T-386/15

WYROK SĄDU (siódma izba) z dnia 20 września 2017 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BADTORO – Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe TORO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Podobieństwo towarów i usług – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 W sprawie T‑386/15 Jordi Nogues, SL, z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokatów M.J. Sanmartín Sanmartín oraz E. López Parés, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez J. Crespa Carrilla, działającego w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Grupo Osborne, SA, z siedzibą w El Puerto de Santa María (Hiszpania), reprezentowana przez adwokata J.M. Iglesiasa Monravę, mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2570/2013‑2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grupo Osborne a Jordi Nogues, SĄD (siódma izba), w składzie: M. van der Woude, prezes, I. Ulloa Rubio i A. Marcoulli (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 10 lipca 2015 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez EUIPO w sekretariacie Sądu w dniu 30 listopada 2015 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez interwenienta w sekretariacie Sądu w dniu 25 listopada 2015 r., po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 grudnia 2016 r., uwzględniwszy postanowienie z dnia 15 lutego 2017 r. w przedmiocie otwarcia ustnego etapu postępowania na nowo, uwzględniwszy pytanie skierowane przez Sąd do stron na piśmie z dnia 16 lutego 2017 r. oraz odpowiedzi na to pytanie złożone w sekretariacie Sądu przez skarżącą, EUIPO oraz interwenienta, odpowiednio, w dniach 6 marca, 1 marca oraz 6 marca 2017 r., uwzględniwszy postanowienie z dnia 8 marca 2017 r. w przedmiocie zamknięcia ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok ( ) […] Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie EUIPO kosztami postępowania. EUIPO i interwenient wnoszą do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa […] Badanie kwestii, czy Izba Odwoławcza popełniła błąd, nie zawieszając toczącego się przed nią postępowania, należy przeprowadzić przed badaniem istnienia w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd [wyrok z dnia 25 listopada 2014 r., Royalton Overseas/OHIM – S.C. Romarose Invest (KAISERHOFF), T‑556/12, niepublikowany, EU:T:2014:985, pkt 52]. Z tego względu należy najpierw zbadać zarzut pierwszy. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego niezgodności z prawem odmowy zawieszenia postępowania toczącego się przed Izbą Odwoławczą […] Na tym etapie należy zauważyć, że skarżąca zwróciła się zarówno przed Wydziałem Sprzeciwów, jak i przed Izbą Odwoławczą o zawieszenie postępowania w oczekiwaniu na wydanie orzeczenia przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (sąd handlowy nr 1 w Alicante). Do sądu tego, jako sądu w sprawach unijnych znaków towarowych, wniesiono roszczenie wzajemne o unieważnienie praw do wcześniejszych słownych unijnych znaków towarowych TORO, zarejestrowanych na rzecz interwenienta pod numerami 2844264 i 1722362. To roszczenie wzajemne zostało wniesione przez skarżącą w następstwie złożonej przez interwenienta skargi mającej na celu unieważnienie prawa do słownego hiszpańskiego znaku towarowego BADTORO, zarejestrowanego pod numerem 2782026 dla oznaczania towarów i usług należących do klas 25 i 35. W tym względzie należy stwierdzić, że wniesione przez skarżącą roszczenie wzajemne o unieważnienie prawa do znaku nie dotyczyło żadnego z wcześniejszych znaków towarowych, na których interwenient oparł sprzeciw wobec rejestracji spornego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 32. Zatem to postępowanie krajowe było pozbawione jakiegokolwiek wpływu na rozpatrzenie sprzeciwu wniesionego przez interwenienta wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 32. Tym samym – przy założeniu, że zostałaby ona ustalona – niezgodność z prawem odmowy zawieszenia nie mogłaby spowodować wadliwości zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 32. Zarzut ten należy zatem w tej mierze oddalić jako nieistotny dla sprawy. Należy natomiast zbadać różne części tego zarzutu w zakresie, w jakim odnoszą się one do decyzji dotyczącej sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla usług należących do klasy 35. Sąd uważa, że należy przede wszystkim zbadać czwartą część zarzutu pierwszego, odnoszącą się do błędów faktycznych dotyczących odmowy zawieszenia. W tym względzie należy zauważyć, że zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1), mająca zastosowanie do postępowań przed Izbą Odwoławczą zgodnie z zasadą 50 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, stanowi, że EUIPO może zawiesić postępowanie w sprawie sprzeciwu, w przypadku gdy zawieszenie jest uzasadnione okolicznościami. Zgodnie z orzecznictwem Izbie Odwoławczej przysługują szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie zawieszenia postępowania odwoławczego. Zawieszenie pozostaje uprawnieniem izby odwoławczej, która zarządza je jedynie wówczas, gdy uzna to za uzasadnione. Toczące się przed nią postępowanie nie zostaje zatem automatycznie zawieszone w następstwie odpowiedniego wniosku złożonego przez stronę przed wspomnianą izbą (wyrok z dnia 25 listopada 2014 r., KAISERHOFF, T‑556/12, niepublikowany, EU:T:2014:985, pkt 30). Okoliczność, iż izba odwoławcza dysponuje szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi w kwestii zawieszenia toczącego się przed nią postępowania, nie oznacza, że dokonana przez nią ocena okoliczności nie podlega kontroli sądu Unii Europejskiej, aczkolwiek ogranicza tę kontrolę pod względem merytorycznym do sprawdzenia braku oczywistego błędu w ocenie lub nadużycia władzy [wyroki: z dnia 25 listopada 2014 r., KAISERHOFF, T‑556/12, niepublikowany, EU:T:2014:985, pkt 31; z dnia 21 października 2015 r., Petco Animal Supplies Stores/OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO), T‑664/13, EU:T:2015:791, pkt 32]. W tym względzie z orzecznictwa wynika, że nawet gdy zostało dowiedzione, iż przed sądem krajowym toczy się postępowanie w sprawie ważności wcześniejszego znaku towarowego, na którym oparto zaskarżoną decyzję, to nie wystarczy to, by odmowę zawieszenia postępowania przez Izbę Odwoławczą można było zakwalifikować jako oczywisty błąd w ocenie. Podczas wykonywania przysługującego jej swobodnego uznania w zakresie zawieszenia postępowania Izba Odwoławcza powinna przestrzegać ogólnych zasad regulujących standardy sprawiedliwego procesu w ramach wspólnoty praw. W rezultacie przy wykonywaniu swych uprawnień musi ona uwzględniać nie tylko interes strony, której unijny znak towarowy został zakwestionowany, ale także interes pozostałych stron. Decyzja w kwestii zawieszenia postępowania musi stanowić wynik wyważenia wchodzących w grę interesów (zob. wyrok z dnia 25 listopada 2014 r., KAISERHOFF, T‑556/12, niepublikowany, EU:T:2014:985, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku z zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Odwoławcza podniosła, iż Wydział Sprzeciwów oddalił wniosek o zawieszenie na tej podstawie, że sprzeciw został oparty na dwóch innych wcześniejszych unijnych znakach towarowych i wcześniejszym hiszpańskim znaku towarowym, które nie zostały zakwestionowane na szczeblu krajowym. Ponadto Izba Odwoławcza uznała, że nie ma już potrzeby zawieszać postępowania, skoro Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (sąd handlowy nr 1 w Alicante) oddalił prawomocnym wyrokiem, według niezakwestionowanych twierdzeń interwenienta, wniesione przez skarżącą roszczenie wzajemne. Interwenient w swoich uwagach z dnia 30 maja 2014 r. powiadomił Izbę Odwoławczą o wydaniu tego wyroku, zaznaczając, że później przekaże jej dowód jego prawomocności. O ile zaś jest prawdą, że wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r. Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (sąd handlowy nr 1 w Alicante) oddalił zarówno żądanie unieważnienia prawa do słownego hiszpańskiego znaku towarowego BADTORO, zarejestrowanego pod numerem 2782026, jak i wniesione przez skarżącą roszczenie wzajemne, o tyle wyrok ten został zakwestionowany w drodze apelacji. Został on utrzymany w mocy przez Audiencia Provincial de Alicante (sąd okręgowy w Alicante, Hiszpania) wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r., od którego każda ze stron wniosła środek odwoławczy do Tribunal Supremo (sądu najwyższego, Hiszpania), przy czym postępowanie w tym przedmiocie pozostawało w toku w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wynika z tego, że Izba Odwoławcza oparła decyzję o oddaleniu wniosku o zawieszenie na tej okoliczności, że wyrok Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (sądu okręgowego w Alicante) uprawomocnił się, podczas gdy została od niego wniesiona apelacja. Co prawda, jak podkreśla EUIPO, uzgodniło ono, że skarżąca – jako że wniosek o zawieszenie postępowania pochodził od niej – powiadomi je o przebiegu postępowania krajowego, jednakże, jakkolwiek jest to godne pożałowania, brak informacji ze strony skarżącej w tej kwestii nie może ani podważać istnienia błędu faktycznego dotyczącego odmowy zawieszenia, ani prowadzić do uznania, że jej uchybienie pozbawia ją możliwości powołania się na tę niezgodność z prawem. W tych okolicznościach skarżąca ma podstawy, by twierdzić, że decyzja Izby Odwoławczej o odmowie zawieszenia opiera się na błędnych okolicznościach faktycznych. Jednakże EUIPO i interwenient podnoszą, że ten błąd faktyczny nie powoduje wadliwości zaskarżonej decyzji, jako że nie miał on żadnego wypływu na tę decyzję. I tak utrzymują oni, że skoro sprzeciw opierał się również na trzech innych znakach towarowych niezakwestionowanych w ramach roszczenia wzajemnego, treść zaskarżonej decyzji nie byłaby inna, gdyby żądanie unieważnienia prawa do rozpatrywanego unijnego znaku towarowego zostało uwzględnione. W tym względzie należy przypomnieć, że ze względów ekonomii procesowej Izba Odwoławcza oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń oznaczających usługi należące do klasy 35 tylko w odniesieniu do wcześniejszego słownego unijnego znaku towarowego nr 1722362. Prawo do tego znaku było zaś przedmiotem roszczenia wzajemnego o unieważnienie, co do którego postępowanie było w toku przed Tribunal Supremo (sądem najwyższym) w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta uzasadniała to, by Izba Odwoławcza skorzystała ze swoich uprawnień dyskrecjonalnych poprzez wyważenie wchodzących w grę interesów w celu podjęcia decyzji, czy skorzystać z możliwości zawieszenia postępowania. Jednakże, ponieważ uznała ona niesłusznie, że wyrok Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (sądu handlowego nr 1 w Alicante) się uprawomocnił, nie przeprowadziła tego badania. Co więcej, jako że Sąd przeprowadza kontrolę zgodności z prawem decyzji wydawanych przez instancję EUIPO, nie może on zastąpić uzasadnienia przedstawionego przez właściwą instancję EUIPO, która wydała zaskarżony akt, własnymi rozważaniami [wyrok z dnia 9 września 2010 r., Axis/OHIM – Etra Investigación y Desarrollo (ETRAX), T‑70/08, EU:T:2010:375, pkt 29]. Nie może zatem dokonać oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaku towarowego, który nie został wzięty pod uwagę przez EUIPO. W rezultacie okoliczność, że sprzeciw w odniesieniu do usług należących do klasy 35 został także oparty na wcześniejszym graficznym hiszpańskim znaku towarowym nr 2919417, nie może dowodzić – w braku badania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd co do tego znaku towarowego w zaskarżonej decyzji – braku konkretnego wpływu na tę decyzję błędu faktycznego popełnionego przez Izbę Odwoławczą. Z tego względu, bez konieczności orzekania przez Sąd w przedmiocie pozostałych części zarzutu pierwszego i jako że – jak to stwierdzono w pkt 14 powyżej – badanie kwestii zawieszenia postępowania trzeba przeprowadzić przed badaniem istnienia w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, należy uwzględnić zarzut pierwszy i tym samym stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji dotyczącej zgłoszonego znaku towarowego w zakresie, w jakim oznacza on usługi należące do klasy 35. […]   Z powyższych względów SĄD (siódma izba) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2570/2013‑2).   2) EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jordi Nogues, SL.   3) Grupo Osborne, SA pokrywa własne koszty.   Van der Woude Ulloa Rubio Marcoulli Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 20 września 2017 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: hiszpański. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.