T-455/04

PostanowienieTSUE2007-03-05CELEX: 62004TO0455ECLI:EU:T:2007:74

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy pismo kandydata w konkursie międzyinstytucjonalnym, opisujące ogólną dyskryminację językową i wyrażające przekonanie o podjęciu kroków przez UE, ale nie formułujące konkretnego wniosku w sprawie decyzji komisji konkursowej, może zostać uznane za zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, warunkujące dopuszczalność skargi?

Ratio decidendi

Sąd uznał, że pismo skarżących nie stanowiło zażalenia w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, ponieważ brakowało mu wystarczającej precyzji i konkretnego wniosku dotyczącego zaskarżonej decyzji. Pismo to zostało zakwalifikowane jako działanie o charakterze politycznym, a nie formalne zażalenie administracyjne. W konsekwencji, brak uprzedniego, prawidłowo złożonego zażalenia administracyjnego skutkował niedopuszczalnością skargi do Sądu.

Stan faktyczny

Skarżący, Derya Beyatli i Armagan Candan, wzięli udział w otwartym konkursie EPSO/A/1/03, zorganizowanym przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO). Zostali poinformowani o niepowodzeniu w testach pisemnych decyzją przewodniczącego komisji konkursowej z dnia 5 maja 2004 r. Skierowali pismo do dyrektora przedstawicielstwa Komisji w państwie członkowskim, w którym opisali ogólną dyskryminację językową, ale nie sformułowali konkretnego wniosku w sprawie decyzji komisji konkursowej. Następnie wnieśli skargę do Sądu Pierwszej Instancji o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Rozstrzygnięcie

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba) z dnia 5 marca 2007 r. Sprawa T‑455/04 Derya Beyatli i Armagan Candan przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Urzędnicy – Konkurs otwarty – Ogłoszenie o konkursie – Termin – Zażalenie – Niedopuszczalność Przedmiot: Skarga mająca za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 maja 2004 r. przewodniczącego komisji konkursowej otwartego konkursu EPSO/A/1/03 informującej skarżących o ich niepowodzeniu na testach pisemnych. Orzeczenie: Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna. Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania. Streszczenie Urzędnicy – Skarga – Uprzednie zażalenie w drodze administracyjnej – Pojęcie (regulamin pracowniczy urzędników, art. 90 ust. 2; decyzja Parlamentu Europejskiego, Rady, Komisji, Trybunału Sprawiedliwości, Trybunału Obrachunkowego, Komitetu Społeczno-Ekonomicznego, Komitetu Regionów oraz rzecznika 2002/620, art. 4) Pismo kandydata, który niepomyślnie przeszedł testy w ramach międzyinstytucjonalnego konkursu zorganizowanego przez Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO), skierowane wyłącznie do dyrektora przedstawicielstwa Komisji w państwie członkowskim kandydata, opisujące w sposób ogólny dyskryminację językową, której ofiarami stali się jakoby niektórzy kandydaci, i wyrażające przekonanie, że Unia Europejska podejmie niezbędne kroki w celu rozwiązania tego problemu, jednocześnie nie formułujące żadnego konkretnego wniosku w sprawie decyzji komisji konkursowej, nie może zostać uznane za zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Tego rodzaju pismo, któremu brakuje wystarczającej precyzji, aby administracja mogła zrozumieć, że złożono do niej zażalenie, jawi się jako działanie o charakterze politycznym ze strony kandydata zmierzające do tego, by Unia Europejska przedsięwzięła konieczne kroki w celu zniesienia rzekomej dyskryminacji. Okoliczność, że takie pismo – które, gdyby traktować je jako zażalenie, zgodnie z art. 4 decyzji 2002/620 o powołaniu EPSO, winno być adresowane do tego organu – mogło zostać przekazane EPSO przez dyrektora przedstawicielstwa Komisji, pozostaje bez znaczenia dla jego kwalifikacji, która zależy od treści pisma, a nie od ewentualnego przekazania go przez adresata pisma innym osobom i organom. (zob. pkt 45, 46, 48, 50, 58) Odesłanie: Trybunał: sprawa C‑154/99 P Politi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia, 29 czerwca 2000 r., Rec. str. I‑509, pkt 16