T-424/25

Wydanie tymczasowe WYROK SĄDU (czwarta izba) z dnia 1 lipca 2026 r. (*) Służba publiczna – Personel tymczasowy – Umowa na czas określony – Decyzja Europolu w sprawie przedłużenia stosunków umownych do 10 lat – Wykluczenie pracowników zatrudnionych na podstawie umowy, która została już przedłużona – Oddalenie wniosku o przyznanie dodatkowego roku pełnienia służby – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania – Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie – Pewność prawa – Odpowiedzialność W sprawach od T‑424/25 do T‑428/25 i od T‑439/25 do T‑443/25 KJ, którego reprezentowała M. Velardo, avocate, strona skarżąca w sprawie T‑424/25, KK, którego reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑425/25, KL, którego reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑426/25, KM, którego reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑427/25, KN, którą reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑428/25, KO, którą reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑439/25, KP, którego reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑440/25, KQ, którego reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑441/25, KR, którą reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑442/25, KS, którego reprezentowała M. Velardo, strona skarżąca w sprawie T‑443/25, przeciwko Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), którą reprezentowali O. Sajin, M. Mitkovic i A. Nunzi, w charakterze pełnomocników, których wspierała A. Duron, avocate, strona pozwana, SĄD (czwarta izba), w składzie: G. De Baere, prezes, C. Mac Eochaidh (sprawozdawca) i D. Jočienė, sędziowie, sekretarz: P. Núñez Ruiz, administratorka, uwzględniając pisemny etap postępowania, po przeprowadzeniu wspólnej rozprawy w dniu 24 marca 2026 r., wydaje następujący Wyrok 1        W skargach wniesionych na podstawie art. 270 TFUE skarżący, KJ, KK, KL, KM, KN, KO, KP, KQ, KR i KS, wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Agencji Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol) z dni 15 i 16 października 2024 r. oraz z dnia 27 lutego 2025 r. oddalających ich wnioski o pozostanie w służbie przez kolejny rok (zwanych dalej łącznie „zaskarżonymi decyzjami”) oraz o naprawienie szkody, jaką mieli ponieść.  Okoliczności powstania sporu 2        Skarżący zostali zatrudnieni przez Europol w charakterze członków personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. f) Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”) w celu objęcia tam „stanowisk zastrzeżonych”, czyli stanowisk, które mogą być obsadzane wyłącznie przez pracowników zatrudnionych przez właściwe organy państw członkowskich. 3        W tym celu każdy ze skarżących zawarł z Europolem umowę o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego na początkowy okres pięciu lat (zwaną dalej „pierwotną umową”), która została przedłużona za wspólnym porozumieniem na dodatkowy okres czterech lat. 4        W dniu 12 lutego 2024 r. dyrektor wykonawcza Europolu poinformowała personel tej agencji, że zamierza przedłużyć maksymalny łączny czas trwania umów o pracę członków personelu zajmujących stanowisko zastrzeżone z dziewięciu do dziesięciu lat, co oznacza kumulację pierwszego pięcioletniego okresu zatrudnienia objętego ich pierwotną umową i drugiego pięcioletniego okresu zatrudnienia wynikającego z przedłużenia wspomnianej umowy. 5        W komunikacie skierowanym do personelu z dnia 8 marca 2024 r. zastępca dyrektora wykonawczego „Capabilities Directorate” poinformował, że pierwotnym zamiarem Europolu było zastosowanie tej reformy do wszystkich członków personelu tymczasowego zatrudnionych na stanowisku zastrzeżonym. Jednakże w wyniku analizy prawnej Europol doszedł do wniosku, że nie jest możliwe objęcie tą reformą członków personelu tymczasowego zajmujących stanowisko zastrzeżone, których umowa została już przedłużona, w szczególności ze względu na art. 53 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/794 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie [Europolu], zastępującego i uchylającego decyzje Rady 2009/371/WSiSW, 2009/934/WSiSW, 2009/935/WSiSW, 2009/936/WSiSW i 2009/968/WSiSW (Dz.U. 2016, L 135, s. 53). 6        W dniu 21 marca 2024 r. dyrektor wykonawcza Europolu wydała decyzję w sprawie czasu trwania umów o pracę członków personelu tymczasowego Europolu zatrudnionych na podstawie art. 2 lit. f) WZIP [Decision of the Executive Director on the Duration of Contracts of Employment for Temporary Agents under Article 2(f) of the Conditions of Employment of Other Servants of the European Union at Europol; zwaną dalej „decyzją z dnia 21 marca 2024 r.”]. Decyzja ta weszła w życie w dniu 22 marca 2024 r. 7        W dniach 14, 16, 18 i 19 czerwca i 18 grudnia 2024 r. każdy ze skarżących zwrócił się do dyrektor wykonawczej Europolu, na podstawie decyzji z dnia 21 marca 2024 r., z wnioskiem o uznanie, że czas trwania ich drugiego okresu zatrudnienia, wynikający z przedłużenia ich pierwotnej umowy, wynosi pięć lat, nie zaś cztery lata. 8        W dniach 15 i 16 października 2024 r. oraz 27 lutego 2025 r. dyrektor wykonawcza Europolu wydała zaskarżone decyzje oddalające wnioski skarżących. 9        W dniach 2, 3, 5, 6, 12 i 18 grudnia 2024 r. oraz 24 marca 2025 r. każdy ze skarżących wniósł zażalenie na zaskarżone decyzje. 10      W dniach 25 marca i 15 maja 2025 r. komitet ds. zażaleń zarządu Europolu oddalił zażalenia skarżących (zwane dalej łącznie „decyzjami oddalającymi zażalenia”).  Żądania stron 11      Skarżący wnoszą zasadniczo do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji; –        stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenia; –        zasądzenie od Europolu odszkodowania za szkodę majątkową związaną z niepobieraniem przez nich wynagrodzenia przez rok, za szkodę majątkową związaną z utratą składek emerytalnych oraz zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną ex æquo et bono, w odniesieniu do każdego z nich, na 2000 EUR, powiększoną o odsetki i rewaloryzację od dnia powstania roszczenia do dnia faktycznej zapłaty; –        obciążenie Europolu kosztami postępowania. 12      Europol wnosi do Sądu o: –        oddalenie skarg w całości; –        tytułem żądania ewentualnego – oddalenie roszczeń odszkodowawczych; –        obciążenie skarżących kosztami postępowania.  Co do prawa 13      Po wysłuchaniu stron Sąd postanowił połączyć sprawy od T‑424/25 do T‑428/25 i od T‑439/25 do T‑443/25 do celów wydania niniejszego wyroku, zgodnie z art. 68 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem.  Przedmiot skargi 14      W żądaniu drugim skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenia. 15      W tym względzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, żądania stwierdzenia nieważności formalnie skierowane przeciwko decyzji oddalającej zażalenie skutkują poddaniem ocenie Sądu aktu, na który wniesione zostało zażalenie, jeśli jest ono jako takie pozbawione autonomicznej treści (zob. wyrok z dnia 23 marca 2022 r., OT/Parlament, T‑757/20, EU:T:2022:156, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). 16      W niniejszej sprawie, zważywszy, że decyzje o oddaleniu zażaleń jedynie potwierdzają zaskarżone decyzje, czego skarżący nie kwestionują, żądania stwierdzenia nieważności decyzji oddalających zażalenia nie mają autonomicznej treści, w związku z czym nie ma potrzeby rozpoznawania ich osobno. Jednakże przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji należy wziąć pod uwagę uzasadnienie zawarte w decyzji oddalającej zażalenie, ponieważ uzasadnienie to powinno być zbieżne z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji (zob. podobnie wyrok z dnia 23 marca 2022 r., OT/Parlament, T‑757/20, EU:T:2022:156, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo).  Co do istoty  W przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności 17      W uzasadnieniu żądań stwierdzenia nieważności skarżący podnoszą dwa zarzuty. –       W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego niezgodności z prawem art. 6 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. 18      W zarzucie pierwszym, na podstawie art. 277 TFUE, skarżący podnoszą niezgodność z prawem art. 6 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. ze względu na to, że narusza on zasadę równego traktowania. Skarżący podnoszą, że Europol odmiennie i bez obiektywnego uzasadnienia potraktował członków personelu tymczasowego zajmujących stanowiska zastrzeżone w zależności od tego, czy ich umowa została już przedłużona przed dniem 22 marca 2024 r., czy też nie. Podobnie bowiem jak skarżący, członkowie personelu, których pierwotna umowa została przedłużona przed tą datą, zostali wyłączeni z możliwości skorzystania z decyzji z dnia 21 marca 2024 r. Tym samym łączny okres ich służby w Europolu nie mógł przekroczyć dziewięciu lat, a mianowicie kumulacji pierwszego okresu zatrudnienia wynoszącego pięć lat i drugiego czteroletniego okresu zatrudnienia. Natomiast gdyby pierwotna umowa z tymi samymi członkami personelu została przedłużona po dniu 22 marca 2024 r., mogliby oni łączyć dwa pięcioletnie okresy zatrudnienia, co dałoby łączny okres dziesięciu lat służby w Europolu. Ponieważ art. 6 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. narusza zasadę równego traktowania, powinien on zostać uchylony, a w konsekwencji należy stwierdzić nieważność zaskarżonych decyzji. 19      Europol kwestionuje tę argumentację. 20      Na wstępie Sąd zauważył, że art. 1 ust. 2 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. przewiduje, co następuje: „Z członkami personelu tymczasowego zatrudnionymi na podstawie art. 2 lit. f) WZIP na stanowisku zastrzeżonym mogą zostać zawarte jedynie umowy na czas określony. Są oni co do zasady zatrudnieni na podstawie pierwotnej umowy na czas określony wynoszący pięć lat. Umowa ta może zostać przedłużona tylko raz na czas określony. Przedłużenie to będzie co do zasady obowiązywać na czas określony wynoszący pięć lat”. 21      Artykuł 6 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. stanowi, co następuje: „Całkowitej górnej granicy 10 lat, o której mowa w art. 1 ust. 5 lit. b) [decyzji z dnia 21 marca 2024 r.], nie stosuje się do członków personelu tymczasowego zatrudnionych na podstawie art. 2 lit. f) WZIP na stanowisku zastrzeżonym, których umowy zostały już jednokrotnie przedłużone na czas określony i stały się skuteczne w chwili wejścia w życie [tej] decyzji, chyba że zostali oni ponownie zatrudnieni po pomyślnym zakończeniu postępowania w sprawie naboru na inne stanowisko zastrzeżone”. 22      Ponadto na rozprawie i w odpowiedzi na pytanie Sądu skarżący przyznali, że art. 1 ust. 5 lit. b) decyzji z dnia 21 marca 2024 r., o którym mowa w art. 6 tej samej decyzji, nie ma zastosowania do ich sytuacji, ponieważ nie spełniają oni warunków w nim określonych. Skarżący wyjaśnili, że poprzez zarzut niezgodności z prawem art. 6 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. dążyli oni w rzeczywistości do uzyskania, na podstawie zasady równego traktowania, ogólnego maksymalnego limitu wynoszącego dziesięć lat, przewidzianego w art. 1 ust. 5 lit. b) tej decyzji, poprzez zastosowanie art. 1 ust. 2 tej decyzji. 23      W tym względzie Sąd stwierdza przede wszystkim, że art. 1 ust. 2 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. przewiduje, iż pierwotna umowa i jej przedłużenie mają „co do zasady” pięcioletni czas trwania. 24      Z informacji tych, a w szczególności ze słów „co do zasady”, wynika zatem, że Europol dysponuje zakresem uznania pozwalającym mu zaproponować jego członkom personelu, aby czas trwania ich pierwotnej umowy oraz jej przedłużenie były inne niż pięć lat, i to tak długo, jak przestrzegana jest ogólna górna granica dziesięciu lat. Ponadto Sąd zauważa, że art. 2 ust. 1 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. przewiduje właśnie możliwość zawarcia, jeżeli uzasadnia to interes służby, umów, których czas trwania jest krótszy niż czas przewidziany w przepisach art. 1 tej decyzji. 25      Artykułu 1 ust. 2 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. nie można zatem interpretować w ten sposób, że przyznaje on członkom personelu tymczasowego zajmującym stanowisko zastrzeżone, takim jak skarżący, jakiekolwiek prawo do skorzystania z maksymalnych okresów pięciu lat przewidzianych w tym artykule, biorąc pod uwagę swobodę zawierania umów i uprawnienia dyskrecjonalne Europolu w zakresie zawierania lub przedłużania takich umów na czas krótszy niż maksymalny dozwolony okres (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 16 grudnia 2010 r., Komisja/Petrilli, T‑143/09 P, EU:T:2010:531, pkt 34). 26      Ponadto o ile w praktyce i niezależnie od zastosowanej metody (zob. podobnie wyrok z dnia 17 lutego 2016 r., DE/EMA, F‑58/14, EU:F:2016:16, pkt 43), przyznanie dodatkowego roku byłoby równoznaczne z drugim przedłużeniem pierwotnej umowy skarżących, Sąd przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem członek personelu zatrudniony na podstawie umowy na czas określony nie może powoływać się na jakiekolwiek prawo do przedłużenia z nim umowy, ponieważ takie przedłużenie jest jedynie możliwością pozostawioną ocenie właściwego organu (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 maja 2019 r., WP/EUIPO, T‑407/18, niepublikowany, EU:T:2019:290, pkt 57, 74 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 10 lipca 2024 r., RS/EBI, T‑624/22, niepublikowany, EU:T:2024:461, pkt 55 i przytoczone tam orzecznictwo). 27      Następnie, w każdym razie, w art. 1 ust. 2 decyzji z dnia 21 marca 2024 r., którego zgodność z prawem nie jest kwestionowana przez skarżących, wyraźnie uściślono, że pierwotna umowa może zostać przedłużona tylko raz. W ten sposób art. 1 ust. 2 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. powtarza wybory dokonane przez prawodawcę Unii Europejskiej w art. 8 akapit pierwszy WZIP i w art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794. 28      Jak przypomniał Europol zarówno na etapie administracyjnym, jak i w pismach procesowych przed Sądem, art. 8 akapit pierwszy WZIP przewiduje, że umowa na czas określony z pracownikiem tymczasowym zatrudnionym na podstawie art. 2 lit. f) WZIP może zostać przedłużona na czas określony tylko jeden raz, a każde następne przedłużenie umowy następuje na czas nieokreślony. Zgodnie z orzecznictwem art. 8 akapit pierwszy WZIP nie ma na celu zapewnienia pewnej stabilności lub trwałości stosunków pracy członków personelu tymczasowego zatrudnionych na podstawie umów na czas określony, lecz ma na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony, a tym samym zagwarantowanie przestrzegania przez zatrudniającą go instytucję ochrony członka personelu tymczasowego przed takimi nadużyciami (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 września 2015 r., EMA/Drakeford, T‑231/14 P, EU:T:2015:639, pkt 23, 30 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 5 lipca 2023 r., SE/Komisja, T‑223/21, EU:T:2023:375, pkt 89 i przytoczone tam orzecznictwo). 29      Ponadto art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794 przewiduje, że personel tymczasowy zatrudniony przez Europol na stanowiskach zastrzeżonych może zostać zatrudniony jedynie na podstawie umów na czas określony, które można jednokrotnie przedłużyć na czas określony. Artykuł ten konkretyzuje zamiar prawodawcy Unii wyrażony w motywie 59 wspomnianego rozporządzenia, zgodnie z którym okres zatrudnienia tych pracowników tymczasowych powinien być ograniczony w celu zachowania zasady rotacji, ponieważ następujące później ponowne włączenie takich członków personelu w pracę ich właściwego organu ułatwia ścisłą współpracę między Europolem a właściwymi organami państw członkowskich. 30      W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przed wejściem w życie decyzji z dnia 21 marca 2024 r. pierwotna umowa z każdym ze skarżących została już przedłużona. Ponadto skarżący nie podnieśli zarzutu niezgodności z prawem ani art. 8 akapit pierwszy WZIP, ani art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794. Zgodność z prawem tych dwóch przepisów nie została zatem zakwestionowana przez skarżących. 31      W takiej sytuacji, ponieważ zasada równego traktowania musi pozostawać w zgodzie z poszanowaniem prawa (wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma, C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 22; zob. także wyrok z dnia 25 marca 2021 r., Slovak Telekom/Komisja, C‑165/19 P, EU:C:2021:239, pkt 119 i przytoczone tam orzecznictwo), skarżący nie mogą zarzucać Europolowi naruszenia wspomnianej zasady, podczas gdy art. 8 akapit pierwszy WZIP i art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794 stoją na przeszkodzie temu, by agencja ta mogła ponownie przedłużyć z nimi pierwotną umowę na okres jednego roku. 32      Jak wyjaśnił Europol w swoich pismach, jedynie interwencja prawodawcy Unii mogłaby pozwolić na przedłużenie o rok pierwotnych umów skarżących, mimo tego, że zostały one już przedłużone. 33      W tym względzie, tytułem porównania, Sąd zauważył, że prawodawca Unii upoważnił Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) do przedłużania w wyjątkowych przypadkach, w interesie służby i na czas określony, umów z członkami personelu tymczasowego, które zostały już przedłużone (art. 50b ust. 2 WZIP). Artykuł ten potwierdza zatem, że przedłużenie na czas określony umowy o pracę z członkiem personelu tymczasowego, która została już przedłużona, jest możliwe jedynie w przypadku, gdy na to przedłużenie wyraził uprzednio zgodę prawodawca Unii. 34      W braku takiego konkretnego upoważnienia ze strony prawodawcy Unii uwzględnienie tezy skarżących i umożliwienie Europolowi przedłużenia o rok ich drugiego okresu zatrudnienia naruszałoby zakaz nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, o którym mowa w art. 8 akapit pierwszy WZIP, czy to rozpatrywany odrębnie, czy też w świetle dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. 1999, L 175, s. 43) (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 5 lipca 2023 r., SE/Komisja, T‑223/21, EU:T:2023:375, pkt 79–84), a także zasadę rotacji zapisaną w art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794 (zob. pkt 28, 29 powyżej). 35      Wreszcie, wbrew temu, co twierdzą skarżący, i niezależnie od powyższych rozważań, decyzja z dnia 21 marca 2024 r., jako akt wiążący o charakterze generalnym, nie może w żadnym wypadku sama przedłużyć, bez renegocjacji umowy, czasu trwania ich drugiego okresu zatrudnienia. 36      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w przeciwieństwie bowiem do urzędników, których stabilność zatrudnienia gwarantuje Regulamin pracowniczy urzędników Unii, członkowie personelu tymczasowego objęci są innym reżimem, który opiera się na umowie o pracę zawartej z daną instytucją. Z art. 47 lit. b) WZIP wynika, że czas trwania stosunku pracy zawartego między instytucją a członkiem personelu tymczasowego zatrudnionym na czas określony podlega właśnie warunkom ustanowionym w umowie zawartej między stronami (zob. wyroki: z dnia 9 listopada 2022 r., QM/Europol, T‑164/21, EU:T:2022:695, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 14 grudnia 2022 r., SU/AEAPP, T‑296/21, EU:T:2022:808, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo). 37      Ponadto orzeczono już, że ważność umowy o pracę członka personelu tymczasowego wymaga bezwarunkowego zaakceptowania przez niego wszystkich istotnych elementów niezbędnych do podjęcia pracy, w szczególności czasu trwania tej umowy (zob. podobnie wyrok z dnia 6 lutego 2019 r., TN/ENISA, T‑461/17, niepublikowany, EU:T:2019:63, pkt 51). Nic nie stoi na przeszkodzie, by to rozwiązanie orzecznicze, oparte na niezbędnej zgodzie danego członka personelu tymczasowego, zostało rozszerzone na przypadek przedłużenia z nim umowy, tym bardziej że art. 15 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ustanawia w szczególności prawo do „swobodnie” wybranego lub zaakceptowanego zawodu. 38      Z okoliczności tych, a w szczególności z art. 15 ust. 1 Karty praw podstawowych i art. 47 lit. b) WZIP, wynika, że czas trwania umowy członka personelu tymczasowego jest określony w samej umowie, w związku z czym okres ten nie może zostać przedłużony wyłącznie wolą administracji lub tego członka personelu, lecz powinien wynikać z dobrowolnej i wzajemnej zgody stron umowy. 39      Tytułem uzupełnienia, na rozprawie i w odpowiedzi na pytanie Sądu, Europol przyznał, że niektóre postanowienia umów o przedłużenie zawartych ze skarżącymi mogą zostać zmienione za porozumieniem stron. Jednakże w odniesieniu do postanowienia określającego drugi okres zatrudnienia skarżących na czas czterech lat Europol wskazał, że strony nie mogą go zmienić, nawet za obopólnym porozumieniem, ze względu na przepisy art. 8 akapit pierwszy WZIP i art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794. 40      Podobnie jak Europol, Sąd uważa, że w świetle zasad zgodności z prawem i hierarchii norm strony nie mogą zmienić wspomnianego postanowienia w celu wydłużenia drugiego okresu zatrudnienia skarżących z czterech do pięciu lat bez naruszenia art. 8 akapit pierwszy WZIP i art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794. Zezwolenie stronom na przedłużenie o jeden rok tego drugiego okresu zatrudnienia byłoby bowiem sprzeczne z celem realizowanym przez prawodawcę Unii, a mianowicie z zakazem ponownego zawierania umów na czas określony po raz drugi (zob. pkt 28, 29 powyżej). 41      Wszystkie powyższe rozważania przemawiają zatem przeciwko tezie bronionej przez skarżących, zgodnie z którą decyzja z dnia 21 marca 2024 r., jako akt wiążący o charakterze generalnym, zmieniła z mocy prawa („ex lege”) czas trwania wszystkich („skutek erga omnes”) obowiązujących umów członków personelu tymczasowego zajmujących stanowiska zastrzeżone, które zostały już przedłużone przed wejściem w życie tej decyzji. 42      Podsumowując, zarzut niezgodności z prawem art. 6 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. należy oddalić jako bezskuteczny. Nawet gdyby art. 6 decyzji z dnia 21 marca 2024 r. został uchylony, z art. 1 ust. 2 tej samej decyzji nie można wywieść żadnego prawa do jakiegokolwiek przedłużenia. Ponadto art. 1 ust. 2 decyzji z dnia 21 marca 2024 r., art. 8 akapit pierwszy WZIP i art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794 stoją na przeszkodzie temu, aby pierwotne umowy z zainteresowanymi członkami personelu tymczasowego mogły zostać przedłużone po raz drugi. Wreszcie, wbrew temu, co twierdzą skarżący, i niezależnie od powyższego, Europol nie może jednostronnie przedłużyć, nawet w drodze aktu wiążącego o charakterze generalnym, okresu zatrudnienia członka personelu tymczasowego zajmującego stanowisko zastrzeżone, zgodnie z tym, co zostało uzgodnione przy przedłużaniu jego pierwotnej umowy. 43      W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić. –       W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia zasad regulujących następstwo przepisów w czasie, pewności prawa i równego traktowania 44      W zarzucie drugim skarżący podnoszą, że Europol naruszył zasady regulujące następstwo przepisów w czasie i pewności prawa, odmawiając zastosowania przepisów decyzji z dnia 21 marca 2024 r. do ich sytuacji. Wspomniane zasady wymagają bowiem, aby nowe przepisy, w niniejszym przypadku decyzja z dnia 21 marca 2024 r., miały zastosowanie do sytuacji powstałych pod rządami dawnych przepisów, które to sytuacje nadal wywołują skutki w chwili wejścia w życie tych nowych przepisów. W zakresie, w jakim przedłużone pierwotne umowy skarżących nadal wywoływały skutki w chwili wejścia w życie decyzji z dnia 21 marca 2024 r., decyzja ta miała do nich zastosowanie. Odmowa przedłużenia przez Europol ich drugiego okresu zatrudnienia z czterech do pięciu lat na podstawie wspomnianej decyzji miałaby naruszać również zasadę równego traktowania. 45      Europol kwestionuje tę argumentację. 46      W tym względzie, jak podnosi Europol, argumenty skarżących dotyczące zasad regulujących następstwo przepisów w czasie i pewności prawa są bez znaczenia. Artykuł 1 ust. 2 decyzji z dnia 21 marca 2024 r., art. 8 akapit pierwszy WZIP i art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794 stoją bowiem na przeszkodzie temu, by Europol mógł po raz drugi przedłużyć pierwotną umowę ze skarżącymi (zob. pkt 42 powyżej). Europol nie naruszył zatem prawa, odmawiając w zaskarżonych decyzjach przedłużenia o jeden rok drugiego okresu zatrudnienia skarżących. 47      Co się tyczy zasady równego traktowania, Sąd przypomniał, że zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 31 powyżej zasada ta musi pozostawać w zgodzie z poszanowaniem prawa. Tymczasem podnoszone odmienne traktowanie wynika nie z decyzji z dnia 21 marca 2024 r. ani z zaskarżonych decyzji, lecz z wyborów dokonanych przez prawodawcę Unii w art. 8 akapit pierwszy WZIP i w art. 53 ust. 2 rozporządzenia 2016/794, których zgodność z prawem nie została zakwestionowana przez skarżących. 48      Wreszcie, Sąd stwierdza, że skarżący co prawda wspomnieli w swoich pismach o zasadzie ochrony uzasadnionych oczekiwań, ale wzmianka ta nie jest poparta żadną argumentacją. W ten sposób, nawet przy założeniu, że skarżący zarzucają Europolowi naruszenie tej zasady, co nie wynika jasno ze skarg, ten zarzut szczegółowy należy odrzucić jako niedopuszczalny, ponieważ nie spełnia on minimalnych wymogów przewidzianych w art. 76 lit. d) regulaminu postępowania. W każdym razie komunikat skierowany do personelu z dnia 8 marca 2024 r., o którym mowa w pkt 5 powyżej, wystarczy, aby wykluczyć istnienie wszelkich precyzyjnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień, zgodnie z którymi drugi okres zatrudnienia skarżących mógł zostać przedłużony o rok. 49      W świetle powyższego zarzut drugi należy w części odrzucić, a w pozostałym zakresie oddalić. 50      W konsekwencji żądania stwierdzenia nieważności należy oddalić.  W przedmiocie żądania odszkodowawczego 51      Skarżący wnoszą o zasądzenie od Europolu odszkodowania za szkodę majątkową związaną z niepobieraniem przez nich wynagrodzenia przez rok, za szkodę majątkową związaną z utratą składek emerytalnych oraz zadośćuczynienia za krzywdę oszacowaną ex æquo et bono, w odniesieniu do każdego z nich, na 2000 EUR, powiększoną o odsetki i rewaloryzację od dnia powstania roszczenia do dnia faktycznej zapłaty. 52      Europol kwestionuje tę argumentację. 53      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jeżeli żądania odszkodowania i zadośćuczynienia mają ścisły związek z żądaniem stwierdzenia nieważności, odrzucenie tego żądania jako niedopuszczalnego albo oddalenie go jako bezzasadnego pociąga za sobą również odrzucenie lub oddalenie żądań odszkodowania i zadośćuczynienia (zob. wyrok z dnia 30 listopada 2022 r., KN/Parlament, T‑401/21, EU:T:2022:736, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo). 54      W niniejszej sprawie żądania stwierdzenia nieważności i żądania odszkodowawcze wykazują taki ścisły związek, co przyznają skarżący, w zakresie, w jakim szkody, których naprawienia żądają, wynikają z niezgodności z prawem zaskarżonych decyzji. 55      Należy zatem oddalić żądania odszkodowawcze, a tym samym skargę w całości.  W przedmiocie kosztów 56      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. 57      Ponieważ skarżący przegrali sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Europolu – obciążyć ich kosztami postępowania. Z powyższych względów SĄD (czwarta izba) orzeka, co następuje: 1)      Sprawy od T‑424/25 do T‑428/25 oraz od T‑439/25 do T‑443/25 zostają połączone do celów wydania wyroku. 2)      Skargi zostają oddalone. 3)      KJ, KK, KL, KM, KN, KO, KP, KQ, KR i KS pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Agencję Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol). De Baere Mac Eochaidh Jočienė Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 1 lipca 2026 r. Podpisy *      Język postępowania: włoski.