T-356/22

WYROK SĄDU (siódma izba w składzie powiększonym) z dnia 19 marca 2025 r. ( *1 ) Dumping – Przywóz superchłonnych polimerów pochodzących z Republiki Korei – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2022/547 – Ostateczne cło antydumpingowe – Artykuł 3 ust. 2, 3, 5, 6 i 7 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Artykuł 9 ust. 4 rozporządzenia 2016/1036 – Ustalenie szkody – Badanie wpływu przywozu po cenach dumpingowych na ceny podobnych produktów sprzedawanych na rynku Unii – Analiza podcięcia cenowego – Stosowanie metody numerów kontrolnych produktów – Związek przyczynowy – Analiza przypisania i nieprzypisania – Inne znane czynniki – Kwota cła antydumpingowego – Prawo do obrony – Zasada dobrej administracji W sprawie T‑356/22 LG Chem Ltd., z siedzibą w Seulu (Korea Południowa), którą reprezentowali P. Vander Schueren, E. Gergondet i A. Nosowicz, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, którą reprezentowali G. Luengo i J. Zieliński, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez BASF Antwerpen NV, z siedzibą w Antwerpii (Belgia), i Nippon Shokubai Europe NV, z siedzibą w Antwerpii, które reprezentowali M.-S. Dibling i J. Pauwelyn, adwokaci, oraz przez Evonik Superabsorber GmbH, z siedzibą w Essen (Niemcy), którą reprezentowali T. Wessely, T. Oeyen, adwokaci, i A. Çelebi, solicitor, interwenienci, SĄD (siódma izba w składzie powiększonym), w składzie: K. Kowalik-Bańczyk, prezes, E. Buttigieg, G. Hesse, I. Dimitrakopoulos (sprawozdawca) i B. Ricziová, sędziowie, sekretarz: M. Zwozdziak-Carbonne, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 kwietnia 2024 r., wydaje następujący Wyrok ( ) W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, LG Chem Ltd., wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/547 z dnia 5 kwietnia 2022 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz superchłonnych polimerów pochodzących z Republiki Korei (Dz.U. 2022, L 107, s. 27, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w zakresie, w jakim ma ono do niej zastosowanie. […] II. Żądania stron Strona skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim jej ono dotyczy; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja, popierana przez BASF, NSE i Evonik, wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi jako bezzasadnej; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. III. Co do prawa W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy zasadniczo tego, że Komisja miała dopuścić się oczywistych błędów w ocenie, naruszyć art. 3 ust. 3 rozporządzenia podstawowego oraz naruszyć prawo skarżącej do obrony przy dokonywaniu analizy wpływu przywozu z Republiki Korei na ceny. Zarzut drugi dotyczy zasadniczo tego, że Komisja miała dopuścić się oczywistych błędów w ocenie, naruszyć art. 3 ust. 2, 5, 6 i 7 rozporządzenia podstawowego oraz uchybić spoczywającemu na niej obowiązkowi uzasadnienia, analizując sytuację pod względem szkody poniesionej przez producentów unijnych w sposób stronniczy i przypisując podnoszoną szkodę przywozowi z Korei, a nie innym znanym czynnikom. Zarzut trzeci dotyczy zasadniczo tego, że Komisja miała dopuścić się oczywistych błędów w ocenie, działać z naruszeniem art. 3 ust. 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz naruszyć prawo skarżącej do obrony, gdyż ustaliła margines szkody na podstawie uproszczonego numeru kontrolnego produktu, nie przedstawiła odpowiednich niepoufnych streszczeń dotyczących obliczenia marginesu szkody i nie uwzględniła innych znanych czynników szkody przy ustalaniu marginesu szkody. Zarzut czwarty dotyczy zasadniczo tego, że Komisja miała przeprowadzić dochodzenie z naruszeniem prawa skarżącej do obrony i z naruszeniem prawa do dobrej administracji. […] A.   W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego oczywistych błędów w ocenie i naruszenia art. 3 ust. 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz prawa do obrony ze względu na ustalenie marginesu szkody na podstawie uproszczonego numeru kontrolnego produktu, nieprzedstawienie odpowiednich niepoufnych streszczeń dotyczących obliczenia marginesu szkody i nieuwzględnienie innych znanych czynników szkody przy ustalaniu marginesu szkody W zarzucie trzecim skarżąca utrzymuje zasadniczo, że ustalony przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu margines szkody jest niezgodny z art. 3 ust. 3 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego oraz że Komisja naruszyła jej prawo do obrony. W ramach uzasadnienia tego zarzutu skarżąca przedstawia dwa zarzuty szczegółowe. […] W ramach drugiego zarzutu szczegółowego skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego Komisja powinna była nałożyć cło antydumpingowe nieprzekraczające tego, co było konieczne do przeciwdziałania szkodliwym skutkom rozpatrywanego przywozu, oraz że jego kwota nie powinna w związku z tym być tak wysoka, by przeciwdziałać szkodliwym skutkom spowodowanym przez czynniki inne niż ów przywóz. Skarżąca uważa, że w części trzeciej zarzutu drugiego wykazała, iż istniały inne znane czynniki szkody, które Komisja powinna była zbadać. Zdaniem skarżącej z uwagi na to, że dokonane przez Komisję obliczenie marginesu szkody nie uwzględnia tych innych czynników, niemożliwe jest zagwarantowanie, że kwota nałożonego cła antydumpingowego nie przeciwdziała również szkodliwym skutkom spowodowanym przez czynniki inne niż przywóz z Republiki Korei. Dodaje ona, że w toku postępowania administracyjnego w sposób ostrożny oszacowała wielkość szkody, jaką należało przypisać innym znanym czynnikom. Co się tyczy argumentu Komisji, zgodnie z którym obliczenie zaniżania cen z definicji nie uwzględnia skutków wynikających z innych przyczyn szkody, skarżąca twierdzi, że stoi on w sprzeczności z obowiązkiem nieprzypisywania określonemu przywozowi szkodliwych skutków wynikających z innych czynników oraz że jest on błędny, ponieważ ceny koreańskie są w równym stopniu obniżane przez wpływ przywozu z Japonii i Turcji po niskich cenach, stosowaną przez NSE drapieżną strategię cenową oraz formułę cenową SAP, zaś koszty przemysłu Unii są zawyżone przez wysokie koszty inwestycyjne. Komisja, popierana przez interwenientów, kwestionuje argumenty skarżącej. Komisja podnosi zasadniczo, że margines szkody obliczony w zaskarżonym rozporządzeniu uwzględnia jedynie różnicę między cenami sprzedaży skarżącej a hipotetyczną ceną docelową przemysłu Unii. Jej zdaniem margines szkody jest zatem odzwierciedleniem cła koniecznego do usunięcia szkody wynikającej wyłącznie z przywozu dokonywanego przez skarżącą. Przede wszystkim należy przypomnieć, że art. 9 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia podstawowego przewiduje, że „[k]wota cła antydumpingowego nie może przekraczać stwierdzonego marginesu dumpingu, lecz powinna być niższa od tego marginesu, jeżeli niższe cło byłoby odpowiednie do usunięcia szkody dla przemysłu Unii”, oraz że „[a]rt. 7 ust. 2a, 2b, 2c i 2d stosuje się odpowiednio”. Zgodnie z art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/825 z dnia 30 maja 2018 r. (Dz.U. 2018, L 143, s. 1): „Jeżeli margines szkody jest obliczany według ceny docelowej, użyty zysk docelowy ustala się z uwzględnieniem takich czynników, jak poziom zyskowności przed wzrostem przywozu z państwa objętego dochodzeniem, poziom zyskowności potrzebny do pokrycia pełnych kosztów i inwestycji, działalności badawczo-rozwojowej i innowacji oraz poziom zyskowności spodziewany w normalnych warunkach konkurencji. Taka marża zysku nie może być niższa niż 6 %”. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 2d rozporządzenia podstawowego, zmienionego rozporządzeniem 2018/825: „Przy ustalaniu ceny docelowej należycie uwzględnia się rzeczywisty koszt produkcji wytwarzanej przez przemysł Unii, wynikający z wielostronnych umów dotyczących ochrony środowiska oraz protokołów do nich, których Unia jest stroną, a także z konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) wymienionych w załączniku Ia do niniejszego rozporządzenia. Ponadto uwzględnia się przyszłe koszty, które nie zostały uwzględnione w ust. 2c niniejszego artykułu, które wynikają z tych umów i konwencji i które przemysł Unii poniesie w okresie stosowania środka zgodnie z art. 11 ust. 2”. Należy w tym względzie przypomnieć, że art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ustanawia „zasadę niższego cła”, stosownie do której kwota cła antydumpingowego musi być niższa od ustalonego marginesu dumpingu, jeżeli to niższe cło jest wystarczające do usunięcia szkody wyrządzonej przemysłowi Unii. Celem tej zasady jest zapobieżenie temu, by nałożone cło antydumpingowe wykraczało poza to, co jest konieczne do usunięcia szkody wyrządzonej temu przemysłowi przez przywóz po cenach dumpingowych. Zasada ta jest uzasadniona w świetle charakteru i celu ceł antydumpingowych, które nie stanowią ani sankcji, ani środków wyrównawczych mających na celu naprawienie poniesionych szkód, lecz są środkami służącymi ochronie przed nieuczciwą konkurencją wynikającą z przywozu po cenach dumpingowych. Cła te mają jedynie na celu uniemożliwienie lub pozbawienie ekonomicznego sensu przywozu po cenach dumpingowych, a tym samym zaradzenie wywołanemu tym dumpingiem brakowi równowagi na rynku krajowym (zob. wyrok z dnia 8 czerwca 2023 r., Severstal i NLMK/Komisja, C‑747/21 P i C‑748/21 P, EU:C:2023:459, pkt 72, 73 i przytoczone tam orzecznictwo). Ponadto, chociaż art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie zawiera żadnych wskazań w odniesieniu do obliczania in concreto cła antydumpingowego i nie narzuca instytucjom żadnej szczególnej metodyki w celu zagwarantowania, że cło antydumpingowe nie przekracza tego, co jest konieczne, by przeciwdziałać szkodliwym skutkom przywozu danego produktu będącego przedmiotem dumpingu, to jednak należy przypomnieć, że wspomniane instytucje powinny w tym zakresie uwzględnić wnioski, do jakich doszły w wyniku analizy przypisania i analizy nieprzypisania, przeprowadzonych na podstawie art. 3 ust. 6 i 7 tego rozporządzenia (zob. podobnie wyrok z dnia 27 marca 2019 r., Canadian Solar Emea i in./Rada, C‑236/17 P, EU:C:2019:258, pkt 161, 163). Aby kwota cła antydumpingowego nałożonego na podstawie art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego nie wykraczała poza to, co jest konieczne do przeciwdziałania szkodliwym skutkom przywozu po cenach dumpingowych, nie może ona uwzględniać szkodliwych skutków spowodowanych przez czynniki inne niż ten przywóz. Innymi słowy, do celów określenia tej kwoty instytucje powinny uwzględnić wnioski, do jakich doszły w następstwie analizy dotyczącej ustalenia istnienia szkody w rozumieniu art. 3 ust. 6 i 7 tego rozporządzenia. Stwierdzenie to potwierdza ponadto treść art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, który dotyczy „dumpingu i spowodowanej nim szkody”. Pojęcie „szkody” w tym ustępie należy zatem rozumieć w taki sam sposób, jako odnoszące się do szkody spowodowanej dumpingiem, czyli szkody spowodowanej wyłącznie przez przywóz po cenach dumpingowych (wyrok z dnia 27 marca 2019 r., Canadian Solar Emea i in./Rada, C‑236/17 P, EU:C:2019:258, pkt 169, 170; zob. podobnie wyrok z dnia 3 grudnia 2020 r., Changmao Biochemical Engineering/Distillerie Bonollo i in., C‑461/18 P, EU:C:2020:979, pkt 65). Co się tyczy art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego, należy zauważyć, że w dużej mierze kodyfikuje on podejście przyjmowane w ramach tzw. metody zaniżania cen w celu ustalenia tzw. marginesu szkody (zob. podobnie opinia rzecznika generalnego N. Emiliou w sprawach połączonych Severstal i Novolipetsk Steel/Komisja, C‑747/21 P i C‑748/21 P, EU:C:2023:20, pkt 33–35, 57). Zgodnie z tą metodą margines szkody oblicza się poprzez porównanie ceny przywozu po cenach dumpingowych z docelową ceną sprzedaży przemysłu Unii. Ta ostatnia cena odpowiada cenie, jakiej przemysł ten mógł w sposób uzasadniony oczekiwać na rynku unijnym w braku owego przywozu. Aby ustalić taką hipotetyczną cenę, do kosztów produkcji przemysłu Unii dodaje się zysk docelowy. Ów zysk docelowy odpowiada marży zysku, jakiej przemysł Unii mógł w sposób uzasadniony oczekiwać w normalnych warunkach rynkowych (wyrok z dnia 8 czerwca 2023 r., Severstal i NLMK/Komisja, C‑747/21 P i C‑748/21 P, EU:C:2023:459, pkt 74). Trybunał orzekł zasadniczo, że stosowanie tej metody wchodzi w zakres uznania Komisji. Zastosowanie ceny docelowej zamiast rzeczywistej ceny sprzedaży przemysłu Unii na potrzeby ustalenia marginesu szkody pozwala na uwzględnienie presji zniżkowej wywieranej przez przywóz po cenach dumpingowych na ceny sprzedaży przemysłu Unii. Uwzględnienie tej presji przyczynia się zaś do zapewnienia, że uzyskane przy zastosowaniu tej metody rezultaty będą prawdopodobne (wyrok z dnia 8 czerwca 2023 r., Severstal i NLMK/Komisja, C‑747/21 P i C‑748/21 P, EU:C:2023:459, pkt 77). Wreszcie art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie do postępowań wszczętych w dniu 8 czerwca 2018 r. lub po tej dacie, w związku z czym ma on zastosowanie w niniejszym przypadku. W rozpatrywanej sprawie Komisja zastosowała art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego i obliczyła margines szkody na podstawie ceny docelowej. W szczególności Komisja wskazała w sekcji 5 zaskarżonego rozporządzenia, że przywóz z Republiki Korei – ze względu na jego wielkość i ceny – spowodował istotną szkodę dla przemysłu Unii w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. W ramach oceny związanej z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja, przyznając wprawdzie, że przywóz z Turcji i Japonii był czynnikiem, który przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł Unii, stwierdziła zasadniczo, że czynnik ten nie był wystarczająco istotny, aby osłabić ten związek przyczynowy. W sekcji 7 zaskarżonego rozporządzenia Komisja zbadała, czy cło niższe od marginesu dumpingu byłoby wystarczające do usunięcia szkody dla przemysłu Unii spowodowanej przez przywóz po cenach dumpingowych, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W motywie 378 zaskarżonego rozporządzenia Komisja stwierdziła, że byłoby tak, gdyby przemysł Unii był w stanie pokryć swoje koszty produkcji oraz uzyskać rozsądny zysk (innymi słowy „zysk docelowy”) dzięki sprzedaży po cenie docelowej w rozumieniu art. 7 ust. 2c i 2d rozporządzenia podstawowego. W motywach 378–380, 383 i 384 zaskarżonego rozporządzenia Komisja wyjaśniła zastosowaną metodykę w następujący sposób: „(378) Komisja najpierw ustaliła kwotę cła niezbędną do usunięcia szkody ponoszonej przez przemysł Unii. W takim przypadku szkoda zostałaby usunięta, gdyby przemysł Unii był w stanie pokryć swoje koszty produkcji, w tym koszty wynikające z wielostronnych umów środowiskowych i protokołów do tych umów, których Unia jest stroną, a także konwencji MOP wymienionych w załączniku Ia do rozporządzenia podstawowego, oraz uzyskać rozsądny zysk (»zysk docelowy«) dzięki sprzedaży po cenie docelowej w rozumieniu art. 7 ust. 2c i art. 7 ust. 2d rozporządzenia podstawowego. (379) Zgodnie z art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego, aby ustalić zysk docelowy, Komisja wzięła pod uwagę poziom rentowności przed wzrostem przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz poziom rentowności spodziewany w normalnych warunkach konkurencji. Taka marża zysku nie powinna być niższa niż 6 %. (380) Komisja ustaliła zysk podstawowy pokrywający pełne koszty w normalnych warunkach konkurencji. W całym okresie badanym przemysł Unii ponosił straty. Ponieważ marża zysku była niższa niż minimalny poziom 6 % wymagany w art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego, tę marżę zysku zastąpiono poziomem 6 %. […] (383) Na tej podstawie Komisja obliczyła niewyrządzającą szkody cenę produktu podobnego dla przemysłu unijnego, dodając docelową marżę zysku wynoszącą 6 % do kosztów produkcji producentów unijnych objętych próbą w okresie objętym dochodzeniem, a następnie dodając dostosowania przewidziane w art. 7 ust. 2d rozporządzenia podstawowego dla poszczególnych rodzajów produktu. (384) Komisja ustaliła następnie poziom usuwający szkodę poprzez porównanie średniej ważonej ceny importowej – z rozróżnieniem na rodzaje produktu – objętych próbą producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, ustalonej na potrzeby obliczeń podcięcia cenowego, ze średnią ważoną niewyrządzającej szkody ceny produktu podobnego sprzedawanego przez producentów unijnych objętych próbą na wolnym rynku unijnym w okresie objętym dochodzeniem. Różnica wynikająca z tego porównania została wyrażona w postaci odsetka średniej ważonej wartości importowej CIF [koszt, ubezpieczenie, fracht]”. Poziom usuwający szkodę (ostateczny margines szkody) w odniesieniu do skarżącej ustalono w ten sposób na 34,4 % (zob. motyw 385 zaskarżonego rozporządzenia). Wreszcie Komisja stwierdziła, co następuje: „(386) Po ostatecznym ujawnieniu [skarżąca] twierdził[a], że przy ustalaniu marginesu szkody popełniono ten sam błąd co w przypadku obliczeń podcięcia cenowego, a przedstawione przez [nią] ustalenia w odniesieniu do podcięcia cenowego stosuje się odpowiednio. Ponadto margines szkody należy skorygować o wpływ pozostałych czynników wskazanych przez [skarżącą]. (387) Komisja odniosła się do swoich argumentów przedstawionych w motywach 184–188, a także do swoich kontrargumentów wobec argumentów [skarżącej] dotyczących wpływu przywozu z innych państw, wzoru na ceny SAP i inwestycji przemysłu Unii, określonych w odpowiednich sekcjach analizy związku przyczynowego. W związku z powyższym twierdzenia te odrzucono również w kontekście ustalania marginesu szkody”. […] W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, iż metodyka zastosowana przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu nie mogła zagwarantować, że kwota nałożonego cła antydumpingowego nie będzie uwzględniała szkodliwych skutków spowodowanych przez czynniki inne niż przywóz z Korei, a mianowicie, po pierwsze, formułę cenową SAP i wpływ inwestycji dokonanych przez przemysł Unii, a po drugie, przywóz z Turcji i Japonii. Po pierwsze, co się tyczy formuły cenowej SAP i wpływu inwestycji dokonanych przez przemysł Unii, z analizy pierwszego zarzutu szczegółowego objętego częścią trzecią zarzutu drugiego (zob. pkt 227–232 powyżej) wynika, że skarżąca nie wykazała, iż takie czynniki przyczyniły się do szkody poniesionej przez przemysł Unii. W związku z tym skarżąca nie może zarzucać Komisji, że nie wykluczyła szkodliwych skutków, jakie miałyby ze wspomnianych czynników wynikać. Po drugie, co się tyczy przywozu z Turcji i Japonii, należy zauważyć, że skarżąca nie wykazała, iż metodyka zastosowana przez Komisję nie nadawała się do określenia odpowiedniego poziomu cła pozwalającego na usunięcie szkody dla przemysłu Unii spowodowanej przez przywóz po cenach dumpingowych, zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym względzie należy podkreślić, że zadbawszy o to, by margines szkody wyrażał jedynie różnicę między średnią ważoną ceną importową a ceną docelową przemysłu Unii obliczoną zgodnie z art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego, Komisja upewniła się, że przywozowi po cenach dumpingowych nie zostanie przypisana szkoda spowodowana przez inne czynniki. Jak bowiem wskazano w pkt 276–278 powyżej, tzw. metoda zaniżania cen stosowana przez Komisję na podstawie art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego opiera się na zastosowaniu hipotetycznej ceny docelowej przemysłu Unii, na którą – w przeciwieństwie do rzeczywistych cen sprzedaży przemysłu Unii – nie mają wpływu skutki innych czynników szkody stwierdzonych przez Komisję. W tym względzie skarżąca podnosi w przedłożonych Sądowi pismach, odnosząc się do wyroku z dnia 27 marca 2019 r., Canadian Solar Emea i in./Rada (C‑236/17 P, EU:C:2019:258), że metoda ta stoi w sprzeczności ze sformułowanym w pkt 169 tego wyroku obowiązkiem nieprzypisywania określonemu przywozowi szkodliwych skutków wynikających z innych czynników. Jednakże skarżąca powołuje się na wyrok z dnia 27 marca 2019 r., Canadian Solar Emea i in./Rada (C‑236/17 P, EU:C:2019:258) wyłącznie w celu wykazania istnienia takiego obowiązku, nie argumentując jednak w sposób konkretny i dokładny, że w wyroku tym podważono stosowanie wspomnianej wyżej metody w przypadku występowania innych czynników szkody. Ze wspomnianego wyroku nijak zresztą nie wynika, by Trybunał zakazał stosowania tzw. metody zaniżania cen, obecnie skodyfikowanej w art. 7 ust. 2c rozporządzenia podstawowego, ze względu na to, że metoda ta miałaby naruszać zasadę, zgodnie z którą kwota cła antydumpingowego nie może uwzględniać szkodliwych skutków spowodowanych przez czynniki inne niż przywóz po cenach dumpingowych. Ponadto należy zauważyć, że w skardze skarżąca nie zakwestionowała w sposób konkretny i dokładny średniej ważonej ceny importowej zastosowanej przez Komisję w celu ustalenia podcięcia cenowego. Natomiast w replice twierdzi ona po raz pierwszy, że również ceny koreańskie są obniżane przez skutki innych czynników, takich jak w szczególności przywóz z Japonii i Turcji po niskich cenach. Należy zauważyć, że twierdzenie to jest niedopuszczalne, ponieważ sformułowano je po raz pierwszy w replice. W każdym razie owego twierdzenia, którego zresztą nigdy nie wysunięto w celu zakwestionowania związku przyczynowego między przywozem z Korei a szkodą poniesioną przez przemysł Unii, nie opatrzono w replice żadnym konkretnym i szczegółowym wyjaśnieniem; nie uzasadniono go również konkretnymi dowodami dotyczącymi wpływu tych innych czynników na ceny koreańskie. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, iż skarżąca nie wykazała, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i naruszyła art. 3 ust. 3 lub art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego poprzez zastosowanie swojej metody obliczania marginesu szkody i stawki cła antydumpingowego lub że naruszyła prawo skarżącej do obrony. W związku z tym zarzut trzeci należy oddalić w całości. […] B.   Wnioski Mając na względzie powyższe rozważania, skargę należy oddalić w całości. […]   Z powyższych względów SĄD (siódma izba w składzie powiększonym) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) LG Chem Ltd. pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, BASF Antwerpen NV, Nippon Shokubai Europe NV i Evonik Superabsorber GmbH.   Kowalik-Bańczyk Buttigieg Hesse Dimitrakopoulos Ricziová Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 19 marca 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.