T-42/21

POSTANOWIENIE SĄDU (piąta izba) z dnia 13 października 2023 r.(*) Skarga o stwierdzenie nieważności – Rezolucja Parlamentu w sprawie faktycznego zakazu aborcji w Polsce – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność W sprawie T‑42/21 RENV, Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris, z siedzibą w Warszawie (Polska), którą reprezentowali K. Koźmiński, radca prawny i T. Siemiński, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, który reprezentowali G. Corstens i W. Kuzmienko, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, SĄD (piąta izba), w składzie: J. Svenningsen, prezes, C. Mac Eochaidh (sprawozdawca) i M. Stancu, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, uwzględniając postanowienie z dnia 15 lutego 2023 r., Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris/Parlament (C‑546/21 P, niepublikowane, EU:C:2023:123), wydaje następujące Postanowienie 1        Skargą na podstawie art. 263 TFUE skarżąca, Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris, wnosi o stwierdzenie nieważności rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 listopada 2020 r. w sprawie faktycznego zakazu aborcji w Polsce [2020/2876(RSP)] (zwanej dalej „zaskarżoną rezolucją”).  Okoliczności powstania i postępowanie przed sądami Unii Europejskiej 2        Skarżąca jest organizacją pozarządową prawa polskiego z siedzibą w Warszawie (Polska), której przedmiotem działalności jest ochrona wartości chronionych przez polską konstytucję. 3        W dniu 26 listopada 2020 r. Parlament Europejski uchwalił zaskarżoną rezolucję, w której uznaje w szczególności, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (Polska) z dnia 22 października 2020 r., które sprawiło, że zabiegi aborcji w przypadku ciężkiej i nieodwracalnej wady płodu stały się nielegalne (zwane dalej „orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego”), stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia kobiet, gdyż większość legalnych zabiegów aborcji w Polsce przeprowadza się z tego powodu. Zgodnie z zaskarżoną rezolucją orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego skutkuje de facto niemal całkowitym zakazem prawa do aborcji w Polsce. Parlament wskazuje, że owo orzeczenie wydali sędziowie wybrani przez rządzącą koalicję i całkowicie od niej zależni. Podnosi również, że skarżąca, ściśle związana z koalicją rządzącą, jest siłą napędową kampanii mających na celu podważenie praw człowieka i równości płci w Polsce, łącznie z próbami zakazu aborcji. Parlament wzywa również w szczególności, po pierwsze, Komisję Europejską do przeprowadzenia oceny niezgodnego z prawem składu Trybunału Konstytucyjnego, a po drugie, Radę Unii Europejskiej, by zajęła się tą kwestią oraz innymi zarzutami dotyczącymi naruszania praw podstawowych w Polsce dzięki zwiększeniu zakresu prowadzonych wówczas wysłuchań dotyczących sytuacji w Polsce, zgodnie z art. 7 ust. 1 TUE. 4        Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r., Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris/Parlament (T‑42/21, niepublikowanym, EU:T:2021:385), Sąd odrzucił skargę jako oczywiście niedopuszczalną, ponieważ adwokaci skarżącej nie byli niezależnymi osobami trzecimi. 5        Postanowieniem z dnia 15 lutego 2023 r., Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris/Parlament (C‑546/21 P, niepublikowanym, EU:C:2023:123), Trybunał uchylił postanowienie z dnia 25 czerwca 2021 r., Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris/Parlament (T‑42/21, niepublikowane, EU:T:2021:385), przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania i orzekł, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.  Żądania stron 6        Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej rezolucji; –        tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności w części motywu W zaskarżonej rezolucji w zakresie, w jakim wskazano w nim, że skarżąca jest „ściśle związana z koalicją rządzącą, jest siłą napędową kampanii podważających prawa człowieka i równość płci w Polsce, a obejmuje to próby wprowadzenia zakazu aborcji oraz nawoływanie do wycofania się Polski z konwencji stambulskiej i do tworzenia »stref wolnych od LGBTI«”; –        obciążenie Parlamentu kosztami postępowania. 7        Parlament wnosi do Sądu o: –        odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.  Co do prawa 8        Zgodnie z art. 130 §§ 1 i 7 regulaminu postępowania przed Sądem, jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może rozstrzygnąć w przedmiocie niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu bez rozpatrywania sprawy co do istoty. W niniejszym przypadku, jako że Parlament wniósł o wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie niedopuszczalności, Sąd, uznając, iż akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, postanawia wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie tego wniosku bez dalszych czynności procesowych. 9        Parlament podnosi zarzut niedopuszczalności skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania, uzasadniając to tym, że zaskarżona rezolucja nie jest aktem mogącym być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE. Zdaniem Parlamentu zaskarżona rezolucja zawiera jedynie polityczne deklaracje i nie wywołuje skutków prawnych wobec podmiotów trzecich. 10      Wedle stanowiska Parlamentu Sąd przychylił się zresztą do tej argumentacji, odrzucając jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez skarżącą na rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 11 listopada 2021 r. w pierwszą rocznicę faktycznego zakazu aborcji w Polsce [2021/2925(RSP)] (postanowienie z dnia 11 października 2022 r., Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris/Parlament, T‑41/22, niepublikowane, EU:T:2022:666). 11      Natomiast skarżąca uważa, że zaskarżona rezolucja jest aktem zaskarżalnym, który dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. Tytułem ewentualnym podnosi ona, że zaskarżona rezolucja jest aktem regulacyjnym, który dotyczy jej bezpośrednio i nie wymaga środków wykonawczych. 12      W swojej skardze utrzymuje ona w istocie, że nawet jeśli zaskarżona rezolucja nie wywołuje formalnie skutków prawnych, nie jest aktem formalnie wiążącym i nie tworzy wyraźnych obowiązków, okoliczności te nie mogą wykluczyć zakwalifikowania jej jako aktu mającego na celu wywołanie skutków prawnych wobec osób trzecich w rozumieniu art. 263 akapit pierwszy TFUE. W szczególności zaskarżona rezolucja mogłaby wywołać wiążące skutki prawne w ramach tego, co skarżąca określa jako „global governance”, ponieważ wspomniana rezolucja mogłaby mieć wpływ na różne decyzje ustawodawcze lub wykonawcze, w szczególności dotyczące przyznania lub odmowy przyznania dotacji, ze szkodą dla skarżącej. Ponadto zaskarżona rezolucja może wpłynąć na wykładnię prawa pierwotnego i wtórnego oraz przyczynić się do kształtowania prawa międzynarodowego. Jednocześnie oceny zawarte w zaskarżonej rezolucji mogą służyć za podstawę stosowania procedury przewidzianej w art. 7 TUE oraz mechanizmu przewidzianego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii (Dz.U. 2020, L 433 I, s. 1). W tym kontekście domaga się ona zmiany wykładni pojęcia aktów „zmierzających do wywarcia skutków prawnych wobec osób trzecich” zawartego w art. 263 akapit pierwszy TFUE w ten sposób, by pojęcie to obejmowało akty, których skutki prawne nie są wiążące. Wreszcie, zdaniem skarżącej zaskarżona rezolucja wywołuje wobec niej skutki prawne prawa prywatnego, ponieważ owa rezolucja, a w szczególności jej motyw W, narusza jej prawa osobiste, a mianowicie jej dobre imię i renomę, co ma negatywny wpływ na jej sytuację finansową. 13      Skarżąca twierdzi, że posiada legitymację procesową i interes prawny w odniesieniu do zaskarżonej rezolucji. Wspomniana rezolucja dotyczy jej bowiem bezpośrednio i indywidualnie, jako że została w niej wymieniona imiennie w motywie W. Ponadto rezolucja narusza jej dobra osobiste i może służyć za podstawę decyzji, które byłyby dla niej niekorzystne. 14      Skarżąca podnosi również, że nie przysługuje jej żaden inny środek prawny, który umożliwiałby wyeliminowanie zaskarżonej rezolucji z obrotu prawnego ze skutkiem erga omnes. 15      Wreszcie, zdaniem skarżącej, przesłanki dopuszczalności skargi należy interpretować w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej. 16      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skarga o stwierdzenie nieważności przewidziana w art. 263 TFUE przysługuje na każdy akt instytucji bez względu na jego formę, który to akt – wbrew temu, co utrzymuje skarżąca – zmierza do wywołania wiążących skutków prawnych mogących naruszyć interesy strony skarżącej poprzez istotną zmianę jej sytuacji prawnej (wyrok z dnia 19 stycznia 2017 r., Komisja/Total i Elf Aquitaine, C‑351/15 P, EU:C:2017:27, pkt 35, 36; postanowienie z dnia 22 stycznia 2020 r., Daimler/Komisja, T‑751/18, EU:T:2020:5, pkt 38, 39). 17      W celu ustalenia, czy dany akt wywołuje takie skutki, a tym samym może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE, należy brać pod uwagę istotę tego aktu, zaś wspomniane skutki aktu należy oceniać na podstawie obiektywnych kryteriów, takich jak treść owego aktu, z uwzględnieniem, w razie potrzeby, kontekstu jego wydania oraz uprawnień instytucji, która go wydała (zob. wyrok z dnia 9 lipca 2020 r., Republika Czeska/Komisja, C‑575/18 P, EU:C:2020:530, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). 18      W niniejszym przypadku, jako że forma zaskarżonej rezolucji nie jest decydująca, należy zbadać istotę tej rezolucji, aby ocenić, czy wywołuje ona prawnie wiążące skutki, w szczególności z uwzględnieniem jej brzmienia, jej treści, kontekstu, w jaki ona się wpisuje, oraz intencji jej autora. 19      Należy przede wszystkim zauważyć, że dotyczy ona podniesionego faktycznego zakazu aborcji w Polsce wynikającego z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. 20      Po pierwsze, w odniesieniu do treści zaskarżonej rezolucji, jak wskazał Parlament, należy zauważyć, że pkt 1, 5–7, 9–13, 15, 16, 20 i 22 tej rezolucji, wyraźnie wskazane przez skarżącą w skardze, są sformułowane w sposób nieimperatywny. W punktach tych należy wskazać następujące wyrażenia: „surowo potępia wyrok Trybunału Konstytucyjnego” (pkt 1), „zauważa, że nieuzasadniony nadmiar ograniczeń w dostępie do aborcji” (pkt 5), „podkreśla, że nieutrudniony dostęp we właściwym czasie do usług zdrowia reprodukcyjnego” (pkt 6), „podkreśla potrzebę zapewnienia powszechnego dostępu do kompleksowej […] edukacji seksualnej” (pkt 7), „ubolewa, że dostęp do usług opieki zdrowotnej na niektórych obszarach Polski jest nadal ograniczony” (pkt 9), „ubolewa z powodu coraz częstszego korzystania przez lekarzy z klauzuli sumienia”, „ubolewa nad faktem, że ginekolodzy często powołują się na klauzulę sumienia” (pkt 10), „jest głęboko zaniepokojony” (pkt 11), „solidaryzuje się z tysiącami Polaków […] oraz wyraża dla nich poparcie”, „zauważa, że protestujący” (pkt 12), „zdecydowanie potępia nadmierne i nieproporcjonalne użycie siły i przemoc […] wobec demonstrujących osób” (pkt 13), „wzywa Komisję do przeprowadzenia szczegółowej oceny składu Trybunału Konstytucyjnego” (pkt 15), „wzywa Radę, by zajęła się tą kwestią” (pkt 16), „wzywa Komisję, by wspierała państwa członkowskie w gwarantowaniu powszechnego dostępu do usług w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego”, „wzywa Komisję do zagwarantowania praw i zdrowia reprodukcyjnego i seksualnego” (pkt 20) oraz „wzywa Komisję, by potwierdziła” (pkt 22). 21      Nie ulega wątpliwości, że Parlament przedstawia jasno swoje stanowisko na temat obecnej sytuacji praworządności i praw podstawowych kobiet w Polsce oraz wydaje szereg wezwań do działania. Czyniąc to, Parlament ma nadzieję być usłyszany. Przyznaje zresztą, że uchwalenie zaskarżonej rezolucji może doprowadzić do konkretnych działań. Jednak użycie sformułowań przytoczonych w pkt 20 powyżej świadczy o tym, że Parlament nie dążył do nałożenia na adresatów zaskarżonej rezolucji jakiegokolwiek obowiązku, lecz wyraził w niej swoją opinię polityczną i swoje życzenia. Takie sformułowania mają bowiem postać zwykłych niewiążących wezwań do działania. Z brzmienia postanowień zaskarżonej rezolucji nie wynika zatem, że zmierza ona do wywołania wiążących skutków prawnych, ani – wbrew temu, co twierdzi skarżąca – że ogranicza zakres uznania przysługującego adresatom tej rezolucji, względnie osobom trzecim. 22      Wreszcie, okoliczność, że Parlament „zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania” zaskarżonej rezolucji jej adresatom (pkt 25), nie może podważyć wniosku, zgodnie z którym wspomniana rezolucja nie ma wywoływać wiążących skutków prawnych. 23      Po drugie, treść zaskarżonej rezolucji potwierdza stwierdzenie, zgodnie z którym zaskarżona rezolucja jest pozbawiona wiążących skutków prawnych. 24      Sąd stwierdza, że zaskarżona rezolucja składa się z trzech części. 25      W części pierwszej, czyli w części wskazującej podstawę prawną, Parlament określa ramy prawne i polityczne, w jakie wpisuje się zaskarżona rezolucja. 26      W części drugiej, czyli motywach od A do AA, Parlament przedstawia powody rezolucji, w szczególności zagrożenia wywołane orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego dla przestrzegania praworządności i praw podstawowych kobiet w Polsce, w tym prawa do zdrowia oraz praw reprodukcyjnych i seksualnych, jak również w sposób bardziej ogólny erozję praworządności w Polsce. Prawdą jest, że w motywie W zaskarżonej rezolucji Parlament wskazał, że skarżąca, uznana za „organizację fundamentalistyczną”, jest „ściśle związana z koalicją rządzącą” w Polsce, że „jest siłą napędową kampanii mających na celu podważenie praw człowieka i równości płci w Polsce” oraz, wreszcie, że nawołuje do „stworzenia »stref wolnych od LGBTI«”. Prawdą jest również, że takie twierdzenia, bez względu na to, czy są one prawdziwe bądź nieprawdziwe, mogą naruszyć reputację, jak również dobre imię skarżącej oraz mieć negatywny wpływ na stosunki, jakie skarżąca utrzymuje ze swoimi darczyńcami, również potencjalnymi, a nawet, w danym wypadku, na jej wnioski o udzielenie dotacji składane w szczególności do instytucji Unii. 27      Skarżąca nie wykazała jednak, że dotyczące jej uwagi zawarte w motywie W stanowiły niezbędne wsparcie sentencji zaskarżonej rezolucji. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jedynie sentencja aktu może wywoływać skutki prawne i w konsekwencji być niekorzystna, jakiekolwiek byłoby uzasadnienie tego aktu. Natomiast ocena zawarta w uzasadnieniu aktu nie może jako taka być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności i może być poddana kontroli legalności sprawowanej przez sąd Unii jedynie w zakresie, w jakim ocena ta, jako uzasadnienie aktu niekorzystnego, stanowi niezbędne wsparcie sentencji tego aktu (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2022 r., KN/Parlament, T‑401/21, EU:T:2022:736, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). 28      Wreszcie, w części trzeciej, to jest w pkt 1–25, zaskarżonej rezolucji, Parlament zasadniczo potępił politycznie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego i wezwał adresatów zaskarżonej rezolucji, czyli Komisję, Radę, prezydenta, rząd i parlament Rzeczypospolitej Polskiej, jak również rządy i parlamenty państw członkowskich (zwanych dalej „adresatami zaskarżonej rezolucji”), do podjęcia różnych działań w celu zapewnienia przestrzegania praworządności i praw podstawowych w Polsce. Należy zauważyć, że zaskarżona rezolucja nie zawiera żadnej wyraźnej wskazówki, zgodnie z którą adresaci tej rezolucji byliby zobowiązani do działania zgodnie z wezwaniami sformułowanymi przez Parlament. 29      Ponadto, nawet gdyby założyć, że Parlament przedstawił błędną wykładnię prawa, uznając, że prawo do aborcji stanowi wymóg wynikający z prawa Unii lub prawa międzynarodowego, mamy tu do czynienia tylko z wykładnią tego prawa pozbawioną wiążących skutków prawnych. 30      Prowadzi to do wniosku, że ani z brzmienia, ani z treści zaskarżonej rezolucji nie wynika, że wywołuje ona wiążące skutki prawne oraz że Parlament w ogóle miał zamiar przyznać jej takie skutki. 31      Jeśli chodzi o kontekst, w jaki wpisuje się zaskarżona rezolucja, została ona uchwalona na podstawie art. 132 ust. 2 regulaminu Parlamentu. Zgodnie z tym przepisem wspomniana rezolucja stanowi akt, którym Parlament zamknął debatę wszczętą wśród jego członków w związku z oświadczeniem złożonym przed nim przez członków Komisji, Rady lub Rady Europejskiej oraz w którym przedstawia swoje stanowisko polityczne w konkretnej kwestii, czyli w niniejszym przypadku na temat konsekwencji wynikających z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zaskarżona rezolucja nie wpisuje się zatem w ramy procedury mającej doprowadzić do przyjęcia prawnie wiążącego instrumentu. 32      Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, należy stwierdzić, że zaskarżona rezolucja stanowi jedynie pisemny wyraz stanowiska politycznego Parlamentu w kwestii sytuacji praworządności i praw podstawowych kobiet w Polsce, któremu towarzyszą niewiążące wezwania do działania skierowane do adresatów owej rezolucji. Zaskarżona rezolucja nie wywołuje wiążących skutków prawnych. Nie może ona zatem być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE. 33      Ponadto żaden z pozostałych argumentów skarżącej nie jest w stanie wykazać, że zaskarżona rezolucja stanowi akt mogący być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE. 34      Przede wszystkim należy oddalić argumentację skarżącej opartą na tym, że Parlament wykroczył poza kompetencje Unii, gdyż kwestie związane z prawami reprodukcyjnymi i prawem do aborcji nie należą do kompetencji Unii, i że naruszył art. 2 TUE poprzez ingerencję w dobra osobiste skarżącej. Jako że zaskarżona rezolucja nie może bowiem być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na podstawie art. 263 TFUE, wspomnianą argumentację należy oddalić jako nieistotną w zakresie, w jakim dotyczy ona zasadności treści przedmiotowej rezolucji (zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2017 r., Rumunia/Komisja, C‑599/15 P, EU:C:2017:801, pkt 52, 53). 35      W dalszej kolejności argument skarżącej mający wykazać dopuszczalność skargi w oparciu o twierdzenie, że Parlament naruszył jej dobra osobiste, a w szczególności jej reputację i dobre imię, rozpowszechniając nieprawdziwe informacje, także nie zasługuje na uwzględnienie z tych samych powodów co powody przedstawione w pkt 27 i 34 powyżej. Choć prawdą jest, że samo wyrażenie opinii może wiązać się z naruszeniem takich dóbr, okoliczność ta nie może jednak wykluczyć zastosowania warunku dopuszczalności odnoszącego się do istnienia aktu zaskarżalnego. 36      Wreszcie, w odniesieniu do argumentów skarżącej dotyczących obowiązku zapewnienia skutecznej ochrony sądowej, wymagającego niezawężającej wykładni warunku, zgodnie z którym akt, aby mógł być zaskarżalny, musi wywoływać wiążące skutki prawne, warunek ten należy interpretować w świetle prawa do skutecznej ochrony sądowej, zagwarantowanego w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Jednak celem tego prawa nie jest zmiana systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach, a w szczególności reguł dotyczących dopuszczalności skarg wnoszonych bezpośrednio do sądów Unii, jak wynika to również z wyjaśnień odnoszących się do tego art. 47, które to wyjaśnienia należy, zgodnie z art. 6 ust. 1 akapit trzeci TUE i z art. 52 ust. 7 Karty praw podstawowych, uwzględniać przy wykładni karty. W związku z tym wykładnia pojęcia „aktu zaskarżalnego” w świetle owego art. 47 nie może prowadzić do wykluczenia zastosowania tego warunku, pod groźbą przekroczenia kompetencji powierzonych w traktacie sądom unijnym (zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2017 r., Słowacja/Komisja, C‑593/15 P i C‑594/15 P, EU:C:2017:800, pkt 66 i przytoczone tam orzecznictwo). Otóż argumentacja skarżącej, gdyby została uwzględniona, skutkowałaby właśnie wykluczeniem zastosowania warunku dotyczącego wiążących skutków prawnych. 37      Zresztą podmioty prawa nie są pozbawione dostępu do sądu z tego powodu, że środek niewywołujący wiążących skutków prawnych, mogący naruszyć ich interesy poprzez istotną zmianę ich sytuacji prawnej, nie może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności. Jak przyznaje skarżąca, przewidziana w art. 340 akapit drugi TFUE skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej przysługuje tym podmiotom, jeżeli taki środek może prowadzić do powstania odpowiedzialności Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 30 listopada 2022 r., KN/Parlament, T‑401/21, EU:T:2022:736, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). 38      W świetle powyższych rozważań należy dojść do wniosku, że wskazana przez Parlament podstawa niedopuszczalności jest zasadna oraz że z tego względu skargę wniesioną przez skarżącą należy uznać za niedopuszczalną.  W przedmiocie kosztów 39      Zgodnie z art. 133 regulaminu postępowania rozstrzygnięcie o kosztach następuje w wyroku kończącym postępowanie w sprawie. Zgodnie z art. 219 regulaminu postępowania w orzeczeniu wydanym po uchyleniu jego orzeczenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sąd orzeka o kosztach, po pierwsze, postępowania przed Sądem, a po drugie, postępowania odwoławczego przed Trybunałem. 40      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 41      Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, a Parlament wniósł o obciążenie skarżącej kosztami postępowania, należy obciążyć skarżącą jej własnymi kosztami oraz kosztami Parlamentu związanymi z niniejszym postępowaniem oraz z postępowaniem w sprawie C‑546/21 P. Z powyższych względów SĄD (piąta izba) postanawia, co następuje: 1)      Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. 2)      Fundacja Instytut na rzecz Kultury Prawnej Ordo Iuris pokrywa własne koszty oraz koszy poniesione przez Parlament Europejski w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu w sprawach T‑42/21 i C‑546/21 P. Sporządzono w Luksemburgu w dniu 13 października 2023 r. Sekretarz   Prezes V. Di Bucci   J. Svenningsen *      Język postępowania: polski.