T-383/14

Strony Sentencja Strony W sprawie T‑383/14 R Europower SpA , z siedzibą w Mediolanie (Włochy), reprezentowana przez adwokatów G. Cocca oraz L. Salomoniego, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej , reprezentowanej przez L. Cappellettiego, L. Di Paolo oraz F. Moro, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez CPL Concordia Soc. coop. , z siedzibą w Concordia Sulla Secchia (Włochy), reprezentowaną przez adwokata A. Pentę, interwenient, mającej za przedmiot wniosek o zawieszenie wykonania, co do zasady, decyzji z dnia 3 kwietnia 2014 r., na mocy której Komisja odrzuciła ofertę złożoną przez Europower w ramach przetargu JRC IPR 2013 C04 0031 OC, dotyczącego budowy instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową oraz jej konserwacji w instytucie Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) zlokalizowanego w Isprze (Włochy) (Dz.U. 2013/S 137‑237146) oraz udzieliła zamówienia CPL Concordii, a w konsekwencji wszystkich pozostałych następnie wydanych decyzji, PREZES SĄDU wydaje następujące Postanowienie (1) Okoliczności powstania sporu 1. W dniu 17 lipca 2013 r. Komisja Europejska opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej zaproszenie do składania ofert zgodnie z procedurą otwartą o numerze referencyjnym JRC IPR 2013 C04 0031 OC, odnoszącą się do budowy instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową i jej konserwacji w instytucie Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) zlokalizowanego w Isprze (Włochy). Po opublikowaniu sprostowania w Dzienniku Urzędowym termin składania ofert i data ich otwarcia zostały określone odpowiednio na 15 i 21 listopada 2013 r. W dokumencie zatytułowanym „Załącznik administracyjny” znajdującym się w zaproszeniu do składnia ofert wyjaśniono, że zamówienie zostanie udzielone oferentowi, który przedstawi ofertę najkorzystniejszą pod względem ekonomicznym, co zostanie ustalone w oparciu o całkowity koszt i jakość techniczną, że w przypadku całkowitego kosztu najwyższa ocena wynosi 80 punktów, a w przypadku jakości technicznej oferty – 20 punktów. 2. W dniu 21 listopada 2013 r. komisja otwierająca oferty dokonała otwarcia ofert. Po zweryfikowaniu ich zgodności oferty zostały ocenione przez specjalnie wyznaczoną w tym celu komisję, która w dniu 21 marca 2014 r. przedstawiła sprawozdanie. 3. Pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r. Komisja poinformowała skarżącą, Europower SpA, że jej oferta została odrzucona, ponieważ ostateczna ocena, jaką uzyskała ta oferta, była niższa od oceny uzyskanej przez ofertę przedstawioną przez interwenienta – CPL Concordia Soc. coop. 4. Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie dostępu do następujących dokumentów: decyzji w sprawie udzielenia rozpatrywanego zamówienia, oferty oferenta, któremu udzielono zamówienia, cech i zalet oferty przedstawionej przez oferenta, któremu udzielono zamówienia, oraz umowy zawartej lub zawieranej z oferentem, któremu udzielono zamówienia. 5. Pismem z dnia 11 kwietnia 2014 r. Komisja przypomniała, że zamówienie zostało udzielone interwenientowi i przedstawiła cechy oferty przedstawionej przez oferenta, któremu udzielono zamówienia, a także oceny uzyskane przez tę ofertę. 6. W dniu 15 kwietnia 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o przekazanie jej, między innymi, kopii dokumentów, których dotyczył wniosek o udzielenie dostępu z dnia 7 kwietnia 2014 r., i wskazała, że składa wniosek potwierdzający jej wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów. 7. W dniu 17 kwietnia 2014 r. Komisja odpowiedziała skarżącej, przypominając, że w toku postępowania w sprawie udzielenia zamówienia nie może jej przekazać żadnej innej informacji i że dostęp do dokumentów przetargowych będzie mógł jej zostać udzielony dopiero po zakończeniu postępowania, czyli po zawarciu umowy z wybranym podmiotem. Przebieg postępowania i żądania stron 8. Pismem złożonym w sekretariacie w dniu 30 maja 2014 r. skarżąca wniosła skargę, żądając co do zasady, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 3 kwietnia 2014 r., na mocy której Komisja odrzuciła ofertę przedstawioną przez skarżącą w ramach przetargu […], decyzji, na mocy której Komisja udzieliła zamówienia interwenientowi, […] oraz samej umowy […]. 9. W odrębnym piśmie złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 22 lipca 2014 r. skarżąca wystąpiła z niniejszym wnioskiem w przedmiocie środka tymczasowego, w którym wniosła co do zasady do prezesa Sądu o: – nakazanie zawieszenia wykonania decyzji w sprawie odrzucenia oferty skarżącej, decyzji w sprawie udzielenia zamówienia interwenientowi, a w konsekwencji wydanych następnie decyzji; – podjęcie wszelkich stosownych środków w celu zapewnienia ochrony zażądanej we wniosku w przedmiocie środka tymczasowego. 10. W uwagach do wniosku w przedmiocie środka tymczasowego, złożonych w sekretariacie Sądu w dniu 7 sierpnia 2014 r., Komisja wniosła co do zasady do prezesa Sądu o: – odrzucenie jako niedopuszczalnego wniosku w przedmiocie środka tymczasowego; – w każdym razie oddalenie jako bezzasadnego wniosku w przedmiocie środka tymczasowego; – pozostawienie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. 11. Postanowieniem z dnia 9 września 2014 r. prezes Sądu dopuścił interwencję w niniejszym postępowaniu popierającą żądania Komisji. Interwenient przedstawił swe uwagi w dniu 23 września 2014 r., a strony przedstawiły swe uwagi na temat uwag interwenienta w dniu 1 października 2014 r. (Komisja) i w dniu 3 października 2014 r. (skarżąca). Co do prawa Rozważania ogólne 12. Na mocy postanowień art. 278 TFUE i 279 TFUE w związku z art. 256 ust. 1 TFUE sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może, jeśli uzna, że wymagają tego okoliczności, zarządzić zawieszenie wykonania zaskarżonego przed Sądem aktu lub zarządzić niezbędne środki tymczasowe. 13. Poza tym art. 104 § 2 regulaminu postępowania stanowi, że we wnioskach w przedmiocie środka tymczasowego należy określić przedmiot sporu, wskazać okoliczności świadczące o pilnym charakterze sprawy, a także uprawdopodobnić z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania środka. Sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych może zatem zawiesić wykonanie aktu i zastosować inne środki tymczasowe, jeśli uprawdopodobniono z faktycznego i prawnego punktu widzenia konieczność zastosowania takich środków (fumus boni iuris) i wykazano ich pilny charakter, czyli to, że ich ustanowienie i obowiązywanie przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie jest niezbędne w celu uniknięcia poważnej i nieodwracalnej szkody dla interesów skarżącego. Przesłanki te są kumulatywne, co oznacza, że wnioski w przedmiocie środka tymczasowego winny zostać oddalone, gdy którakolwiek z nich nie jest spełniona [postanowienie z dnia 14 października 1996 r., SCK i FNK/Komisja, C‑268/96 P(R), Rec, EU:C:1996:381, pkt 30]. [ … ] 15. W niniejszym przypadku, w świetle szczególnej roli, jaką pełnią postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w sprawach dotyczących przetargów oraz ram prawnych ustanowionych przez prawodawcę Unii Europejskiej w odniesieniu do procedur udzielenia zamówień publicznych prowadzonych przez organy zamawiające państw członkowskich [zob. postanowienie z dnia 4 grudnia 2014 r., Vanbreda Risk & Benefits/Komisja, T‑199/14 R, Zb.Orz. (Fragmenty), EU:T:2014:1024, pkt 16–20, 157–162 i przytoczone tam orzecznictwo], należy przede wszystkim zbadać, czy skarżąca w wystarczającym stopniu uprawdopodobniła istnienie fumus boni iuris. [ … ] W przedmiocie fumus boni iuris 17. Należy przypomnieć, że przesłanka fumus boni iuris jest spełniona, jeżeli na etapie postępowania w przedmiocie środka tymczasowego istnieje istotny spór prawny, którego rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu, wobec czego na pierwszy rzut oka skarga nie jest pozbawiona poważnych podstaw (zob. podobnie postanowienia: z dnia 13 czerwca 1989 r., Publishers Association/Komisja, 56/89 R, Rec, EU:C:1989:238, pkt 31; z dnia 8 maja 2003 r., Komisja/Artegodan i in., C‑39/03 P-R, Rec, EU:C:2003:269, pkt 40). Ponieważ celem postępowania w przedmiocie środka tymczasowego jest zagwarantowanie pełnej skuteczności ostatecznego orzeczenia, które ma zapaść w sprawie, aby uniknąć luki w ochronie prawnej zapewnianej przez sądy Unii, sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych musi bowiem ograniczyć się do oceny „na pierwszy rzut oka” zasadności zarzutów w postępowaniu co do istoty w celu ustalenia, czy istnieje wystarczająco duże prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi [postanowienia: z dnia 19 grudnia 2013 r., Komisja/Niemcy, C‑426/13 P(R), Zb.Orz., EU:C:2013:848, pkt 41; z dnia 8 kwietnia 2014 r., Komisja/ANKO, C‑78/14 P-R, Zb.Orz., EU:C:2014:239, pkt 15]. 18. W niniejszym przypadku w uzasadnieniu wniosku o zawieszenie wykonania decyzji skarżąca podnosi pięć zarzutów. W zarzucie pierwszym twierdzi co do zasady, że oferent, któremu udzielono zamówienia, nie spełnia wymogów technicznych określonych w dokumentacji przetargowej, ponieważ w celu spełnienia tych wymogów nie mógł się on powołać na zdolności techniczne innych podmiotów. W zarzucie drugim skarżąca utrzymuje zasadniczo, że ocena przyznana ofercie oferenta, któremu udzielono zamówienia, w odniesieniu do gwarantowanej sprawności elektrycznej, jest niezgodna z prawem. W zarzucie trzecim skarżąca co do zasady podnosi, że czynności mające na celu udzielenie zamówienia zostały przeprowadzone podczas jednego posiedzenia, co narusza zasady obowiązujące w zakresie postępowań w sprawie udzielania zamówień publicznych. W zarzucie czwartym skarżąca co do zasady zarzuca Komisji, że odmówiła przekazania jej pewnych dokumentów i informacji. Wreszcie w zarzucie piątym skarżąca podważa co do zasady zgodność z prawem składu komisji otwierającej oferty oraz powołania komitetu ds. oceny. […] W przedmiocie podniesionych przez skarżącą zarzutów drugiego, trzeciego, czwartego i piątego […] – W przedmiocie zarzutów czwartego i piątego, dotyczących nieudzielenia dostępu do dokumentacji przetargowej […] 46. W konsekwencji z analizy podniesionych przez skarżącą zarzutów drugiego, trzeciego, czwartego i piątego wynika, że nie pozwalają one na ustalenie istnienia fumus boni iuris. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego nieprzestrzegania przez oferenta, któremu udzielono zamówienia, wymogów technicznych określonych w dokumentacji przetargowej 47. Skarżąca utrzymuje, że oferent, któremu udzielono zamówienia, nie spełnia minimalnych wymogów technicznych określonych w dokumentacji dotyczącej rozpatrywanego przetargu. W szczególności interwenient nie spełnia według niej kryterium wyboru, o którym mowa w pkt III.2.3 lit. c) ogłoszenia o zamówieniu, ponieważ, po pierwsze, przedsiębiorstwo to nie wykonało samo co najmniej dwóch instalacji kogeneracyjnych o mocy elektrycznej wynoszącej co najmniej 8 MW, a po drugie, w celu spełnienia tego kryterium wspomniane przedsiębiorstwo nie mogło powołać się na zdolność techniczną innych podmiotów. Zdaniem skarżącej zgodnie ze specyfikacjami technicznymi oferent był zobowiązany do przedstawienia wykazu instalacji podobnych do tych, które były przedmiotem zamówienia, zrealizowanych bezpośrednio przez przedsiębiorstwo składające ofertę. 48. W tym zakresie należy stwierdzić przede wszystkim, że w zawartych w ogłoszeniu o zamówieniu warunkach udziału w rozpatrywanym przetargu wyraźnie przewidziano możliwość odwołania się przez oferenta do innych podmiotów gospodarczych. W takim przypadku, zgodnie z ogłoszeniem o przetargu, aby spełnić kryteria wyboru, dokumenty i informacje wymagane w ramach sekcji dotyczącej sytuacji własnej podmiotów gospodarczych powinny być przedstawione przez każdy z tych podmiotów. […] 52. Tak więc na pierwszy rzut oka wydaje się, że ogłoszenie o zamówieniu pozwalało interwenientowi na odwołanie się do innego podmiotu w celu spełnienia warunków dotyczących zdolności technicznych, bez potrzeby przedstawiania dowodu samodzielnego wykonania określonych instalacji. 53. Niemniej jednak, jak podkreśla skarżąca, w pkt 12 akapit piąty specyfikacji technicznych wskazano, że „[d]o oferty technicznej należy poza tym dołączyć informacje ogólne i techniczne, które są wyraźnie wymagane w zaproszeniu do składania ofert, obejmujące co najmniej: wykaz instalacji podobnych wykonanych bezpośrednio przez przedsiębiorstwo składające ofertę […] wraz ze wskazaniem głównych cech każdej z nich”. 54. W tym zakresie należy podnieść, że wydaje się, iż dodanie przepisu pkt 12 akapit piąty specyfikacji technicznych, w którym pojawia się wskazanie przytoczone przez skarżącą, nie ma na celu ograniczenia warunków udziału w rozpatrywanym przetargu poprzez dodanie kryteriów wyboru. Przeciwnie, wydaje się, że celem tego przepisu jest podkreślenie znaczenia dołączenia do oferty technicznej określonych informacji, których przedstawienia już wyraźnie wymaga się w ogłoszeniu o zamówieniu, w celu dokonania oceny zdolności technicznej oferenta. […] 57. W świetle tych stwierdzeń należy zbadać znaczenie wskazania, na którym opiera się podniesiony przez skarżącą zarzut pierwszy. Wydaje się, że pierwsza z zawartych w pkt 12 akapit piąty specyfikacji technicznych informacja, czyli „wykaz instalacji podobnych wykonanych bezpośrednio przez przedsiębiorstwo składające ofertę, obejmujący sprzęt pomocniczy z zakresu inżynierii lądowej, sprzęt mechaniczny i elektryczny, wraz ze wskazaniem głównych cech każdej z nich” odsyła do pkt III.2.3 lit. c) ogłoszenia o zamówieniu, w którym jest mowa o „wykazie głównych prac podobnych do podstawowego przedmiotu przetargu, wykonanych w ciągu ostatnich dziesięciu lat, ze wskazaniem kwot, zainstalowanej mocy elektrycznej, dat i terminów wykonania oraz beneficjentów publicznych i prywatnych”. Wyjaśniono, po pierwsze, że „należy dołączyć w odniesieniu do każdej z wykonanych prac, zaświadczenie o ostatecznym odbiorze prac lub inny dokument potwierdzający prawidłowe wykonanie instalacji (np. ostateczną fakturę)”, a po drugie, że „co najmniej dwie ze wspomnianych prac powinny stanowić wykonanie instalacji kogeneracyjnej o mocy elektrycznej wynoszącej co najmniej 8 MW”. Wydaje się, że porównanie dwóch sformułowań pozwala na odrzucenie a priori interpretacji przedstawionej przez skarżącą i kładącej nacisk na stosunek pomiędzy lex generalis a lex specialis, ponieważ o ile sformułowanie użyte w specyfikacjach technicznych zawiera określenie „bezpośrednio”, które może wydawać się uszczegółowieniem, o tyle sformułowanie to jest pod innymi względami dużo bardziej niejednoznacznie od sformułowania użytego w ogłoszeniu o zamówieniu. W pierwszym sformułowaniu brak jest bowiem jakiegokolwiek odniesienia do czasu. Poza tym wydaje się, że to ostatnie sformułowanie pozwala na inną interpretacje niż ta, która jest proponowana przez skarżącą. Można je bowiem rozumieć w ten sposób, że taki wykaz należy przedstawić, wtedy, i tylko wtedy, gdy oferent wykonywał bezpośrednio tego rodzaju prace. W przeciwnym wypadku nie przedstawia się takiego wykazu, ponieważ nie może on istnieć, lecz to nie uniemożliwia oferentowi udziału w przetargu, o ile może on spełnić warunki udziału określone w ogłoszeniu o zamówieniu, poprzez odwołanie się do podmiotów trzecich. 58. Z powyższej analizy wynika, że wydaje się, iż informacje wymienione w pkt 12 akapit piąty specyfikacji technicznych mogą być interpretowane, po pierwsze, jako przypomnienie kryterium wyboru sformułowanego w pkt III.2.3 lit. c), d) i e) ogłoszenia o zamówieniu, a po drugie, jako uszczegółowienie dotyczące przedstawienia wymaganych informacji (wskazanie podobieństwa, wyjaśnienie, czy instalacje zostały wykonane bezpośrednio przez oferenta). 59. Jednakże na tym etapie nie wydaje się, aby interpretacja proponowana przez skarżącą mogła zostać całkowicie wykluczona, tym bardziej że w swych uwagach Komisja nie przedstawia żadnego wyjaśnienia co do znaczenia terminu „bezpośrednio” i przyczyn, dla których termin ten został użyty. 60. Tak więc niepewność co do wykładni, jaką należy nadać użyciu tego terminu, oraz jego wpływu na zgodność z prawem rozpatrywanego postępowania prowadzi sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych do wniosku, że istnieje istotny spór prawny, którego rozstrzygnięcie nie nasuwa się od razu, wobec czego na pierwszy rzut oka skarga nie jest pozbawiona poważnych podstaw [zob. podobnie postanowienie z dnia 10 września 2013 r., Komisja/Pilkington Group, C‑278/13 P(R), Zb.Orz., EU:C:2013:558, pkt 67 i przytoczone tam orzecznictwo]. 61. W tym zakresie jednak należy przypomnieć, że w ramach bardzo szczególnego sporu dotyczącego udzielenia zamówień publicznych należy uznać, że gdy wykluczony oferent wykaże istnienie szczególnie poważnego fumus boni iuris, nie można od niego wymagać, aby wykazał on, iż oddalenie jego wniosku o zastosowanie środków tymczasowych może spowodować nieodwracalną szkodę, gdyż oznaczałoby to nadmierny i nieuzasadniony uszczerbek skutecznej ochrony sądowej przysługującej mu na podstawie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Taki fumus boni iuris powstaje w przypadku wykazania istnienia niezgodności z prawem wystarczająco oczywistej i poważnej, w przypadku której należy jak najszybciej uniemożliwić wywoływanie przez nią skutków lub dalsze trwanie skutków już wywołanych, chyba że ostatecznie sprzeciwia się temu wyważenie wchodzących w grę interesów. W takich wyjątkowych okolicznościach sam dowód wagi szkody, która zostałaby wyrządzona przez brak zawieszenia wykonania zaskarżonej decyzji, wystarczy, by spełnić przesłankę dotyczącą pilnego charakteru, uwzględniając potrzebę pozbawienia skutków tego rodzaju niezgodności z prawem (ww. w pkt 15 postanowienie Vanbreda Risk & Benefits/Komisja, EU:T:2014:1024, pkt 162). 62. W niniejszym przypadku jednakże badanie zarzutów drugiego, trzeciego, czwartego i piątego nie pozwoliło na ustalenie istnienia fumus boni iuris […]. Podobnie, z badania zarzutu pierwszego wynika jedynie niepewność, która doprowadziła sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych do stwierdzenia, że zarzut ten nie jest całkowicie pozbawiony znaczenia. 63. Z powyższego wynika, że zachowania przyjęte i decyzje wydane przez Komisję w niniejszym przypadku nie mogą być uznane w ramach niniejszego postępowania za wystarczająco istotne i poważne niezgodności z prawem Unii, aby konieczne było uniemożliwienie wywołania przez nie skutków w przyszłości, bez potrzeby wymagania od skarżącej, aby wykazała nieodwracalny charakter szkody, jaką poniosłaby w przypadku niezawieszenia wykonania zaskarżonej decyzji. 64. Tak więc, ponieważ analiza zarzutów podniesionych w uzasadnieniu wniosku o zawieszenie wykonania decyzji nie pozwoliła na ustalenie istnienia szczególnie poważnego fumus boni iuris, należy zbadać warunek dotyczący pilnego charakteru w celu ustalenia, czy skarżąca wykazała istnienie zarówno poważnego, jak i nieodwracalnego charakteru szkody, którą jej zdaniem poniesie. W przedmiocie pilnego charakteru 65. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pilny charakter wniosku w przedmiocie środka tymczasowego należy oceniać w odniesieniu do niezbędności wydania orzeczenia tymczasowego w celu zapobieżenia poważnej i nieodwracalnej szkodzie, jaką ponieść może strona wnosząca o zastosowanie tego środka. To do wnioskodawcy należy przedstawienie poważnego dowodu na to, iż nie może on czekać do zakończenia postępowania co do istoty bez poniesienia osobiście szkody mającej taki charakter (zob. postanowienie z dnia 19 września 2012 r., Grecja/Komisja, T‑52/12 R, Zb.Orz., EU:T:2012:447, pkt 36 i przytoczone tam orzecznictwo). 66. W niniejszym przypadku skarżąca przedstawia na nieco ponad jednej stronie wniosku w przedmiocie środków tymczasowych powody, dla których uważa, że w wyniku wykonania zaskarżonych środków poniesie poważną i nieodwracalną szkodę. Jej zdaniem, po pierwsze, rozpatrywane zamówienie posiada zasadnicze znaczenie dla samej ciągłości jej działalności, a po drugie, w przedsiębiorstwie trwa procedura redukcji zatrudnienia na podobnym placu budowy i sytuacja ta zmusiła ją do zwolnienia czterech osób (oraz do zaplanowania zwolnienia jeszcze dwóch kolejnych), ponieważ osoby te nie mogą zostać przesunięte na inne place budowy. W tym zakresie podkreśla, że konieczność dokonania zwolnień pracowników wskazuje na trudną sytuację, w jakiej się ona znajduje, ze względu na nieudzielenie jej rozpatrywanego zamówienia. 67. W tym zakresie należy podnieść, że stwierdzenie skarżącej dotyczące znaczenia rozpatrywanego zamówienia dla ciągłości jej działalności nie jest poparte żadną konkretną i szczegółową informacją i nie przedstawiono w jego uzasadnieniu żadnego szczegółowego i potwierdzonego dokumentu. […] W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła żadnej konkretnej informacji dotyczącej jej sytuacji finansowej, która umożliwiałaby sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych ocenę poważnego i nieodwracalnego charakteru podnoszonej szkody, podczas gdy takie informacje są niezbędne do oceny pilnego charakteru i powinny były zostać przedstawione w samym wniosku w przedmiocie środków tymczasowych. 68. W odniesieniu do konieczności zwolnienia pracowników należy stwierdzić, że po pierwsze procedura zwalniania pracowników na podobnym placu budowy została wszczęta przez skarżącą w dniu 17 marca 2014 r., czyli przed odrzuceniem jej oferty dotyczącej rozpatrywanego zamówienia. Tymczasem, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem podnoszony pilny charakter ze względu na ryzyko poniesienia poważnej i nieodwracalnej szkody musi wynikać ze skutków zaskarżonego aktu, a w niniejszym przypadku tak nie jest, ponieważ zwolnienie pracowników nie było spowodowane wykonaniem zaskarżonych aktów. W tym zakresie należy podnieść, że w swoich uwagach dotyczących uwag interwenienta skarżąca wyjaśnia, że procedura ta została wdrożona w postaci skutecznych decyzji dopiero po tym, jak dowiedziała się ona o odrzuceniu jej oferty dotyczącej rozpatrywanego zamówienia. Jednakże z akt sprawy wynika, że pisma wysłane do danych pracowników w dniu 18 czerwca 2014 r., na których opiera się skarżąca w celu wsparcia swej argumentacji, są jedynie konsekwencjami wspomnianej procedury, która została wszczęta przed wydaniem decyzji o udzieleniu rozpatrywanego zamówienia, a zatem pozostaje bez związku z tą decyzją. […] 70. W każdym razie i zakładając nawet, że badanie zarzutu pierwszego, podniesionego przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o zawieszenie wykonania decyzji, pozwala na ustalenie istnienia szczególnie poważnego fumus boni iuris, należy stwierdzić, że skarżąca w ramach niniejszego postępowania nie przedstawiła żadnego dowodu wykazującego poważny charakter podnoszonej przez nią szkody. 71. W świetle powyższego należy stwierdzić, że argumentacja skarżącej dotycząca spełnienia warunku odnoszącego się do pilnego charakteru jest oczywiście bezzasadna. 72. W konsekwencji, ze wszystkich przedstawionych powyżej względów należy oddalić niniejszy wniosek w przedmiocie środków tymczasowych, bez potrzeby wyważenia istniejących interesów, ani orzekania w przedmiocie kwestii podniesionych przez Komisję w odniesieniu do dopuszczalności żądań mających na celu zawieszenie wykonania następnie wydanych decyzji, do których odnosi się skarżąca. (1) . (1) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty postanowienia, których publikację Sąd uznał za wskazaną. Sentencja Z powyższych względów PREZES SĄDU postanawia, co następuje: 1) Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony. 2) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 24 marca 2015 r.