T-481/18

POSTANOWIENIE SĄDU (pierwsza izba) z dnia 8 kwietnia 2019 r. ( *1 ) REACH – Reprezentowanie przez adwokata lub radcę prawnego niebędącego osobą trzecią – Oczywista niedopuszczalność W sprawie T‑481/18 Electroquimica Onubense, SL, z siedzibą w Palos de la Frontera (Hiszpania), reprezentowana przez adwokata D. Gonzáleza Blanca, strona skarżąca, przeciwko Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA), reprezentowanej przez J.P. Trnkę, C.M. Bergerat i M. Heikkilä, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokata C. Garcíę Molyneux, strona pozwana, mającej za przedmiot skargę na decyzję ECHA SME D(2018)2931-DC z dnia 31 maja 2018 r. stwierdzającą, że skarżąca nie spełnia przesłanek do skorzystania z opłaty ulgowej przewidzianej dla małych przedsiębiorstw, i nakładającą na nią opłatę administracyjną, SĄD (pierwsza izba), w składzie: I. Pelikánová, prezes, P. Nihoul (sprawozdawca) i J. Svenningsen, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Stan faktyczny i przebieg postępowania Rozpatrywana skarga została wniesiona w dniu 1 sierpnia 2018 r. w imieniu skarżącej, Electroquimica Onubense, SL, przez mecenasa Daniela Gonzáleza Blanca. W odpowiedzi na skargę z dnia 29 listopada 2018 r. Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) podniosła bezwzględną przeszkodę procesową dotyczącą tego, że adwokat reprezentujący skarżącą nie wydawał się spełniać wymogu niezależności ustanowionego w statucie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz regulaminie postępowania przed Sądem. ECHA oparła się na okoliczności, zgodnie z którą adwokat skarżącej podał w skardze jako dane kontaktowe adres poczty elektronicznej zawierający nazwę domeny skarżącej. W drodze środka organizacji postępowania na podstawie art. 89 § 3 regulaminu postępowania skarżąca została wezwana do przedstawienia stanowiska w przedmiocie dopuszczalności skargi w świetle podniesionej przez ECHA bezwzględnej przeszkody procesowej i do wskazania, czy w chwili wniesienia skargi jej przedstawiciel był zaangażowany w działalność skarżącej lub jakiejkolwiek innej spółki powiązanej, a jeżeli tak było, do określenia jego roli w zarządzaniu administracyjnym i finansowym tej spółki. Skarżąca zastosowała się do tego wezwania w wyznaczonym terminie. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – uznanie, że skarga na decyzję ECHA SME D(2018)2931-DC z dnia 31 maja 2018 r. stwierdzającą, że skarżąca nie spełnia przesłanek do skorzystania z opłaty ulgowej przewidzianej dla małych przedsiębiorstw, i nakładającą na nią opłatę administracyjną, została złożona w odpowiednim terminie i odpowiedniej formie; – w świetle podniesionych zarzutów – wydanie nowego orzeczenia uznającego, że skarżąca jest średnim przedsiębiorstwem do celów zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz ECHA na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2008, L 107, s. 6). ECHA wnosi do Sądu o: – zarządzenie środka dowodowego zmierzającego do uzyskania od skarżącej ewidencji zatrudnienia lub wszelkich podobnych oficjalnych dokumentów z systemu zabezpieczenia społecznego rządu hiszpańskiego wykazujących status zawodowy adwokata skarżącej; – stwierdzenie niedopuszczalności skargi; – tytułem żądania ewentualnego – oddalenie skargi jako bezzasadnej; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. W swych uwagach dotyczących pytań na piśmie zadanych przez Sąd skarżąca wnosi do Sądu o uznanie skargi za dopuszczalną. Co do prawa Zgodnie z art. 126 regulaminu postępowania, jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna, Sąd może, na wniosek sędziego sprawozdawcy, orzec w każdej chwili postanowieniem z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych. W niniejszym przypadku Sąd, uznając, że po zapoznaniu się z aktami sprawy ma wystarczającą wiedzę, postanawia orzec bez dalszych czynności procesowych. Zgodnie z art. 19 akapity trzeci i czwarty oraz art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które na mocy art. 53 akapit pierwszy owego statutu znajdują zastosowanie do Sądu, strony niebędące państwami członkowskimi, instytucjami Unii Europejskiej, państwami będącymi stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) ani Urzędem Nadzoru Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), określonym w tym porozumieniu, muszą być reprezentowane przez adwokatów lub radców prawnych uprawnionych do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub innego państwa, które jest stroną porozumienia EOG. Zgodnie z orzecznictwem ze wskazanych powyżej postanowień, a w szczególności z użycia wyrazu „reprezentowane” w art. 19 akapit trzeci statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wynika, że aby wnieść skargę do Sadu, strona w rozumieniu tego artykułu musi skorzystać z usług „osoby trzeciej”, uprawnionej do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub państwa, które jest stroną porozumienia EOG (zob. postanowienie z dnia 18 listopada 2014 r., Justice & Environment/Komisja, T‑221/14, niepublikowane, EU:T:2014:1002, pkt 8 i przytoczone tam orzecznictwo). Ów wymóg zwrócenia się do osoby trzeciej odpowiada koncepcji roli adwokata czy radcy prawnego, zgodnie z którą postrzegany on jest jako współpracownik wymiaru sprawiedliwości mający za zadanie zapewnić, przy zachowaniu całkowitej niezależności i w nadrzędnym interesie wymiaru sprawiedliwości, obsługę prawną, której potrzebuje klient (zob. postanowienie z dnia 18 listopada 2014 r., Justice & Environment/Komisja, T‑221/14, niepublikowane, EU:T:2014:1002, pkt 9 i przytoczone tam orzecznictwo). Pojęcie niezależności adwokata czy radcy prawnego przed sądami Unii zostało określone nie tylko w sposób pozytywny, czyli w odniesieniu do dyscypliny zawodowej, lecz również w sposób negatywny, czyli poprzez brak stosunku pracy między adwokatem a jego klientem (zob. wyrok z dnia 6 września 2012 r., Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej/Komisja, C‑422/11 P i C‑423/11 P, EU:C:2012:553, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie skarżąca wskazuje w uwagach przedstawionych w następstwie zadanych przez Sąd pytań, że mecenas D. González Blanco jest zatrudniony jako pracownik skarżącej od dnia 15 lutego 2017 r. na stanowisku kierownika ds. zasobów ludzkich. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 12 powyżej taki stosunek pracy wskazujący, że skarżąca decyduje o zatrudnieniu swojego przedstawiciela w przedsiębiorstwie, o jego warunkach pracy i rozwiązaniu wiążącego ich stosunku pracy, wyklucza dysponowanie przez tego przedstawiciela wymaganą niezależnością. W tych okolicznościach – w świetle pełnionych przez niego funkcji kierownika ds. zasobów ludzkich skarżącej, wykonywanych w charakterze pracownika najemnego skarżącej – mecenasa D. Gonzáleza Blanca nie można uznać za osobę trzecią niezależną od skarżącej. Istnieje bowiem ryzyko, że z uwagi na te funkcje na opinię zawodową mecenasa D. Gonzáleza Blanca będzie miało, przynajmniej w części, wpływ jego środowisko zawodowe, co oznacza, że będzie on w mniejszym stopniu niezależny wobec skarżącej niż zewnętrzny adwokat lub radca prawny wobec jego klienta (zob. podobnie postanowienie z dnia 14 listopada 2016 r., Dimos Athinaion/Komisja, T‑360/16, niepublikowane, EU:T:2016:694, pkt 10 i przytoczone tam orzecznictwo). Rozważań tych nie podważają przedstawione przez skarżącą argumenty. W pierwszej kolejności skarżąca podnosi, że jej przedstawiciel jest uprawniony do występowania przed sądami państwa członkowskiego oraz że przedstawił on pełnomocnictwo uprawniające go do działania w imieniu skarżącej w ramach niniejszego postępowania. W tym względzie należy zauważyć, że uprawnienie mecenasa D. Gonzáleza Blanca do występowania przed sądem państwa członkowskiego lub państwa, które jest stroną porozumienia EOG, jest warunkiem koniecznym do dopuszczenia go do występowania przed sądami Unii. Zgodnie z orzecznictwem jednak takie uprawnienie nie jest wystarczające (postanowienie z dnia 18 listopada 2014 r., Justice & Environment/Komisja, T‑221/14, niepublikowane, EU:T:2014:1002, pkt 8). Nie można zatem wywnioskować z uprawnienia mecenasa D. Gonzáleza Blanca do występowania przed sądami krajowymi, że jest on automatycznie dopuszczony do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed Sądem. Okoliczność, że skarżąca przedłożyła zgodnie z art. 51 § 3 regulaminu postępowania pełnomocnictwo upoważniające jej przedstawiciela do działania w jej imieniu w niniejszym postępowaniu, jest pozbawiona znaczenia dla oceny spełniania odrębnego wymogu, zgodnie z którym przedstawiciel musi być osobą trzecią względem skarżącej. W drugiej kolejności skarżąca twierdzi, że wykonywanie pracy na stanowisku kierownika ds. zasobów ludzkich daje się pogodzić w Hiszpanii z wolnym zawodem adwokata, wykonywanym przez mecenasa D. Gonzáleza Blanca na własny rachunek, a tym samym w sposób niezależny i autonomiczny. W tym względzie należy zauważyć, że koncepcja roli adwokata czy radcy prawnego, określona w pkt 11 powyżej, odpowiada tradycjom prawnym wspólnym państwom członkowskim. Koncepcja ta jest jednak stosowana w ramach sporów zawisłych przed sądami Unii obiektywnie i siłą rzeczy niezależnie od krajowych porządków prawnych (zob. postanowienie z dnia 20 listopada 2017 r., BikeWorld/Komisja, T‑702/15, EU:T:2017:834, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Zgodnie z tym orzecznictwem przepisy regulujące reprezentację stron niebędących państwami członkowskimi i instytucjami przez sądami Unii należy interpretować w miarę możliwości w sposób autonomiczny, bez powoływania się na prawo krajowe. W konsekwencji fakt, iż w Hiszpanii wolny zawód adwokata daje się pogodzić z funkcjami pełnionymi w niniejszej sprawie przez przedstawiciela skarżącej będącego jej pracownikiem, nie może sam w sobie wykazać, że wymóg niezależności jest spełniony, ponieważ wymóg ów należy oceniać w świetle kryteriów przywołanych w pkt 10–12 powyżej. W trzeciej kolejności skarżąca podnosi, że mecenas D. González Blanco działa w niniejszej sprawie, reprezentując skarżącą w sposób niezależny jako osoba wykonująca działalność zawodową na własny rachunek, a nie jako pracownik. W niniejszej sprawie argument ten trzeba oddalić. Skoro bowiem mecenas D. González Blanco jest pracownikiem skarżącej, ten stosunek pracy nie pozwala mu w ramach sporów prowadzonych przed sądami Unii i ze względów wskazanych w pkt 12 powyżej powoływać się na fakt, że działa wyłącznie jako adwokat lub radca prawny, w ramach działalności prowadzonej na własny rachunek, a nie jako pracownik skarżącej. Z powyższych względów należy stwierdzić, iż z uwagi na to, że rozpatrywana skarga wszczynająca postępowanie została podpisana przez mecenasa D. Gonzáleza Blanca, nie została ona wniesiona zgodnie z art. 19 akapity trzeci i czwarty oraz art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które na mocy art. 53 akapit pierwszy owego statutu znajdują zastosowanie do Sądu. Z powyższego wynika, że w niniejszej sprawie skargę należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalną, bez konieczności zarządzania środka dowodowego, o który wnosiła ECHA. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniem ECHA obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (pierwsza izba) postanawia, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.   2) Electroquimica Onubense, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 8 kwietnia 2019 r. Sekretarz E. Coulon Prezes I. Pelikánová ( *1 ) Język postępowania: hiszpański.