T-443/18

WYROK SĄDU (czwarta izba) z dnia 13 maja 2020 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Vogue Peek & Cloppenburg – Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Peek & Cloppenburg – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Współistnienie krajowej nazwy handlowej i zgłoszonego znaku towarowego – Porozumienie o wytyczeniu stref – Stosowanie prawa krajowego przez EUIPO – Zawieszenie postępowania administracyjnego – Artykuł 70 rozporządzenia 2017/1001 – Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] – Oczywisty błąd w ocenie W sprawie T‑443/18 Peek & Cloppenburg KG, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), którą reprezentował adwokat P. Lange, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentował D. Hanf, w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Peek & Cloppenburg KG, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), którą reprezentowali adwokaci A. Renck, M. Petersenn i C. Stöber, mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. (sprawa R 1362/2005‑1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Peek & Cloppenburg (Hamburg) a Peek & Cloppenburg (Düsseldorf), SĄD (czwarta izba), w składzie: H. Kanninen, prezes, J. Schwarcz i C. Iliopoulos (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: M. Marescaux, administratorka, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 16 lipca 2018 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez EUIPO w sekretariacie Sądu w dniu 18 października 2018 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 8 października 2018 r., uwzględniając decyzje z dnia 27 sierpnia i z dnia 25 października 2018 r. odmawiające połączenia niniejszej sprawy ze sprawami T‑444/18, T‑445/18 i T‑446/18 z jednej strony i ze sprawami od T‑444/18 do T‑446/18, T‑534/18 i T‑535/18 z drugiej strony, po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 września 2019 r., wydaje następujący Wyrok ( ) Okoliczności powstania sporu W dniu 17 maja 2002 r. skarżąca, Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf), dokonała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), ze zmianami [zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1), ze zmianami, które z kolei zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1)]. Znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, to oznaczenie słowne Vogue Peek & Cloppenburg. Towary i usługi, dla których wniesiono o rejestrację, należą, po ograniczeniu ich wykazu w toku postępowania przed EUIPO, do klas 18, 25 i 35 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi: – klasa 18: „skóra i imitacje skóry, wyroby z nich wytworzone ujęte w klasie 18, mianowicie torby, torebki, portfele, etui na klucze, etui na urządzenia elektroniczne, zestawy podróżne, plecaki, sakiewki, parasole, parasole przeciwsłoneczne i laski, bicze, uprzęże i wyroby rymarskie; kufry i walizki”; – klasa 25: „odzież, obuwie, nakrycia głowy”; – klasa 35: „sprzedaż detaliczna, również za pośrednictwem stron internetowych i telezakupów, odzieży, obuwia, nakryć głowy, produktów do prania i wybielania, preparatów do czyszczenia, polerowania, odtłuszczania i ścierania, mydeł, środków perfumeryjnych, olejków eterycznych, kosmetyków, płynów do włosów, past do zębów, okularów przeciwsłonecznych, metali szlachetnych i ich stopów oraz zegarków wykonanych z metali szlachetnych i ich stopów, dzieł sztuki wykonanych z metali szlachetnych i ich stopów, wyrobów jubilerskich, biżuterii, kamieni szlachetnych, zegarów i urządzeń do pomiaru czasu, skóry i imitacji skóry, skór zwierzęcych, kufrów i walizek, toreb, torebek, portfeli, portmonetek, etui na klucze, etui na urządzenia elektroniczne, zestawów podróżnych, plecaków, sakiewek, parasoli, parasoli przeciwsłonecznych i lasek, batów, biczy i wyrobów rymarskich; organizacja i prezentacja projektów reklamowych i programów lojalnościowych”. Zgłoszenie znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 10/2003 z dnia 27 stycznia 2003 r. W dniu 28 kwietnia 2003 r. interwenientka, Peek & Cloppenburg KG (Hamburg), wniosła, na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 46 rozporządzenia 2017/1001), sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów i usług wskazanych w pkt 3 powyżej. Sprzeciw opierał się na nazwie handlowej Peek & Cloppenburg, uznawanej za taką w Niemczech i używanej w związku z produkcją i sprzedażą odzieży męskiej, damskiej i dziecięcej, a także akcesoriów takich jak paski i inne wyroby skórzane. W sprzeciwie podniesiono z jednej strony podstawy określone w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) w związku z § 5 ust. 2, § 6 ust. 3 i § 15 ust. 2 Gesetz über den Schutz von Marken und sonstigen Kennzeichen (Markengesetz) (ustawy o ochronie znaków towarowych i innych oznaczeń) z dnia 25 października 1994 r. (BGBl. 1994 I, s. 3082, zwanej dalej „MarkenG”), a z drugiej strony podstawy określone w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w związku z § 5 ust. 2, § 6 ust. 3 i § 15 ust. 3 MarkenG. W dniu 16 września 2005 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw i odrzucił zgłoszenie unijnego znaku towarowego dla towarów i usług wskazanych w pkt 3 powyżej na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 w związku z § 5 ust. 2, § 6 ust. 3 i § 15 ust. 2 MarkenG. Ponadto obciążył on skarżącą kosztami postępowania. W dniu 15 listopada 2005 r. skarżąca, działając na podstawie art. 57–63 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 66–71 rozporządzenia 2017/1001), wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów. Decyzją z dnia 25 października 2011 r. postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało zawieszone z powodu toczących się przed EUIPO między skarżącą a interwenientką postępowań pilotażowych stanowiących postępowania w sprawie sprzeciwu (sprawy R 53/2005‑1 i R 262/2005‑1) (zwanych dalej „postępowaniami pilotażowymi”). Na mocy decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2011 r. wydanych w postępowaniach pilotażowych sprzeciwy oparte na art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 zostały uwzględnione, a zgłoszenia skarżącej dotyczące rejestracji oznaczenia słownego Peek & Cloppenburg zostały odrzucone. W dwóch wyrokach: z dnia 18 kwietnia 2013 r., Peek & Cloppenburg/OHIM – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) (T‑506/11, niepublikowanym, EU:T:2013:197) i z dnia 18 kwietnia 2013 r., Peek & Cloppenburg/OHIM – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg) (T‑507/11, niepublikowanym, EU:T:2013:198), Sąd oddalił skargi wniesione przez skarżącą na wydane w postępowaniach pilotażowych decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lutego 2011 r. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r., Peek & Cloppenburg/OHIM (C‑325/13 P i C‑326/13 P, niepublikowanym, EU:C:2014:2059), Trybunał oddalił odwołania, w ramach których skarżąca domagała się uchylenia tych wyroków. Po prawomocnym zakończeniu postępowań pilotażowych niniejsze postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało podjęte. W innym postępowaniu między skarżącą a interwenientką dotyczącym niemieckich znaków towarowych skarżącej (w tym także trzech znaków towarowych Peek & Cloppenburg) Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższy sąd krajowy w Düsseldorfie, Niemcy), po tym, jak Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości, Niemcy) orzeczeniem z dnia 7 lipca 2015 r. (sprawa I‑20 U 24/07) przekazał mu sprawę celem ponownego rozpoznania, zobowiązał skarżącą w wyroku (zwanym dalej „wyrokiem Oberlandesgericht Düsseldorf”) do wyrażenia zgody na wykreślenie wspomnianych znaków towarowych z rejestru. W dniu 28 kwietnia 2016 r., po odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Bundesgerichtshof (federalny trybunał sprawiedliwości), wyrok ten stał się prawomocny. W dniu 12 stycznia 2017 r. skarżąca złożyła w EUIPO wniosek o zawieszenie postępowania (zwany dalej „wnioskiem o zawieszenie postępowania”) do dnia wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie z powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa, które w dniu 30 listopada 2016 r. wytoczyła ona interwenientce przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie, Niemcy) (zwanego dalej „powództwem wzajemnym o ustalenie istnienia prawa”). W ramach tego powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa skarżąca wniosła do Landgericht Düsseldorf (sądu krajowego w Düsseldorfie) o ustalenie, że przysługuje jej prawo do rejestrowania znaków towarowych wywodzących się od jej nazwy handlowej i do używania ich w tych regionach Niemiec, które zostały jej przypisane na podstawie porozumienia o wytyczeniu stref zawartego przez strony w 1990 r. i ponoć potwierdzonego w 1992 r. (zwanego dalej „porozumieniem o wytyczeniu stref”). Porozumienie o wytyczeniu stref składa się jedynie z map geograficznych zawierających oznaczenia stron i naniesione na każdą z tych map linie mające wskazywać obszary, które zostały im odpowiednio przypisane. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2018 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie z dnia 15 listopada 2005 r. oraz wniosek o zawieszenie postępowania. Po pierwsze, Izba Odwoławcza przypomniała przesłanki kumulatywne ustanowione w art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 oraz przesłanki określone w § 15 MarkenG. Po drugie, Izba Odwoławcza powołała się na ustalenia poczynione przez nią w ramach postępowań pilotażowych i odesłała do uzasadnienia zawartego w wydanych w tych postępowaniach decyzjach. Po trzecie, Izba Odwoławcza uznała, że nazwa handlowa Peek & Cloppenburg była używana przez interwenientkę w obrocie handlowym do celów oznaczenia jej przedsiębiorstwa i jej sklepów w Niemczech i stanowiła nazwę handlową chronioną na podstawie § 5 ust. 2 MarkenG. Dodała ona, że owa nazwa handlowa, która ma wysoce odróżniający charakter, w momencie dokonania zgłoszenia do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego cieszyła się, zgodnie z § 6 MarkenG, pierwszeństwem oraz że używanie tej nazwy miało zasięg większy niż lokalny. Po czwarte, z jednej strony Izba Odwoławcza ustaliła wysokie podobieństwo między nazwą handlową interwenientki a zgłoszonym znakiem towarowym, a także, w przypadku części rozpatrywanych towarów i usług, pokrewieństwo sektorów, co w jej ocenie prowadziło do powstania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu § 15 ust. 2 MarkenG. Z drugiej strony w zakresie, w jakim pokrewieństwo sektorów nie zostało dowiedzione, Izba Odwoławcza uznała, że używanie zgłoszonego znaku towarowego osłabiało nazwę handlową interwenientki lub stanowiło jej niedozwolone wykorzystywanie w rozumieniu § 15 ust. 3 MarkenG. Po piąte, co się tyczy argumentu, który nie był wcześniej podnoszony przez skarżącą w postępowaniach pilotażowych, a zgodnie z którym na mocy porozumienia o wytyczeniu stref przysługiwało jej umowne prawo do używania i zarejestrowania zgłoszonego znaku towarowego, po pierwsze, Izba Odwoławcza wskazała, że porozumienie o wytyczeniu stref nie wiąże EUIPO, natomiast powinno być stosowane do stron umowy przez właściwy sąd państwa członkowskiego. Po drugie, Izba Odwoławcza uznała, iż skarżąca nie wykazała, że porozumienie to przyznawało jej prawo do używania i rejestrowania unijnych znaków towarowych. W tym względzie zauważyła ona, że z jednej strony tego rodzaju prawa nie wynikają z wyroku Oberlandesgericht Düsseldorf, a z drugiej strony nawet gdyby przyjąć, że porozumienie o wytyczeniu stref obejmowało również rejestrację znaków towarowych, nie zostało dowiedzione, iż odnosiło się to także do unijnych znaków towarowych. Po szóste, Izba Odwoławcza uznała w istocie, że skarżąca nie dowiodła także, iż orzeczenie deklaratoryjne, którego wydania domagała się w sprawie z powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa wytoczonego przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie), miałoby wywierać skutki procesowe w zakresie postępowania toczącego się przed Izbą Odwoławczą, ponieważ takie orzeczenie nie zobowiązuje interwenientki do cofnięcia wniesionego do EUIPO sprzeciwu. Ponadto Izba Odwoławcza zauważyła, że z uwagi na swoją treść owo powództwo pozostawało bez wpływu na to postępowanie, ponieważ skarżąca nie dowiodła, iż porozumienie o wytyczeniu stref (które zostało podobno zawarte w 1990 r. i potwierdzone w 1992 r.) przyznawało jej prawo do używania i rejestrowania unijnych znaków towarowych, a nawet gdyby przyjąć, że obejmowało ono także rejestrację znaków, to nie zostało udowodnione, iż dotyczyło również obszarów sprzedaży położonych poza Niemcami i unijnych znaków towarowych, które podlegają wyłącznie rozporządzeniu nr 40/94. Ostatecznie Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie, a w konsekwencji uwzględniła sprzeciw oparty na nazwie handlowej interwenientki. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie EUIPO kosztami postępowania. EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Interwenientka wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientkę. Co do prawa […] Co do istoty Skarżąca podnosi cztery zarzuty, dotyczące, po pierwsze, naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 MarkenG, po drugie, naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 MarkenG, po trzecie, naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 i po czwarte, zasadniczo, naruszenia art. 70 rozporządzenia 2017/1001 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 (obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego 2018/625). W ramach trzech pierwszych zarzutów skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza w sposób błędny zinterpretowała postanowienia art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 i 3 MarkenG, ponieważ jedynie w niepełnym zakresie uwzględniła materialnoprawne przesłanki określone w prawie niemieckim. W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 70 rozporządzenia 2017/1001 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95, ponieważ przy rozpatrywaniu jej wniosku o zawieszenie postępowania dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, nadużywając w ten sposób swoich uprawnień. Pierwsze trzy zarzuty, w ramach których skarżąca przedstawia podobną argumentację, należy rozpatrzyć łącznie. W przedmiocie zarzutów pierwszego, drugiego i trzeciego, dotyczących naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 i 3 MarkenG […] Z ogółu powyższych rozważań wynika, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, kiedy stwierdziła, iż skarżąca nie dowiodła, że porozumienie o wytyczeniu stref przyznaje jej prawo do rejestrowania unijnych znaków towarowych, przy czym nie ma potrzeby wypowiadania się w przedmiocie uzupełniającej podstawy uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w myśl której nawet gdyby przyjąć, iż porozumienie o wytyczeniu stref obejmuje rejestrowanie znaków, to nie zostało wykazane, że odnosi się ono także do unijnych znaków towarowych. Wynika stąd, że trzy pierwsze zarzuty, dotyczące naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 i 3 MarkenG, należy oddalić. W przedmiocie zarzutu czwartego, dotyczącego naruszenia art. 70 rozporządzenia 2017/1001 i zasady 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95 Skarżąca podnosi w istocie, że nie uwzględniając jej wniosku o zawieszenie postępowania, Izba Odwoławcza naruszyła art. 70 rozporządzenia 2017/1001 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95. W tym względzie, po pierwsze, Izba Odwoławcza stwierdziła w pkt 38 i 39 zaskarżonej decyzji, że nie było uzasadnienia dla dodatkowego zawieszenia postępowania, ponieważ wytoczone przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie) powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa zmierzało do uzyskania orzeczenia deklaratoryjnego i nie mogło skutkować zobowiązaniem interwenientki do cofnięcia sprzeciwu. Po drugie, Izba Odwoławcza wskazała, że z uwagi na swoją treść powództwo to nie miało żadnego wpływu na toczące się przed nią postępowanie. W tym względzie wyjaśniła ona, iż skarżąca nie dowiodła, że porozumienie o wytyczeniu stref przyznawało jej prawo do używania i rejestrowania znaków towarowych oraz że nawet gdyby przyjąć, iż porozumienie to obejmowało rejestrowanie znaków, to nie zostało wykazane, że odnosiło się ono także do obszarów sprzedaży położonych poza Niemcami (pkt 34–37, 40 i 41 zaskarżonej decyzji). Izba Odwoławcza dodała, iż skarżąca nie podnosiła ani też nie wykazała, że porozumienie o wytyczeniu stref dotyczyło także unijnych znaków towarowych (pkt 42 zaskarżonej decyzji). Izba Odwoławcza zauważyła również, że pozostałe względy, które mogły uzasadniać dodatkowe zawieszenie postępowania, nie zostały poparte żadnymi dowodami, i w konsekwencji oddaliła wniosek o zawieszenie postępowania. Skarżąca poddaje krytyce całość tych ustaleń, podnosząc, że są one wynikiem jedynie częściowego uwzględnienia właściwych okoliczności, pominięcia istotnych aspektów niemieckiego prawa materialnego oraz niewzięcia pod uwagę skutków wniesionego przez nią powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa. Rozumowanie Izby Odwoławczej jest jej zdaniem ogólnie błędne, ponieważ Izba Odwoławcza nie porusza kwestii z zakresu prawa spółek o tej samej firmie ani wewnętrznie sprzecznego zachowania interwenientki, a także nie przeprowadza jakiegokolwiek wyważenia wzajemnych interesów stron. Izba Odwoławcza przy dokonywaniu oceny jej wniosku o zawieszenie postępowania dopuściła się zatem oczywistych błędów w ocenie, nadużywając w ten sposób swoich uprawnień. W szczególności, po pierwsze, skarżąca wskazuje, że ustalenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym wytoczone przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie) powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa nie wiąże się z obowiązkiem cofnięcia sprzeciwu, jest błędne. W jej opinii bowiem ustalenie, którego się ona domaga, a mianowicie, że jest uprawniona do dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do rejestracji, ma dużo szerszy zasięg niż powództwo, które dotyczyłoby cofnięcia sprzeciwu. Zdaniem skarżącej wynika z tego, że ochrona przed prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd i ochrona renomy, na które interwenientka powołuje się względem zgłoszonego znaku towarowego, opierając się na swojej nazwie handlowej, w świetle prawa niemieckiego nie istniałaby w tym zakresie, a spodziewany przez skarżącą wyrok deklaratoryjny bezpośrednio rozstrzygnie zatem o zasadności żądania interwenientki dotyczącego zakazania jej używania zgłoszonego znaku towarowego w niniejszym wypadku. Po drugie, skarżąca uważa, że ustalenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym nie powoływała się ona ani nie wykazała, że porozumienie o wytyczeniu stref obejmuje również unijne znaki towarowe, jest błędne, ponieważ na poparcie wniosku o zawieszenie postępowania z dnia 12 stycznia 2017 r. wyraźnie wskazała ona, że jej powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa dotyczy także unijnych znaków towarowych. Dostarczyła ona też na to dowodu, zważywszy, że zgodnie z ich brzmieniem żądania pozwu wzajemnego o ustalenie istnienia prawa odnoszące się do „znaków towarowych” obejmowały także unijne znaki towarowe. Ponadto dokonana przez Izbę Odwoławczą ocena, zgodnie z którą porozumienie o wytyczeniu stref nie rozstrzyga jasno kwestii, czy dotyczy on całości terytorium Unii Europejskiej, jest pozbawiona znaczenia, ponieważ porozumienie, którego celem jest wykluczenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w Niemczech poprzez przypisanie w tym państwie członkowskim obszarów geograficznych, na których używanie znaków towarowych utworzonych z nazw własnych jest dopuszczalne, jest również ważne w odniesieniu do unijnych znaków towarowych. Po trzecie, skarżąca podnosi, że ustalenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym treść powództwa także nie miała znaczenia dla toczącego się przed nią postępowania, jest błędne. Gdyby orzeczenie wydane w sprawie z powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa potwierdziło jej prawo do dokonania zgłoszenia omawianego znaku towarowego, używanie owego znaku nie byłoby „nieuprawnione” w rozumieniu § 15 ust. 2 MarkenG ani „bez uzasadnionej przyczyny” czy też „nienależnie” w rozumieniu § 15 ust. 3 MarkenG. Tym samym powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa, gdyby zostało uwzględnione, skutkowałoby orzeczeniem, w ostatniej instancji i z uwzględnieniem nowych okoliczności faktycznych, o zasadności żądania interwenientki dotyczącego zakazania skarżącej używania zgłoszonego znaku towarowego na podstawie § 15 ust. 2 i 3 MarkenG. Natomiast wcześniejsze orzeczenia wydane w podobnych sporach między stronami nie mają znaczenia dla powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa, ponieważ w owych orzeczeniach nie były jeszcze rozpatrywane nowe okoliczności faktyczne, które zostały przedstawione w tej sprawie. EUIPO i interwenient nie zgadzają się z tą argumentacją. Należy na wstępie przypomnieć, że izbie odwoławczej przysługują szerokie uprawnienia dyskrecjonalne przy podejmowaniu decyzji, czy należy zawiesić postępowanie. Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95, mająca zastosowanie do postępowania przed izbą odwoławczą zgodnie z zasadą 50 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, ilustruje te szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, stanowiąc, że EUIPO może zawiesić postępowanie w sprawie sprzeciwu, w przypadku gdy zawieszenie jest uzasadnione okolicznościami. Zawieszenie pozostaje zatem uprawnieniem izby odwoławczej, która zarządza je jedynie wówczas, gdy uzna to za uzasadnione. Postępowanie przed izbą odwoławczą nie podlega więc automatycznemu zawieszeniu w następstwie wniosku złożonego przez jedną ze stron takiego postępowania [zob. wyrok z dnia 21 października 2015 r., Petco Animal Supplies Stores/OHIM – Gutiérrez Ariza (PETCO), T‑664/13, EU:T:2015:791, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo]. Przypomnienia wymaga ponadto, że okoliczność, iż izbie odwoławczej przysługują szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie zawieszenia toczącego się przed nią postępowania, nie oznacza, że dokonana przez nią ocena okoliczności nie podlega kontroli sądu Unii. Okoliczność ta ogranicza jednak ową kontrolę pod względem merytorycznym do sprawdzenia, czy nie doszło do popełnienia oczywistego błędu w ocenie lub do nadużycia władzy (zob. wyrok z dnia 21 października 2015 r., PETCO, T‑664/13, EU:T:2015:791, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie z orzecznictwa wynika, że podczas wykonywania przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie zawieszenia postępowania izba odwoławcza powinna przestrzegać ogólnych zasad regulujących standardy sprawiedliwego procesu w ramach Unii prawa. W rezultacie przy wykonywaniu swych uprawnień jest ona zobowiązana uwzględniać nie tylko interes strony, której unijny znak towarowy został zakwestionowany, ale także interes pozostałych stron. Decyzja o tym, czy należy zawiesić postępowanie, powinna stanowić wynik wyważenia wchodzących w grę interesów (zob. wyrok z dnia 21 października 2015 r., PETCO, T‑664/13, EU:T:2015:791, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). To właśnie w świetle powyższych zasad należy przeprowadzić ocenę, czy czynniki, które wzięła pod uwagę Izba Odwoławcza, pozwalały jej, bez popełnienia oczywistego błędu w ocenie i bez nadużycia przysługujących jej uprawnień, na podjęcie decyzji, że zawieszenie postępowania nie było konieczne. W tym względzie, po pierwsze, Izba Odwoławcza uznała w istocie, że powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa miało na celu wydanie orzeczenia deklaratoryjnego i nie mogło w konsekwencji skutkować zobowiązaniem interwenientki do cofnięcia sprzeciwu. Chociaż stwierdzenie to nie jest błędne, należy niemniej jednak wskazać, że samo w sobie nie jest ono wystarczające, aby stanowić uzasadnienie nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania. Jak słusznie bowiem twierdzi skarżąca, gdyby orzeczenie wydane na podstawie powództwa o ustalenie potwierdziło, że miała ona prawo zgłaszać do rejestracji znaki towarowe wywodzące się od jej nazwy handlowej, w szczególności prawo do zarejestrowania oznaczenia słownego Peek & Cloppenburg, to wówczas Izba Odwoławcza powinna uwzględnić ten wynik postępowania i w ślad tego uznać, że skarżąca przedstawiła dowód na to, iż zgłoszenie omawianego znaku towarowego do rejestracji nie było ani „nieuprawnione” w rozumieniu § 15 ust. 2 MarkenG, ani dokonane „bez uzasadnionej przyczyny” czy też „nienależnie” w rozumieniu § 15 ust. 3 MarkenG, co zgodnie z prawem niemieckim wykluczałoby podnoszoną ochronę przed prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd. Wynika stąd, że nawet jeżeli spodziewany przez skarżącą wyrok deklaratoryjny nie skutkuje zobowiązaniem interwenientki do cofnięcia sprzeciwu i nawet jeżeli EUIPO nie jest związane orzeczeniem Landgericht Düsseldorf (sądu krajowego w Düsseldorfie), to niemniej jednak takie orzeczenie deklaratoryjne należy uwzględnić w ramach stosowania art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 i § 15 ust. 2 i 3 MarkenG, a w konsekwencji także w ramach dokonania wyważenia wchodzących w grę interesów w kontekście wniosku o zawieszenie postępowania. A zatem Izba Odwoławcza słusznie nie poprzestała na stwierdzeniu, że powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa nie mogło skutkować zobowiązaniem interwenientki do cofnięcia sprzeciwu, lecz zajęła następnie stanowisko w przedmiocie konsekwencji, jakie ze względu na swoją treść miało dla toczącego się przed nią postępowania powództwo zawisłe przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie). Co się tyczy, po drugie, zakresu porozumienia o wytyczeniu stref, należy na wstępie wskazać, iż zaskarżona decyzja zawiera niedokładne ustalenia faktyczne w zakresie, w jakim w pkt 41 i 42 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, iż skarżąca ani nie podnosiła, ani nie wykazała, że porozumienie o wytyczeniu stref obejmowało także unijne znaki towarowe, oraz że nie zostało dowiedzione, jakoby miało dotyczyć również obszarów sprzedaży położonych poza Niemcami. Z jednej strony, wbrew temu, co wskazano w pkt 42 zaskarżonej decyzji, skarżąca słusznie twierdzi, że na poparcie wniosku o zawieszenie postępowania z dnia 12 stycznia 2017 r. podnosiła, iż porozumienie o wytyczeniu stref dotyczyło także unijnych znaków towarowych. W konsekwencji Izba Odwoławcza błędnie uznała, że skarżąca nie formułowała takiego twierdzenia. Ponadto skarżąca prawidłowo podkreśla, że dostarczyła na to dowodu, zważywszy, że zgodnie z ich brzmieniem żądania pozwu wzajemnego o ustalenie istnienia prawa obejmowały swym zakresem unijne znaki towarowe. Z drugiej strony i także w zgodzie z argumentacją skarżącej należy zauważyć, że stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym nie zostało dowiedzione, jakoby porozumienie o wytyczeniu stref rozciągało się także na obszary sprzedaży położone poza Niemcami, jest pozbawione znaczenia dla sprawy, ponieważ niekoniecznie prowadzi ono do wniosku, że wspomniane porozumienie nie obejmowało unijnych znaków towarowych. Nie można bowiem wykluczyć a priori, że strony porozumienia o współistnieniu znaków próbują znaleźć rozwiązanie dla sytuacji, której dotyczy powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa wniesione przez skarżącą do Landgericht Düsseldorf (sądu krajowego w Düsseldorfie), czyli kwestii prawa do rejestrowania znaków towarowych, w tym unijnych znaków towarowych, w celu używania ich w regionach przypisanych skarżącej w tym porozumieniu, nawet jeżeli regiony te ograniczają się do jednego tylko państwa członkowskiego. W istocie w zakresie, w jakim z orzecznictwa Trybunału wynika, że dowód rzeczywistego używania unijnego znaku towarowego nie musi mieć koniecznie wymiaru ponadgranicznego (wyrok z dnia 19 grudnia 2012 r., Leno Merken, C‑149/11, EU:C:2012:816, pkt 50), nie można a priori wykluczyć, że strony takiego porozumienia będą próbowały rejestrować unijne znaki towarowe, nawet jeżeli zgodnie z samym porozumieniem i w momencie rejestracji używanie tych unijnych znaków towarowych będzie przewidziane tylko w jednym państwie członkowskim. Niemniej jednak ta błędna ocena Izby Odwoławczej mogłaby doprowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji tylko w przypadku, gdyby przeprowadzona przez nią analiza prawdopodobieństwa uwzględnienia wytoczonego przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie) powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa oraz jej stwierdzenie, że skarżąca nie dowiodła, iż porozumienie o wytyczeniu stref przyznawało jej prawo do używania i rejestrowania unijnych znaków towarowych, także okazały się błędne (zob. podobnie wyrok z dnia 30 listopada 2016 r., PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA, T‑217/15, niepublikowany, EU:T:2016:691, pkt 36, 50). W tym względzie warto przypomnieć, że w odniesieniu do postępowania dotyczącego wcześniejszego znaku towarowego, na którym oparty jest sprzeciw, zostało już orzeczone, że analiza prima facie prawdopodobieństwa zakończenia się takiego postępowania sukcesem wpisuje się w ramy przyznanych izbie odwoławczej szerokich uprawnień dyskrecjonalnych, o których wspomniano już w pkt 109 powyżej, i jest uzasadniona celem polegającym na zapobieżeniu wykorzystywania mechanizmu zawieszenia do przewlekania postępowania [wyrok z dnia 21 października 2015 r., PETCO, T‑664/13, EU:T:2015:791, pkt 34; zob. także podobnie wyrok z dnia 14 lutego 2019 r., Beko/EUIPO – Acer (ALTUS), T‑162/18, niepublikowany, EU:T:2019:87, pkt 44]. W rezultacie, w przypadku gdy prawdopodobieństwo uwzględnienia wniosku o unieważnienie prawa do znaku jest prima facie uważane za nikłe, czego sprawdzenie należy do izby odwoławczej, wyważenie interesów stron przemawia nieuchronnie na korzyść uzasadnionego interesu wnoszącego sprzeciw w bezzwłocznym uzyskaniu decyzji w sprawie sprzeciwu (wyrok z dnia 21 października 2015 r., PETCO, T‑664/13, EU:T:2015:791, pkt 35). Tymczasem w tym wypadku z informacji zawartych w aktach sprawy i z uwag skarżącej nie wynika, by Izba Odwoławcza popełniła jakikolwiek błąd w ocenie, stwierdzając w pkt 34–41 zaskarżonej decyzji po przeprowadzeniu analizy prima facie prawdopodobieństwa uwzględnienia powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa, iż z uwagi na swoją treść to powództwo wzajemne nie wywierało skutków w zakresie toczącego się przed nią postępowania, ponieważ skarżąca nie dowiodła, że porozumienie o wytyczeniu stref przyznawało jej prawo do używania i rejestrowania unijnych znaków towarowych. Wbrew temu, co podnosi skarżąca, wspomniane w pkt 13 powyżej wcześniejsze orzeczenia dotyczące niemieckich znaków towarowych skarżącej nie są bowiem pozbawione znaczenia, ale mogą stanowić podstawę dla przeprowadzenia analizy prima facie prawdopodobieństwa uwzględnienia jej powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa. A zatem, jak słusznie podnosi EUIPO, zawisłe przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie) powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa ma na celu wyjaśnienie w zasadzie tych samych kwestii prawnych, które zostały już prawomocnie rozstrzygnięte w postępowaniach przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie), Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższym sądem krajowym w Düsseldorfie) i Bundesgerichtshof (federalnym trybunałem sprawiedliwości), dotyczących tego, czy porozumienie o wytyczeniu stref przyznaje skarżącej prawo do używania i rejestrowania unijnych znaków towarowych. Jak wyjaśniono już zaś w pkt 99 powyżej, Izba Odwoławcza, uwzględniając orzeczenia wydane w postępowaniach pilotażowych przed Sądem i Trybunałem, a także orzeczenia kończące równoległe postępowania przed sądami niemieckimi [Oberlandesgericht Düsseldorf (wyższym sądem krajowym w Düsseldorfie) i Bundesgerichtshof (federalnym trybunałem sprawiedliwości)], nie popełniła błędu, stwierdzając, że skarżąca nie udowodniła, iż porozumienie o wytyczeniu stref przyznaje jej prawo do rejestrowania unijnych znaków towarowych. A zatem, dokonując oceny w świetle materialnoprawnego kryterium wynikającego z wyrażeń „bez zgody” i „bez uzasadnionej przyczyny” oraz terminu „nienależnie” w rozumieniu § 15 ust. 2 i 3 MarkenG oraz nowych okoliczności faktycznych podniesionych w tym względzie przez skarżącą, dotyczących w szczególności domniemanych praw wynikających z porozumienia o wytyczeniu stref, jak również kwestii z zakresu prawa spółek o tej samej firmie i ponoć wewnętrznie sprzecznego zachowania interwenientki, Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, kiedy stwierdziła, iż skarżąca nie udowodniła, że porozumienie o wytyczeniu stref przyznaje jej prawo do rejestrowania unijnych znaków towarowych, co pozwoliło Izbie Odwoławczej na zakończenie analizy prima facie prawdopodobieństwa uwzględnienia powództwa wzajemnego o ustalenie istnienia prawa wnioskiem, że takie prawdopodobieństwo nie zostało wykazane. W rezultacie, nawet jeżeli Izba Odwoławcza błędnie uznała w pkt 41 i 42 zaskarżonej decyzji, że skarżąca nie podnosiła ani nie wykazała, że porozumienie o wytyczeniu stref obejmuje również unijne znaki towarowe oraz że nie zostało udowodnione, iż to porozumienie rozciąga się także na obszary sprzedaży położone poza terytorium Niemiec, to nie popełniła ona oczywistego błędu w ocenie ani nie nadużyła swoich uprawnień, kiedy w ramach rozważań dotyczących porozumienia o wytyczeniu stref i wniosków o zawieszenie postępowania (pkt 34–43 zaskarżonej decyzji) uznała, że z uwagi na swoją treść powództwo wzajemne o ustalenie istnienia prawa zawisłe przed Landgericht Düsseldorf (sądem krajowym w Düsseldorfie) nie ma żadnego wpływu na toczące się przed nią postępowanie oraz że skarżąca nie udowodniła, iż porozumienie o wytyczeniu stref przyznaje jej prawo do używania i rejestrowania znaków towarowych, w tym też unijnych znaków towarowych (zob. podobnie wyrok z dnia 30 listopada 2016 r., PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA, T‑217/15, niepublikowany, EU:T:2016:691, pkt 36, 50). Z całości powyższych rozważań wynika, że należy oddalić zarzut czwarty, a co za tym idzie – skargę w całości. […]   Z powyższych względów SĄD (czwarta izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Peek & Cloppenburg KG (Düsseldorf) zostaje obciążona kosztami postępowania.   Kanninen Schwarcz Iliopoulos Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 13 maja 2020 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: niemiecki. ( ) Poniżej zostały odtworzone jedynie te punkty wyroku, których publikację Sąd uznał za wskazaną.