T-459/07

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba) z dnia 15 października 2009 r. ( *1 ) W sprawie T-459/07 Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd, z siedzibą w Hangzhou (Chiny), reprezentowana przez M. Gambardellę i V. Villantego, adwokatów, strona skarżąca, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez J.P. Hixa, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez G. Berrischa i G. Wolfa, adwokatów strona pozwana, popieranej przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez H. van Vlieta i K. Talabér-Ritz, działających w charakterze pełnomocników, Osram GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowaną przez adwokata R. Bierwagena, interwenienci, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia 15 października 2007 r. nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin (Dz.U. L 272, s. 1), SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (czwarta izba), w składzie: O. Czúcz, prezes, I. Labucka i K. O’Higgins (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 17 grudnia 2007 r. Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd (zwana dalej „Hangzhou” lub „skarżącą”) wniosła skargę w niniejszej sprawie o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1205/2007 z dnia nakładającego, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, cła antydumpingowe na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL-i) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i rozszerzającego zakres stosowania na przywóz tego samego produktu wysyłanego z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, Islamskiej Republiki Pakistanu i Republiki Filipin (Dz.U. L 272, s. 1, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”). Pismem złożonym w sekretariacie Sądu dnia 21 grudnia 2007 r. Philips Lighting Poland SA i Philips Lighting BV również wniosły przeciwko Radzie Unii Europejskiej skargę o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia (sprawa T-469/07). Na mocy postanowienia prezesa czwartej izby Sądu z dnia 12 czerwca 2008 r. spółka Osram GmbH została dopuszczona do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta po stronie Rady. Osram przedłożyła uwagi w dniu , w odpowiedzi na które Hangzhou przedłożyła swoje uwagi w dniu (zwane dalej „uwagami z dnia ”). Na mocy postanowienia prezesa czwartej izby Sądu z dnia 9 października 2008 r. Hangzhou została dopuszczona do sprawy T-469/07 w charakterze interwenienta po stronie Philips Lighting Poland i Philips Lighting. Zgodnie z art. 116 § 2 regulaminu Sądu Hangzhou przekazano wszelkie dokumenty procesowe doręczane stronom w tej sprawie, w tym odpowiedź na skargę, złożoną przez Radę w dniu W pkt 29 zdanie ostatnie uwag z dnia 24 listopada 2008 r. Hangzhou, analizując kwestię „wspólnotowego przemysłu”, napisała: „Na potrzeby dyskusji w tej kwestii, skarżąca uważa, że właściwsze będzie odwołanie się do opisu wspólnotowego przemysłu przedstawionego przez [Radę] w pkt 27–29 odpowiedzi na skargę w sprawie [T-469/07] (załącznik J 3), w którym [Rada] doszła do wniosków odmiennych niż [Osram]”. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 15 stycznia 2009 r. Rada zwróciła się o wykreślenie z akt niniejszej sprawy zdania przytoczonego w poprzednim punkcie, a także o usunięcie z nich załącznika J 3, do którego to zdanie odsyła, czyli odpowiedzi na skargę przedłożonej przez nią w sprawie T-469/07. Na poparcie swojego wniosku Rada podniosła, że Hangzhou, wykorzystując bez zgody tę odpowiedź na skargę „do innych celów, niż postępowanie dotyczące [sprawy T-469/07]”, dopuściła się nadużycia proceduralnego. Rada zwraca uwagę, że ta sprawa oraz niniejsza sprawa nie zostały połączone i że z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż stronom przysługuje ochrona przed czynieniem z pism procesowych niewłaściwego użytku. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 11 lutego 2009 r. Hangzhou przedłożyła uwagi w przedmiocie tego wniosku. Uważa ona zasadniczo, że wniosek ten jest bezzasadny i że nie można jej zarzucić nadużycia proceduralnego. Jeśli chodzi o to nadużycie, podkreśla ona w szczególności, że została dopuszczona w charakterze interwenienta do udziału w sprawie T-469/07, której przedmiot jest taki sam jak w niniejszej sprawie, i że w związku z tym uzyskała ona zgodnie z prawem wgląd w złożone w tej sprawie pisma procesowe, w tym w sporną odpowiedź na skargę. Twierdzi ona również, że gdyby wniosek Rady został uwzględniony, nie miałaby ona możliwości zwrócenia uwagi Sądu na fakt, że w równoległej zawisłej przed nim sprawie, w której jest ona interwenientem, Rada stoi na „dokładnie przeciwnym stanowisku w bardzo ważnej kwestii dotyczącej okoliczności prawnych i faktycznych”. Należy zbadać, na podstawie art. 114 § 1 regulaminu, czy wniosek o wykreślenie z akt sprawy pkt 29 zdanie ostatnie uwag z dnia 24 listopada 2008 r., a także wniosek o usunięcie z akt załącznika J 3 do tych uwag są uzasadnione. Zgodnie z tym przepisem na wniosek strony Sąd może rozstrzygnąć kwestię incydentalną bez rozpatrywania istoty sprawy. Zgodnie z art. 114 § 3, jeżeli Sąd nie zadecyduje inaczej, pozostała część postępowania w przedmiocie wniosku odbywa się ustnie. W niniejszej sprawie Sąd uznaje, że po zapoznaniu się z aktami sprawy ma wystarczającą wiedzę, aby orzec w przedmiocie wniosku bez otwierania procedury ustnej. W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o wniosek Rady o usunięcie z akt niniejszej sprawy załącznika J 3 do uwag z dnia 24 listopada 2008 r., należy ten wniosek uwzględnić. Załącznik J 3 jest odpowiedzią na skargę, która została przedłożona przez Radę w sprawie T-469/07, a została przekazana Hangzhou w ramach tej samej sprawy, zgodnie z art. 116 § 2 regulaminu. Hangzhou pragnie więc posłużyć się do celów obrony w niniejszej sprawie pismem procesowym, które zostało jej udostępnione jako interwenientowi w innej sprawie. Takiego postępowania nie można uznać za dopuszczalne. W tym względzie należy po pierwsze przypomnieć, że dla każdej sprawy wniesionej do Trybunału istnieją odrębne akta, zawierające między innymi pisma i dokumenty procesowe przedstawione przez strony w danej sprawie, i że każde z tych akt jest w pełni niezależne. To stwierdzenie znajduje odzwierciedlenie w art. 5 ust. 5 instrukcji dla sekretarza Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 5 lipca 2007 r. (Dz.U. L 232, s. 1), który to artykuł stanowi: „[d]okument przedstawiony w sprawie i dołączony do jej akt nie może zostać uwzględniony przy rozpoznawaniu innej sprawy”. Po drugie, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, według zasad postępowania ze sprawami wniesionymi do Sądu stronom przysługuje ochrona przed czynieniem z pism procesowych niewłaściwego użytku i że w związku z tym strony główne lub interwenienci w danej sprawie nie mają prawa wykorzystywać dokumentów procesowych innych stron, które zostały im udostępnione wyłącznie do celów obrony własnych interesów w ramach tej sprawy (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 17 czerwca 1998 r. w sprawie T-174/95 Svenska Journalistförbundet przeciwko Radzie, Rec. s. II-2289, pkt 135, 137; postanowienia: prezesa piątej izby Sądu z dnia w sprawie T-11/99 R Van Parys i in. przeciwko Komisji, Rec. s. II-1355, pkt 22; prezesa pierwszej izby Sądu z dnia w sprawie T-168/01 Glaxo Wellcome przeciwko Komisji, pkt 28; prezesa czwartej izby Sądu z dnia w sprawie T-383/03 Hynix Semiconductor przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-621, pkt 47). Wprawdzie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, poza wyjątkowymi przypadkami, w których ujawnienie danego dokumentu mogłoby naruszyć prawidłowe administrowanie wymierzaniem sprawiedliwości, strony mają prawo ujawniać swoje własne pisma procesowe osobie trzeciej w odniesieniu do danego postępowania (postanowienie Trybunału z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie C-376/98 Niemcy przeciwko Parlamentowi i Radzie, Rec. s. I-2247, pkt 10) i podobnie, strona mogłaby, pod takimi samymi warunkami, wyrazić zgodę na wykorzystanie pisma, które złożyła w ramach danego postępowania, przez inną stronę tego samego postępowania w ramach innego postępowania, jednakże w niniejszym przypadku bezsprzeczny jest fakt, że Hangzhou nawet nie zapytała Rady o zgodę na wykorzystanie w ramach niniejszej sprawy odpowiedzi na skargę, którą złożyła ona w sprawie T-469/07. Wreszcie należy zauważyć, że Sąd, gdyby uznał, że ta odpowiedź na skargę mogłaby być użyteczna przy rozstrzyganiu niniejszego sporu, mógłby w każdym razie zażądać jej przedstawienia na podstawie art. 64 § 3 lit. d) lub art. 65 lit. b) regulaminu. W drugiej kolejności, jeśli chodzi o wniosek o wykreślenie z akt pkt 29 zdanie ostatnie uwag z dnia 24 listopada 2008 r., należy go z kolei oddalić z uwagi na bardzo ogólny charakter zawartego w tym zdaniu twierdzenia. Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Z powyższych względów SĄD (czwarta izba) postanawia, co następuje:   1) Dokument przedstawiony przez Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd w załączniku J 3 do jej uwag w odpowiedzi na uwagi interwenienta, Osram GmbH, zostaje usunięty z akt sprawy.   2) W pozostałym zakresie wniosek zostaje oddalony.   3) Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 15 października 2009 r. Sekretarz E. Coulon Prezes O. Czúcz ( *1 ) Język postępowania: angielski.