T-40/25

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2026 r.(*) Wzór przemysłowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany unijny wzór przemysłowy przedstawiający abażur – Wcześniejsze wzory zamieszczone w opisach patentowych szwajcarskim i amerykańskim – Podstawa unieważnienia – Indywidualny charakter – Elementy opisów patentowych obejmujące wcześniejsze wzory, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie całościowego wrażenia – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 W sprawie T‑40/25 DecoTrend GmbH, z siedzibą w Weiden in der Oberpfalz (Niemcy), którą reprezentował Ch. Klawitter, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowała E. Nicolás Gómez, w charakterze pełnomocniczki, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest B.K.Licht GmbH & Co. KG, z siedzibą w Monachium (Niemcy), którą reprezentował M.-H. Hoffmann, adwokat, SĄD (pierwsza izba), w składzie: E. Buttigieg, prezes, J. Schwarcz i E. Tichy-Fisslberger (sprawozdawczyni), sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, uwzględniając, że w terminie trzech tygodni od doręczenia stronom powiadomienia o zamknięciu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął wniosek o przeprowadzenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, o wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi z pominięciem ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok 1        W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, DecoTrend GmbH, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 listopada 2024 r. (sprawa R 102/2023‑3) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).  Okoliczności powstania sporu 2        W dniu 12 stycznia 2022 r. interwenient, B.K.Licht GmbH & Co. KG, złożył w EUIPO wniosek o unieważnienie prawa do unijnego wzoru przemysłowego zarejestrowanego pod numerem 4031201‑0004 w następstwie zgłoszenia dokonanego w dniu 3 czerwca 2017 r. Wzór ten został przedstawiony w następujących rzutach: Rzut 4.1 Rzut 4.2 Rzut 4.3 Rzut 4.4 3        Produkty, w których wzór objęty wnioskiem o unieważnienie ma być zastosowany, należą do klas 26‑04 i 26‑05 w rozumieniu Porozumienia z Locarno ustanawiającego międzynarodową klasyfikację wzorów przemysłowych z dnia 8 października 1968 r., ze zmianami, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi: –        klasa 26‑04: „Światełka choinkowe”; –        klasa 26‑05: „Abażury”. 4        W uzasadnieniu wniosku o unieważnienie prawa do wzoru powołano się na podstawę określoną w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów przemysłowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2002, L 3, s. 1), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/2822 z dnia 23 października 2024 r. (Dz.U. L, 2024/2822), w związku z art. 6 rozporządzenia nr 6/2002. 5        W formularzu, w którym interwenient złożył wniosek o unieważnienie prawa do wzoru, wskazał on, że wniosek ten został oparty na opisie patentowym nr CH 132 939, złożonym w Institut Fédéral de la propriété Intellectuelle (federalnym instytucie własności intelektualnej, IPI, Szwajcaria) i ujawnionym w dniu 16 lipca 1929 r. Wskazał ona również, że jego wniosek o unieważnienie prawa do wzoru zawiera szereg załączników, w tym załącznik 2, dotyczący podstawy wskazanej na poparcie tego wniosku (zob. pkt 4 powyżej). Ów załącznik 2 odpowiadał wspomnianemu opisowi patentowemu, który zawierał pięć ilustracji, w szczególności następującą ilustrację, która została w nim określona jako „Fig. 1” (zwaną dalej „wcześniejszym wzorem D1”): 6        Ściślej rzecz ujmując, w formularzu wspomnianym w pkt 5 powyżej interwenient wskazał również, że uzasadnienie jego wniosku znajduje się w pięciu załącznikach do niego, a mianowicie w pliku opatrzonym nazwą „Begruendung Nichtigkeitsantrag.pdf” (uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru, zwanym dalej „załącznikiem uzasadniającym”), a także w załącznikach 1, 3, 4 i 5. 7        W pkt II załącznika uzasadniającego interwenient wskazał, co następuje: „Zakwestionowany wzór jest pozbawiony indywidualnego charakteru, ponieważ wywołuje to samo całościowe wrażenie co wcześniejszy wzór. Jako załącznik 2 dołączamy szwajcarski opis patentowy nr 132 939. […] Ilustracja 1 [Fig. 1] zamieszczona w tym opisie patentowym przedstawia kształt abażuru w kształcie gwiazdy, a zatem stanowi wcześniejszy wzór w rozumieniu art. 6 [rozporządzenia nr 6/2002]. Całościowe wrażenie wywołane przez ten wcześniejszy wzór odpowiada wrażeniu wywołanemu przez zakwestionowany wzór”. 8        W pkt III załącznika uzasadniającego interwenient wskazał, co następuje: „Jako załącznik 4 załączamy kopię amerykańskiego opisu patentowego nr 1 653 206 […]. Opis ten został opublikowany w dniu 20 grudnia 1927 r. Ilustracja 1 zamieszczona w tym opisie stanowi inny wcześniejszy wzór. Ten opis patentowy pochodzi od tego samego wynalazcy co szwajcarski opis patentowy. Przedstawienie na ilustracji 1 amerykańskiego opisu patentowego jest bardzo podobne, ale nie całkiem identyczne. Jednakże również w tym przypadku przedstawiono gwiazdę, której całościowe wrażenie odpowiada wrażeniu wywoływanemu przez zakwestionowany wzór”. 9        Ilustracja 1 („Fig. 1”), zawarta w amerykańskim opisie patentowym wspomnianym w pkt 8 powyżej (zwanym dalej „wcześniejszym wzorem D2”), przedstawia się następująco: 10      W dniu 17 listopada 2022 r. Wydział Unieważnień oddalił wniosek o unieważnienie prawa do wzoru. 11      W dniu 16 stycznia 2023 r. interwenient wniósł do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień. 12      Zaskarżoną decyzją Izba Odwoławcza uwzględniła odwołanie, uchyliła decyzję Wydziału Unieważnień i przekazała mu sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu kontynuowania postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru. Izba Odwoławcza uznała bowiem w szczególności, że Wydział Unieważnień niesłusznie oparł porównanie całościowego wrażenia wywoływanego przez zakwestionowany wzór z jednej strony z wrażeniem wywoływanym przez wcześniejsze wzory z drugiej strony na elementach opisów patentowych wspomnianych w pkt 8 powyżej innych niż wcześniejsze wzory, a mianowicie na pisemnym przedstawieniu wynalazku i na innych ilustracjach zamieszczonych w tych opisach patentowych (pkt 40–43 i 50 zaskarżonej decyzji). Zdaniem Izby Odwoławczej Wydział Unieważnień powinien był dokonać tego porównania w odniesieniu do wcześniejszych wzorów D1 i D2, opierając się wyłącznie na tych wzorach, ponieważ były one jedynymi ilustracjami, na które powołał się interwenient we wniosku o unieważnienie prawa do wzoru. Podczas gdy wcześniejsze wzory D1 i D2 były identyczne, z wyjątkiem kilku niewielkich różnic dotyczących odcieni szarego, pozostałe ilustracje również zamieszczone w rozpatrywanych opisach patentowych wyraźnie różniły się od wspomnianych wcześniejszych wzorów (pkt 46, 47 i 50 zaskarżonej decyzji). Wcześniejsze wzory D1 i D2 były czytelne bez potrzeby odwoływania się do innych elementów rozpatrywanych opisów patentowych, a mianowicie do pisemnego przedstawienia wynalazku i pozostałych zamieszczonych w nich ilustracji. Te wcześniejsze wzory ukazujące wieloramienną gwiazdę należało wziąć pod uwagę do celów porównania z zakwestionowanym wzorem (pkt 48 i 49 zaskarżonej decyzji). Decyzja Wydziału Unieważnień była zatem obarczona „poważnym uchybieniem proceduralnym”, wobec czego należało ją uchylić i przekazać sprawę Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia (pkt 51–53 zaskarżonej decyzji).  Żądania stron 13      Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        obciążenie EUIPO i, w stosownym przypadku, interwenienta kosztami postępowania. 14      EUIPO wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania w przypadku przeprowadzenia rozprawy. 15      Interwenient wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi i unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru; –        posiłkowo, oddalenie skargi i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpatrzenia; –        obciążenie skarżącej całością kosztów postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru.  Co do prawa 16      Skarżąca podnosi w istocie dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia prawa w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uznała, iż oceny indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru należy dokonać wyłącznie w odniesieniu do wcześniejszych wzorów D1 i D2 bez uwzględnienia innych elementów rozpatrywanych opisów patentowych, a mianowicie pisemnego przedstawienia wynalazku i pozostałych zamieszczonych w nich ilustracji, a drugi – naruszenia prawa w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uznała, po pierwsze, że żaden z kolidujących ze sobą wzorów nie obejmuje wklęsłych wgłębień lub wypukłych wybrzuszeń, a po drugie, że ze wcześniejszych wzorów D1 i D2 nie wynika możliwość składania.  W przedmiocie odesłania do pism złożonych w EUIPO 17      Przede wszystkim, jako że w pkt 63 skargi skarżąca odsyła do pism, które przedstawiła w toku postępowania przed EUIPO, należy przypomnieć, iż skarga – o ile odsyła do pism złożonych przed EUIPO – jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim zawartego w niej ogólnego odesłania nie można powiązać z zarzutami i argumentami przedstawionymi w tej skardze [zob. wyrok z dnia 31 stycznia 2019 r., Thun/EUIPO (Ryba), T‑604/17, niepublikowany, EU:T:2019:42, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo]. 18      W niniejszej sprawie skarżąca ogranicza się do ogólnego odesłania do wszystkich pism, które złożyła w toku postępowania przed EUIPO, nie wskazując jednak, które konkretne fragmenty tych pism miałyby stanowić poparcie takiego zarzutu lub argumentu przedstawionego w skardze. Ponieważ tego ogólnego odesłania nie można powiązać z zarzutami i argumentami przedstawionymi w skardze, skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim skarżąca dokonuje w niej wspomnianego odesłania.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia prawa w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uznała, że oceny indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru należy dokonać wyłącznie w odniesieniu do wcześniejszych wzorów 19      W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi w istocie, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo w zakresie, w jakim uznała, iż oceny indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru należy dokonać wyłącznie w odniesieniu do wcześniejszych wzorów D1 i D2. Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza powinna była, podobnie jak Wydział Unieważnień, wziąć pod uwagę również inne elementy dwóch rozpatrywanych opisów patentowych, w których widnieją te wcześniejsze wzory, a mianowicie pisemne przedstawienie wynalazku i pozostałe zamieszczone w nich ilustracje. 20      Skarżąca podnosi, że na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru interwenient powołał się nie tylko na wcześniejsze wzory D1 i D2, lecz także na patenty szwajcarski i amerykański, wymienione, odpowiednio, w pkt 7 i 8 powyżej, których opis przedstawił on jako załączniki 2 i 4 do wspomnianego wniosku. Opisy te zawierają zaś nie tylko dwa wcześniejsze wzory D1 i D2, lecz również inne graficzne przedstawienia rozpatrywanego wynalazku. Wspomniane wcześniejsze wzory nie wystarczą zdaniem skarżącej, aby wyjaśnić wynalazek będący przedmiotem rozpatrywanych opisów patentowych. Jak słusznie uczynił Wydział Unieważnień, należy dodać do nich oznaczenie i opisu wynalazku, a także odpowiadające im przedstawienia graficzne, które wyjaśniają przedmiot tego wynalazku i jego opis, w szczególności dzięki „znacznikom literowym także umieszczonym” na wcześniejszych wzorach D1 i D2, które z kolei odsyłają do pisemnej prezentacji wynalazku, umożliwiając w ten sposób zrozumienie przedstawień graficznych. 21      Zdaniem skarżącej każdy wzór i każde wcześniejsze prawo, na które powołano się w sprzeciwie wobec rejestracji wzoru, podlegają wykładni, w szczególności w celu określenia w sposób jasny i jednoznaczny całościowego wrażenia. Jeżeli wcześniejsze prawo, na które powołano się wobec rejestracji wzoru, jest technicznym prawem własności, jak ma to miejsce w przypadku rozpatrywanych patentów, to należy wziąć pod uwagę sposób postrzegania przez specjalnie przeszkolonych ekspertów, a nie sposób postrzegania przez poinformowanego użytkownika. Ściśle rzecz ujmując, w przypadku technicznego prawa własności „to, w odniesieniu do czego wnioskodawca [ubiegający się o unieważnienie prawa do wzoru] domaga się ochrony, na którą można ewentualnie powołać się względem ochrony wzoru przemysłowego, musi być jednoznacznie jasne”. W tym kontekście konieczne jest dokładne zbadanie wcześniejszego prawa. Jeśli tym wcześniejszym prawem jest patent, to przedstawień przedmiotów chronionych tym patentem nie należy rozpatrywać odrębnie, lecz należy je rozpatrywać zawsze w kontekście innych elementów danego opisu patentowego. 22      Tak więc z rozpatrywanych opisów patentowych jasno wynika, że mają one na celu ochronę „składanej gwiazdy świetlnej” lub „składanego lampionu” i że przedmiot, o który chodzi, ze względu na możliwość składania go powinien mieć szczególny kształt. Wcześniejsze wzory D1 i D2 nie pozwalają same w sobie na pełne zrozumienie wynalazku chronionego rozpatrywanymi patentami i konieczne jest zapoznanie się z odpowiednimi opisami patentowymi w celu interpretacji i treściowego określenia kształtu reprezentowanego przez wspomniane wzory. Te wcześniejsze wzory nie są niezależne od opisu i wszystkich innych przedstawień graficznych zamieszczonych w rozpatrywanych opisach patentowych. 23      EUIPO i interwenient kwestionują argumenty skarżącej. 24      Zgodnie z art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 2–5 tego rozporządzenia, każda osoba fizyczna lub prawna, jak również upoważniony organ publiczny może złożyć w EUIPO wniosek o unieważnienie zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego. 25      Na podstawie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 unijny wzór przemysłowy może zostać uznany za nieważny, gdy nie spełnia wymogów art. 4–9 wspomnianego rozporządzenia. 26      W tym względzie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 uściśla, że wzór przemysłowy jest chroniony jako unijny wzór przemysłowy w zakresie, w jakim wzór ten jest nowy i posiada indywidualny charakter. 27      Z art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 wynika, że w przypadku zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego indywidualny charakter należy oceniać, biorąc pod uwagę całościowe wrażenie, jakie wywołuje on na poinformowanym użytkowniku, które powinno różnić się od wrażenia, jakie wywiera wzór, który został udostępniony publicznie przed datą dokonania zgłoszenia wzoru do rejestracji lub, jeśli zastrzeżono pierwszeństwo, przed datą pierwszeństwa. Artykuł 6 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 uściśla, że przy ocenie indywidualnego charakteru bierze się pod uwagę stopień swobody twórcy przy opracowywaniu wzoru. 28      Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa, indywidualny charakter wzoru wynika z całościowego wrażenia różnicy lub braku „déjà vu” z punktu widzenia poinformowanego użytkownika w stosunku do ogółu istniejących wcześniej wzorów, z pominięciem różnic, które nie są wystarczająco uwydatnione, ażeby wpłynąć na wspomniane całościowe wrażenie, nawet jeśli wykraczają poza nieznaczące szczegóły, z uwzględnieniem jednak różnic wystarczająco uwydatnionych, by stworzyć odmienne całościowe wrażenie [zob. wyrok z dnia 7 listopada 2013 r., Budziewska/OHIM – Puma (Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku), T‑666/11, niepublikowany, EU:T:2013:584, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo]. 29      Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, do celów stosowania w szczególności art. 6 tego rozporządzenia uważa się, że wzór został udostępniony publicznie, jeżeli został opublikowany po zarejestrowaniu lub w inny sposób lub wystawiony, wykorzystany w handlu lub w inny sposób ujawniony przed datą określoną w szczególności w art. 6 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków, gdy wydarzenia te nie mogły stać się dostatecznie znane podczas zwykłego toku prowadzenia spraw środowiskom wyspecjalizowanym w danej branży działającym w Unii Europejskiej. 30      W niniejszym przypadku we wniosku o unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru, który jest zarejestrowanym unijnym wzorem przemysłowym (zob. pkt 2 powyżej), interwenient podnosi, że wbrew art. 4 ust. 1 i art. 6 rozporządzenia nr 6/2002 w dniu dokonania zgłoszenia do rejestracji zakwestionowany wzór nie wykazywał indywidualnego charakteru w stosunku do niektórych wzorów już udostępnionych publicznie (zob. pkt 4 powyżej). 31      W tym kontekście orzeczono już, że zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2245/2002 z dnia 21 października 2002 r. wykonującego rozporządzenie Rady nr 6/2002 (Dz.U. 2002, L 341, s. 28), jeżeli wniosek o unieważnienie prawa do zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego jest oparty na tym, że wzór ten nie spełnia wymagań określonych w art. 5 lub 6 rozporządzenia nr 6/2002, to we wniosku należy wskazać i przedstawić wcześniejsze wzory, które mogłyby stanowić przeszkodę dla uznania nowości lub indywidualnego charakteru zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego, jak również dokumenty dowodzące istnienia tych wcześniejszych wzorów (wyrok z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 58). Na wnoszącym o unieważnienie prawa do wzoru ciąży obowiązek przedstawienia dowodów pozwalających wykazać zaistnienie podstawy unieważnienia prawa do wzoru określonej w art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, czyli ustalenia, że zakwestionowany wzór nie spełnia wymogów art. 4–9 tego rozporządzenia (wyrok z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 59, 60). 32      Z orzecznictwa wynika także, że odniesienie do całościowego wrażenia wywieranego na poinformowanym użytkowniku przez „wzór”, który został udostępniony publicznie, wskazuje, że art. 6 rozporządzeniem nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, iż oceny indywidualnego charakteru wzoru należy dokonywać w stosunku do jednego lub więcej niż jednego konkretnego, zindywidualizowanego, określonego i zidentyfikowanego wzoru spośród wszystkich wzorów wcześniej udostępnionych publicznie (wyrok z dnia 19 czerwca 2014 r., Karen Millen Fashions, C‑345/13, EU:C:2014:2013, pkt 25; zob. analogicznie wyrok z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 61). 33      Ponadto należy przypomnieć, że art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 6/2002 definiuje pojęcie „wzoru” jako „postać całego lub części produktu, wynikającą w szczególności z cech linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury [lub] materiałów samego produktu [lub] jego ornamentacji”. Wynika z tego, że w ramach systemu przewidzianego przez rozporządzenie nr 6/2002 decydującym elementem wzoru jest jego postać (wyroki: z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 62; z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM, C‑395/16, EU:C:2018:172, pkt 25; z dnia 28 października 2021 r., Ferrari, C‑123/20, EU:C:2021:889, pkt 30). 34      Jest zatem niezbędne, by instancje EUIPO dysponowały ilustracją wcześniejszego wzoru, która musi umożliwiać zorientowanie się w wyglądzie produktu, w którym wzór ten jest zawarty lub ma być zastosowany, i określenie w sposób precyzyjny i pewny wcześniejszego wzoru do celów przeprowadzenia na podstawie art. 5–7 rozporządzenia nr 6/2002 oceny nowego i indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru oraz wynikającego z tej oceny porównania między rozpatrywanymi wzorami. Aby zbadać, czy zakwestionowany wzór jest rzeczywiście pozbawiony nowości lub indywidualnego charakteru, należy bowiem mieć do dyspozycji konkretny i określony wcześniejszy wzór (wyrok z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 64). 35      Stąd też to do strony, która występuje z wnioskiem o unieważnienie, należy dostarczenie EUIPO niezbędnych wskazówek, a w szczególności dokładne i kompletne wskazanie i przedstawienie wzoru, na którego pierwszeństwo się powołuje, tak aby wykazać, że zakwestionowany wzór nie może być zarejestrowany w sposób ważny (wyrok z dnia 21 września 2017 r., Easy Sanitary Solutions i EUIPO/Group Nivelles, C‑361/15 P i C‑405/15 P, EU:C:2017:720, pkt 65). 36      W konsekwencji w niniejszym przypadku do interwenienta, jako strony, która wniosła o unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru, należało zaprezentowanie EUIPO dokładnego i kompletnego wskazania i przedstawienia wcześniejszych wzorów, na których zamierzał on oprzeć swój wniosek o unieważnienie prawa do wzoru, tak aby EUIPO mogło zweryfikować jego twierdzenia, zgodnie z którymi zakwestionowany wzór nie ma indywidualnego charakteru w rozumieniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002. 37      W tym względzie, jak przypomniano w pkt 5 i 8 powyżej, we wniosku o unieważnienie prawa do wzoru interwenient odniósł się przede wszystkim do szwajcarskiego opisu patentowego i wspomniał także o amerykańskim opisie patentowym. Między stronami jest bezsporne, że te dwa opisy patentowe dotyczą tego samego wynalazku i że są, co najmniej co do istoty, identyczne. 38      Należy jednak przypomnieć, że z art. 52 ust. 1 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich, podpisanej w Monachium (Niemcy) w dniu 5 października 1973 r., oraz z art. 27 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (Dz.U. 1994, L 336, s. 214), stanowiącego załącznik 1C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), podpisanego w Marrakeszu (Maroko) w dniu 15 kwietnia 1994 r. i zatwierdzonego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994) (Dz.U. 1994, L 336, s. 1), wynika, że patenty mogą być udzielane na wszystkie wynalazki, niezależnie od tego, czy dotyczą one produktu czy procesu, ze wszystkich dziedzin techniki, pod warunkiem że są nowe, zawierają element wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Zgodnie z art. 52 ust. 2 lit. b) wspomnianej konwencji za wynalazki w rozumieniu art. 52 ust. 1 tej konwencji nie uważa się wytworów o charakterze estetycznym. Ponadto art. 56 tej konwencji przewiduje, że wynalazek uważa się za wykazujący poziom wynalazczy, jeżeli dla specjalisty z danej dziedziny nie wynika on w sposób oczywisty ze stanu techniki. 39      Tak więc EUIPO słusznie przypomina, że patent chroni nie postać produktu, lecz wynalazek, i podnosi, że ilustracje zamieszczone w opisie patentowym są przedstawione jedynie tytułem przykładu i ukazują jedno lub kilka wdrożeń tego wynalazku. Ilustracje te mogą zatem również ukazywać różne postaci tego samego produktu, a nawet różne produkty, które mogą konkretyzować chroniony wynalazek i których zalety i wady wyjaśniono we wspomnianych opisach. W konsekwencji ilustracje zamieszczone w opisie patentowym niekoniecznie dotyczą tego samego wzoru. Do wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru, który odnosi się do opisu patentowego w celu zakwestionowania indywidualnego charakteru zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego, należy zatem dokładne wskazanie, spośród ilustracji zamieszczonych w takim opisie, wcześniejszych wzorów, na które powołuje się on na poparcie swojego wniosku. 40      Natomiast w świetle brzmienia art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002, z którego jednoznacznie wynika, że jedynie inne wcześniej udostępnione publicznie wzory mogą stanowić przeszkodę dla uznania indywidualnego charakteru zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego, nie można powoływać się na patent lub opis patentowy, który został wcześniej udostępniony publicznie, jako taki w celu zanegowania indywidualnego charakteru zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego. Jak bowiem podnosi w istocie interwenient, jedynie ilustracje zamieszczone w opisie patentowym mogą podważyć indywidualny charakter zakwestionowanego wzoru, ponieważ badanie kwestii, czy taki wzór wykazuje taki charakter, zakłada porównanie jego postaci z postacią konkretnego produktu [zob. podobnie wyrok z dnia 21 maja 2015 r., Senz Technologies/OHIM – Impliva (Parasole), T‑22/13 i T‑23/13, EU:T:2015:310, pkt 24 (niepublikowany)]. O ile ilustracje te przedstawiają różne sposoby wykonania produktu zgodnie z wynalazkiem, którego dotyczy rozpatrywany patent, o tyle do wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru należy dokładne wskazanie – spośród tych ilustracji – wzorów, na które zamierza się on powołać w charakterze wcześniejszych wzorów w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002. 41      W niniejszej sprawie z fragmentów przytoczonych w pkt 7 i 8 powyżej, a w szczególności z pkt II i III załącznika uzasadniającego, wynika jednoznacznie, że interwenient uznał, iż jedynie dwie ilustracje 1 zawarte w rozpatrywanych opisach patentowych stanowią wcześniejsze wzory w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002. Jak słusznie podnoszą EUIPO i interwenient, wyłącznie w odniesieniu do tych ilustracji ten ostatni podniósł, że wywoływane przez nie całościowe wrażenie odpowiada wrażeniu wywoływanemu przez zakwestionowany wzór, wobec czego jedynie te ilustracje stanowią w niniejszym przypadku wcześniejsze wzory D1 i D2 (zob. pkt 5 i 9 powyżej). A zatem interwenient dokładnie wskazał wcześniejsze wzory, na które powoływał się on na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru. 42      Wynika z tego, że należy oddalić argumenty skarżącej, poprzez które podnosi ona, że na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru interwenient powołał się nie tylko na wcześniejsze wzory D1 i D2, lecz także, w sposób bardziej ogólny, na rozpatrywane opisy patentowe, w których je zamieszczono, a zatem również na pozostałe przedstawione w nich ilustracje i opis wynalazku. 43      W tych okolicznościach, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, nie jest wcale konieczne rozważenie wynalazku chronionego rozpatrywanymi patentami, ponieważ interwenient nie powołał się na te patenty w charakterze wcześniejszych wzorów w rozumieniu art. 6 rozporządzenia nr 6/2002, a w każdym razie nie są one jako takie istotne (zob. pkt 40 powyżej). 44      Z tego samego powodu należy również oddalić argument skarżącej, zgodnie z którym w celu określenia całościowego wrażenia wywoływanego przez rozpatrywane patenty należy wziąć pod uwagę sposób postrzegania przez specjalnie przeszkolonych ekspertów. Na poparcie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru interwenient powołał się nie na wspomniane patenty jako takie, lecz wyłącznie na wcześniejsze wzory D1 i D2, których oceny należy dokonać, biorąc pod uwagę odczucia poinformowanego użytkownika (zob. pkt 32 powyżej). 45      Wreszcie, w zakresie, w jakim skarżąca podnosi, że wcześniejsze wzory D1 i D2 nie są „czytelne” bez odwoływania się do pozostałych ilustracji i wyjaśnień również zamieszczonych w rozpatrywanych opisach patentowych, Sąd stwierdza, że te wcześniejsze wzory, przedstawione w pkt 5 i 9 powyżej, w sposób oczywisty wyraźnie ukazują gwiazdę z wieloma ramionami, przy czym można się domyślić, że niektóre z nich mają podstawę trójkątną, podczas gdy inne mają podstawę kwadratową. Wzory te obejmują także zacieniowanie niektórych powierzchni oraz przerywane linie, co nie jest niezwyczajne dla wzorów figur trójwymiarowych. 46      Jest oczywiście prawdą, że nie jest możliwe zrozumienie odniesień do wyjaśnień zamieszczonych we wcześniejszych wzorach D1 i D2 pod postacią liter bez odwołania się do tych wyjaśnień, które są ujęte w części opisowej rozpatrywanych opisów patentowych, a nie w samych wspomnianych wcześniejszych wzorach. Jednakże odniesienia te w żaden sposób nie utrudniają uchwycenia postaci produktu wynikającej w szczególności z cech linii, konturów, kolorystyki, kształtu, tekstury lub materiałów samego produktu lub jego ornamentacji, a zatem ze wzoru w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 6/2002. 47      Ponieważ argumenty skarżącej na poparcie zarzutu pierwszego okazują się zatem bezzasadne, wynika z tego, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż oceny indywidualnego charakteru zakwestionowanego wzoru należy dokonać wyłącznie w odniesieniu do wcześniejszych wzorów D1 i D2 oraz iż nie można brać pod uwagę innych elementów dwóch rozpatrywanych opisów patentowych zawierających te wcześniejsze wzory, a mianowicie pisemnego przedstawienia wynalazku i pozostałych zamieszczonych w nich ilustracji. 48      Zarzut pierwszy należy zatem oddalić.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia prawa w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uznała, po pierwsze, że żaden ze kolidujących ze sobą wzorów nie zawiera wklęsłych wgłębień lub wypukłych wybrzuszeń, a po drugie, że ze wcześniejszych wzorów D1 i D2 nie wynika możliwość składania 49      W zarzucie drugim skarżąca podnosi naruszenia prawa w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła, po pierwsze, że żaden ze kolidujących ze sobą wzorów nie zawiera wklęsłych wgłębień lub wypukłych wybrzuszeń, a po drugie, że ze wcześniejszych wzorów D1 i D2 nie wynika możliwość składania. 50      Zdaniem skarżącej jest bezsporne, że zakwestionowany wzór nie zawiera wklęsłych wgłębień, a jego ramiona są „gładkie”. Co się tyczy wcześniejszych wzorów D1 i D2, nawet jeśli odnieść się nie do opisów patentowych, w których są one zamieszczone, lecz jedynie do samych tych wzorów, trudno jest zrozumieć, dlaczego Izba Odwoławcza nie chciała w nich dostrzec wklęsłych wgłębień lub wypukłych wybrzuszeń. Wcześniejszy wzór D1 ukazuje nie jakąkolwiek gwiazdę, lecz „składaną gwiazdę świetlną”, a wcześniejszy wzór D2 wyraźnie odnosi się do „składanego lampionu”. Składana gwiazda wykazuje zaś w sposób konieczny swoiste cechy konstrukcyjne, które umożliwiają jej składanie. Koncepcję techniczną niezbędną do zapewnienia możliwości składania kształtu „Annaberger Faltstern”, do którego wyraźnie odnoszą się rozpatrywane opisy patentowe zawierające wcześniejsze wzory, można zdaniem skarżącej rozpoznać na podstawie samych wcześniejszych wzorów D1 i D2, które przedstawiają kreski i swoiste linie biegnące do środka, oznaczone literami „n” i „o”. Litera „n” oznacza wybrzuszenie przedstawione za pomocą zacieniowania, podczas gdy litera „o” wskazuje na wgłębienie odpowiadające wybrzuszeniu na „n”. Podczas czynności składania gwiazdy wgłębienie zachodzi dokładnie na wybrzuszenie, i na odwrót, wybrzuszenie wpasowuje się we wgłębienie, co jedynie umożliwia złożenie gwiazdy. Twierdzenie interwenienta, zgodnie z którym przywołane w ten sposób szczególne cechy kształtu nie zostały tam przedstawione, jest nietrafne. Zagięcia skierowane do wewnątrz i na zewnątrz, niezbędne do funkcjonowania kształtu „Annaberger Faltstern”, który jest opatentowany, są widoczne wyłącznie we wcześniejszych wzorach D1 i D2 dzięki kreskom, zacieniowaniu i liniom skierowanym do środka, bez konieczności odnoszenia się do rozpatrywanych opisów patentowych. Te szczególne cechy nie występują w zakwestionowanym wzorze. Okoliczność, że te same szczególne cechy są wyraźnie oznaczone literami „n” i „a”, zachęca poinformowanego obserwatora do dokładniejszego zbadania wcześniejszych wzorów D1 i D2, które przedstawiają kształt „Annaberger Faltstern”. Nawet osoby, które ani na podstawie wyraźnie widocznych szczególnych cech wzorów, ani na podstawie zaznaczenia za pomocą liter nie domyślą się, że występują tam wgłębienia i wybrzuszenia, skłoni to do bliższego zainteresowania się rozpatrywanymi opisami patentowymi i zrozumieją one w ten sposób, że ma to na celu wskazanie możliwości składania kształtu „Annaberger Faltstern”. 51      Zdaniem skarżącej interwenient przeciwstawił zakwestionowanemu wzorowi dwa rozpatrywane opisy patentowe, których przedmiotem jest „składana gwiazda świetlna” lub „składany lampion”. Szczególna cecha gwiazdy wynika z połączenia wcześniejszych wzorów D1 i D2 z jednej strony z również zamieszczonymi w rozpatrywanych opisach patentowych ilustracjami oznaczonymi „Fig. 2” (ilustracja 2). Wcześniejsze wzory D1 i D2 nie stanowią same w sobie wcześniejszych wzorów, lecz jedynie część takich wzorów. 52      Skarżąca dodaje ponadto, że w decyzji wydanej w równoległej sprawie, w której zapadł wyrok z dnia 13 grudnia 2023 r., Light Tec/EUIPO – DecoTrend (Abażur) (T‑10/23, niepublikowany, EU:T:2023:804), Izba Odwoławcza wprawdzie nie zbadała opisów patentowych rozpatrywanych w niniejszej sprawie, na które powołano się również w tej równoległej sprawie na poparcie złożonego przez inne przedsiębiorstwo wniosku o unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru, lecz wskazała ona jednak, że nie dostrzega, z jakiego powodu prowadzone przez Wydział Unieważnień w tej sprawie rozważania, zgodnie z którymi zakwestionowany wzór ma indywidualny charakter w stosunku do wzorów zamieszczonych w tych opisach patentowych, miałyby być błędne. Skarga wniesiona przez to inne przedsiębiorstwo na tę decyzję Izby Odwoławczej wydaną w tej równoległej sprawie została oddalona wspomnianym wyrokiem. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie należy zastosować to samo rozwiązanie. 53      EUIPO i interwenient kwestionują argumenty skarżącej. 54      Przede wszystkim należy oddalić argument EUIPO, zgodnie z którym zarzut drugi jest bezskuteczny, ponieważ w świetle analizy zarzutu pierwszego przekazanie do Wydziału Unieważnień dokonane przez Izbę Odwoławczą w zaskarżonej decyzji było uzasadnione. Jak bowiem słusznie podnosi skarżąca, na mocy art. 60 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, jeżeli izba odwoławcza przekazuje sprawę do dalszego postępowania do Wydziału Unieważnień, to wydział ten jest związany rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przez izbę odwoławczą, o ile stan faktyczny jest ten sam. 55      W niniejszej sprawie w pkt 45 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza wskazała, że nie może ona rozpoznać „wklęsłych wgłębień” ani w zakwestionowanym wzorze, ani we wcześniejszych wzorach D1 i D2, oraz że z analizy wspomnianych wcześniejszych wzorów nie wynika również, by gwiazdy były „składane”. Przekazała ona sprawę Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia w celu dalszego prowadzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru, uznając, że pozwoliłoby to stronom na wniesienie do niej odwołania od decyzji co do istoty sprawy (pkt 52 i 53 zaskarżonej decyzji i pkt 2 sentencji tej decyzji). O ile z pkt 53 zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Odwoławcza uznała w istocie, iż wniosek o unieważnienie prawa do wzoru nie został jeszcze przeanalizowany co do istoty, o tyle w odniesieniu do kwestii widoczności „wklęsłych wgłębień” i „możliwości składania” Izba ta jak najbardziej zajęła ostateczne stanowisko we wspomnianym punkcie. Zważywszy ponadto, że okoliczności faktyczne pozostają te same, na podstawie art. 60 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002 Wydział Unieważnień jest związany tymi dwoma ustaleniami Izby Odwoławczej. 56      Następnie, co się tyczy zakwestionowanego wzoru, jak słusznie zauważa skarżąca, jest rzeczywiście bezsporne, że wzór ten nie zawiera „wklęsłych wgłębień”, jak to stwierdziła Izba Odwoławcza w pkt 45 zaskarżonej decyzji. 57      Co się tyczy wcześniejszych wzorów D1 i D2, Sąd stwierdza, że w tych wcześniejszych wzorach w sposób oczywisty nie da się rozpoznać ani „wklęsłych wgłębień”, ani jakiejkolwiek „możliwości składania”. 58      Jest prawdą, że wcześniejsze wzory D1 i D2 obejmują cieniowanie na niektórych powierzchniach, przerywane linie i odniesienia w postaci kresek i liter. Jednakże, nie jest niczym niezwykłym, że w przypadku wzoru trójwymiarowego, takiego jakim są wyraźnie wcześniejsze wzory D1 i D2, niektóre powierzchnie są zacieniowane, a niektóre niewidoczne na przedstawionym rzucie linie są przerywane, właśnie w celu uczynienia przedstawienia trójwymiarowego przedmiotu bardziej czytelnym. Żaden z tych aspektów przedstawienia nie wskazuje na to, że przedstawiony przedmiot obejmuje „wklęsłe wgłębienia” lub że chodzi o przedmiot, którego przedstawiony kształt jest uzyskiwany w drodze czynności rozkładania przedmiotu, który jest płaski, ale „rozkładalny”. 59      W rzeczywistości, jak słusznie zauważają EUIPO i interwenient, poprzez swoje argumenty na poparcie zarzutu drugiego skarżąca zmierza w istocie do odwołania się nie tyle do wcześniejszych wzorów D1 i D2, ile raczej do innych elementów rozpatrywanych opisów patentowych, w których są one zamieszczone, w szczególności do pozostałych ilustracji i do opisu wynalazku, którego dotyczą te opisy. Z analizy zarzutu pierwszego przeprowadzonej w pkt 24–48 powyżej wynika zaś, że w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza słusznie uznała, iż nie ma potrzeby odwoływania się do tych innych elementów rozpatrywanych opisów patentowych, niezwiązanych z wcześniejszymi wzorami D1 i D2 jako takimi. 60      W konsekwencji dla wcześniejszych wzorów D1 i D2 nie mają znaczenia okoliczności podnoszone przez skarżącą, a mianowicie, po pierwsze, że w rozpatrywanych opisach patentowych wzory te są określane jako „składana gwiazda świetlna” lub „składany lampion”, po drugie, że wspomniane opisy dotyczą kształtu „Annaberger Faltstern”, a po trzecie, że wspomniane wcześniejsze wzory zawierają odniesienia w postaci kresek i liter do wyjaśnień zamieszczonych w tychże opisach. 61      Wynika z tego, iż Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że wcześniejsze wzory D1 i D2 nie obejmują „wklęsłych wgłębień” i że nie wynika z nich również „możliwość składania”. 62      Wreszcie, co się tyczy dokonanego przez skarżącą odesłania do decyzji Izby Odwoławczej rozpatrywanej w wyroku z dnia 13 grudnia 2023 r., Abażur (T‑10/23, niepublikowanym, EU:T:2023:804), wystarczy stwierdzić, podobnie jak uczynili to EUIPO i interwenient, że Izba Odwoławcza nie analizowała w tej sprawie wcześniejszych wzorów D1 i D2 rozpatrywanych w niniejszej sprawie (odpowiadających wzorom D4 i D3 w tej innej decyzji Izby Odwoławczej). 63      Z pkt 25–27 decyzji Izby Odwoławczej wspomnianej w pkt 62 powyżej wynika bowiem, że Izba Odwoławcza najpierw wykluczyła w niej wcześniejsze wzory D1 i D2 rozpatrywane w niniejszej sprawie (odpowiadające wzorom D4 i D3 w tej innej decyzji Izby Odwoławczej), uznając, że powołano się na nie z opóźnieniem. Następnie stwierdziła on, że wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru w tej sprawie nie przedstawiła argumentów podważających ocenę Wydziału Unieważnień, zgodnie z którą zakwestionowany wzór ma indywidualny charakter w stosunku do wzorów D1 i D2 wskazanych w tej innej decyzji, a jej argumentacja opierała się wyłącznie na wcześniejszych wzorach D1 i D2 rozpatrywanych w niniejszej sprawie (wzorach D4 i D3 w tej innej decyzji). Wreszcie, stwierdziła ona, że nie widzi żadnego powodu, dla którego rozważania Wydziału Unieważnień miałyby być błędne, i w związku z tym je potwierdziła. 64      Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że jedynym stwierdzeniem Wydziału Unieważnień, który Izba Odwoławcza przytoczyła – a zatem jedynym stwierdzeniem, które mogła potwierdzić – jest stwierdzenie dotyczące wzorów D1 i D2 wskazanych w tej innej decyzji Izby Odwoławczej, które nie są rozpatrywane w niniejszej sprawie. Co się tyczy wcześniejszych wzorów D1 i D2 rozpatrywanych w niniejszej sprawie (odpowiadających wzorom D4 i D3 w tej innej decyzji Izby Odwoławczej), decyzja ta ogranicza się do wykluczenia ich z analizy i do stwierdzenia, że wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru w tej sprawie ograniczyła jednak swoją argumentację do tych wcześniejszych wzorów. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, Izba Odwoławcza nie zajęła zatem żadnego stanowiska w kwestii, czy wzór zakwestionowany w niniejszej sprawie ma indywidualny charakter w stosunku do wcześniejszych wzorów D1 i D2 rozpatrywanych w niniejszej sprawie (wzorów D4 i D3 w tej innej decyzji). 65      Należy zatem oddalić także zarzut drugi.  Wnioski 66      W świetle całości powyższych rozważań, ponieważ żaden z zarzutów podniesionych przez skarżącą na poparcie jej żądań nie podlega uwzględnieniu, skargę należy oddalić w całości. 67      W odniesieniu do pierwszego żądania interwenienta należy zauważyć, że ma ono na celu oddalenie przez Sąd skargi i unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru. To pierwsze żądanie może być rozumiane jako mające na celu w szczególności zmianę przez Sąd zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 poprzez wydanie decyzji, którą powinna była wydać Izba Odwoławcza zgodnie z przepisami wspomnianego rozporządzenia. 68      W tym względzie należy zauważyć, że kontrola sprawowana przez Sąd zgodnie z art. 61 rozporządzenia nr 6/2002 jest kontrolą zgodności z prawem decyzji izb odwoławczych EUIPO i że Sąd może stwierdzić nieważność lub dokonać zmiany decyzji będącej przedmiotem skargi wyłącznie wówczas, gdy w momencie jej wydania miała do niej zastosowanie jedna z podstaw stwierdzenia nieważności lub dokonania zmiany, o których mowa w art. 61 ust. 2 tego rozporządzenia. Wynika z tego, że przyznana Sądowi kompetencja o charakterze reformatoryjnym nie skutkuje przyznaniem mu uprawnienia do zastąpienia własną oceną oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, a tym bardziej do dokonania oceny, w przedmiocie której izba odwoławcza nie przedstawiła jeszcze swojego stanowiska. Wykonanie kompetencji o charakterze reformatoryjnym powinno w konsekwencji ograniczyć się zasadniczo do sytuacji, w których Sąd, po przeprowadzeniu kontroli oceny dokonanej przez izbę odwoławczą, jest w stanie określić, na podstawie ustalonych elementów stanu faktycznego i prawnego, decyzję, jaką powinna była wydać dana izba [wyrok z dnia 13 maja 2015 r., Group Nivelles/OHIM – Easy Sanitairy Solutions (Odpływ liniowy prysznica), T‑15/13, EU:T:2015:281, pkt 89]. 69      W niniejszym przypadku należy zauważyć, po pierwsze, że z powyższego wynika, iż do zaskarżonej decyzji nie ma zastosowania jedna z podstaw stwierdzenia nieważności lub zmiany, o których mowa w art. 61 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, a po drugie, że Izba Odwoławcza przekazała sprawę Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozstrzygnięcia w celu dalszego prowadzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru, uznając, że pozwoliłoby to stronom na wniesienie do niej odwołania od decyzji co do istoty sprawy (pkt 52 i 53 zaskarżonej decyzji i pkt 2 sentencji tej decyzji). A zatem Izba Odwoławcza uznała w istocie, że żadna z instancji EUIPO nie przeanalizowała jeszcze wniosku o unieważnienie prawa do wzoru co do istoty. 70      W tych okolicznościach do Sądu nie należy dokonywanie oceny co do istoty wniosku o unieważnienie prawa do wzoru w ramach żądania zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ Izba Odwoławcza nie zajęła jeszcze stanowiska w tym względzie. W konsekwencji w zakresie, w jakim interwenient wnosi do Sądu o unieważnienie prawa do zakwestionowanego wzoru, pierwszego żądania tego interwenienta nie można uwzględnić. 71      Ponadto w zakresie, w jakim w żądaniu drugim interwenient wnosi do Sądu o przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień do ponownego rozpatrzenia, wystarczy przypomnieć, że ponieważ w niniejszym wyroku zostaje oddalona skarga na zaskarżoną decyzję, to pkt 2 sentencji tej decyzji nadal reguluje dalsze postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru.  W przedmiocie kosztów 72      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 73      Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem interwenienta – obciążyć ją poniesionymi przez interwenienta kosztami. Jednakże w zakresie, w jakim interwenient wniósł o obciążenie skarżącej „całością kosztów postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru”, należy przypomnieć, że ponieważ w niniejszym wyroku oddalono odwołanie od zaskarżonej decyzji, to pkt 3 i 4 sentencji tej ostatniej nadal regulują kwestię kosztów poniesionych w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i w postępowaniu przed izbą odwoławczą [zob. podobnie wyrok z dnia 25 stycznia 2023 r., Zielonogórski Klub Żużlowy Sportowa/EUIPO – Falubaz Polska (FALUBAZ), T‑703/21, niepublikowany, EU:T:2023:19, pkt 103 i przytoczone tam orzecznictwo]. 74      Natomiast ponieważ EUIPO wniosło o obciążenie skarżącej kosztami postępowania jedynie w razie przeprowadzenia rozprawy, należy – wobec nieprzeprowadzenia rozprawy – postanowić, że EUIPO pokrywa własne koszty. Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      DecoTrend GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez B.K.Licht GmbH & Co. KG. 3)      Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty. Buttigieg Schwarcz Tichy-Fisslberger Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lipca 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: niemiecki.