T-494/14

POSTANOWIENIE SĄDU (dziewiąta izba) z dnia 10 czerwca 2016 r. ( *1 ) „Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwiska skarżącego — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie — Skarga oczywiście zasadna” W sprawie T‑494/14 Oleksandr Klymenko, zamieszkały w Kijowie (Ukraina), reprezentowany przez M. Shawa, QC, oraz I. Quirka, barrister, strona skarżąca, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez A. Vitra oraz J.P. Hixa, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r., wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 111, s. 91; sprostowanie Dz.U. 2014, L 350, s. 16) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 111, s. 33; sprostowanie Dz.U. 2014, L 350, s. 16) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, SĄD (dziewiąta izba), w składzie: G. Berardis (sprawozdawca), prezes, O. Czúcz i A. Popescu, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Okoliczności powstania sporu Niniejsza sprawa wpisuje się w ramy systemu środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie. Skarżący, Oleksandr Klymenko, zajmował stanowisko ministra ds. dochodów i opłat Ukrainy. W dniu 5 marca 2014 r. Rada Unii Europejskiej przyjęła na podstawie art. 29 TUE decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26). Artykuł 1 ust. 1 i 2 decyzji 2014/119 stanowi, co następuje: „1.   Zamrożone zostają wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do lub będące w posiadaniu, dyspozycji lub pod kontrolą wymienionych w załączniku osób wskazanych jako odpowiedzialne za defraudację ukraińskich funduszy państwowych oraz osób odpowiedzialnych za naruszenia praw człowieka na Ukrainie, a także osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych. 2.   Nie udostępnia się – bezpośrednio ani pośrednio – wymienionym w załączniku osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom, ani na ich rzecz, żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych”. Szczegółowe zasady stosowania środków ograniczających zostały określone w kolejnych ustępach tego artykułu. W tym samym dniu Rada przyjęła na podstawie art. 215 ust. 2 TFUE rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1). Zgodnie z decyzją 2014/119 rozporządzenie nr 208/2014 nakłada obowiązek stosowania przedmiotowych środków ograniczających i określa szczegółowe zasady stosowania tych środków ograniczających co do istoty w sposób identyczny jak rzeczona decyzja. Nazwiska osób, których dotyczą decyzja 2014/119 i rozporządzenie nr 208/2014, znajdują się w wykazie zawartym w załączniku do rzeczonej decyzji i w załączniku I do rzeczonego rozporządzenia (zwanym dalej „wykazem”) wraz, między innymi, z uzasadnieniem ich umieszczenia. Początkowo nazwisko skarżącego nie figurowało w rzeczonym wykazie. W dniu 6 marca 2014 r. Rada opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie skierowane do osób, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w decyzji 2014/119 i w rozporządzeniu nr 208/2014 (Dz.U. 2014, C 66, s. 1). Zgodnie z tym ogłoszeniem „zainteresowane osoby mogą […] złożyć wniosek do Rady (wraz z dokumentami uzupełniającymi) o ponowne rozpatrzenie decyzji o umieszczeniu ich w […] wykazie […]”. Ogłoszenie zwraca również uwagę zainteresowanych osób „na to, że mogą one zaskarżyć decyzję Rady do Sądu […] zgodnie z warunkami określonymi w art. 275 akapit drugi [TFUE] oraz w art. 263 akapity czwarty i szósty [TFUE]”. Decyzja 2014/119 i rozporządzenie nr 208/2014 zostały następnie zmienione decyzją Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. zmieniającą decyzję 2014/119 (Dz.U. 2014, L 111, s. 91) i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2014, L 111, s. 33). Na mocy decyzji 2014/216 oraz rozporządzenia wykonawczego nr 381/2014 nazwisko skarżącego zostało dodane do wykazu wraz z danymi identyfikacyjnymi „były minister ds. dochodów i opłat” i następującym uzasadnieniem: „Osoba, wobec której prowadzone jest na Ukrainie dochodzenie w związku z udziałem w przestępstwach związanych ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę”. W dniu 15 kwietnia 2014 r. Rada opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie zasadniczo identyczne z tym, które zostało opublikowane w dniu 6 marca 2014 r. (zob. pkt 9 powyżej), skierowane do osób, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające przewidziane w decyzji 2014/119 wykonywanej decyzją wykonawczą 2014/216 i w rozporządzeniu nr 208/2014 wykonywanym rozporządzeniem wykonawczym nr 381/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie. Decyzja 2014/119 została zmieniona decyzją Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającą decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 24, s. 16), która weszła w życie w dniu 31 stycznia 2015 r. Jeżeli chodzi o kryteria wskazania osób, których dotyczą sporne środki ograniczające, z art. 1 rzeczonej decyzji wynika, że art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119 otrzymuje następujące brzmienie: „1.   Zamrożone zostają wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do lub będące w posiadaniu, dyspozycji lub pod kontrolą wymienionych w załączniku osób wskazanych jako odpowiedzialne za defraudację ukraińskich funduszy państwowych oraz osób odpowiedzialnych za naruszenia praw człowieka na Ukrainie, a także osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych, zgodnie z wykazem zamieszczonym w załączniku. Do celów niniejszej decyzji do osób wskazanych jako odpowiedzialne za defraudację ukraińskich funduszy państwowych zalicza się osoby, wobec których organy ukraińskie wszczęły dochodzenie: a) za defraudację ukraińskich funduszy lub aktywów państwowych lub za współudział w tych działaniach; lub b) za wykorzystywanie stanowiska przez osobę piastującą funkcję publiczną, aby uzyskać nieuzasadnione korzyści dla siebie lub osoby trzeciej, a przez to spowodować stratę w ukraińskich funduszach lub aktywach państwowych, lub za współudział w tych działaniach”. Rozporządzenie Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniające rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 24, s. 1) wprowadziło w nim zmiany zgodnie z decyzją 2015/143. Decyzja 2014/119 i rozporządzenie nr 208/2014 zostały następnie zmienione decyzją Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającą decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) i rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1). Decyzją 2015/364 zmieniono art. 5 decyzji 2014/119, przedłużając stosowanie środków ograniczających względem skarżącego do dnia 6 marca 2016 r. W konsekwencji załącznik I do rozporządzenia nr 208/2014 został zastąpiony rozporządzeniem wykonawczym 2015/357. Na podstawie tych aktów nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie wraz z danymi identyfikacyjnymi „były minister ds. dochodów i opłat” i nowym, następującym uzasadnieniem: „Osoba, wobec której władze Ukrainy wszczęły postępowanie karne w sprawie sprzeniewierzenia środków publicznych lub mienia publicznego oraz w sprawie nadużycia stanowiska przez osobę piastującą funkcję publiczną w celu zapewnienia sobie lub osobie trzeciej nieuzasadnionych korzyści ze szkodą dla środków budżetowych lub mienia publicznego Ukrainy”. Decyzja 2015/364 i rozporządzenie wykonawcze 2015/357 zostały zaskarżone kolejną skargą, wniesioną przez skarżącego do Sądu w dniu 15 maja 2015 r. (sprawa T‑245/15, Klymenko/Rada). Postępowanie i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 30 czerwca 2014 r. skarżący wniósł niniejszą skargę. Odrębnym pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu tego samego dnia, skarżący wniósł o rozpoznanie skargi przez Sąd w trybie przyspieszonym, na podstawie art. 76a regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. Rada złożyła uwagi w przedmiocie tego wniosku. Decyzją z dnia 11 sierpnia 2014 r. Sąd (dziewiąta izba) oddalił wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym. Odrębnym pismem, złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 września 2014 r., Rada podniosła na podstawie art. 114 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. zarzut niedopuszczalności. Postanowieniem Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 stycznia 2015 r. zarzut niedopuszczalności został pozostawiony do rozstrzygnięcia w orzeczeniu końcowym, zgodnie z art. 114 § 4 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. W dniu 24 lutego 2015 r. Rada złożyła uzasadniony wniosek w rozumieniu art. 18 ust. 4 instrukcji dla sekretarza Sądu o niecytowanie w publicznie dostępnych dokumentach dotyczących sprawy treści niektórych załączników do odpowiedzi na skargę. Pismem z dnia 15 kwietnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o zastosowanie środka organizacji postępowania w celu uzyskania dokumentów, których Rada nie złożyła jeszcze do akt. W dniu 4 maja 2015 r. Rada złożyła do akt dokumenty żądane przez skarżącego oraz przedstawiła uzasadniony wniosek w rozumieniu art. 18 ust. 4 instrukcji dla sekretarza Sądu o niecytowanie ich w publicznie dostępnych dokumentach dotyczących sprawy. W piśmie z dnia 25 listopada 2015 r. sekretarz Sądu zwrócił się do stron o wyrażenie stanowiska w przedmiocie możliwości zastosowania w sprawie art. 132 regulaminu postępowania w świetle wyroku z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806), którym Sąd stwierdził nieważność decyzji 2014/119 i rozporządzenia nr 208/2014 w zakresie, w jakim akty te dotyczyły skarżącego w tamtej sprawie. Strony odpowiedziały na to pismo w wyznaczonych terminach. Skarżący wnosi zasadniczo do Sądu o: — oddalenie zarzutu niedopuszczalności; — stwierdzenie nieważności decyzji 2014/216 i rozporządzenia nr 381/2014 w zakresie, w jakim akty te go dotyczą; — obciążenie Rady kosztami postępowania. Rada wnosi do Sądu o: — tytułem żądania głównego – odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; — tytułem żądania subsydiarnego – oddalenie skargi jako bezzasadnej; — tytułem żądania subsydiarnego – na wypadek stwierdzenia nieważności – orzeczenie, że skutki decyzji 2014/119, zmienionej decyzją wykonawczą 2014/216, pozostają w mocy w odniesieniu do skarżącego do momentu uzyskania skuteczności przez stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia nr 208/2014, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 381/2014; — obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Co do prawa Zgodnie z art. 132 regulaminu postępowania, jeżeli Trybunał lub Sąd orzekały już w przedmiocie jednej lub wielu kwestii prawnych identycznych z kwestiami podniesionymi w zarzutach skargi, i Sąd uznał, że okoliczności faktyczne zostały ustalone, może on, po zamknięciu pisemnego etapu postępowania, po zapoznaniu się ze stanowiskiem stron, stwierdzić w drodze postanowienia z uzasadnieniem zawierającego odniesienie do właściwego orzecznictwa, że skarga jest oczywiście zasadna. W niniejszej sprawie Rada w odrębnym piśmie podniosła zarzut niedopuszczalności, który – choć pozostawiony do rozstrzygnięcia w orzeczeniu końcowym – pozostaje w gestii Sądu. Ten zaś, uznając, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, postanawia rozstrzygnąć ją bez dalszych czynności procesowych. W przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Radę Rada podnosi, że niniejsza skarga na decyzję wykonawczą 2014/216 i rozporządzenie wykonawcze nr 381/2014 jest niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona po terminie. Bardziej szczegółowo, przypominając treść art. 263 akapit szósty TFUE oraz powołując się na wyrok z dnia 23 kwietnia 2013 r., Gbagbo i in./Rada (od C‑478/11 P do C‑482/11 P, EU:C:2013:258), Rada twierdzi, że dwumiesięczny termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od dnia powiadomienia skarżącego o decyzji o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie, co nastąpiło w drodze opublikowania ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zob. pkt 12 powyżej), jako że Radzie nie był znany adres skarżącego. W tej kwestii twierdzi ona, że art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., zgodnie z którym termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg od upływu czternastego dnia następującego po dniu opublikowania aktu, ma zastosowanie wyłącznie wówczas, kiedy termin do zaskarżenia danego aktu rozpoczyna bieg z chwilą opublikowania rzeczonego aktu, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto z wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., Gbagbo i in./Rada (od C‑478/11 P do C‑482/11 P, EU:C:2013:258) wynika jej zdaniem, że jeżeli zainteresowane osoby i podmioty zostały powiadomione o środku poprzez opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, to osoby te lub podmioty nie mogą powoływać się na tę publikację w celu opóźnienia początku biegu terminu do wniesienia skargi. Tym samym dwumiesięczny termin do wniesienia skargi określony w art. 263 akapit szósty TFUE, przedłużony o zryczałtowany dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość określony w art. 102 § 2 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., upłynął zdaniem Rady w dniu 25 czerwca 2014 r. Rozpatrywana skarga, złożona w dniu 30 czerwca 2014 r., jest zatem jej zdaniem niedopuszczalna. Skarżący nie zgadza się z argumentacją Rady i twierdzi, że skarga nie została wniesiona po terminie. Przede wszystkim należy przypomnieć, że zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE skarga o stwierdzenie nieważności powinna być wniesiona w terminie dwóch miesięcy liczonym, stosownie do przypadku, od daty publikacji aktu lub jego notyfikowania skarżącemu lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez skarżącego wiadomości o tym akcie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada skutecznej ochrony sądowej oznacza, że organ Unii Europejskiej, który wydał akt powodujący nałożenie środków ograniczających na osobę lub podmiot, informuje zainteresowaną osobę lub zainteresowany podmiot o powodach wydania owego aktu w miarę możliwości albo w chwili jego przyjmowania, albo przynajmniej jak najszybciej po jego przyjęciu, w celu umożliwienia tej osobie lub temu podmiotowi skorzystania w terminie z prawa do wniesienia skargi (zob. wyrok z dnia 16 listopada 2011 r., Bank Melli Iran/Rada, C‑548/09 P, EU:C:2011:735, pkt 47 i przytoczone tam orzecznictwo). Ta sytuacja wynika ze szczególnej natury aktów nakładających środki ograniczające na daną osobę lub dany podmiot, które to akty są podobne zarówno do aktów o charakterze ogólnym, ponieważ zabraniają adresatom określonym w sposób ogólny i abstrakcyjny w szczególności udostępniania środków finansowych i zasobów gospodarczych osobom i podmiotom wymienionym w wykazach zawartych w załącznikach do tych aktów, jak również do zbioru indywidualnych decyzji stosowanych wobec takich osób i podmiotów (zob. wyrok z dnia 23 kwietnia 2013 r., Gbagbo i in./Rada, od C‑478/11 P do C‑482/11 P, EU:C:2013:258, pkt 56 i przytoczone tam orzecznictwo). W rozpatrywanym przypadku zasada skutecznej ochrony sądowej została skonkretyzowana w art. 2 ust. 2 decyzji 2014/119 i w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 208/2014, które stanowią, że Rada powiadamia daną osobę lub dany podmiot o swojej decyzji, w tym o uzasadnieniu umieszczenia w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi, bądź bezpośrednio – gdy adres jest znany – bądź w drodze opublikowania ogłoszenia, umożliwiając takiej osobie lub takiemu podmiotowi zgłoszenie uwag. Tak więc termin do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności aktu nakładającego na daną osobę lub dany podmiot środki ograniczające zaczyna biec dopiero bądź od dnia indywidualnego powiadomienia zainteresowanego o tym akcie, jeżeli jego adres jest znany, bądź poczynając od publikacji ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w wypadku przeciwnym (zob. podobnie wyrok z dnia 23 kwietnia 2013 r., Gbagbo i in./Rada, od C‑478/11 P do C‑482/11 P, EU:C:2013:258, pkt 59–62). W tej kwestii należy uściślić, że Rada nie ma swobody arbitralnego wyboru sposobu powiadomienia zainteresowanych osób o swoich decyzjach. Z pkt 61 wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., Gbagbo i in./Rada (od C‑478/11 P do C‑482/11 P, EU:C:2013:258) wynika bowiem, że zamiarem Trybunału było zezwolenie na pośrednie powiadamianie o aktach, nakładających środki ograniczające poprzez opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej jedynie w przypadku niemożności dokonania przez Radę powiadomienia indywidualnego. Przyjęcie odmiennego wniosku umożliwiłoby Radzie uchylenie się w łatwy sposób od ciążącego na niej obowiązku powiadomienia (wyroki z dnia 3 lipca 2014 r.: Zanjani/Rada, T‑155/13, niepublikowany, EU:T:2014:605, pkt 36; Sorinet Commercial Trust Bankers/Rada, T‑157/13, niepublikowany, EU:T:2014:606, pkt 38; Sharif University of Technology/Rada, T‑181/13, niepublikowany, EU:T:2014:607, pkt 31). Ponadto możliwe jest przyjęcie, że Rada nie ma możliwości indywidualnego powiadomienia osoby fizycznej lub prawnej lub podmiotu o akcie dotyczącym środków ograniczających, które ich dotyczą, albo w wypadku, gdy adres tej osoby lub podmiotu nie jest publicznie znany i nie został Radzie podany, albo w wypadku, gdy powiadomienie wysłane na adres, którym dysponuje Rada, nie powiodło się pomimo działań, które przedsięwzięła z wszelką należytą starannością, aby dokonać takiego powiadomienia (wyrok z dnia 5 listopada 2014 r., Mayaleh/Rada, T‑307/12 i T‑408/13, EU:T:2014:926, pkt 61). W niniejszej sprawie Rada twierdzi, że w chwili przyjmowania decyzji wykonawczej 2014/216 i rozporządzenia wykonawczego nr 381/2014 adres skarżącego nie był jej znany, czemu skarżący nie zaprzecza. Skoro Rada nie miała innej możliwości niż powiadomienie o umieszczeniu nazwiska skarżącego w wykazie poprzez opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, data opublikowania tego ogłoszenia stanowi początek biegu terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Co się tyczy obliczania tego terminu, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., jeżeli termin do zaskarżenia aktu wydanego przez instytucję biegnie od dnia opublikowania tego aktu, termin ten zaczyna biec, począwszy od upływu czternastego dnia następującego po dniu opublikowania tego aktu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Zgodnie z przepisami art. 102 § 2 rzeczonego regulaminu termin ten powinien zostać przedłużony o zryczałtowany dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość. W tym kontekście argument Rady, zgodnie z którym art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, nie może zostać uwzględniony. Przede wszystkim z brzmienia art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. wynika, że wydłużenie terminu o czternaście dni stosuje się do aktów, dla których termin do wniesienia skargi zaczyna biec od dnia ich opublikowania, co wyłącza z jego zakresu zastosowania wyłącznie akty podlegające notyfikacji. Przepis ten nie wprowadza bowiem żadnego rozróżnienia co do rodzaju aktu publikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Można zatem wywieść stąd wniosek, że jeżeli dany akt podlega opublikowaniu, a data opublikowania stanowi początek biegu terminu do wniesienia skargi przewidzianego w art. 263 akapit szósty TFUE, to wówczas ma zastosowanie art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. (zob. podobnie wyroki z dnia 3 lipca 2014 r.: Zanjani/Rada, T‑155/13, niepublikowany, EU:T:2014:605, pkt 40, 41; Sorinet Commercial Trust Bankers/Rada, T‑157/13, niepublikowany, EU:T:2014:606, pkt 42, 43) Następnie należy wskazać, że celem czternastodniowego terminu określonego w art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. jest zagwarantowanie zainteresowanym osobom wystarczającego czasu do celów zaskarżenia aktów opublikowanych i w konsekwencji poszanowania ich prawa do skutecznej ochrony sądowej, ustanowionego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (wyrok z dnia 26 września 2013 r., PPG i SNF/ECHA, C‑625/11 P, EU:C:2013:594, pkt 35). Ponadto należy zauważyć, że opublikowanie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia dotyczącego umieszczenia w wykazie nazwisk osób i nazw podmiotów, wobec których zastosowano środki ograniczające, nie może być zrównane z notyfikowaniem tych środków zainteresowanym osobom i podmiotom. W wypadku notyfikowania aktu można domniemywać, że został on udostępniony adresatowi w dniu notyfikowania. Nie jest tak jednak w sytuacji, gdy akty o charakterze indywidualnym, takie jak środki ograniczające, są podawane do wiadomości zainteresowanych osób i podmiotów pośrednio, poprzez opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. I tak art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. przewiduje czternastodniowy termin, po którego upływie można racjonalnie domniemywać, że Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej jest rzeczywiście dostępny we wszystkich państwach Unii Europejskiej i w państwach trzecich. Dlatego przewidziane w tym przepisie wydłużenie terminu o czternaście dni powinno być stosowane do wszystkich aktów podawanych do wiadomości w drodze opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, w tym do aktów o charakterze indywidualnym podawanych do wiadomości zainteresowanych osób poprzez opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (wyroki z dnia 3 lipca 2014 r.: Zanjani/Rada, T‑155/13, niepublikowany, EU:T:2014:605, pkt 42, 43; Sorinet Commercial Trust Bankers/Rada, T‑157/13, niepublikowany, EU:T:2014:606, pkt 44, 45). Wreszcie z orzecznictwa wynika, że stosowanie art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. odpowiada celowi prawa zainteresowanych do powiadomienia ich o zastosowanych wobec nich środków ograniczających, w stosownym przypadku poprzez opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (wyroki z dnia 3 lipca 2014 r.: Zanjani/Rada, T‑155/13, niepublikowany, EU:T:2014:605, pkt 44; Sorinet Commercial Trust Bankers/Rada, T‑157/13, niepublikowany, EU:T:2014:606, pkt 46). Jeżeli bowiem adresy osób lub podmiotów objętych środkami ograniczającymi nie są znane lub bezpośrednie powiadomienie ich o tych środkach nie jest możliwe, poddanie pośredniego – poprzez opublikowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – podania takich środków do wiadomości, reżimowi obliczania terminów mającemu zastosowanie do indywidualnych doręczeń, pozbawiłoby zainteresowanych wydłużenia o czternaście dni terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., a jednocześnie nie mogliby oni korzystać z gwarancji wynikających z bezpośredniego podania do wiadomości. W tych okolicznościach obowiązek pośredniego podania do wiadomości środków ograniczających poprzez opublikowanie ogłoszenia, który ma zasadniczo na celu przyznanie zainteresowanym dodatkowych gwarancji, paradoksalnie skutkowałby postawieniem ich w sytuacji mniej korzystnej niż ta, która wynikałaby ze zwykłego opublikowania zaskarżonych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lutego 2014 r., Syrian Lebanese Commercial Bank/Rada, T‑174/12 i T‑80/13, EU:T:2014:52, pkt 65, 66; wyroki: z dnia 3 lipca 2014 r.Zanjani/Rada, T‑155/13, niepublikowany, EU:T:2014:605, pkt 45; Sorinet Commercial Trust Bankers/Rada, T‑157/13, niepublikowany, EU:T:2014:606, pkt 47). Z powyższego wynika, że Rada nie może skutecznie opierać swej argumentacji na wyroku z dnia 23 kwietnia 2013 r., Gbagbo i in./Rada (od C‑478/11 P do C‑482/11 P, EU:C:2013:258), w którym Sąd właśnie podkreślił fakt, że obowiązek indywidualnego powiadomienia ma na celu wyższy poziom ochrony podmiotów prawa. W konsekwencji nie można powoływać się na rzeczony wyrok w celu poddania ich traktowaniu mniej korzystnemu niż to, które wynika z samej publikacji aktów przewidujących w odniesieniu do nich środki ograniczające (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lutego 2014 r., Syrian Lebanese Commercial Bank/Rada, T‑174/12 i T‑80/13, EU:T:2014:52, pkt 67). Należy zresztą stwierdzić, że Rada błędnie wywodzi argument z wyroku z dnia 9 lipca 2014 r.Al-Tabbaa/Rada (T‑329/12 i T‑74/13, niepublikowany, EU:T:2014:622), powołując się w szczególności na pkt 59 tego wyroku. W punkcie tym przypomniano bowiem przede wszystkim, że sporne akty zostały podane do wiadomości stronie skarżącej z jednej strony w drodze pisma doręczonego jej przedstawicielom, a z drugiej strony – w drodze opublikowania ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, przy czym te dwa zdarzenia miały miejsce w tym samym dniu. Następnie Sąd stwierdził, że skarga na te akty nie została wniesiona po terminie, ponieważ została złożona przed upływem terminu do wniesienia skargi obliczanego w sposób najkrótszy, to jest terminu liczonego od dnia doręczenia przedstawicielowi strony skarżącej. Wynika stąd, że w tamtej sprawie nie było konieczne eksponowanie obliczania terminu do wniesienia skargi rozpoczynającego bieg od dnia opublikowania ogłoszenia, do którego miał zastosowanie art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. Tego ostatniego stwierdzenia nie podważa okoliczność, że w rzeczonym pkt 59 wyroku z dnia 9 lipca 2014 r., Al-Tabbaa/Rada (T‑329/12 i T‑74/13, niepublikowany, EU:T:2014:622), wyjaśniono, że w obu wypadkach terminy do wniesienia skargi są na podstawie art. 102 § 2 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. wydłużone o zryczałtowany termin dziesięciodniowy. Z jednej strony bowiem przepis ten ma zastosowanie niezależnie od charakteru zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu do wniesienia skargi, a z drugiej – stosowanie tego przepisu nie wyklucza stosowania art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. W rozpatrywanej sprawie Rada opublikowała ogłoszenie o umieszczeniu nazwiska skarżącego w wykazie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 15 kwietnia 2014 r. Termin dwóch miesięcy, przedłużony o termin czternastodniowy przewidziany w art. 102 § 1 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r., a także o zryczałtowany dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość określony w rzeczonym art. 102 § 2, upływał zatem w dniu 9 lipca 2014 r. Skoro niniejsza skarga została złożona w sekretariacie Sądu w dniu 30 czerwca 2014 r., została ona wniesiona w terminie prawem przepisanym, a zatem podniesiony przez Radę zarzut niedopuszczalności należy oddalić. Co do istoty Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty. Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej. Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu w ocenie dowodów. Zarzut trzeci dzieli się na trzy części, dotyczące odpowiednio braku uzasadnienia, nieprzestrzegania kryteriów określonych w art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119 oraz nadużycia władzy. Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa własności i zasady proporcjonalności. Sąd uważa za celowe zbadanie w pierwszej kolejności zarzutu drugiego wraz z drugą częścią zarzutu trzeciego, na których poparcie skarżący zasadniczo podnosi, że przyjęcie względem niego środków ograniczających nastąpiło mimo braku wystarczająco solidnej podstawy faktycznej. W zarzucie drugim oraz drugiej części zarzutu trzeciego powołano się bowiem na kwestię prawną identyczną z tą, w której przedmiocie Sąd orzekał już w wyrokach: z dnia 26 października 2015 r.Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806); z dnia 28 stycznia 2016 r., Azarow/Rada (T‑331/14, EU:T:2016:49), Azarov/Rada (T‑332/14, niepublikowany, EU:T:2016:48), Kliuiev/Rada (T‑341/14, EU:T:2016:47), Arbuzov/Rada (T‑434/14, niepublikowany, EU:T:2016:46) i Stawycki/Rada (T‑486/14, niepublikowany, EU:T:2016:45), które uprawomocniły się i korzystają z powagi rzeczy osądzonej ze skutkiem ex tunc i erga omnes. W niniejszej sprawie skarżący podnosi, że nie zostało wykazane, że jest on odpowiedzialny za defraudację ukraińskich środków publicznych lub że był powiązany z osobą zidentyfikowaną jako za taką defraudację odpowiedzialną, ani że był objęty dochodzeniem. Jego zdaniem żaden element z akt sprawy nie wskazuje mających znaczenie dla sprawy danych faktycznych, na których oparła się Rada. Ponadto, w świetle faktu, że zgodnie z orzecznictwem prawo do obrony nie wymaga powiadomienia o dowodach przed zamrożeniem środków finansowych, istnienie dowodów lub ich wystarczający charakter powinny podlegać rygorystycznemu badaniu przez sąd Unii. W replice skarżący podniósł, po zapoznaniu się z pismem biura prokuratora generalnego Ukrainy do wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 7 marca 2014 r., (zwanym dalej „pismem z dnia 7 marca 2014 r.”), że pismo to stanowi jedyny istniejący dowód, na który mogła powołać się Rada przy podejmowaniu decyzji o umieszczeniu jego nazwiska w wykazie, oraz że rzeczone pismo nie stanowi wystarczająco solidnej podstawy faktycznej. Zresztą przestępstwo wspomniane w piśmie z dnia 7 marca 2014 r., mianowicie nadużycie władzy, nie potwierdza powodu przytoczonego w celu uzasadnienia umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie, ponieważ zgodnie z ukraińskim kodeksem karnym defraudacja środków jest odrębnym przestępstwem. Rada nie wykazała zatem jego zdaniem istnienia konkretnych dowodów lub wystarczająco solidnej podstawy faktycznej, uzasadniających umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie, zgodnie z wymogami orzecznictwa sądów Unii. Okoliczność, że w jednym wierszu pisma z dnia 7 marca 2014 r. wskazano, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie dotyczące „nadużycia władzy”, nie jest w tym zakresie wystarczające. Rada powinna bowiem jego zdaniem wykazać, że jest w stanie zweryfikować poważny charakter postępowania prowadzonego przez organy ukraińskie. Rada odpiera ten zarzut, twierdząc, że powody umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie poparte są wystarczająco solidną podstawą prawną. Powody te opierają się bowiem na piśmie z dnia 7 marca 2014 r. wskazującym, że w stosunku do skarżącego jest prowadzone dochodzenie mające za przedmiot przestępstwa związane z defraudacją środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę, co zdaniem Rady odpowiada uzasadnieniu dotyczącemu skarżącego w decyzji wykonawczej 2014/216 w rozporządzeniu wykonawczym nr 381/2014. W tej kwestii Rada uściśla, że konieczność przedstawienia konkretnych dowodów nie może oznaczać konieczności wykazania rzeczywistego popełnienia przestępstw zarzucanych skarżącemu przez organy ukraińskie. Wystarczające jest bowiem dostarczenie przez Radę elementów stanowiących dowód istnienia dochodzeń dotyczących domniemanej defraudacji środków należących do państwa ukraińskiego, bez potrzeby przedstawiania przez nią dowodów potwierdzających, że skarżący jest rzeczywiście winny, co powinny wykazać ukraińskie organy sądowe. Zdaniem Rady należy w tej kwestii dokonać rozróżnienia między z jednej strony postępowaniami karnymi (w tym dochodzeniami) toczącymi się na Ukrainie, w których skarżący będzie mógł bronić się zgodnie z zasadami ukraińskiej procedury karnej, a z drugiej strony – czasowymi i odwracalnymi środkami w postaci zamrożenia środków finansowych na poziomie Unii, dla których przyjęcia nie jest konieczne przedstawienie przez Radę dowodu popełnienia przestępstw, w związku z którymi skarżący jest objęty dochodzeniem. Tak więc Rada uważa, że może opierać się na samym istnieniu toczącego się dochodzenia dla celów zastosowania środków ograniczających. W duplice Rada podnosi, że – wbrew twierdzeniu skarżącego – w chwili przyjmowania decyzji wykonawczej 2014/216 i rozporządzenia wykonawczego nr 381/2014 wzięła ona pod uwagę trzy elementy, to jest specyficzny kontekst sytuacji na Ukrainie, uzasadnienie, jakie stanowi pismo z dnia 7 marca 2014 r. oraz [poufne] ( ). Rada uważa więc, że podała dość szczegółów w odniesieniu do podstawy faktycznej zaskarżonych aktów i nie dopuściła się błędu w ocenie. Tymczasem, jak przypomniano w pkt 38 wyroku z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806), o ile Rada dysponuje szerokim zakresem uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do kryteriów ogólnych podlegających uwzględnieniu przy stosowaniu środków ograniczających, o tyle skuteczność kontroli sądowej gwarantowanej przez art. 47 karty praw podstawowych wymaga, by w ramach kontroli zgodności z prawem powodów uzasadniających decyzję o umieszczeniu lub pozostawieniu nazwiska określonej osoby w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi sąd Unii upewnił się, że decyzja ta, która ma dla tej osoby skutek indywidualny, opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Oznacza to sprawdzenie okoliczności faktycznych podnoszonych w uzasadnieniu, które leży u podstaw rzeczonej decyzji, tak aby kontrola sądowa nie była ograniczona do oceny abstrakcyjnego prawdopodobieństwa przywołanych powodów, ale dotyczyła tego, czy powody te – lub co najmniej jeden z nich, uważany za sam w sobie wystarczający do wsparcia tej decyzji – są wykazane w sposób wystarczająco precyzyjny i konkretny (zob. wyrok z dnia 21 kwietnia 2015 r., Anbouba/Rada, C‑605/13 P, EU:C:2015:248, pkt 41, 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Podobnie jak w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806, pkt 39) należy w niniejszej sprawie zauważyć, że kryterium zawarte w art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji przewiduje, że środki ograniczające są stosowane wobec osób wskazanych jako odpowiedzialne za czyny polegające na defraudacji środków publicznych. Ponadto z motywu 2 rzeczonej decyzji wynika, że Rada zastosowała te środki „w celu konsolidacji i wsparcia praworządności […] na Ukrainie”. Nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie z tego powodu, że jest on „[o]sob[ą], wobec której jest prowadzone na Ukrainie dochodzenie w związku z udziałem w przestępstwach związanych ze sprzeniewierzeniem ukraińskich środków publicznych i ich nielegalnym przesyłaniem poza Ukrainę”. Wynika stąd, że Rada uznała, iż skarżący, w związku z jego domniemanym zaangażowaniem w czyny polegające na sprzeniewierzeniu funduszy publicznych był objęty postępowaniem wyjaśniającym lub dochodzeniem wstępnym, które nie zakończyło się (lub jeszcze się nie zakończyło) formalnym oskarżeniem. Podobnie jak w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806, pkt 41) na poparcie powodu umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie Rada przytacza pismo biura prokuratora generalnego Ukrainy do wysokiego przedstawiciela Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, tutaj konkretnie pismo z dnia 7 marca 2014 r., (zob. pkt 58 powyżej), a także inne dowody, późniejsze niż decyzja wykonawcza 2014/216 i rozporządzenie wykonawcze nr 381/2014. W piśmie z dnia 7 marca 2014 r. wskazano, że „ukraińskie organy ścigania wszczęły pewną liczbę postępowań karnych dotyczących czynów przestępczych popełnionych przez byłych wysokich urzędników”. Nazwisko skarżącego zostało wymienione tuż poniżej ze wskazaniem przestępstwa, o którego popełnienie jest on podejrzewany w rozumieniu ukraińskiego kodeksu karnego (konkretnie nadużycie władzy o poważnych skutkach). W piśmie wskazano również, że „dochodzenie prowadzone w sprawie wymienionych przestępstw potwierdza czyny związane ze sprzeniewierzeniem środków publicznych na znaczne kwoty oraz późniejszym nielegalnym ich przesłaniem poza terytorium Ukrainy”. Bezsporne jest, że to na tej jedynie podstawie skarżący został wskazany „jako odpowiedzialny za defraudację ukraińskich funduszy państwowych” w rozumieniu art. 1 ust. 1 decyzji 2014/119. Podobnie bowiem jak w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806, pkt 42) zauważyć należy, że pismo biura prokuratora generalnego Ukrainy, w niniejszej sprawie pismo z dnia 7 marca 2014 r., jest jedynym spośród dowodów przedstawionych przez Radę w niniejszym postępowaniu, który pochodzi z okresu poprzedzającego decyzję wykonawczą 2014/216 i rozporządzenie wykonawcze nr 381/2014. Tak więc analogicznie do rozstrzygnięcia Sądu w wyroku z dnia 26 października 2015 r.Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806, pkt 43, 44) należy stwierdzić, że rzeczone pismo, mimo iż pochodzi od wysokiej rangi organu wymiaru sprawiedliwości państwa trzeciego, zawiera jedynie ogólne i rodzajowe stwierdzenie wiążące nazwisko skarżącego, obok nazwisk innych byłych wysokich urzędników, z dochodzeniem, które zasadniczo miało na celu wykazanie samego istnienia czynów polegających na sprzeniewierzeniu funduszy publicznych. Pomimo bowiem że pismo z dnia 7 marca 2014 r. wskazuje przestępstwo, o którego popełnienie podejrzewano skarżącego w rozumieniu ukraińskiego kodeksu karnego, to jest nadużycie władzy, spenalizowane w art. 364 sekcji drugiej rzeczonego kodeksu, to nie zawiera ono żadnej dokładnej informacji dotyczącej ustalenia czynów będących w trakcie sprawdzania w dochodzeniu prowadzonym przez organy ukraińskie, a tym bardziej dotyczącej indywidualnej, choćby domniemanej, odpowiedzialności skarżącego w związku z tymi czynami (zob. również podobnie wyroki: z dnia 28 stycznia 2016 r., Arbuzov/Rada, T‑434/14, niepublikowany, EU:T:2016:46, pkt 39; Stawycki/Rada, T‑486/14, niepublikowany, EU:T:2016:45, pkt 44). Należy ponadto wskazać, że odmiennie niż w przytoczonym przez Radę wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., Ezz i in./Rada (T‑256/11, EU:T:2014:93, pkt 57–61), utrzymanym w postępowaniu odwoławczym wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r., Ezz i in./Rada (C‑220/14 P, EU:C:2015:147) w niniejszej sprawie po pierwsze nie dysponowała ona informacjami dotyczącymi czynów lub zachowań konkretnie zarzucanych skarżącemu przez organy ukraińskie, a po drugie, pismo z dnia 7 marca 2014 r. – nawet jeżeli rozpatrywać je w kontekście, w jaki się ono wpisuje – nie może stanowić wystarczająco solidnej podstawy faktycznej w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 61 powyżej, by umieścić nazwisko skarżącego w wykazie z tego powodu, że został on „wskazany jako odpowiedzialny” za sprzeniewierzenie funduszy publicznych (zob. podobnie wyrok z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada, T‑290/14, EU:T:2015:806. pkt 46–48). Niezależnie od etapu postępowania, jakie miało toczyć się wobec skarżącego, Rada nie mogła zastosować wobec niego środków ograniczających, nie wiedząc, jakie konkretnie czyny polegające na sprzeniewierzeniu funduszy publicznych zarzucały mu organy ukraińskie. Dopiero bowiem po uzyskaniu informacji o tych czynach Rada byłaby w stanie wykazać, czy mogły one, po pierwsze, zostać zakwalifikowane jako sprzeniewierzenie funduszy publicznych oraz, po drugie, czy mogły one zagrozić na Ukrainie praworządności, której konsolidacja i wspieranie stanowią, jak przypomniano w pkt 62 powyżej, cel stosowania rozpatrywanych środków ograniczających (zob. podobnie wyroki z dnia 28 stycznia 2016 r.: Arbuzov/Rada, T‑434/14, niepublikowany, EU:T:2016:46, pkt 55; Stawycki/Rada, T‑486/14, niepublikowany, EU:T:2016:45, pkt 48). Zresztą to do właściwego organu Unii należy – w razie zakwestionowania – wykazanie zasadności powodów wysuniętych przeciwko konkretnej osobie, a nie do tej osoby przedstawienie dowodu przeciwnego na brak zasadności wspomnianych powodów (zob. wyrok z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada, T‑290/14, EU:T:2015:806, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy zatem stwierdzić, wzorem rozstrzygnięcia Sądu w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806, pkt 50), że umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie nie spełnia określonych w decyzji wykonawczej 2014/216 kryteriów wskazania osób objętych spornymi środkami ograniczającymi. Wynika stąd, że niniejszą skargę należy uznać za oczywiście zasadną zgodnie z art. 132 regulaminu postępowania. Argumenty Rady przedstawione w odpowiedzi na pytanie Sądu (zob. pkt 24 powyżej), zmierzające do zakwestionowania stosowania tego artykułu w niniejszej sprawie, nie mogą tego wniosku podważyć. Po pierwsze, Rada podnosi, że w wyroku z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806) Sąd rozstrzygał kwestie, czy pismo biura prokuratora generalnego Ukrainy stanowiło wystarczająco solidną podstawę faktyczną dla umieszczenia w wykazie nazwiska A. Portnowa z tego powodu, że został on wskazany jako odpowiedzialny za sprzeniewierzenie funduszy publicznych, podczas gdy w niniejszej sprawie Rada opierała się również na [poufne]. W konsekwencji fakty oraz kwestia prawna badane w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806) oraz badane w niniejszej sprawie są zdaniem Rady odmienne. Po drugie, Rada przypomina, iż podniosła ona zarzut niedopuszczalności, który został przez Sąd pozostawiony do rozstrzygnięcia w orzeczeniu końcowym. Jeżeli chodzi o pierwsze zastrzeżenie, należy przede wszystkim zauważyć, że w wyroku z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806) Sąd nie podawał w wątpliwość wiarygodności lub ważności pisma biura prokuratora generalnego Ukrainy, lecz jedynie fakt, że ten jedyny dowód mógłby stanowić wystarczająco solidną podstawę faktyczną w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 61 powyżej, by umieścić nazwisko skarżącego w wykazie z tego powodu, że został on „wskazany jako odpowiedzialny” za sprzeniewierzenie funduszy publicznych (zob. pkt 66–70 powyżej). Zresztą, z jednej strony, z [poufne], nie dodając jakiejkolwiek uwagi w kwestii charakteru lub etapu dochodzenia dotyczącego skarżącego lub elementów faktycznych uzasadniających jego oskarżenie. [poufne] Tymczasem te dwa elementy nie wprowadzają rozróżnienia między kwestią prawną, w której Sąd orzekł już w wyroku z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806) oraz w wyrokach wymienionych w pkt 56 powyżej a kwestią podniesioną w zarzucie drugim oraz części drugiej zarzutu trzeciego w niniejszej sprawie, ponieważ nie mają one żadnego wpływu na ocenę prawną przesłanek istnienia wystarczająco solidnej podstawy prawnej. Elementy te bowiem jedynie potwierdzają ważność pisma z dnia 7 marca 2014 r. oraz domniemaną celowość zastosowania środków ograniczających wobec skarżącego. Rzeczone pismo pozostaje zatem jedynym dowodem uzasadniającym umieszczenie nazwisk danych osób w wykazie z tego powodu, że zostały one wskazane jako „odpowiedzialne za defraudację funduszy publicznych”, który to dowód Sąd uznał za niewystarczający dla uznania, że Rada wywiązała się z ciężaru dowodu (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada, T‑290/14, EU:T:2015:806, pkt 43–48; z dnia 28 stycznia 2016 r., Stawycki/Rada, T‑486/14, EU:T:2016:45, pkt 43–47). Jeżeli chodzi o okoliczności faktyczne, należy zresztą przypomnieć, że zgodnie z art. 132 regulaminu postępowania to do Sądu należy stwierdzenie, że okoliczności faktyczne zostały ustalone. W tej kwestii należy zauważyć, że wbrew temu, co zdaje się utrzymywać Rada, ustalone okoliczności faktyczne nie muszą być tymi samymi, które zostały uznane za mające znaczenie dla sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., Portnov/Rada (T‑290/14, EU:T:2015:806). W niniejszej sprawie elementy faktyczne, na których podstawie Rada umieściła nazwisko skarżącego w wykazie, mianowicie między innymi okoliczność, że zgodnie z pismem z dnia 7 marca 2014 r. w stosunku do skarżącego było przez organy ukraińskie prowadzone postępowanie wyjaśniające lub dochodzenie wstępne w związku z defraudacją środków publicznych, co do swej prawdziwości nie są kwestionowane przez strony, a zatem można je uznać za ustalone. Okoliczność, że pismo takie jak pismo z dnia 7 marca 2014 r., zawierające odniesienie do tych dochodzeń lub postępowań, nie może być uznane za wystarczające – samo w sobie – dla potwierdzenia powodów umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie, stanowi natomiast centralny element oceny prawnej sposobu wywiązania się przez Radę z ciężaru dowodu (zob. pkt 78 powyżej), co nie oznacza podważenia faktów przedstawionych w rzeczonym piśmie. Jeżeli chodzi o drugie zastrzeżenie, należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem możliwości odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej w drodze postanowienia z uzasadnieniem, a zatem bez przeprowadzenia rozprawy, nie wyklucza fakt, że Sąd wydał uprzednio postanowienie o pozostawieniu zarzutu podniesionego na podstawie art. 114 regulaminu postępowania z dnia 2 maja 1991 r. do rozpoznania w orzeczeniu końcowym (zob. podobnie postanowienie z dnia 19 lutego 2008 r., Tokai Europe/Komisja, C‑262/07 P, niepublikowane, EU:C:2008:95, pkt 26–28). Wniosek taki nasuwa się również w odniesieniu do możliwości oddalenia zarzutu niedopuszczalności, kiedy Sąd – jak w niniejszej sprawie – zamierza uznać skargę za oczywiście zasadną w rozumieniu art. 132 regulaminu postępowania, wyraźnie przewidującego możliwość wydania orzeczenia po przeprowadzeniu jedynie pisemnego etapu postępowania. W świetle ogółu powyższych rozważań należy zatem uwzględnić skargę o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2014/216, która jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 132 regulaminu postępowania w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego. Z tych samych przyczyn należy stwierdzić nieważność rozporządzenia wykonawczego nr 381/2014 w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego. W przedmiocie skutków w czasie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji 2014/119, zmienionej decyzją wykonawczą 2014/216 Na wypadek gdyby Sąd stwierdził nieważność decyzji 2014/119, zmienionej decyzją wykonawczą 2014/216 w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego, Rada uważa za konieczne utrzymanie jej skutków wobec skarżącego w mocy – zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE – do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia nr 208/2014, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 381/2014, a to w celu zagwarantowania pewności prawa, jak również spójności i jednolitości porządku prawnego. Skarżący nie zgadza się z tą argumentacją. Należy przypomnieć, że decyzja 2014/119 w brzmieniu nadanym decyzją wykonawczą 2014/216 została zmieniona decyzją 2015/364, na mocy której zastąpiono wykaz począwszy od dnia 7 marca 2015 r. oraz przedłużono stosowanie środków ograniczających w odniesieniu do skarżącego do dnia 6 marca 2016 r. Wskutek tych zmian nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie z nowym powodem uzasadniającym to umieszczenie (zob. pkt 16, 17 powyżej). Tym samym obecnie skarżący jest objęty nowym środkiem ograniczającym. Wynika stąd, że stwierdzenie nieważności decyzji 2014/119, zmienionej decyzją wykonawczą 2014/216, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego, nie powoduje usunięcia umieszczenia jego nazwiska w wykazie (zob. podobnie wyrok z dnia 28 stycznia 2016 r., Azarow/Rada, T‑331/14, EU:T:2016:49, pkt 71). W konsekwencji nie jest konieczne pozostawienie w mocy skutków decyzji 2014/119, zmienionej decyzją wykonawczą 2014/216, w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Rada przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania, zgodnie z żądaniami skarżącego.   Z powyższych względów SĄD (dziewiąta izba) postanawia, co następuje:   1) Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Oleksandra Klymenki.   2) Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez O. Klymenkę.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 10 czerwca 2016 r.   Sekretarz E. Coulon Prezes G. Berardis ( *1 ) Język postępowania: angielski. ( ) Informacje poufne ukryte.