T-374/25

Wydanie tymczasowe POSTANOWIENIE SĄDU (czwarta izba) z dnia 20 kwietnia 2026 r.(*) Służba publiczna – Personel tymczasowy – Publikacja komunikatu prasowego przez grupę polityczną Parlamentu – Właściwość Sądu – Odpowiedzialność – Szkoda majątkowa i krzywda – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna W sprawie T‑374/25 EO, reprezentowany przez L. Levi, adwokatkę, strona skarżąca, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu,  reprezentowanemu przez S. Seyr i R. Schiana, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD (czwarta izba), w składzie: G. De Baere, prezes, J. Svenningsen (sprawozdawca) i C. Mac Eochaidh, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, w szczególności: –        skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 6 czerwca 2025 r., –        zarzuty niedopuszczalności i braku właściwości (zwane dalej „zarzutem wstępnym”) podniesione przez Parlament i złożone w sekretariacie Sądu w dniu 15 września 2025 r., –        uwagi skarżącego w przedmiocie zarzutu wstępnego złożone w sekretariacie Sądu w dniu 27 października 2025 r., –        środek organizacji postępowania z dnia 17 grudnia 2025 r. oraz odpowiedzi Parlamentu i skarżącego złożone w sekretariacie Sądu, odpowiednio, w dniach 8 stycznia 2026 r. i 11 lutego 2026 r., wydaje następujące Postanowienie 1        W skardze na podstawie art. 270 TFUE skarżący, EO, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącej Alliance progressiste des socialistes et démocrates (Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów, zwanego dalej „grupą S&D”), grupy politycznej Parlamentu Europejskiego, z dnia 12 lipca 2024 r. (zwanej dalej „pierwszą zaskarżoną decyzją”) oraz decyzji prezydium grupy S&D z dnia 6 marca 2025 r. (zwanej dalej „drugą zaskarżoną decyzją”), oddalających jego wniosek o odszkodowanie. Na podstawie tego samego artykułu skarżący domaga się również naprawienia szkody majątkowej i krzywdy, których miał doznać w wyniku opublikowania przez prezydium grupy S&D komunikatu prasowego zatytułowanego „Zero tolerancji dla korupcji” (zwanego dalej „komunikatem prasowym”).  Okoliczności powstania sporu 2        Skarżący jest byłym członkiem personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. c) Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) grupy S&D. Jego umowa o pracę została zawarta z Parlamentem. 3        W ramach swoich funkcji doradcy politycznego grupy S&D skarżący był między innymi zaangażowany w przygotowanie rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 listopada 2022 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w związku z Mistrzostwami Świata w Piłce Nożnej w Katarze (Dz.U. 2023, C 167, s. 99). 4        Niedługo po przyjęciu rezolucji z dnia 24 listopada 2022 r. akredytowany asystent parlamentarny posła z grupy S&D zaoferował skarżącemu możliwość obejrzenia na żywo meczu Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w Katarze. Prezent ten składał się z dwóch biletów na mecz fazy ćwierćfinałowej między drużynami Argentyny i Niderlandów oraz obejmował pokrycie kosztów podróży i zakwaterowania dla dwóch osób. 5        Skarżący udał się do Kataru ze swoją partnerką i przebywał tam w dniach 8–11 grudnia 2022 r. 6        W dniu 9 grudnia 2022 r. władze belgijskie wszczęły dochodzenie w sprawie ewentualnej nielegalnej działalności lobbingowej Państwa Katar (zwane dalej „dochodzeniem w sprawie Kataru”). W szczególności przeprowadziły one przeszukania w biurach Parlamentu i zatrzymały szereg osób, w tym akredytowanego asystenta parlamentarnego, o którym mowa w pkt 4 powyżej. 7        W dniu 16 grudnia 2022 r. skarżący poinformował kierownika swojego wydziału o swoim pobycie w Katarze. Wspólnie poinformowali oni o tym sekretarza generalnego grupy S&D. 8        W dniu 20 grudnia 2022 r., po wysłuchaniu skarżącego, przewodnicząca grupy S&D, działająca w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (zwana dalej „OUZU”), zawiesiła go w pełnieniu obowiązków na czas nieokreślony z potrąceniem wynagrodzenia na podstawie art. 23 i 24 załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). 9        W następstwie szeregu działań administracyjnych Parlament w dniu 15 września 2023 r. rozwiązał ze skarżącym umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na podstawie art. 47 lit. c) ppkt (i) WZIP. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz o odszkodowanie za poniesioną szkodę majątkową i krzywdę. Skarga ta została oddalona wyrokiem z dnia 11 czerwca 2025 r., EO/Parlament (T‑368/24, odwołanie w toku, EU:T:2025:583). 10      W dniu 20 grudnia 2022 r., kiedy to przewodnicząca grupy S&D zawiesiła skarżącego w pełnieniu obowiązków, prezydium grupy S&D opublikowało komunikat prasowy i udostępniło go na stronie internetowej grupy S&D. 11      W komunikacie prasowym prezydium grupy S&D poinformowało, że w następstwie decyzji z poprzedniego tygodnia o wykluczeniu wiceprzewodniczącego Parlamentu z grupy i o odwołaniu z funkcji innych posłów do Parlamentu Europejskiego powiązanych z dochodzeniem w sprawie Kataru zobowiązało się ono do podjęcia dalszych konkretnych działań w celu zwalczania korupcji i ingerencji z zewnątrz. Prezydium grupy S&D wskazało ponadto, że jest zbulwersowane zarzutami dotyczącymi korupcji, i zobowiązało się do poparcia szczegółowego dochodzenia. Wyjaśniło ono, że określiło główne kierunki dochodzenia wewnętrznego, i potwierdziło harmonogram wyboru kandydata z grupy S&D na stanowisko wiceprzewodniczącego. 12      W piątym z sześciu ustępów komunikatu prasowego stwierdzono, że „prezydium w pełni popiera zawieszenie członka personelu S&D w następstwie poważnego uchybienia związanego z toczącym się postępowaniem karnym”. 13      Profil skarżącego został następnie usunięty ze schematu organizacyjnego znajdującego się na stronie internetowej grupy S&D, chociaż zdaniem Parlamentu jego nazwisko pozostawało w ogólnej bazie personelu Parlamentu. 14      Po przeprowadzeniu dochodzeń jeden z dziennikarzy doszedł do wniosku, że to skarżący jest członkiem personelu grupy S&D, o którym mowa w komunikacie prasowym, a w dniu 22 grudnia 2022 r. dziennikarz ten opublikował artykuł prasowy dotyczący zawieszenia skarżącego, podając jego nazwisko w kontekście dochodzenia wewnętrznego grupy S&D. 15      W dniu 14 marca 2024 r. skarżący złożył na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego wniosek o naprawienie szkody poniesionej w wyniku wydania komunikatu prasowego. 16      W pierwszej zaskarżonej decyzji przewodnicząca grupy S&D oddaliła wniosek skarżącego o naprawienie szkody. Uznała ona, że publikacja komunikatu prasowego nie stanowi naruszenia zasady domniemania niewinności, obowiązku dbałości, prawa do dobrej administracji ani prawa do ochrony życia prywatnego i danych osobowych. Jej zdaniem pierwsza z trzech kumulatywnych przesłanek koniecznych do uwzględnienia żądania odszkodowawczego opartego na odpowiedzialności pozaumownej Unii (przesłanka bezprawnego zachowania instytucji) nie została spełniona. 17      W dniu 10 października 2024 r. skarżący złożył na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego zażalenie na pierwszą zaskarżoną decyzję. Powtórzył on argumenty mające na celu wykazanie zasadności swojego żądania odszkodowawczego. 18      Druga zaskarżona decyzja, podpisana przez przewodniczącą grupy S&D „w imieniu prezydium”, oddaliła zażalenie skarżącego. W decyzji tej stwierdzono, że akty grupy politycznej mogą powodować powstanie odpowiedzialności pozaumownej Parlamentu tylko wtedy, gdy można je przypisać Parlamentowi. Komunikat prasowy jest aktem odnoszącym się wyłącznie do działalności politycznej grupy S&D i nie wchodzi w zakres działalności grupy S&D jako OUZU. Ponadto zgodnie z drugą zaskarżoną decyzją skarżący „nie mógł skorzystać” z postępowania przewidzianego w art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, ponieważ „spór między urzędnikiem a jego instytucją może podlegać art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego tylko wtedy, gdy spór ten wynika ze stosunku zatrudnienia między zainteresowanym a instytucją”.  Żądania stron 19      W skardze i uwagach w przedmiocie zarzutu wstępnego podniesionego przez Parlament skarżący wnosi do Sądu o: –        uznanie skargi za dopuszczalną; –        stwierdzenie nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji, –        w stosownym przypadku, stwierdzenie nieważności drugiej zaskarżonej decyzji; –        zasądzenie od Parlamentu odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną szkodę materialną i doznaną krzywdę; oraz –        obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. 20      W ramach zarzutu wstępnego podniesionego na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem Parlament wnosi do Sądu o: –        odrzucenie powództwa jako wniesionego do sądu, który nie jest właściwy; oraz –        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.  Co do prawa 21      Zgodnie z art. 130 §§ 1 i 7 regulaminu postępowania przed Sądem na wniosek strony pozwanej Sąd może orzec w przedmiocie zarzutu wstępnego bez rozpatrywania sprawy co do istoty. Zgodnie z art. 126 regulaminu postępowania, jeżeli skarga jest prawnie oczywiście bezzasadna, Sąd może, na wniosek sędziego sprawozdawcy, w każdej chwili orzec postanowieniem z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych. 22      W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają jej okoliczności, i postanawia, na podstawie art. 130 § 7 i art. 126 regulaminu postępowania, orzec bez dalszych czynności procesowych.  W przedmiocie właściwości 23      Parlament utrzymuje zasadniczo, że Sąd nie jest właściwy do rozpoznania skargi, ponieważ decyzje o wydaniu komunikatu prasowego i usunięciu profilu skarżącego ze schematu organizacyjnego na stronie internetowej grupy S&D są aktami politycznymi prezydium grupy S&D, które jest organem odpowiedzialnym za koordynację działalności politycznej grupy S&D. 24      Skarżący twierdzi, że Sąd jest właściwy na podstawie art. 270 TFUE. 25      Artykuł 270 TFUE ustanawia właściwość szczególną Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach z zakresu służby publicznej. Artykuł ten odróżnia sprawy z zakresu służby publicznej od innych spraw wchodzących w zakres właściwości Trybunału, określając je jako spory „między Unią i jej pracownikami”, i odnosi się do regulaminu pracowniczego jako instrumentu regulującego granice i warunki tej właściwości szczególnej. 26      Artykuł 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowi, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest właściwy w zakresie rozstrzygania wszelkich sporów pomiędzy Unią a „osobami, wobec których stosuje się […] regulamin pracowniczy”, dotyczących zgodności z prawem aktu, z którym wiążą się niekorzystne skutki dla danej osoby w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Zgodnie z tym ostatnim przepisem „osob[a], wobec któr[ej] stosuje się […] regulamin pracowniczy”, może złożyć do organu powołującego zażalenie na akt, z którym wiążą się niekorzystne dla niej skutki. 27      Bezsporne jest, że w czasie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy skarżący był członkiem personelu tymczasowego grupy S&D w rozumieniu art. 2 lit. c) WZIP. Artykuł 46 WZIP przewiduje, że tytuł VII regulaminu pracowniczego, który obejmuje jego art. 90 i 91, stosuje się na zasadzie analogii. Skarżący jest zatem osobą, do której stosuje się regulamin pracowniczy i która wniosła do OUZU zażalenie na akt dla niej niekorzystny. 28      Wynika z tego, że Sąd jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie, dotyczącej zaskarżonych decyzji oddalających żądania odszkodowawcze. 29      W zarzucie wstępnym Parlament powołuje się na wyrok z dnia 22 marca 1990 r., Le Pen (C‑201/89, EU:C:1990:133), aby poprzeć twierdzenie, że nie istnieje przepis prawa Unii, z którego można by wywnioskować, że działania grupy politycznej mogą być przypisane Parlamentowi, a rozpowszechnienie przez grupę polityczną publikacji o podnoszonym zniesławiającym charakterze nie pociąga za sobą odpowiedzialności pozaumownej Unii. 30      Jednakże wbrew temu, co twierdzi zasadniczo Parlament, zasada prawna wyrażona w wyroku z dnia 22 marca 1990 r., Le Pen [C‑201/89, EU:C:1990:133, pkt 15, pkt 16 lit. b)], nie ogranicza ustanowionej w art. 270 TFUE właściwości szczególnej Sądu w sprawach z zakresu służby publicznej, lecz jedynie ogranicza możliwość wniesienia skargi o odszkodowanie do szczególnych sytuacji, czego ocena należy do Sądu. 31      Ponadto powołanie się na pkt 21 i 22 wyroku z dnia 22 listopada 1990 r., Mommer/Parlament (T‑162/89, EU:T:1990:72), zgodnie z którymi warunki zatrudnienia nieobjęte regulaminem pracowniczym lub WZIP nie wchodzą w zakres właściwości Trybunału, jest bezskuteczne, ponieważ punkty te stanowią obiter dicta, które nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy. Argument oparty na pkt 20 postanowienia z dnia 16 grudnia 2019 r., Kipper/Komisja (T‑394/18, niepublikowanego, EU:T:2019:863), jest również bezskuteczny, ponieważ tamta sprawa dotyczyła zupełnie innej konfiguracji okoliczności faktycznych. 32      Zarzut wstępny podniesiony przez Parlament należy zatem oddalić.  Co do istoty 33      W ramach skargi w niniejszej sprawie skarżący podnosi, że publikując komunikat prasowy, Parlament działał niezgodnie z prawem i niedbale, naruszając zasadę domniemania niewinności, obowiązek dbałości i prawo do dobrej administracji, a także prawo do ochrony życia prywatnego i danych osobowych. Zdaniem skarżącego jego zdrowie i reputacja zostały nadszarpnięte bezpośrednio w wyniku publikacji komunikatu prasowego. Twierdzi on, że wszystkie przesłanki zaspokojenia jego żądań odszkodowawczych zostały zatem spełnione. 34      W ramach żądań drugiego i trzeciego skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji – pierwszej i drugiej. 35      W tym względzie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem żądania stwierdzenia nieważności formalnie skierowane przeciwko decyzji oddalającej zażalenie skutkują zaskarżeniem do Sądu aktu, na który złożono zażalenie, jeżeli są one jako takie pozbawione autonomicznej treści (zob. podobnie wyroki: z dnia 17 stycznia 1989 r., Vainker/Parlament, 293/87, EU:C:1989:8, pkt 8; z dnia 16 lipca 2025 r., ET/EBI, T‑417/24, niepublikowany, EU:T:2025:728, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). 36      Jednakże wyraźna decyzja oddalająca zażalenie może, ze względu na swoją treść, nie stanowić decyzji potwierdzającej akt podważany przez stronę skarżącą. Jest tak w przypadku decyzji oddalającej zażalenie, w której ponownie zbadano sytuację strony skarżącej w świetle nowych okoliczności prawnych lub faktycznych, lub decyzji, która zmienia albo uzupełnia decyzję wydaną pierwotnie. W tych wypadkach oddalenie zażalenia stanowi akt podlegający kontroli sądu, który bierze je pod uwagę przy ocenie zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a nawet uznaje za akt niekorzystny wstępujący w miejsce tego ostatniego (wyroki: z dnia 21 maja 2014 r., Mocová/Komisja, T‑347/12 P, EU:T:2014:268, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 5 lipca 2023 r., SE/Komisja, T‑223/21, EU:T:2023:375, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). 37      W niniejszej sprawie druga zaskarżona decyzja, oddalająca zażalenie skarżącego złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, zmienia pierwszą zaskarżoną decyzję do tego stopnia, że ją zastępuje (zob. pkt 16 i 18 powyżej). 38      Należy zatem rozpocząć od zbadania żądania stwierdzenia nieważności drugiej zaskarżonej decyzji. 39      Po pierwsze, należy zauważyć, że skarżący nie podnosi argumentów co do istoty w odniesieniu do drugiej zaskarżonej decyzji, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności jedynie „w stosownym przypadku” w ramach żądania trzeciego. Skarżący ogranicza się bowiem do twierdzenia, nie popierając go, że decydując się na wydanie komunikatu prasowego, grupa S&D „jednoznacznie działała – jako taka – jako OUZU lub przynajmniej również w tym charakterze”. 40      Po drugie, żaden przepis prawa Unii nie pozwala na sformułowanie wniosku, że akty grupy politycznej mogą być przypisane Parlamentowi jako instytucji Unii (wyrok z dnia 22 marca 1990 r., Le Pen, C‑201/89, EU:C:1990:133, pkt 14). 41      Akty grupy politycznej mogą być uznane za akty samego Parlamentu tylko wtedy, gdy są wyraźnie dozwolone lub zatwierdzone przez tę instytucję, na przykład na podstawie rezolucji Parlamentu lub decyzji jednego z jego organów przedstawicielskich działających w ramach jego uprawnień (zob. podobnie opinia rzecznika generalnego F.G. Jacobsa w sprawie Le Pen, C‑201/89, EU:C:1990:63, pkt 19). 42      W tym względzie z samego brzmienia komunikatu prasowego wynika, że został on opublikowany przez prezydium grupy S&D w ramach jego polityki zwalczania korupcji i ingerencji z zewnątrz w celu uświadamiania opinii publicznej o jego zobowiązaniach w tym względzie w ramach dochodzenia w sprawie Kataru (zob. pkt 11 i 12 powyżej). 43      Po trzecie, skarżący nie wykazał, że publikacja komunikatu prasowego i usunięcie profilu skarżącego ze schematu organizacyjnego na stronie internetowej grupy S&D zostały w jakikolwiek sposób dozwolone lub zatwierdzone przez Parlament. 44      Prawdą jest, że art. 1, art. 2 lit. c) i art. 6 WZIP stanowią podstawę prawną powierzenia funkcji OUZU grupom politycznym. Ponadto art. 4 decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 13 stycznia 2014 r. w sprawie przekazania uprawnień organu powołującego i OUZU przewiduje przekazanie uprawnień przyznanych OUZU w odniesieniu do personelu tymczasowego organowi wyznaczonemu przez każdą grupę polityczną. Jednakże akty grupy politycznej polegające na opublikowaniu komunikatu prasowego i na usunięciu profilu ze schematu organizacyjnego na jej stronie internetowej nie są regulowane tymi instrumentami prawnymi. 45      Wynika z tego, że druga zaskarżona decyzja prawidłowo wskazała, iż decyzje o wydaniu komunikatu prasowego i usunięciu profilu skarżącego ze schematu organizacyjnego na stronie internetowej grupy S&D nie powodują powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii. 46      Ponadto, nawet jeśli w drugiej zaskarżonej decyzji błędnie wskazano, że skarżący „nie mógł skorzystać” z postępowania przewidzianego w art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego, to nie może to podważyć faktu, że decyzja ta słusznie oddaliła żądanie odszkodowawcze skarżącego wobec Parlamentu. 47      W związku z tym żądanie stwierdzenia nieważności drugiej zaskarżonej decyzji należy oddalić jako prawnie oczywiście bezzasadne. 48      Co się tyczy żądania naprawienia szkody, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w sprawach cywilnych takie żądanie należy oddalić, jeżeli pozostaje ono w ścisłym związku z żądaniem stwierdzenia nieważności, które z kolei zostało odrzucone niedopuszczalne albo oddalone jako bezzasadne (zob. wyrok z dnia 19 kwietnia 2023 r., PP i in./Parlament, T‑39/21, EU:T:2023:204, pkt 130 i przytoczone tam orzecznictwo). 49      Ponieważ żądanie stwierdzenia nieważności drugiej zaskarżonej decyzji i żądanie odszkodowawcze są ze sobą ściśle powiązane, należy również oddalić to ostatnie żądanie jako oczywiście pozbawione podstawy prawnej. 50      Żądanie stwierdzenia nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji należy również oddalić jako oczywiście pozbawione podstawy prawnej. W tym względzie argumenty na poparcie tego żądania są bezskuteczne z uwagi na zastąpienie pierwszej zaskarżonej decyzji drugą zaskarżoną decyzją (zob. pkt 37 powyżej) i oddalenie żądania stwierdzenia nieważności drugiej zaskarżonej decyzji (zob. pkt 47 powyżej). Poza tym, zważywszy, że publikacji komunikatu prasowego i usunięcia profilu skarżącego ze schematu organizacyjnego na stronie internetowej grupy S&D nie można przypisać Parlamentowi, w każdym wypadku pierwsza z kumulatywnych przesłanek koniecznych do uwzględnienia żądania odszkodowawczego opartego na odpowiedzialności pozaumownej Unii nie została spełniona. 51      Z powyższego wynika, że skargę należy w całości należy oddalić na podstawie art. 126 regulaminu postępowania jako prawnie oczywiście bezzasadną.  W przedmiocie kosztów 52      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 53      Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Parlamentu – orzec, że pokrywa on własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament. Z powyższych względów SĄD (czwarta izba) postanawia, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      EO pokrywa koszty postępowania. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 20 kwietnia 2026 r. V. Di Bucci   G. De Baere Sekretarz   Prezes *      Język postępowania: angielski.