T-419/07

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2009 r. ( *1 ) „Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy OKATECH — Częściowe uchylenie decyzji — Termin do wniesienia odwołania — Artykuły 57 i 77a rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 58 i 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasada pewności prawa — Prawo do bycia wysłuchanym” W sprawie T-419/07 Okalux GmbH, z siedzibą w Marktheidenfeld (Niemcy), reprezentowana przez adwokat M. Beckensträter, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez S. Schäffnera, działającego w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Messe Düsseldorf GmbH, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), reprezentowana początkowo przez adwokat I. Friedhoff, a następnie przez adwokata S. von Petersdorffa-Campena, mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 766/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie wygaśnięcia między Messe Düsseldorf GmbH a Okalux GmbH, SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (pierwsza izba), w składzie: V. Tiili, prezes, F. Dehousse (sprawozdawca) i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie, sekretarz: T. Weiler, administrator, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 19 listopada 2007 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 26 lutego 2008 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 30 stycznia 2008 r., po zapoznaniu się z pismami interwenienta i skarżącej, odpowiednio z dnia 17 i , informującymi, że nie będą oni uczestniczyć w rozprawie, uwzględniając postanowienie z dnia 11 kwietnia 2008 r. odmawiające wydania zgody na złożenie repliki, po zapoznaniu się z pismem skarżącej z dnia 16 grudnia 2008 r. informującym, że będzie ona uczestniczyć w rozprawie, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 stycznia 2009 r., wydaje następujący Wyrok Okoliczności postania sporu W dniu 25 sierpnia 1998 r. skarżąca, Okalux GmbH, dokonała zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), z późniejszymi zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)]. Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, było oznaczenie słowne OKATECH. Towary i usługi, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 6, 19 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia , ze zmianami. Znak towarowy został zarejestrowany w dniu W dniu 16 grudnia 2005 r. interwenient, Messe Düsseldorf GmbH, złożył wniosek o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do słownego znaku towarowego OKATECH na mocy art. 50 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009), podnosząc, że znak towarowy nie był rzeczywiście używany przez nieprzerwany okres pięciu lat. Wniosek ten ograniczał się do oznaczonych usług, mianowicie usług należących do klasy 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego i odpowiadających opisowi „architektura, projektowanie”. Decyzją z dnia 21 grudnia 2006 r., doręczoną tego samego dnia, Wydział Unieważnień uwzględnił złożony przez interwenienta wniosek o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia i zarządził, że każda ze stron poniesienie własne koszty postępowania. W następstwie wniosku interwenienta Wydział Unieważnień powiadomił strony o zamiarze uchylenia swojej decyzji na mocy art. 77a rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 80 rozporządzenia nr 207/2009) pismem z dnia 6 lutego 2007 r. o następującej treści: „Niniejszym informuje się, że Wydział Unieważnień zamierza uchylić wydaną przez siebie decyzję z dnia [21] grudnia 2006 r. w ramach powyżej wymienionej procedury […]. Powodem uchylenia decyzji jest zawarty w niej oczywisty błąd proceduralny zawiniony przez [OHIM]. W decyzji błędnie zarządzono, że każda ze stron pokryje swoje własne koszty, podczas gdy uwzględniono całość żądania [interwenienta], czyli orzeczono stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do zaskarżonego wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wyżej wymienionych usług. Z tego względu Wydział Unieważnień uchyli wydaną przez siebie decyzję zgodnie z art. 77a rozporządzenia [nr 40/94] i ewentualnie sprostuje swoją decyzję, stwierdzając, że właściciel wspólnotowego znaku towarowego powinien uiścić koszty i wydatki poniesione przez [interwenienta] w związku z postępowaniem. Adresat może złożyć uwagi w nieprzekraczalnym terminie miesiąca biegnącym od dnia doręczenia niniejszego powiadomienia. Po otrzymaniu ewentualnych uwag przez [OHIM] uchyli on decyzję w zakresie ustalenia kosztów i wyda nową decyzję”. W dniu 7 lutego 2007 r. skarżąca skontaktowała się telefonicznie z OHIM w celu uzyskania informacji o dalszym toku postępowania i terminach do wniesienia odwołania. W dniu 5 marca 2007 r. skarżąca przedstawiła uwagi w odniesieniu do pisma Wydziału Unieważnień z dnia Decyzją z dnia 21 marca 2007 r. Wydział Unieważnień uchylił wydaną przez siebie decyzję z dnia wyłącznie w zakresie dotyczącym ustalenia kosztów postępowania na mocy art. 77a rozporządzenia nr 40/94 i zasady 53a rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 (Dz.U. L 303, s. 1). Nakazał skarżącej uiszczenie kosztów postępowania poniesionych przez interwenienta w związku z postępowaniem, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia Wydział Unieważnień stwierdził bowiem, że wydana przez niego decyzja z dnia była dotknięta oczywistym błędem proceduralnym przez niego zawinionym, gdyż błędnie zarządził, że każda ze stron poniesie własne koszty postępowania, podczas gdy interwenient wygrał sprawę. Przypomniał także w decyzji z dnia , że strony zostały powiadomione o uchyleniu pismem z dnia i wezwane do przedstawienia uwag, że uwagi skarżącej z dnia nie dotyczyły kwestii kosztów postępowania i że interwenient nie przedstawił uwag. W dniu 16 maja 2007 r. na mocy art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009) skarżąca złożyła do OHIM odwołanie od decyzji z dnia , w którym swoim zdaniem wykazała rzeczywiste używanie znaku towarowego OKATECH dla spornych usług i w rezultacie wniosła o uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia Pismem z dnia 30 maja 2007 r. OHIM potwierdził wpłynięcie odwołania skarżącej, a pismem z tego samego dnia o tym odwołaniu powiadomił interwenienta, który złożył uwagi w dniu Drugim pismem z dnia 30 maja 2007 r., przesłanym faksem w dniu , OHIM powiadomił skarżącą o dokonaniu wpisu częściowego wygaśnięcia jej praw do znaku towarowego OKATECH. W dniu przedstawiciel skarżącej skierował do OHIM korespondencję ze streszczeniem rozmowy telefonicznej z dnia dotyczącej terminów do wniesienia odwołania (zob. pkt 5 powyżej) i podkreślił wniesienie odwołania z dnia , żądając cofnięcia wpisu częściowego wygaśnięcia do chwili wejścia w życie decyzji w przedmiocie wniosku o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia z dnia Pismem z dnia 19 czerwca 2007 r. OHIM w szczególności powiadomił skarżącą, że do rozpatrzenia jej odwołania z dnia wyznaczono Drugą Izbę Odwoławczą, która miała orzec co do jego dopuszczalności. Pismami z dnia i skarżąca przedstawiła OHIM uwagi. W piśmie z dnia wskazała w szczególności na: naruszenie art. 60a rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 62 rozporządzenia nr 207/2009); okoliczność, że pismo z dnia nie zostało przesłane do jej przedstawiciela, ale bezpośrednio do niej; okoliczność, że częściowe uchylenie jest sprzeczne z art. 77a rozporządzenia nr 40/94; i okoliczność, że pismo z dnia zapowiadające uchylenie wskazywało, że zostanie wydana nowa decyzja. W piśmie z dnia skarżąca podkreśla zwrot „wyda nową decyzję” użyty w piśmie z dnia i stwierdza, że decyzja co do kosztów postępowania nie może być przedmiotem oddzielnego odwołania. Decyzją z dnia 3 września 2007 r., doręczoną skarżącej w dniu (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”), Druga Izba Odwoławcza OHIM odrzuciła odwołanie jako niedopuszczalne. Na wstępie Izba Odwoławcza stwierdziła, że odwołanie to, mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji z dnia stwierdzającej częściowe wygaśnięcie, zostało wniesione po upływie terminu dwóch miesięcy określonego w art. 59 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 60 rozporządzenia nr 207/2009) i że pismo przedstawiające podstawy odwołania zostało złożone po upływie terminu czterech miesięcy określonego w zasadzie 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95. Izba Odwoławcza następnie stwierdziła, że decyzja Wydziału Unieważnień z dnia uchyliła tylko część decyzji z dnia odnoszącą się do kosztów postępowania i że część odnosząca się do istoty sprawy nie może już być przedmiotem odwołania po dniu Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; — oddalenie wniosku o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego OKATECH; — ewentualnie o przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień OHIM celem wypowiedzenia się przezeń w kwestii odwołania z dnia 16 maja 2007 r.; — obciążenie OHIM lub interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem przed OHIM. OHIM i interwenient wnoszą do Sądu o: — oddalenie skargi; — obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa W przedmiocie dopuszczalności niektórych żądań Argumenty stron OHIM podnosi, że drugie żądanie skarżącej mające na celu oddalenie wniosku o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego jest niedopuszczalne. OHIM podnosi ponadto, że żądania posiłkowe skarżącej naruszają art. 130 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 135 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009), zgodnie z którym izby odwoławcze odpowiedzialne są za decyzje w sprawach odwołań. Wreszcie, OHIM podnosi niedopuszczalność żądania skarżącej dotyczącego kosztów poniesionych w ramach postępowania w pierwszej instancji przed OHIM. Skarżąca nie przedstawiła uwag w tym względzie. Ocena Sądu Drugie żądanie skarżącej zmierzające do tego, by Sąd oddalił wniosek o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do wspólnotowego znaku towarowego, i żądanie posiłkowe mające na celu przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień celem wypowiedzenia się przezeń w kwestii odwołania mogą być interpretowane jako w istocie zmierzające do tego, by nakazać OHIM oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia. Tymczasem zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009) OHIM jest zobowiązany do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania się do orzeczenia sądu wspólnotowego. W konsekwencji Sąd nie może kierować do OHIM nakazów [wyroki Sądu: z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie T-331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform), Rec. s. II-433, pkt 33; z dnia w sprawie T-34/00 Eurocool Logistik przeciwko OHIM (EUROCOOL), Rec. s. II-683, pkt 12; z dnia w sprawie T-388/00 Institut für Lernsysteme przeciwko OHIM — Educational Services (ELS), Rec. s. II-4301, pkt 19]. Ponadto gdyby te żądania należało interpretować jako zmierzające do zmiany przez Sąd zaskarżonej decyzji, trzeba zaznaczyć, że chociaż art. 63 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009) uprawnia Sąd do zmiany decyzji wydanych przez izby odwoławcze, możliwość ta jest zasadniczo ograniczona do sytuacji, kiedy stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie. Tymczasem w niniejszym przypadku Izba Odwoławcza nie zbadała ani okoliczności i dowodów w sprawie dotyczących częściowego wygaśnięcia praw do znaku towarowego OKATECH, ani argumentów z tym związanych wysuwanych przez skarżącą. Zmiana zaskarżonej decyzji oznaczałaby, że Sąd dokonywałby po raz pierwszy merytorycznej oceny żądań, których nie rozpoznała Izba Odwoławcza. Taka ocena nie wchodzi w zakres właściwości Sądu określonej w art. 63 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009) [wyrok Sądu z dnia 10 czerwca 2008 r. w sprawie T-85/07 Gabel Industria Tessile przeciwko OHIM — Creaciones Garel (GABEL), Zb.Orz. s. II-823, pkt 28]. Z powyższego wynika, że żądanie drugie i żądanie posiłkowe skarżącej są niedopuszczalne. Wreszcie skarżąca wnosi o obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem przed OHIM. OHIM powołuje się na niedopuszczalność tego żądania dotyczącego kosztów poniesionych w ramach postępowania w pierwszej instancji przed nim. Zgodnie z art. 136 § 2 regulaminu Sądu „niezbędne koszty poniesione przez strony w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą […] uznaje się za koszty podlegające zwrotowi”. Wynika z tego, że koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Wydziałem Unieważnień nie mogą zostać uznane za koszty podlegające zwrotowi [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-164/03 Ampafrance przeciwko OHIM — Johnson & Johnson (monBeBé), Zb.Orz. s. II-1401, pkt 27]. Z tego względu to żądanie należy oddalić jako niedopuszczalne, jako że dotyczy kosztów poniesionych w ramach postępowania przed Wydziałem Unieważnień. Co do istoty sprawy W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi zasadniczo pięć zarzutów dotyczących: po pierwsze, naruszenia art. 57 i 77a rozporządzenia nr 40/94; po drugie, naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa; po trzecie, naruszenia prawa do bycia wysłuchanym; po czwarte, istnienia nieprawidłowości proceduralnych; i po piąte, bezzasadności częściowego wygaśnięcia. W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 57 i 77a rozporządzenia nr 40/94 — Argumenty stron Skarżąca podnosi, że postępowanie w sprawie wygaśnięcia zostało zamknięte dopiero wydaniem decyzji z dnia 21 marca 2007 r., ponieważ decyzja z dnia nie mogła zostać zaskarżona osobno na mocy art. 57 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 58 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009). Ponadto jej zdaniem art. 77a rozporządzenia nr 40/94 nie przewiduje możliwości częściowego uchylenia jednolitej decyzji. OHIM i interwenient kwestionują argumentację skarżącej. — Ocena Sądu Artykuł 57 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 58 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009) przewiduje, że od decyzji wydziałów unieważnień przysługuje odwołanie, które ma skutek zawieszający. Artykuł 59 rozporządzenia nr 40/94 przewiduje, że odwołanie od decyzji OHIM wnosi się w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji, której odwołanie dotyczy. W niniejszym przypadku decyzją z dnia 21 grudnia 2006 r. Wydział Unieważnień uwzględnił złożony przez interwenienta wniosek o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do znaku towarowego skarżącej i zarządził, że każda ze stron poniesienie własne koszty postępowania. Wydanie tej decyzji zakończyło zatem postępowanie przed Wydziałem Unieważnień. Chodzi zatem o decyzję, od której przysługuje odwołanie na warunkach określonych w wyżej wymienionych artykułach, tak jak decyzja ta o tym wyraźnie wspomina. Pismo z dnia 6 lutego 2007 r., którym Wydział Unieważnień powiadomił strony o zamiarze uchylenia wydanej przez siebie decyzji w zakresie podziału kosztów postępowania, nie zmienia w niczym początku biegu terminu do wniesienia odwołania, o którym to początku biegu decyzja z dnia wyraźnie wspomina. Pismo to wskazuje bowiem (zob. pkt 4 powyżej): „[…] błędnie zarządzono, że każda ze stron pokryje swoje własne koszty, podczas gdy uwzględniono całość żądania [interwenienta], czyli orzeczono stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do zaskarżonego wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wyżej wymienionych usług. Z tego względu Wydział Unieważnień uchyli wydaną przez siebie decyzję zgodnie z art. 77a rozporządzenia [nr 40/94] i ewentualnie sprostuje swoją decyzję, stwierdzając, że właściciel wspólnotowego znaku towarowego powinien uiścić koszty i wydatki poniesione przez [interwenienta] w związku z postępowaniem […]. Po otrzymaniu ewentualnych uwag przez [OHIM] uchyli on decyzję w zakresie ustalenia kosztów i wyda nową decyzję”. Z brzmienia tego pisma wynika, że uchylenie dotyczy wyłącznie podziału kosztów postępowania i że zapowiedziane uchylenie nie podważa decyzji dotyczącej częściowego wygaśnięcia praw do znaku towarowego, i to bez względu na określenie „nowa decyzja” użyte w końcowej części pisma. Zresztą ponownego badania istoty kwestii częściowego wygaśnięcia praw do znaku towarowego, a wręcz zmiany wydanej w tym względzie decyzji, może dokonać tylko Izba Odwoławcza, i to nie na mocy art. 77a rozporządzenia nr 40/94. Decyzja z dnia 21 grudnia 2006 r. stanowi zatem akt, z którym wiążą się skutki niekorzystne dla skarżącej. Ze względu na to, że skarżąca chciała podważyć tę decyzję dotyczącą częściowego wygaśnięcia jej praw do znaku towarowego, powinna była wnieść odwołanie w terminie dwóch miesięcy określonym w art. 59 rozporządzenia nr 40/94 i wspomnianym wyraźnie w omawianej decyzji. Odmienna wykładnia prowadziłaby do obejścia terminów prekluzyjnych określonych w rozporządzeniu nr 40/94. Z tego względu odwołanie wniesione w dniu 16 maja 2007 r. do Izby Odwoławczej podważające decyzję o stwierdzeniu częściowego wygaśnięcia z dnia należy uznać za złożone po terminie. Argument skarżącej dotyczący niemożliwości częściowego uchylenia decyzji z dnia 21 grudnia 2006 r. nie może podważać tego wniosku. Należy bowiem zaznaczyć na wstępie, że o ile art. 77a rozporządzenia nr 40/94 nie przewiduje wyraźnie częściowego uchylenia decyzji, o tyle brzmienie tego przepisu tego nie wyłącza. Ponadto zasada 53a rozporządzenia nr 2868/95 przewiduje, że przed uchyleniem decyzji OHIM „powiadamia stronę poszkodowaną o planowanym uchyleniu lub wykreśleniu [wpisu w rejestrze]”. Strona poszkodowana może przedstawić uwagi „w sprawie planowanego uchylenia lub wykreślenia”, a jeżeli strona poszkodowana nie zgadza się na uchylenie, OHIM podejmuje „w tej sprawie” decyzję. Stosowne postępowanie umożliwia zatem ograniczenie uchylenia w razie potrzeby do części decyzji pod warunkiem przestrzegania zasady kontradyktoryjności. Tak było w rozpatrywanym przypadku, jako że skarżąca, powiadomiona pismem z dnia 6 lutego 2007 r. o mającym nastąpić uchyleniu, jego podstawach i przedmiocie, mogła przedstawić uwagi, czego dokonała w dniu (zob. pkt 6 powyżej). W tym względzie bez znaczenia jest, że uwagi te nie dotyczyły kwestii kosztów postępowania (zob. pkt 7 powyżej). W niniejszym przypadku wydaje się, że w decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 21 grudnia 2006 r. dokonano obciążenia kosztami postępowania, które zostały podzielone, w sposób oczywiście błędny, czego skarżąca nie podważa. Otóż jako że żądanie interwenienta o stwierdzenie częściowego wygaśnięcia praw do znaku towarowego zostało uwzględnione w całości, to skarżąca powinna była zostać obciążona kosztami postępowania na mocy art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 85 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009), przy czym Wydział Unieważnień nie dysponuje w tym względzie zakresem swobody decyzyjnej. Wreszcie wykładania polegająca na uznaniu możliwości częściowego uchylenia decyzji wpisuje się w ducha rozporządzeń nr 40/94 i nr 2868/95, które przewidują możliwość prostowania decyzji OHIM przed rozstrzygnięciem sporu przez instancję odwoławczą, mianowicie w art. 60a rozporządzenia nr 40/94, dotyczącym zmiany decyzji, w zasadzie 53 rozporządzenia nr 2868/95 dotyczącej poprawiania błędów, i w zasadzie 53a rozporządzenia nr 2868/95, dotyczącej uchylenia decyzji. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że uchylenie decyzji z dnia 21 grudnia 2006 r. mogło być tylko częściowe z zastrzeżeniem poszanowania przepisów proceduralnych i ogólnych zasad prawa. Z tego względu uchylenie decyzji w części dotyczącej podziału kosztów postępowania nie mogło spowodować rozpoczęcia na nowo biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia , który upłynął w dniu Zatem Izba Odwoławcza odrzuciła odwołanie jako złożone po terminie, nie naruszając art. 57 i 77a rozporządzenia nr 40/94. Ponadto nawet przy założeniu, że częściowe uchylenie nie byłoby możliwe — tak jak to podnosi skarżąca — i że druga decyzja z dnia 21 marca 2007 r. byłaby niezgodna z prawem, zgodność z prawem pierwszej decyzji z dnia nie została wszelako podważona w terminie do wniesienia odwołania. Z tego względu zarzut pierwszy należy oddalić. W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa — Argumenty stron Skarżąca podnosi, że jej analiza dotycząca terminów do wniesienia odwołania została potwierdzona przez pracownika OHIM, który miał jej oświadczyć w dniu 7 lutego 2007 r., że termin do wniesienia odwołania ponownie rozpocznie bieg od wydania nowej decyzji. Powołuje się w rezultacie na naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady pewności prawa, do których odwołuje się art. 79 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009). OHIM kwestionuje argumentację skarżącej. — Ocena Sądu Prawo do domagania się ochrony uzasadnionych oczekiwań, która stanowi ogólną zasadę prawa wspólnotowego, przysługuje każdej jednostce będącej w sytuacji, z której wynika, że administracja wspólnotowa, udzielając jej precyzyjnych zapewnień, doprowadziła do powstania u niej uzasadnionych oczekiwań. Takimi zapewnieniami są niezależnie od formy, w jakiej są one przekazywane, dokładne, bezwarunkowe i spójne informacje pochodzące z uprawnionych i wiarygodnych źródeł. Natomiast nie może powoływać się na naruszenie tej zasady ten, komu administracja nie udzieliła precyzyjnych zapewnień [wyrok Trybunału z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych C-182/03 i C-217/03 Belgia i Forum 187 przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-5479, pkt 147; wyroki Sądu: z dnia w sprawie T-388/04 Kachakil Amar przeciwko OHIM (Podłużna linia zakończona trójkątem), pkt 26; z dnia w sprawie T-271/04 Citymo przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-1375, pkt 108, 138]. W niniejszym przypadku skarżąca podnosi, że urzędnik OHIM zapewnił ją telefonicznie, że zostanie wydana nowa decyzja dotycząca kosztów postępowania i że rozpocznie bieg nowy termin do złożenia odwołania. Okazała w tym względzie, po pierwsze, sporządzoną przez siebie odręczną notatkę, datowaną na dzień 7 lutego 2007 r., która streszcza jej dyskusję telefoniczną przeprowadzoną tego samego dnia, i po drugie, jej pismo z dnia skierowane do OHIM (zob. pkt 10 powyżej) powołujące się na tę rozmowę telefoniczną z dnia OHIM nie kwestionuje przeprowadzenia tej rozmowy telefonicznej z dnia i potwierdził podczas rozprawy, że chodzi o reakcję na pismo z dnia , które dotyczyło wyłącznie przewidywanej nowej decyzji w sprawie kosztów. Należy jednak oddalić w niniejszym przypadku zarzut oparty na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Po pierwsze, decyzja z dnia 21 grudnia 2006 r. stanowi bowiem akt, z którym wiążą się skutki niekorzystne, a możliwość jego zaskarżenia nie ulega wątpliwości i ponadto sam wyraźnie wspomina o możliwości wniesienia odwołania oraz o odpowiednim terminie o charakterze bezwzględnie obowiązującym. Po drugie, pismo z dnia 6 lutego zapowiadające uchylenie decyzji z dnia 21 grudnia 2006 r. stanowi dokładną informację pochodzącą z uprawnionego i wiarygodnego źródła, z której wynika, że zakres uchylenia ma ograniczać się do podziału kosztów postępowania (zob. pkt 4 powyżej). Ograniczony zakres zapowiedzianego uchylenia wynikał zatem w jasny sposób z samej treści tego pisma i w świetle całości tego pisma wniosek ten nie jest podważony przez końcową wzmiankę w piśmie, zgodnie z którą Wydział Unieważnień „uchyli decyzję w zakresie ustalenia kosztów i wyda nową decyzję”. Przy uwzględnieniu tych elementów zrelacjonowana przez skarżącą rozmowa telefoniczna z dnia 7 lutego 2007 r. nie wydaje się obejmować dokładnych, bezwarunkowych i spójnych informacji w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 46 powyżej, które mogłyby stać się podstawą uzasadnionych oczekiwań co do tego, że nowy termin do wniesienia odwołania od decyzji o stwierdzeniu częściowego wygaśnięcia rozpocznie bieg z chwilą wydania decyzji o częściowym uchyleniu. Po trzecie, jeśli chodzi o możliwość powołania się na zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w celu uniknięcia stosowania się prekluzji wynikającej z przekroczenia terminu do wniesienia odwołania, z orzecznictwa wynika, że skarżąca musi być w stanie wykazać istnienie oczekiwań opartych na dokładnych zapewnieniach ze strony administracji wspólnotowej lub na zachowaniu tej administracji powodującym zrozumiałą wątpliwość u osoby, która działa w dobrej wierze i dochowuje należytej staranności wymaganej od dostatecznie poinformowanego przedsiębiorcy (zob. podobnie postanowienie Trybunału z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie C-44/00 P Sodima przeciwko Komisji, Rec. s. I-11231, pkt 50). W niniejszym przypadku przy uwzględnieniu prekluzyjnego charakteru terminów do wniesienia odwołania i w świetle uzasadnienia podanego w piśmie z dnia 6 lutego 2007 r. rozmowa telefoniczna z OHIM — nawet przy założeniu, że mogła ona powodować pewną wątpliwość u skarżącej — nie mogła jednak umożliwić jej uniknięcia skutków prekluzji wynikającej z przekroczenia terminu na zaskarżenie decyzji z dnia Skarżąca, która nie zażądała od OHIM pisemnego potwierdzenia treści tej rozmowy telefonicznej, dałaby bowiem dowód należytej staranności wymaganej od dostatecznie poinformowanego przedsiębiorcy, gdyby wniosła — choćby z ostrożności — odwołanie w terminie wymienionym w decyzji z dnia , który ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tak że strony nie mogą go ustalać według własnego uznania (zob. podobnie ww. w pkt 52 postanowienie w sprawie Sodima przeciwko Komisji, pkt 51). Zarzut dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań należy zatem oddalić. Ponieważ żaden osobny argument nie został podniesiony w uzasadnieniu zarzutu dotyczącego naruszenia zasady pewności prawa, zarzut drugi należy oddalić w całości jako bezzasadny. W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym — Argumenty stron Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej nieodniesienie się do jej pism z dnia 11 czerwca, i dotyczących niemożności zachowania terminu do wniesienia odwołania w niniejszym przypadku oraz niewypowiedzenie się co do bronionego przez nią stanowiska prawnego. OHIM i interwenient kwestionują argumentację skarżącej. — Ocena Sądu Zgodnie z art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009) decyzje OHIM opierają się wyłącznie na podstawach, w odniesieniu do których strony miały możliwość wypowiedzenia się. Z orzecznictwa wynika, że o ile prawo do bycia wysłuchanym wynikające z tego przepisu obejmuje wszystkie elementy faktyczne i prawne oraz dowody stanowiące podstawę decyzji, nie znajduje ono jednak zastosowania do ostatecznego stanowiska, jakie organ administracji ma zamiar zająć [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie T-303/03 Lidl Stiftung przeciwko OHIM — REWE-Zentral (Salvita), Zb.Orz. s. II-1917, pkt 62]. W niniejszym przypadku, jeśli chodzi o argumenty skarżącej dotyczące niemożności zachowania terminu do wniesienia odwołania i braku możliwości częściowego uchylenia przytoczone zasadniczo w pismach skierowanych do OHIM w dniu 11 czerwca 2007 r. (zob. pkt 10 powyżej) i w dniach 3 i (zob. pkt 11 powyżej), należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja wymienia w ramach streszczenia okoliczności faktycznych nie tylko pismo z odwołaniem skarżącej z dnia dotyczącym kwestii częściowego wygaśnięcia jej praw do znaku towarowego, ale także później złożone uwagi (pkt 6 zaskarżonej decyzji). Izba Odwoławcza odniosła się więc do uwag z dnia 11 czerwca, i , które są jedynymi uwagami późniejszymi niż pismo z odwołaniem z dnia przesłanymi przez skarżącą do OHIM i które zatem zostały wzięte pod uwagę przez Izbę Odwoławczą. Ponadto zaskarżona decyzja uściśla, że decyzja Wydziału Unieważnień z dnia 21 marca 2007 r. dotyczy wyłącznie „części decyzji dotyczącej kosztów”. Potwierdza zatem — w sposób dorozumiany, ale nieunikniony — możliwość częściowego uchylenia decyzji z dnia , zastosowaną przez Wydział Unieważnień i tym samym odpowiada na argument skarżącej w tym względzie. Wynika z tego, że skarżąca nie wykazała naruszenia jej prawa do bycia wysłuchanym w szczególności w odniesieniu do kwestii terminów do wniesienia odwołania i możliwości częściowego uchylenia. Zarzut trzeci należy więc oddalić. W przedmiocie zarzutu czwartego, opartego na istnieniu nieprawidłowości proceduralnych — Argumenty stron Skarżąca podnosi naruszenie art. 60a ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 62 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009) i zwraca uwagę w istocie na brak przejrzystości w wewnętrznym funkcjonowaniu OHIM. Podkreśla także, że OHIM dokonał częściowego wykreślenia znaku towarowego OKATECH z rejestru, nie uwzględniając wniesionego przez nią odwołania i naruszając art. 77a rozporządzenia nr 40/94, i że OHIM powiadomił o tym częściowym wykreśleniu bezpośrednio ją, a nie jej przedstawiciela. Ponadto zdaniem skarżącej, jeśli w ocenie Izby Odwoławczej można było stwierdzić niedopuszczalność odwołania skarżącej z dnia 16 maja 2007 r. ze względu na przekroczenie terminu, Izba Odwoławcza powinna była zgodnie z zasadami 49 i 51 rozporządzenia nr 2868/95 zarządzić zwrot opłaty za odwołanie także uiszczonej po upływie terminu. OHIM kwestionuje argumentację skarżącej. — Ocena Sądu Po pierwsze, jeśli chodzi o zarzuty skarżącej dotyczące różnych nieprawidłowości proceduralnych, które miały zostać popełnione w toku postępowania przed OHIM, należy przypomnieć, że na podstawie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009) skarga do sądu wspólnotowego przysługuje jedynie na decyzje izb odwoławczych. W konsekwencji należy stwierdzić, że w ramach takiej skargi dopuszczalne są jedynie zarzuty skierowane przeciwko decyzji samej izby odwoławczej (ww. w pkt 59 wyrok w sprawie Salvita, pkt 59). Tymczasem nawet przy założeniu, że przywołane nieprawidłowości proceduralne — czyli brak przejrzystości procesu decyzyjnego i dokonanie częściowego wykreślenia znaku towarowego — zostałyby stwierdzone, zarzuty skarżącej nie są skierowane przeciwko zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej. Zarzuty te należy zatem oddalić jako niedopuszczalne. Po drugie, jeśli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia art. 60a ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 dotyczącego zmiany decyzji w sprawach inter partes, należy przypomnieć, że skarga wnoszona do Sądu na podstawie art. 63 ust. 2 rozporządzenia 40/94 ma na celu kontrolę legalności decyzji izb odwoławczych. Kontrola ta powinna być sprawowana przy uwzględnieniu takich faktycznych i prawnych ram sporu, jakie zostały określone w postępowaniu przed izbą odwoławczą [zob. wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie T-10/06 Portela & Companhia przeciwko OHIM — Torrens Cuadrado i Sanz (Bial), niepublikowany w Zbiorze, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo]. Poza tym zgodnie z art. 135 § 4 regulaminu pisma stron nie mogą zmieniać przedmiotu sporu przed izbą odwoławczą (ww. wyrok w sprawie Bial, pkt 62). Tymczasem w niniejszym przypadku, poza okolicznością, że postępowanie w sprawie zmiany decyzji określone w art. 60a rozporządzenia nr 40/94 nie jest przedmiotem rozważań, należy stwierdzić, że Izbie Odwoławczej nie przedstawiono takiego argumentu. Z tego względu zarzut dotyczący naruszenia art. 60a ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 jest również niedopuszczalny. Po trzecie, jeśli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia zasad 49 i 51 rozporządzenia nr 2868/95 i okoliczności, że na mocy zaskarżonej decyzji należało zarządzić zwrot opłaty za odwołanie także uiszczonej po upływie terminu, trzeba przypomnieć, że zasada 49 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 przewiduje, iż „jeżeli opłata za odwołanie została uiszczona po upływie terminu wniesienia odwołania na podstawie art. 59 rozporządzenia [nr 40/94], odwołanie uważa się za niewniesione, a opłatę za odwołanie zwraca się skarżącemu”. W niniejszym przypadku odwołanie skarżącej z dnia 16 maja 2007 r. dotyczyło formalnie decyzji o częściowym uchyleniu z dnia (zob. pkt 8 powyżej) i zostało wniesione w terminie dwóch miesięcy od wydania tej decyzji. Z tego względu opłata za odwołanie nie została uiszczona przez skarżącą po upływie terminu dwóch miesięcy określonego w art. 59 rozporządzenia nr 40/94. Ponadto zasada 51 lit. b) rozporządzenia nr 2868/95 przewiduje zwrot opłaty za odwołanie w przypadku, gdy Izba Odwoławcza uwzględni odwołanie i uzna taki zwrot za słuszny z powodu istotnego naruszenia zasad postępowania. Tymczasem w niniejszym przypadku nie miało to miejsca, gdyż Izba Odwoławcza — przeciwnie — odrzuciła odwołanie skarżącej. Z tego względu zarzut dotyczący naruszenia zasad 49 i 51 rozporządzenia nr 2868/95 należy oddalić jako bezzasadny. Wobec powyższego zarzut czwarty należy odrzucić i oddalić w całości jako częściowo niedopuszczalny i częściowo bezzasadny. W przedmiocie zarzutu piątego, dotyczącego bezzasadności częściowego wygaśnięcia — Argumenty stron Skarżąca utrzymuje, że przedstawiła dowód używania znaku towarowego OKATECH dla spornych usług, i twierdzi, że Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić jej odwołanie, uchylając decyzje Wydziału Unieważnień z dnia 21 grudnia 2006 r. i z dnia OHIM powołuje się na niedopuszczalność tego zarzutu z tego względu, że dopuszczalne są jedynie zarzuty skierowane przeciwko decyzji izby odwoławczej. — Ocena Sądu Należy przypomnieć, że w zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza uznała odwołanie skarżącej za niedopuszczalne i nie wypowiedziała się zatem co do kwestii częściowego wygaśnięcia jej praw do znaku towarowego. Tymczasem Sąd nie może zastępować OHIM w tym względzie i nie może z tego powodu orzekać co do argumentacji przedstawionej w tej kwestii przez skarżącą [wyrok Sądu z dnia 4 października 2007 r. w sprawie T-481/04 Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Capela & Irmãos (VOGUE), niepublikowany w Zbiorze, pkt 22]. Wynika z tego, że zarzut piąty należy odrzucić jako niedopuszczalny, jako że zmierza do podtrzymania niedopuszczalnego żądania (zob. pkt 19–21 powyżej). Z całości powyższych rozważań wynika, że skargę należy oddalić. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy — zgodnie z żądaniem OHIM i interwenienta — obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Okalux GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.   Tiili Dehousse Wiszniewska-Białecka Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lipca 2009 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki.