T-46/08

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (izba ds. odwołań) z dnia 28 września 2009 r. Sprawa T‑46/08 P Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Wniosek o informację o mieniu osobistym przesłanym z miejsca zatrudnienia do miejsca zamieszkania – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne Przedmiot: Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (izba pierwsza) z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie F‑40/06 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze. Orzeczenie: Odwołanie zostaje częściowo oddalone, a częściowo odrzucone. Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu odwoławczym. Streszczenie 1.      Odwołanie – Zarzuty – Błąd w ustaleniach faktycznych – Niedopuszczalność – Kontrola oceny dowodów przez Trybunał – Wykluczenie, z wyjątkiem przypadku ich przeinaczenia (art. 225 WE; statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 58 akapit pierwszy) 2.      Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Utrata ze względu na zdarzenie, które zaistniało po wniesieniu skargi – Umorzenie postępowania 3.      Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Przesłanki – Bezprawność – Szkoda – Związek przyczynowy (art. 288 ust. 2 WE) 4.      Odwołanie – Zarzuty – Zarzut dotyczący rozstrzygnięcia Sądu do spraw Służby Publicznej w przedmiocie kosztów (statut Trybunału Sprawiedliwości, załącznik I, art. 11 ust. 2) 1.      Jedynie Sąd do spraw służby Publicznej jest właściwy, po pierwsze, w przedmiocie ustalenia okoliczności faktycznych, o ile merytoryczne błędy w ustaleniach nie wynikają ze znajdujących się w aktach dokumentów, które mu przedstawiono, a po drugie, w przedmiocie oceny tego stanu faktycznego. Ocena okoliczności faktycznych, z wyłączeniem przypadków przeinaczenia przedstawionych temu sądowi dowodów, nie stanowi zatem kwestii prawnej, która jako taka poddana jest kontroli Sądu Pierwszej Instancji w ramach odwołania. Takie przeinaczenie musi w oczywisty sposób wynikać z akt sprawy bez konieczności dokonywania nowej oceny faktów i dowodów. (zob. pkt 44, 45) Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑8/95 P New Holland Ford przeciwko Komisji, 28 maja 1998 r., Rec. s. I‑3175, pkt 72; Trybunał, sprawa C‑449/99 P EBI przeciwko Hautem, 2 października 2001 r., Rec. s. I‑6733, pkt 44; Trybunał, sprawa C‑240/03 P Comunità montana della Valnerina przeciwko Komisji, 10 stycznia 2006 r., Zb.Orz. s. I‑731, pkt 63; Trybunał, sprawa C‑551/03 P General Motors przeciwko Komisji, 6 kwietnia 2006 r., Zb.Orz. s. I‑3173, pkt 54; Trybunał, sprawa C‑167/04 P JCB Sernice przeciwko Komisji, 21 września 2006 r., Zb.Orz. s. I‑8935, pkt 108 2.      Ze względów prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości Sąd do spraw Służby Publicznej może stwierdzić, że należy umorzyć postępowanie w sprawie, w przypadku gdy skarżący, który początkowo miał interes prawny, utracił całkowicie interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji z powodu zdarzenia zaistniałego po wniesieniu skargi. Aby skarżący mógł podtrzymać skargę o stwierdzenie nieważności decyzji, musi on zachować interes w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji. Ze stwierdzenia, iż należy umorzyć postępowanie w sprawie wniesionej do Sądu do spraw Służby Publicznej skargi, wynika, że sąd ten nie może orzekać w przedmiocie zasadności omawianej skargi. (zob. pkt 50–52) Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑362/05 P Wunenburger przeciwko Komisji, 7 czerwca 2007 r., Zb.Orz. s. I‑4333, pkt 39; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑28/02 First Data i in. przeciwko Komisji, 17 października 2005 r., Zb.Orz. s. II‑4119, pkt 36, 37; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑339/03 Clotuche przeciwko Komisji, 7 lutego 2007 r., dotychczas nieopublikowana w Zbiorze, pkt 39 i przytoczone tam orzecznictwo 3.      Okoliczność, że decyzja jest niezgodna z prawem z takiego względu, jak brak uzasadnienia, nie stanowi wystarczającej przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty za bezprawne działanie jej organów, ponieważ powstanie takiej odpowiedzialności wymaga spełnienia szeregu kumulatywnych przesłanek dotyczących bezprawności zarzucanego pozwanej instytucji zachowania, rzeczywistego charakteru podnoszonej szkody oraz istnienia związku przyczynowego między zarzucanym zachowaniem a podnoszona szkodą. To, że rzekomo poniesiona szkoda jest krzywdą o rzekomo „egzystencjalnym” charakterze, nie może spowodować odwrócenia spoczywającego na skarżącym ciężaru dowodu w odniesieniu do istnienia i zakresu szkody. Odpowiedzialność Wspólnoty powstaje bowiem tylko wtedy, gdy skarżący jest w stanie wykazać, że szkoda rzeczywiście wystąpiła. (zob. pkt 66, 67) Odesłanie: Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑116/03 Montalto przeciwko Radzie, 9 listopada 2004 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑339, II‑1541, pkt 126 i przytoczone tam orzecznictwo; Sąd Pierwszej Instancji, sprawa T‑156/03 Pérez‑Díaz przeciwko Komisji, 8 czerwca 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑135, II‑A‑2‑649, pkt 72 i przytoczone tam orzecznictwo 4.      Z art. 11 ust. 2 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości wynika, że odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania i wskazania strony je ponoszącej. Stąd w sytuacji, gdy wszystkie inne zarzuty odwołania od orzeczenia Sądu do spraw Publicznej zostały oddalone, żądania dotyczące rzekomej nieprawidłowości orzeczenia tego Sądu w zakresie wskazania strony ponoszącej koszty należy uznać za oczywiście niedopuszczalne. (zob. pkt 84) Odesłanie: Trybunał, sprawa C‑301/02 P Tralli przeciwko EBC, 26 maja 2005 r., Zb.Orz. s. I‑4071, pkt 88 i przytoczone tam orzecznictwo