znakiem towarowym. Na wstępie należy zauważyć, jak ustalono w pkt 56–73 powyżej, że skarżąca nie powołała się ani tym bardziej nie dowiodła charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania spornego znaku towarowego w odniesieniu do objętych nim towarów innych niż „woda mineralna [i] woda selcerska”. Ponadto w każdym wypadku należy stwierdzić, że skarżąca nie wyjaśnia, do jakich dowodów ani do jakich informacji odnosi się w tym twierdzeniu. W tym względzie skarżąca odsyła jedynie do pkt 41–47 skargi, w których wskazuje, że przedstawiła dowód uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania. Chociaż prawdą jest, że skarżąca powołała się w pkt 41 skargi na niektóre dowody, które przedstawiła wraz z uwagami przed Wydziałem Unieważnień, w szczególności w odniesieniu do wody źródlanej i wody butelkowanej, to nie wykazuje ona jednak, że chodzi tu o „te same dowody [zawierające] równoważne informacje” co dowody, na podstawie których Izba Odwoławcza stwierdziła uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”. Tymczasem choć w skardze przedstawiono zarzut szczegółowy skarżącej, to nie zawiera ona żadnej argumentacji na jego poparcie. Treść skargi nie zawiera zatem wystarczająco precyzyjnych informacji, aby Sąd mógł przeprowadzić kontrolę i aby EUIPO mogło przygotować swoją obronę. Wynika stąd, po pierwsze, że do Sądu nie należy ustalanie na podstawie załączników, co mogłoby stanowić argumentację skarżącej w odniesieniu do rozpatrywanego zarzutu szczegółowego [zob. wyrok z dnia 22 czerwca 2017 r., Biogena Naturprodukte/EUIPO (ZUM wohl),T‑236/16, EU:T:2017:416, pkt 12 i przytoczone tam orzecznictwo], a po drugie, że ów zarzut szczegółowy należy odrzucić jako niedopuszczalny na podstawie art. 177 § 1 lit. d) regulaminu postępowania, ponieważ nie zawiera on istotnych elementów umożliwiających Sądowi sprawowanie kontroli, a stronie pozwanej – przygotowanie obrony. Należy zatem oddalić część pierwszą zarzutu czwartego. – W przedmiocie części drugiej zarzutu czwartego, dotyczącej naruszenia zasady pewności prawa i pochodnej od niej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań Skarżąca podnosi, że stwierdzając w pkt 85 zaskarżonej decyzji, iż przedstawione przez nią dowody były wystarczające do wykazania uzyskania przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do towarów należących do klasy 32, Izba Odwoławcza wzbudziła u niej uzasadnione oczekiwania co do utrzymania rejestracji wspomnianego znaku towarowego nie tylko w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, lecz również w odniesieniu do innych towarów objętych spornym znakiem towarowym należących do klasy 32. Izba Odwoławcza naruszyła te uzasadnione oczekiwania w sposób sprzeczny z zasadą pewności prawa. EUIPO i interwenientka kwestionują argumenty skarżącej. Zasada pewności prawa, która należy do zasad ogólnych prawa Unii, wymaga, aby przepisy prawne były jasne i precyzyjne i przewidywalne co do swych skutków, tak aby zainteresowane podmioty miały orientację w stanie prawnym i stosunkach prawnych wynikających z porządku prawnego Unii (wyroki: z dnia 8 grudnia 2011 r., France Télécom/Komisja,C‑81/10 P, EU:C:2011:811, pkt 100; z dnia 9 października 2014 r., Traum,C‑492/13, EU:C:2014:2267, pkt 28). Pochodną tej zasady jest zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, która rozciąga się na każdą jednostkę znajdującą się w sytuacji, w której administracja Unii, udzielając dokładnych, bezwarunkowych i zgodnych zapewnień pochodzących z uprawnionych i wiarygodnych źródeł, wzbudziła uzasadnione nadzieje [zob. podobnie wyrok z dnia 9 lipca 2008 r., Reber/OHIM – Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (Mozart), T‑304/06, EU:T:2008:268, pkt 64 i przytoczone tam orzecznictwo]. Skarżąca podnosi w szczególności, że Izba Odwoławcza naruszyła zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, stwierdzając w pkt 88 zaskarżonej decyzji, że sporny znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania wyłącznie w odniesieniu do „wody mineralnej [i] wody selcerskiej”, podczas gdy w pkt 85 zaskarżonej decyzji stwierdziła, że wspomniany znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, nie ograniczając tego stwierdzenia do któregoś z objętych nim towarów. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że pkt 85 zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego zapewnienia, tym bardziej dokładnych, bezwarunkowych i zgodnych zapewnień w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 107 powyżej, co do uzyskania przez sporny znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do wszystkich objętych nim towarów. Należy zatem oddalić część drugą zarzutu czwartego, a w konsekwencji zarzut czwarty w całości. Z całości powyższych rozważań wynika, że żaden z zarzutów podniesionych przez skarżącą nie może zostać uwzględniony, a zatem skargę należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem interwenientki – obciążyć ją poniesionymi przez nią kosztami. Natomiast ponieważ EUIPO wniosło o obciążenie skarżącej kosztami postępowania jedynie w przypadku wezwania na rozprawę, należy – wobec nieprzeprowadzenia rozprawy – postanowić, że EUIPO pokryje własne koszty.   Z powyższych względów SĄD (szósta izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Devin EAD pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Haskovo Chamber of Commerce and Industry.   3) EUIPO pokrywa własne koszty.   Costeira Öberg Zilgalvis Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 29 października 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.