T-491/24

WYROK SĄDU (szósta izba) z dnia 22 października 2025 r. ( *1 ) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy CMS Italy – Wcześniejsze graficzne międzynarodowe znaki towarowe przedstawiające zwierzę z rodziny kotowatych skaczące w lewą stronę – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Intensywność renomy – Spoczywający na EUIPO obowiązek uwzględnienia w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla przegrywającej przed nim strony – Obowiązek staranności W sprawie T‑491/24 Puma SE, z siedzibą w Herzogenaurach (Niemcy), którą reprezentowali M. Schunke oraz P. Trieb, adwokaci, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który reprezentowali J. Ivanauskas oraz V. Ruzek, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO była CMS Costruzione macchine speciali SpA, z siedzibą w Alonte (Włochy), SĄD (szósta izba), w składzie podczas narady: M.J. Costeira, prezeska, M. Kancheva (sprawozdawczyni) i P. Zilgalvis, sędziowie, sekretarz: G. Mitrev, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania, uwzględniwszy wystosowane przez Sąd do skarżącej i do EUIPO pytania na piśmie oraz odpowiedzi na te pytania złożone w sekretariacie Sądu odpowiednio w dniach 14 i 21 maja 2025 r., po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 19 czerwca 2025 r., wydaje następujący Wyrok W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, Puma SE, wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 lipca 2024 r. (sprawa R 2215/2019‑5) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). Okoliczności powstania sporu W dniu 21 grudnia 2012 r. druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, CMS Costruzione macchine speciali SpA, wskazała Unię Europejską, z datą pierwszeństwa na dzień 14 grudnia 2012 r., we wniosku o udzielenie ochrony dla rejestracji międzynarodowej nr 1150538. Znakiem towarowym, dla którego dokonano tego wskazania, jest następujący graficzny znak towarowy: Zgłoszony znak towarowy oznacza towary i usługi należące do klas 7, 11 i 37 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, i odpowiadające dla każdej z tych klas następującemu opisowi: – klasa 7: „urządzenia i maszyny do użytku przemysłowego służące do wytwarzania wymienników ciepła wszelkich rodzajów”; – klasa 11: „systemy i urządzenia grzewcze, klimatyzacyjne, chłodnicze, regulujące ciepło, wentylacyjne, do wytwarzania pary, do suszenia”; – klasa 37: „instalacja, konserwacja i naprawa systemów, urządzeń i maszyn do użytku przemysłowego służących do wytwarzania wymienników ciepła wszelkich rodzajów”. W dniu 21 listopada 2013 r. skarżąca wniosła na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1) sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego w odniesieniu do towarów i usług wskazanych w pkt 4 powyżej. Sprzeciw został uzasadniony w szczególności istnieniem następujących wcześniejszych znaków towarowych (zwanych dalej „wcześniejszymi znakami towarowymi”): – przedstawionego poniżej graficznego międzynarodowego znaku towarowego, zarejestrowanego w dniu 17 czerwca 1992 r. pod numerem 593987 (zwanego dalej „wcześniejszym znakiem towarowym nr 1”), którego rejestrację prawidłowo przedłużono, wywołującego skutki w Beneluksie, Bułgarii, Republice Czeskiej, Estonii, Grecji, Hiszpanii, Francji, Chorwacji, we Włoszech, na Cyprze, Łotwie, Litwie, Węgrzech, w Austrii, Polsce, Portugalii, Rumunii, Słowenii, na Słowacji, w Finlandii i Zjednoczonym Królestwie oraz wskazującego w szczególności następujące towary należące do klas 18, 25 i 28: – klasa 18: „wyroby ze skóry lub imitacji skóry (ujęte w tej klasie); torebki i inne futerały niedopasowane do umieszczanych w nich wyrobów, oraz małe wyroby ze skóry, w szczególności portmonetki, portfele, etui na klucze; torebki, aktówki na dokumenty, torby do przechowywania i na zakupy, torby szkolne i tornistry, torby biwakowe, plecaki, torebki, torby na mecze, torby do transportu i przechowywania oraz torby podróżne ze skóry i z imitacji skóry, z materiałów syntetycznych, ze stopów metali i tkanin tekstylnych; zestawy podróżne (wyroby skórzane); pasy na ramię; skóry zwierzęce; kufry i walizki; parasole zwykłe, parasole przeciwsłoneczne i laski; bicze i wyroby rymarskie”; – klasa 25: „odzież, obuwie i nakrycia głowy; części i elementy obuwia, podeszwy, wkładki i podpiętki, obcasy, cholewki; nakładki antypoślizgowe na buty, raki i kolce; płótno do naklejania, gotowe kieszenie do odzieży; artykuły gorseciarskie; boty, pantofle domowe, chodaki; gotowe artykuły obuwnicze, obuwie miejskie, sportowe, rekreacyjne, treningowe, do joggingu, gimnastyczne, kąpielowe i fizjologiczne (ujęte w tej klasie), obuwie do tenisa; rajtuzy i getry, sztylpy i getry ze skóry, legginsy, opaski na kostkę, getry na buty; stroje do ćwiczeń, spodenki i koszulki gimnastyczne, spodenki i koszulki piłkarskie, koszulki i spodenki tenisowe, odzież i stroje kąpielowe i plażowe, bokserki i kąpielówki oraz stroje kąpielowe, w tym stroje dwuczęściowe, odzież i stroje sportowe i rekreacyjne (w tym odzież i stroje z dzianiny i dżerseju), jak również do wysiłku fizycznego, joggingu lub biegania wytrzymałościowego i gimnastyki, spodenki i spodnie sportowe, koszulki, swetry, t-shirty, bluzy sportowe, odzież i stroje tenisowe i narciarskie; dresy i ubrania sportowe, dresy i odzież wierzchnia, pończochy (wyroby pończosznicze), skarpety piłkarskie, rękawiczki, w tym rękawiczki ze skóry oraz z imitacji skóry lub ze skóry syntetycznej, czapki, kaszkiety, opaski do włosów i na czoło, opaski do wchłaniania potu, szarfy [do ubrania], chustki na głowę, chusty, fulary, szaliki; paski, anoraki i kurtki z kapturem, krótkie płaszcze i płaszcze przeciwdeszczowe, prochowce, fartuchy, marynarki i żakiety, spódnice, spodenki i spodnie, pulowery i zestawy złożone z kilku ubrań oraz bielizny; bielizna osobista”; – klasa 28: „gry, zabawki, w tym buciki i piłeczki (używane jako zabawki); przyrządy i przybory do ćwiczeń fizycznych, gimnastycznych i sportowych (ujęte w tej klasie); sprzęt narciarski, tenisowy i wędkarski; narty, wiązania do nart, kijki narciarskie; krawędzie nart, pokrycie ślizgów nart; piłki do gry, w tym piłki sportowe i do gry; hantle, kule, dyski, oszczepy; rakietki do ping-ponga lub tenisa stołowego, badmintona i squasha, kije do krykieta, kije golfowe i hokejowe; piłki tenisowe i maszyny do wyrzucania piłek tenisowych; wrotki i łyżwy, obuwie do kombinezonów do łyżworolek, także ze wzmocnionymi podeszwami; stoły do tenisa stołowego; pałki gimnastyczne, obręcze sportowe, siatki do celów sportowych, siatki do bramek i siatki do gry w piłkę; rękawice sportowe (akcesoria do gier); lalki, ubrania dla lalek, obuwie dla lalek, czapki i czepki dla lalek, paski dla lalek, fartuszki dla lalek; nakolanniki, nałokietniki, ochraniacze na kostki i legginsy sportowe; ozdoby choinkowe”; – przedstawionego poniżej graficznego międzynarodowego znaku towarowego, zarejestrowanego w dniu 30 września 1983 r. pod numerem 480105 (zwanego dalej „wcześniejszym znakiem towarowym nr 2”), którego rejestrację prawidłowo przedłużono, wywołującego skutki w Beneluksie, Republice Czeskiej, Francji, Chorwacji, we Włoszech, na Węgrzech, w Austrii, Portugalii, Rumunii, Słowenii i na Słowacji oraz wskazującego następujące towary należące do klas 18, 25 i 28: – klasa 18: „torby do noszenia na ramieniu i torby podróżne, kufry i walizki, w szczególności na przyrządy i odzież sportową”; – klasa 25: „odzież, botki, buty i pantofle domowe”; – klasa 28: „gry, zabawki; przyrządy do ćwiczeń fizycznych, przyrządy gimnastyczne i sportowe (nieujęte w innych klasach), w tym piłki sportowe”. W uzasadnieniu sprzeciwu powołano się na podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Sprzeciw, skierowany przeciwko wszystkim towarom i usługom wskazanym w pkt 4 powyżej, został oparty na wszystkich towarach objętych wcześniejszym znakiem towarowym nr 2 i na części towarów objętych wcześniejszym znakiem towarowym nr 1, a mianowicie towarach należących do klas 18, 25 i 28. Powołano się na renomę w odniesieniu do wszystkich towarów, na których opierał się sprzeciw oraz w odniesieniu do wszystkich państw, w których wcześniejsze znaki towarowe korzystały z ochrony. W załączniku do sprzeciwu przedstawiono osiemnaście dokumentów, w tym wcześniejsze decyzje Wydziału Sprzeciwów, w celu wykazania tej renomy. W decyzji z dnia 28 listopada 2014 r. Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw ze względu na to, że nie wykazano istnienia renomy wcześniejszych znaków towarowych. W dniu 26 stycznia 2015 r. skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów. Przedstawiła ona po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą trzy płyty CD z załącznikami zawierającymi dwanaście dokumentów lub grup dokumentów w celu wykazania renomy wcześniejszych znaków towarowych. W decyzji z dnia 29 stycznia 2016 r. (zwanej dalej „pierwszą decyzją”). Druga Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie ze względu na to, że skarżąca nie przedstawiła dowodu na istnienie renomy wcześniejszych znaków towarowych. W postanowieniu z dnia 22 maja 2019 r., Puma/EUIPO – CMS (CMS Italy) (T‑161/16, EU:T:2019:350), Sąd stwierdził nieważność pierwszej decyzji. Biorąc pod uwagę wnioski płynące z wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma (C‑564/16 P, EU:C:2018:509), dotyczącego innego zgłoszenia znaku towarowego, Sąd stwierdził, po pierwsze, że Izba Odwoławcza błędnie nie uwzględniła wcześniejszych decyzji EUIPO przedstawionych przez skarżącą przed Wydziałem Sprzeciwów w celu wykazania renomy wcześniejszych znaków towarowych, na które się powołano, a po drugie, że błędnie odrzuciła ze względu na ich niedopuszczalność dowody przedstawione w ramach postępowania odwoławczego. W decyzji z dnia 24 września 2020 r. (zwaną dalej „drugą decyzją”) Czwarta Izba Odwoławcza ponownie oddaliła odwołanie skarżącej od decyzji Wydziału Sprzeciwów oddalającej sprzeciw. W wyroku z dnia 5 października 2022 r., Puma/EUIPO – CMS (CMS Italy) (T‑711/20, niepublikowanym, zwanym dalej „wyrokiem stwierdzającym nieważność”, EU:T:2022:604), Sąd stwierdził nieważność drugiej decyzji. Po potwierdzeniu porównania kolidujących ze sobą znaków towarowych (wyrok stwierdzający nieważność, pkt 33–80) Sąd stwierdził, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż nie ma potrzeby rozpatrywania sprzeciwu opartego na wcześniejszym znaku towarowym nr 2 z tego tylko powodu, że wykazuje on niższy stopień podobieństwa ze zgłoszonym znakiem towarowym w stosunku do wcześniejszego znaku towarowego nr 1. W tym względzie Sąd podkreślił, że stopień podobieństwa między oznaczeniami stanowi tylko jeden z czynników istotnych dla oceny istnienia związku w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 i że w konsekwencji niższy stopień podobieństwa wcześniejszego znaku towarowego nr 2 może być zrekompensowany w szczególności wyższym stopniem renomy (wyrok stwierdzający nieważność, pkt 97–112). Ponadto, co się tyczy wcześniejszego znaku towarowego nr 1, Sąd stwierdził, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż nie ma potrzeby ponownego badania dowodów renomy, które zostały przedstawione przed Wydziałem Sprzeciwów, innych niż wcześniejsze decyzje Wydziału Sprzeciwów (wyrok stwierdzający nieważność, pkt 114–136). W konsekwencji Sąd stwierdził nieważność drugiej decyzji w zakresie dotyczącym sprzeciwu opartego na wcześniejszych znakach towarowych nr 1 i nr 2 ze względu na brak całościowej oceny istnienia i intensywności renomy tych znaków (wyrok stwierdzający nieważność, pkt 137–144). W zaskarżonej decyzji Piąta Izba Odwoławcza ponownie oddaliła odwołanie skarżącej. W pierwszej kolejności po wskazaniu, że była ona zobowiązana do dokonania nowej całościowej oceny istnienia i intensywności renomy wcześniejszych znaków towarowych, postanowiła ona przyjąć dowody uzupełniające przedstawione w ramach postępowania odwoławczego i stwierdziła, że w wyroku stwierdzającym nieważność Sąd potwierdził porównanie kolidujących ze sobą znaków towarowych. W drugiej kolejności, po dokonaniu oceny wszystkich dowodów renomy wcześniejszych znaków towarowych, w tym wcześniejszych decyzji Wydziału Sprzeciwów i przedstawionych przed nią dowodów uzupełniających, Izba Odwoławcza stwierdziła, że łączne rozpatrzenie dowodów przedstawionych przez skarżącą wykazuje „co najmniej” przeciętny stopień renomy wcześniejszych znaków towarowych dla obuwia sportowego i odzieży sportowej, przynajmniej w Niemczech, we Włoszech, w Hiszpanii, w Zjednoczonym Królestwie i w Republice Czeskiej. W trzeciej kolejności Izba Odwoławcza oddaliła sprzeciw ze względu na to, że nie wykazano istnienia związku między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, pomimo „przynajmniej” przeciętnego stopnia renomy wcześniejszych znaków towarowych. W czwartej kolejności „ [d]la pełności wywodu” Izba Odwoławcza oddaliła również sprzeciw ze względu na to, że skarżąca nie wykazała, iż zostały spełnione pozostałe przesłanki, a mianowicie czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych lub działanie na szkodę ich charakteru odróżniającego lub renomy. Żądania stron Skarżąca wnosi do Sądu o: – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; – obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą. EUIPO wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania w przypadku wezwania na rozprawę. Co do prawa Na poparcie skargi skarżąca podnosi w istocie jedyny zarzut, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Ten jedyny zarzut dzieli się zasadniczo na cztery części dotyczące: po pierwsze, podobieństwa kolidujących ze sobą znaków towarowych, po drugie, intensywności renomy wcześniejszych znaków towarowych, po trzecie, istnienia związku między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, i po czwarte, istnienia naruszenia renomy wcześniejszych znaków towarowych. Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku i jest zgłoszony dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli, w przypadku wcześniejszego unijnego znaku towarowego, cieszy się on renomą w Unii i, w przypadku wcześniejszego krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionej przyczyny tego znaku towarowego powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działało na ich szkodę. Rozszerzona ochrona przyznana wcześniejszemu zarejestrowanemu znakowi towarowemu na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 zakłada spełnienie trzech następujących przesłanek: po pierwsze, identyczność lub podobieństwo kolidujących ze sobą znaków towarowych, po drugie, istnienie renomy wcześniejszego znaku towarowego, na które powołano się w sprzeciwie, i po trzecie, istnienie prawdopodobieństwa, że używanie bez uzasadnionej przyczyny zgłoszonego znaku towarowego powodowałoby czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego bądź też działałoby na ich szkodę. Przesłanki te mają charakter kumulatywny, a niespełnienie jednej z nich wystarczy do stwierdzenia braku możliwości zastosowania wspomnianego przepisu (zob. wyrok stwierdzający nieważność, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie Sąd uważa za właściwe zbadanie na wstępie drugiej części jedynego zarzutu, dotyczącej intensywności renomy wcześniejszych znaków towarowych. W drugiej części jedynego zarzutu skarżąca kwestionuje ocenę Izby Odwoławczej, zgodnie z którą intensywność renomy wcześniejszych znaków towarowych jest co najmniej przeciętna. Ta część zarzutu składa się w istocie z trzech zarzutów szczegółowych. W pierwszym zarzucie szczegółowym skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta nie uwzględniła fundamentalnego znaczenia stopnia renomy wcześniejszych znaków towarowych dla stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. Brak odpowiedzi ze strony Izby Odwoławczej co do stopnia tej renomy jest „sprzeczny z prawem”. W drugim zarzucie szczegółowym twierdzi ona, że wcześniejsze znaki towarowe cieszą się w rzeczywistości bardzo wysokim stopniem renomy, o którym świadczy duża liczba przedstawionych dowodów. W trzecim zarzucie szczegółowym skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta nie uznała, iż wcześniejsze znaki towarowe mają wysoce odróżniający charakter, ponieważ ich zwykły lub przeciętny samoistny charakter odróżniający został znacznie wzmocniony wskutek ich używania na szeroką skalę. EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej. Zmienia ono charakter pierwszego zarzutu skarżącej w ten sposób, że Izba Odwoławcza powinna była ustalić dokładny stopień renomy, jaką cieszyły się wcześniejsze znaki towarowe. Wskazuje, że o ile istnienie renomy wcześniejszych znaków towarowych stanowi konieczny warunek wstępny dla zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, o tyle nie jest jednak konieczne ustalenie konkretnego stopnia tej renomy we wszystkich przypadkach. W związku z tym jego zdaniem powinna istnieć możliwość dokonania takiej oceny na podstawie tego przepisu w oparciu o najniższy możliwy stopień renomy (to znaczy „co najmniej”,), najwyższy stopień renomy (to znaczy „co najwyżej”, „w najlepszym razie”) lub nawet określony stopień renomy. W rezultacie uważa ono, że w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza, stwierdzając, iż wcześniejsze znaki towarowe cieszą się „co najmniej przeciętnym stopniem renomy” w odniesieniu do obuwia sportowego i odzieży sportowej, które stanowią dwie odrębne kategorie towarów, nie popełniła żadnego błędu w ocenie. W pkt 44–61 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza należycie oceniła wszystkie dowody dotyczące renomy wcześniejszych znaków towarowych, w tym wcześniejsze decyzje Wydziału Sprzeciwów. W szczególności Izba Odwoławcza uznała, że z przedstawionych jej załączników wynika, iż skarżąca na przestrzeni lat podejmowała znaczne wysiłki marketingowe, a w szczególności sponsorowała różnych sportowców i drużyny sportowe. Na przykład liczne dokumenty zawierały zdjęcia znanych sportowców noszących odzież sportową i obuwie sportowe, na których umieszczono wcześniejsze znaki towarowe (lub jeden z nich). W pkt 62 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że łączne badanie dowodów przedstawionych przez skarżącą wykazało „co najmniej przeciętny stopień renomy” wcześniejszych znaków towarowych w odniesieniu do obuwia sportowego i odzieży sportowej. Jej zdaniem dokumenty, rozpatrywane jako całość, nie wystarczały, aby wykazać renomę w odniesieniu do innych towarów, ponieważ nie wykazywały one wystarczającej znajomości znaku towarowego wśród właściwego kręgu odbiorców, co mogło zostać dowiedzione za pomocą badań rynkowych. Ogólnie rzecz biorąc, przedstawione dowody wykazywały, że wcześniejsze znaki towarowe były od dawna intensywnie używane i cieszyły się „co najmniej przeciętnym stopniem renomy” w odniesieniu do obuwia sportowego i odzieży sportowej. W pkt 63 wspomnianej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że, w całości, dowody przedstawione przez skarżącą wykazują „co najmniej przeciętny stopień renomy” wcześniejszych znaków towarowych, przynajmniej w Niemczech, we Włoszech, w Hiszpanii, w Zjednoczonym Królestwie i w Republice Czeskiej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem znak towarowy cieszy się renomą w rozumieniu prawa Unii, gdy jest on znany znaczącej części kręgu odbiorców zainteresowanych objętymi tym znakiem towarami lub usługami, na istotnej części właściwego terytorium. Istnienie renomy należy oceniać przy uwzględnieniu wszystkich istotnych czynników występujących w danym przypadku, czyli w szczególności udziału danego znaku towarowego w rynku, intensywności, zasięgu geograficznego i długości okresu jego używania, a także rozmiaru nakładów poczynionych przez przedsiębiorstwo w celu jego wypromowania (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r., EUIPO/Puma,C‑564/16 P, EU:C:2018:509, pkt 55, 56 i przytoczone tam orzecznictwo). Co się tyczy pierwszego zarzutu szczegółowego, należy stwierdzić, że poprzez ten zarzut szczegółowy skarżąca twierdzi w istocie, iż Izba Odwoławcza narusza prawo, nie ustalając dokładnego stopnia renomy, jaką cieszyły się wcześniejsze znaki towarowe, lub co najmniej nie uwzględniając w sposób wyraźny hipotezy, która była dla niej najbardziej korzystna. Na wstępie należy przypomnieć, że intensywność renomy jest czynnikiem istotnym dla całościowej oceny istnienia związku między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi (zob. podobnie wyrok z dnia 27 listopada 2008 r., Intel Corporation, C‑252/07, EU:C:2008:655, pkt 41, 42). Ponadto w odniesieniu do intensywności renomy i stopnia charakteru odróżniającego wcześniejszego znaku towarowego z orzecznictwa wynika, że im bardziej odróżniający będzie ten znak i im większa renoma, którą się on cieszy, tym łatwiej będzie przyjąć istnienie naruszenia (zob. wyrok z dnia 27 listopada 2008 r., Intel Corporation,C‑252/07, EU:C:2008:655, pkt 69 i przytoczone tam orzecznictwo). W dodatku należy przypomnieć, że renoma wcześniejszego znaku towarowego, w tym jej intensywność, choć stanowi jedną z kumulatywnych przesłanek stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, jest jednym z czynników, które należy uwzględnić przy ocenie zarówno istnienia w odczuciu odbiorców związku skojarzeniowego między wcześniejszym znakiem towarowym a spornym znakiem towarowym, jak i ryzyka wystąpienia jednego z trzech naruszeń, o których mowa w tym przepisie [zob. wyrok z dnia 28 września 2016 r., Lacamanda Group/EUIPO – Woolley (HENLEY), T‑362/15, niepublikowany, EU:T:2016:576, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo]. A zatem ocena istnienia renomy wcześniejszego znaku towarowego stanowi niezbędny etap badania możliwości zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. W konsekwencji zastosowanie tego przepisu prowadzi nieuchronnie do ostatecznego wniosku co do istnienia takiej renomy, a to co do zasady wyklucza przeprowadzenie analizy ewentualnego zastosowania wspomnianego przepisu na podstawie niejasnego założenia, a mianowicie hipotezy, która nie opiera się na uznaniu renomy o określonej intensywności [zob. wyrok z dnia 28 września 2016 r., HENLEY, T‑362/15, niepublikowany, EU:T:2016:576, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. także analogicznie wyrok z dnia 22 stycznia 2025 r., Rain Carbon Germany/EUIPO – Novaresine (NOVARESINE INNOVATION GOES GREEN), T‑1188/23, niepublikowany, EU:T:2025:49, pkt 91, 92]. W tym względzie należy uznać, że gdy – tak jak w niniejszej sprawie – EUIPO bada zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, nie wystarczy by stwierdziło ono, że wcześniejszy znak towarowy cieszy się „co najmniej przeciętnym” stopniem renomy, lecz do niego należy albo dokładne określenie stopnia intensywności tej renomy (przeciętnego, wysokiego, a nawet bardzo wysokiego), który jest istotnym czynnikiem przy ogólnej ocenie związku, albo przynajmniej uwzględnienia w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla przegrywającej przed nim strony, w niniejszym przypadku skarżącej. Należy uściślić, że pojęcie „strony przegrywającej” oznacza w tym kontekście stronę, której argumenty dotyczące intensywności renomy odrzuca EUIPO. Prawdą jest, że należy zauważyć, podobnie jak uczyniło to EUIPO, że nie jest ono zobowiązane do określenia dokładnego stopnia renomy we wszystkich przypadkach. I tak w niektórych stosownych przypadkach (zob. pkt 34, 35 poniżej) EUIPO może, w celu dokonania oceny intensywności renomy, posługiwać się wyrażeniami takimi jak „co najmniej” lub „co najwyżej”. Należy jednak podkreślić, że w przypadku gdy EUIPO zdecyduje się na użycie wyrażeń takich jak „co najmniej” lub „co najwyżej” w celu dokonania oceny intensywności renomy, musi ono uwzględnić w sposób wyraźny hipotezę najbardziej korzystną dla przegrywającej przed nim strony, zanim będzie w stanie wnioskować a fortiori w odniesieniu do innych hipotez mniej korzystnych dla tej strony przegrywającej. A zatem w przypadku gdy EUIPO stwierdzi brak związku lub brak naruszenia renomy rozpatrywanego wcześniejszego znaku towarowego, może ono zakwalifikować stopień renomy jako „co najwyżej” wysoki, wziąć pod uwagę maksymalny stopień, a mianowicie wysoki stopień, i wnioskować a fortiori w odniesieniu do hipotez mniej korzystnych dla strony przegrywającej, jaką jest wnosząca sprzeciw, a mianowicie tych dotyczących przeciętnego (lub niskiego) stopnia renomy. Natomiast w takich przypadkach EUIPO nie może określić stopnia renomy jako „co najmniej” przeciętnego bez uwzględnienia w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla „strony przegrywającej”, w tym przypadku wnoszącej sprzeciw, takiej jak hipoteza dotycząca wysokiego, a nawet bardzo wysokiego stopnia renomy. Nieuwzględnienie w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla wnoszącej sprzeciw może bowiem spowodować wadliwość całościowej oceny istnienia związku, dla której istotnym czynnikiem jest intensywność renomy wcześniejszego znaku towarowego, lub oceny istnienia naruszenia renomy. Z kolei w przypadku gdy EUIPO stwierdzi istnienie związku między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi lub istnienie naruszenia renomy rozpatrywanego wcześniejszego znaku towarowego, może ono zakwalifikować stopień renomy jako „co najmniej” przeciętny, wziąć pod uwagę minimalny stopień, a mianowicie przeciętny stopień i wnioskować a fortiori w odniesieniu do hipotez mniej korzystnych dla strony przegrywającej, w tym przypadku właściciela spornego znaku towarowego, a mianowicie tych dotyczących wysokiego, a nawet bardzo wysokiego stopnia renomy. Natomiast w takich przypadkach EUIPO nie może zakwalifikować stopnia renomy jako „co najwyżej” wysokiego bez uwzględnienia w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla właściciela znaku, takiej jak hipoteza dotycząca przeciętnego (lub niskiego) stopnia renomy. Nieuwzględnienie w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla właściciela może bowiem spowodować wadliwość całościowej oceny istnienia związku, dla której istotnym czynnikiem jest intensywność renomy wcześniejszego znaku towarowego, lub oceny istnienia naruszenia renomy. Ogólniej rzecz ujmując, należy stwierdzić, że jeżeli w ramach jakiejkolwiek oceny EUIPO zdecyduje się na użycie wyrażeń takich jak „co najmniej” lub „co najwyżej”, do niego należy uwzględnienie hipotezy najbardziej korzystnej dla strony przed nim przegrywającej, a mianowicie strony, której argumenty odrzuca w odniesieniu do rozpatrywanej oceny. Obowiązek uwzględnienia w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla strony przegrywającej przed EUIPO stanowi dla EUIPO szczególny wyraz obowiązku staranności, zgodnie z którym właściwa instytucja jest zobowiązana do starannego i bezstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności prawnych i faktycznych danej sprawy (zob. wyrok stwierdzający nieważność, pkt 127 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła w sposób wyraźny przy całościowej ocenie związku między kolidującymi ze sobą znakami hipotezy najbardziej korzystnej dla strony przegrywającej, w niniejszym przypadku skarżącej (która zresztą powołała się właśnie na taką hipotezę), a mianowicie hipotezy „bardzo wysokiej” renomy. Niniejsza sprawa różni się zatem od sprawy, w której zapadł wyrok z dnia 2 października 2015 r., The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (Darjeeling) (T‑627/13, niepublikowany, EU:T:2015:740, pkt 83). W tej sprawie, na którą powołało się EUIPO na rozprawie, Izba Odwoławcza w sposób wyraźny oparła się nie na niejasnej hipotezie, lecz na hipotetycznym założeniu, że rozpatrywane wcześniejsze znaki towarowe cieszą się renomą o ściśle określonej intensywności, a mianowicie o wyjątkowo wysokiej intensywności, która odpowiadała tej, którą skarżąca, będąca stroną przegrywającą we wspomnianej sprawie, zamierzała wykazać przed właściwymi instancjami EUIPO. Ustalenia dokonanego w pkt 38 powyżej nie mogą podważyć pozostałe argumenty EUIPO. Po pierwsze, EUIPO utrzymuje, że o ile istnienie renomy, którą cieszą się wcześniejsze znaki towarowe, stanowi konieczny warunek wstępny dla zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, o tyle nie jest jednak konieczne ustalenie konkretnego stopnia tej renomy we wszystkich przypadkach. W konsekwencji powinna istnieć możliwość dokonania tej oceny na podstawie tego przepisu w oparciu o najniższy możliwy stopień renomy (to znaczy „co najmniej”) [wyroki: z dnia 19 czerwca 2008 r., Mülhens/OHIM – Spa Monopole (MINERAL SPA), T‑93/06, niepublikowany, EU:T:2008:215, pkt 34–36; z dnia 6 lipca 2022 r., ALO jewelry CZ/EUIPO – Cartier International (ALOve), T‑288/21, niepublikowany, EU:T:2022:420, pkt 26, 72], najwyższy stopień renomy (to znaczy „co najwyżej”, „w najlepszym razie”) (wyrok stwierdzający nieważność, pkt 16) lub nawet określony stopień renomy [wyrok z dnia 9 września 2020 r., Novomatic/EUIPO – Brouwerij Haacht (PRIMUS), T‑669/19, niepublikowany, EU:T:2020:408, pkt 77]. W tym względzie należy zauważyć, że prawdą jest, iż w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r., MINERAL SPA (T‑93/06, niepublikowanym, EU:T:2008:215, pkt 34–36), Sąd rzeczywiście stwierdził istnienie „co najmniej bardzo dużej” renomy i uznał, że wystarcza to do dokładnego określenia stopnia renomy wcześniejszego znaku towarowego. Jednakże w odróżnieniu od Izby Odwoławczej w niniejszej sprawie Sąd stwierdził następnie istnienie naruszenia renomy, przyjmując (co najmniej) „bardzo duży” stopień renomy i tym samym opierając się w sposób wyraźny na hipotezie najbardziej korzystnej dla strony przegrywającej, będącej właścicielem spornego znaku towarowego. Podobnie prawdą jest, że w wyroku z dnia 6 lipca 2022 r., ALOve (T‑288/21, niepublikowanym, EU:T:2022:420, pkt 26, 72), Sąd rzeczywiście uznał, że wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą w „co najmniej przeciętnym” stopniu. Jednakże w odróżnieniu od Izby Odwoławczej w niniejszej sprawie Sąd stwierdził następnie istnienie naruszenia renomy, przyjmując (co najmniej) przeciętny stopień renomy i tym samym opierając się w sposób wyraźny na hipotezie najbardziej korzystnej dla strony przegrywającej, będącej właścicielem spornego znaku towarowego. Ponadto, o ile prawdą jest, że w części wyroku stwierdzającego nieważność „Okoliczności powstania sporu” Sąd przypomniał, iż Czwarta Izba Odwoławcza w drugiej decyzji uznała, że przedstawione przed nią dowody wykazują „co najwyżej pewną renomę” w odniesieniu do „obuwia sportowego” należącego do klasy 25, o tyle Sąd w żaden sposób nie wypowiedział się w tej kwestii w części „Co do prawa” wyroku stwierdzającego nieważność. Wreszcie, o ile prawdą jest, że w wyroku z dnia 9 września 2020 r., PRIMUS (T‑669/19, niepublikowanym, EU:T:2020:408, pkt 77, 107), Sąd stwierdził najpierw, że wcześniejsze znaki towarowe cieszą się „pewną renomą”, o tyle wyjaśnił on następnie, że renomę tę należy „uznać za przeciętną”, zanim, w odróżnieniu od Izby Odwoławczej w niniejszej sprawie, stwierdził, że doszło do naruszenia renomy. A zatem żaden z wyroków przywołanych przez EUIPO nie ma znaczenia w kontekście niniejszej sprawy, w której Izba Odwoławcza nie uwzględniła w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla strony przegrywającej. Po drugie, EUIPO twierdzi, że stopień renomy może różnić się w zależności od konkretnych towarów i usług i że w związku z tym przyjęcie jednego stopnia renomy w odniesieniu do wszystkich tych towarów i usług mogłoby ułatwić stosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że z uwagi na to, iż intensywność renomy stanowi czynnik oceny istnienia związku i może różnić się w zależności od konkretnych towarów i usług, do EUIPO należy albo ustalenie dokładnego stopnia intensywności renomy dla każdego z konkretnych towarów i usług, w odniesieniu do których wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą, albo przynajmniej uwzględnienie w sposób wyraźny dla każdego z tych towarów i usług hipotezy najbardziej korzystnej dla strony przegrywającej (zob. pkt 31 powyżej). Po trzecie, EUIPO uważa, że stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym wcześniejsze znaki towarowe cieszą się „co najmniej przeciętnym stopniem renomy” w odniesieniu do „obuwia sportowego” i „odzieży sportowej” należących do klasy 25, oznacza, że w przypadku tych towarów renoma może być faktycznie bardzo wysoka. W odpowiedzi na pisemne pytanie Sądu stwierdza ono, że Izba Odwoławcza „w sposób dorozumiany, lecz konieczny” uwzględniła wysoki stopień renomy wcześniejszych znaków towarowych, na który powołała się skarżąca. W tym względzie wystarczy zauważyć, że takie uwzględnienie przez EUIPO hipotezy najbardziej korzystnej dla strony przegrywającej powinno być wyraźne i jasne, a nie dorozumiane lub mało przejrzyste. Po czwarte, EUIPO podnosi, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, by dla celów stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 Izba Odwoławcza uwzględniła jedynie przeciętny stopień renomy wcześniejszych znaków towarowych. Zdaniem EUIPO przeciwnie, z brzmienia pkt 62 zaskarżonej decyzji wynika [na przykład „publikacja »Sporting Goods Intelligence« (załącznik 9 […]) ukazuje, iż [skarżąca] miała znaczny udział w rynku »obuwia sportowego« w 2007 r., zajmując trzecie miejsce na świecie w tym sektorze”, „wcześniejsze znaki towarowe były od dawna intensywnie używane”], że Izba Odwoławcza nie wykluczyła, iż renoma wcześniejszych znaków towarowych może być rzeczywiście wyższa od przeciętnej. Podobnie z pkt 78 zaskarżonej decyzji, w którym wskazano „dla pełności wywodu”, że „nawet gdyby wcześniejsze znaki towarowe cieszyły się również wysokim stopniem renomy w odniesieniu do innych towarów należących do klasy 25 […], rezultat byłby identyczny”, wynika że Izba Odwoławcza wzięła pod uwagę wysoki stopień renomy wcześniejszych znaków towarowych, co najmniej w odniesieniu do niektórych towarów oznaczonych wcześniejszymi znakami towarowymi, a zatem „scenariusz najbardziej korzystny” dla skarżącej. W tym względzie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie zawiera żadnej wyraźnej i jasnej wskazówki świadczącej o tym, że w ramach całościowej oceny związku uwzględniono bardzo wysoki stopień renomy obuwia sportowego lub odzieży sportowej. W odniesieniu do fragmentów cytowanych w pkt 62 tej decyzji należy zauważyć, że stanowią one sedno oceny istnienia i intensywności renomy, zarówno przed, jak i po ustaleniach zawartych w pkt 62 i 63 tej decyzji, zgodnie z którymi łączne badanie przedstawionych dowodów wskazuje na „co najmniej przeciętny stopień renomy”. Fragmenty te w żaden sposób nie podważają zatem całościowego wniosku Izby Odwoławczej dotyczącego intensywności renomy. Ponadto nie są one zawarte w całościowej ocenie związku. Nie mogą one zatem wykazać ani nawet sugerować, że w tym kontekście uwzględniono wysoką, a wręcz bardzo wysoką renomę. Co się tyczy cytowanego fragmentu pkt 78 zaskarżonej decyzji, to poza tym, że został on uwzględniony w ocenie istnienia naruszenia, dotyczy on właśnie „innych” towarów należących do klasy 25 niż obuwie sportowe i odzież sportowa. Nie może on zatem wykazać, wyłącznie na podstawie przysłówka „również”, że wysoka lub wręcz bardzo wysoka renoma obuwia sportowego i odzieży sportowej została w sposób wyraźny i jasno uwzględniona w całościowej ocenie związku. W tym zakresie, co się tyczy istnienia naruszenia w rozumieniu przesłanki trzeciej z art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009, należy uściślić (zob. pkt 19 powyżej), że w ocenie dokonanej „dla pełności wywodu” w pkt 74–78 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza nie uwzględniła również w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla skarżącej w odniesieniu do intensywności renomy wcześniejszych znaków towarowych. W pkt 77 tej decyzji Izba Odwoławcza wspomniała bowiem o „przynajmniej średnim stopniu renomy, którą cieszą się wcześniejsze znaki towarowe w odniesieniu do obuwia [sportowego] i odzieży sportowej”, a w cytowanym fragmencie pkt 78 wspomnianej decyzji przywołała hipotezę „wysokiego stopnia renomy” w odniesieniu do „innych” towarów niż obuwie sportowe i odzież sportowa. Po piąte, na rozprawie EUIPO twierdziło, że przed własnymi instancjami skarżąca nie powołała się na wysoki stopień renomy. Jednakże z pisma przedstawiającego podstawy odwołania do Izby Odwoławczej, streszczonego w pkt 8 zaskarżonej decyzji, wynika, że skarżąca podniosła „bardzo wysoki stopień rozpoznawalności na rynku” i „wysoki stopień renomy” w odniesieniu do swoich wcześniejszych znaków towarowych. W konsekwencji to twierdzenie EUIPO nie znajduje oparcia w faktach. Ponadto jest ono sprzeczne z jego własnym twierdzeniem, że Izba Odwoławcza „w sposób dorozumiany, lecz konieczny” uwzględniła wysoki stopień renomy wcześniejszych znaków towarowych, na który powołała się skarżąca (zob. pkt 46 powyżej). Należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza, nie uwzględniając w sposób wyraźny hipotezy najbardziej korzystnej dla skarżącej (na którą zresztą się powołała), a mianowicie hipotezy „bardzo wysokiego” stopnia renomy, w całościowej ocenie związku między kolidującymi ze sobą znakami, naruszyła obowiązek wskazany w pkt 31–37 powyżej i tym samym naruszyła prawo. Należy zatem uwzględnić pierwszy zarzut szczegółowy części drugiej jedynego zarzutu. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem istnienie związku między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi – który stanowi zasadniczą, choć dorozumianą przesłankę stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 – należy oceniać całościowo przy uwzględnieniu wszystkich istotnych w danej sprawie czynników. Wśród tych czynników można wymienić w szczególności intensywność renomy wcześniejszego znaku towarowego (zob. wyrok stwierdzający nieważność, pkt 139 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie, zważywszy na naruszenie prawa popełnione przez Izbę Odwoławczą w odniesieniu do intensywności renomy wcześniejszych znaków towarowych (zob. pkt 54 powyżej) do Sądu nie należy orzekanie w przedmiocie intensywności tej renomy ani w przedmiocie dokonanej przez Izbę Odwoławczą całościowej oceny istnienia związku między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi. Do Izby Odwoławczej będzie zatem należało dokonanie oceny tych aspektów na potrzeby decyzji, którą będzie musiała wydać w przedmiocie rozpatrywanego przez nią odwołania (zob. podobnie wyrok stwierdzający nieważność, pkt 140 i przytoczone tam orzecznictwo). W tym względzie należy przypomnieć, że Sąd nie ma prawa sam ocenić intensywności renomy wcześniejszych znaków towarowych, ponieważ zgodnie z art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 Sąd przeprowadza kontrolę zgodności z prawem decyzji EUIPO. Jeżeli dojdzie do przekonania, że taka decyzja, zakwestionowana we wniesionej do niego skardze, jest niezgodna z prawem, musi stwierdzić jej nieważność. Nie może on jednak oddalić skargi, zastępując własnym uzasadnieniem uzasadnienie właściwej instancji EUIPO, która wydała zaskarżony akt (zob. podobnie wyrok z dnia 28 września 2016 r., HENLEY, T‑362/15, niepublikowany, EU:T:2016:576, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo). W świetle całości powyższych rozważań i bez konieczności badania pozostałych części i pozostałych zarzutów szczegółowych jedynego zarzutu skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ EUIPO przegrało sprawę, należy – zgodnie z żądaniem skarżącej – obciążyć je kosztami postępowania. Skarżąca wniosła ponadto o obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez nią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą. W tym względzie wystarczy zauważyć, że do Izby Odwoławczej będzie należało rozstrzygnięcie, w świetle niniejszego wyroku, w przedmiocie kosztów związanych z toczącym się przed nią postępowaniem [zob. podobnie wyrok z dnia 29 maja 2018 r., Uribe-Etxebarría Jiménez/EUIPO – Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA), T‑577/15, EU:T:2018:305, pkt 94 i przytoczone tam orzecznictwo].   Z powyższych względów SĄD (szósta izba) orzeka, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 lipca 2024 r. (sprawa R 2215/2019‑5).   2) EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.   Costeira Kancheva Zilgalvis Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 22 października 2025 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.