T-494/17

POSTANOWIENIE SĄDU (ósma izba) z dnia 19 listopada 2018 r. ( *1 ) Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych – Jednolity fundusz restrukturyzacji – Ustalenie składki ex ante za rok 2016 – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Akty hipotetyczne – Żądanie odszkodowania – Ścisły związek z żądaniem stwierdzenia nieważności – Zarzut niezgodności z prawem – Oczywista niedopuszczalność W sprawie T‑494/17 Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo, z siedzibą w Rzymie (Włochy), reprezentowany przez adwokatów P. Messinę, F. Isgrò i A. Dentoni Littę, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez V. Di Bucciego, A. Steiblytė i K.P. Wojcika, działających w charakterze pełnomocników, oraz Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), reprezentowanej przez adwokatów G. Rumiego, S. Raesa, M. Merolę i T. Van Dycka, strony pozwane, mającej za przedmiot, tytułem głównym, po pierwsze, żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06), a także wszelkich pozostałych decyzji SRB, na podstawie których bank Włoch wydał krajowe decyzje nr 1249264/15 z dnia 24 listopada 2015 r., nr 1262091/15 z dnia 26 listopada 2015 r., nr 1547337/16 z dnia 29 grudnia 2016 r., nr 333162/17 z dnia 14 marca 2017 r. i nr 334520/17 z dnia 14 marca 2017 r. w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, a po drugie, żądanie odszkodowania na podstawie art. 268 TFUE oraz, tytułem ewentualnym, wniosek na podstawie art. 277 TFUE, SĄD (ósma izba), w składzie: A.M. Collins, prezes, R. Barents i J. Passer (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: E. Coulon, wydaje następujące Postanowienie Okoliczności powstania sporu Decyzją z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) (zwaną dalej „decyzją z dnia 15 kwietnia 2016 r.”), Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) na sesji wykonawczej zatwierdziła składki ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwany dalej „funduszem”), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającym jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1). SRB zgłosiła tę decyzję krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwanym dalej „KOR”), zobowiązanym do poboru indywidualnych składek od danych banków na ich odpowiednich terytoriach. Pismem z dnia 3 maja 2016 r., otrzymanym w tym samym dniu, bank Włoch (zwany dalej „włoskim KOR”), poinformował skarżącą, Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo, że SRB ustaliła jego składkę ex ante za rok 2016 na fundusz i wskazał jej wysokość. Postępowanie i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 28 lipca 2017 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę. Skarżąca wnosi w istocie do Sądu o: – tytułem głównym, po pierwsze – stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. oraz wszelkich pozostałych decyzji SRB, na których podstawie włoski KOR wydał decyzje krajowe nr 1249264/15 z dnia 24 listopada 2015 r., nr 1262091/15 z dnia 26 listopada 2015 r., nr 1547337/16 z dnia 29 grudnia 2016 r., nr 333162/17 z dnia 14 marca 2017 r. i nr 334520/17 z dnia 14 marca 2017 r. w zakresie, w jakim dotyczą skarżącej, a po drugie, o nakazanie SRB, na podstawie art. 268 TFUE, naprawienia szkody, jaką skarżąca poniosła w latach 2015 i 2016 podczas wykonywania jej funkcji ustalania składek należnych od skarżącej i polegającej na wyższych wydatkach przez nią poniesionych; – tytułem ewentualnym, na podstawie art. 277 TFUE – stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44), lub ewentualnie całego rozporządzenia; – obciążenie SRB kosztami postępowania. Odrębnym pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 31 października 2017 r. na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem Komisja Europejska podniosła zarzut niedopuszczalności. Komisja wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi jako bezprzedmiotowej lub odrzucenie skargi jako oczywiście niedopuszczalnej, w drodze postanowienia; – tytułem ewentualnym – oddalenie skargi jako bezprzedmiotowej lub odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 8 listopada 2017 r. SRB przedstawiła odpowiedź na skargę. SRB wnosi do Sądu o: – odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; – tytułem ewentualnym – oddalenie skargi jako bezzasadnej; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu 11 stycznia 2018 r. skarżąca przedstawiła uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję oraz wniosła replikę. Skarżąca w istocie wnosi do Sądu o: – odrzucenie zarzutów niedopuszczalności podniesionych przez Komisję i SRB; – uwzględnienie skargi zgodnie z brzmieniem żądań skargi. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2018 r. Sąd nakazał SRB, w ramach środków dowodowych, przedstawienie w szczególności, w wersji poufnej i jawnej, pełnej kopii oryginału decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. wraz z załącznikiem. W dniu 21 lutego 2018 r. SRB zastosowała się do postanowienia Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. W ramach środków organizacji postępowania pismem z dnia 12 marca 2018 r. Sąd zadał pytania SRB. W dniu 27 marca 2018 r. SRB częściowo odpowiedziała na te pytania, co do reszty podniosła konieczność zastosowania środka dowodowego z uwagi na obecność informacji poufnych. Postanowieniem z dnia 2 maja 2018 r. Sąd zastosował środek dowodowy. Pismem z dnia 18 maja 2018 r. sprostowanym w dniach 8 i 29 czerwca 2018 r. SRB zastosowała się do postanowienia Sądu z dnia 2 maja 2018 r. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2018 r. Sąd wycofał z akt sprawy poufne wersje dokumentów przedłożonych przez SRB, z wyjątkiem plików w formacie TXT znajdujących się na kluczach USB przedstawionych w dniu 18 maja 2018 r. przez SRB i niezawierających żadnych informacji poufnych, które to pliki zostały włączone do akt sprawy w wersji papierowej. Co do prawa W przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję Zgodnie z art. 130 §§ 1 i 7 regulaminu postępowania, jeżeli strona pozwana o to wnosi, Sąd może rozstrzygnąć w przedmiocie niedopuszczalności skargi lub niewłaściwości Sądu bez rozpatrywania sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie, ponieważ Komisja złożyła wniosek na podstawie art. 130 § 1 wspomnianego regulaminu, Sąd, uznawszy, że akta sprawy wystarczająco wyjaśniają okoliczności zawisłej przed nim sprawy, postanowił rozstrzygnąć w przedmiocie tego wniosku bez dalszych czynności procesowych. Komisja podnosi, że skarga jest oczywiście niedopuszczalna wobec niej, ponieważ decyzja z dnia 15 kwietnia 2016 r. jest decyzją SRB. Co do zarzutu niezgodności z prawem podniesionego przez skarżącą nie może ona podważyć tego stwierdzenia. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że skarga o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE powinna zostać wniesiona przeciwko instytucji, organowi lub jednostce organizacyjnej Unii Europejskiej, która wydała sporny akt (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 września 2003 r., Austria/Rada, C‑445/00, EU:C:2003:445, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 15 września 2016 r., La Ferla/Komisja i ECHA, T‑392/13, EU:T:2016:478, pkt 60 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie decyzja z dnia 15 kwietnia 2016 r. nie jest decyzją Komisji, lecz decyzją SRB. Należy dodać, że według sformułowania skargi do samo dotyczy wszystkich ewentualnych „pozostałych decyzji [SRB]”, na których podstawie włoski KOR wydał pięć krajowych decyzji wymienionych w skardze. Ponadto powołanie się, jak w tej sprawie, na niemożność stosowania aktu o charakterze generalnym na podstawie art. 277 TFUE nie stanowi autonomicznej podstawy zaskarżenia i można z niego korzystać jedynie incydentalnie. Dlatego też samo powołanie się na zarzut niezgodności z prawem względem rozporządzenia delegowanego 2015/63 przyjętego przez Komisję nie pozwala na postawienie tej instytucji przed Sądem. Każda inna wykładnia sprowadzałaby się do podważenia faktu, iż możliwość powołania się na niemożność stosowania aktu o charakterze generalnym na podstawie art. 277 TFUE nie stanowi autonomicznej podstawy zaskarżenia (zob. wyrok z dnia 15 września 2016 r., La Ferla/Komisja i ECHA, T‑392/13, EU:T:2016:478, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo). Z powyższych rozważań wynika, że niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy Komisji. W przedmiocie niedopuszczalności skargi podniesionej przez SRB Zgodnie z art. 126 regulaminu postępowania, jeżeli Sąd jest oczywiście niewłaściwy do rozpoznania skargi lub jeżeli skarga jest oczywiście niedopuszczalna albo prawnie oczywiście bezzasadna, Sąd może, na wniosek sędziego sprawozdawcy, w każdej chwili orzec postanowieniem z uzasadnieniem, bez dalszych czynności procesowych. W niniejszym przypadku Sąd, uznawszy, że po zapoznaniu się z aktami sprawy ma wystarczającą wiedzę, postanawia orzec bez dalszych czynności procesowych. W przedmiocie niedopuszczalności skargi w odniesieniu do terminów w zakresie, w jakim dotyczy ona decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. Skarżąca podnosi, że wniosła skargę w terminie. Twierdzi ona, że przed dniem 29 maja 2017 r. nie miała faktycznej wiedzy o decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. Z tego wynika, że niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności została wniesiona w terminie. Ponadto skarżąca wskazuje, że skarga wniesiona przez nią do Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalnego sądu administracyjnego dla Lacjum, Włochy) również dotyczyła innych włoskich decyzji za lata 2015 i 2017, w odniesieniu do których nie zostały jednak przedłożone odpowiednie decyzje SRB. SRB podnosi, że skarga została wniesiona z oczywistym przekroczeniem terminu, ponieważ skarżąca, mimo iż wiedziała o istnieniu decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. najpóźniej w maju 2016 r., wniosła skargę o stwierdzenie nieważności ponad rok później. Według SRB, w każdym razie skarżącej nie dotyczy bezpośrednio i indywidualnie decyzja z dnia 15 kwietnia 2016 r. Jedynie akt wydany przez włoski KOR, na podstawie decyzji SRB, wywołuje skutek prawny względem skarżącej. Do tej ostatniej należy zwrócenie się do sądu krajowego, który może skierować pytanie prejudycjalne do Trybunału. W pierwszej kolejności z przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, w szczególności z art. 54 ust. 1 lit. b) i art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 wynika, że zarówno konkretnym podmiotem obliczającym składki indywidualne, jak i podmiotem, który wydał decyzję z dnia 15 kwietnia 2016 r. zatwierdzającą te składki, jest SRB. Okoliczność, że istnieje współpraca między SRB a KOR, nie zmienia tego stwierdzenia. W drugiej kolejności należy stwierdzić, że niezależnie od tego, jakie są różnice terminologiczne istniejące między wersjami językowymi art. 5 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określającego jednolite warunki stosowania rozporządzenia nr 806/2014 (Dz.U. 2015, L 15, s. 1), organami, do których kieruje je SRB, podmiot wydający decyzję ustalającą składki ex ante, są KOR, a nie banki. Na podstawie i w wykonaniu właściwych przepisów KOR są jedynymi podmiotami, do których podmiot wydający sporną decyzję jest zobowiązany ją przesłać, a zatem w ostatecznym rozrachunku adresatami tej decyzji w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. Stwierdzenie, że KOR mają status adresatów decyzji SRB w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, potwierdza ponadto fakt, że w systemie ustanowionym rozporządzeniem nr 806/2014 i zgodnie z art. 67 ust. 4 tego rozporządzenia są one zobowiązane do poboru indywidualnych składek od banków. Bez konieczności badania poszanowania przesłanek dopuszczalności z art. 263 akapit czwarty TFUE należy stwierdzić, że niniejsza skarga jest oczywiście niedopuszczalna w aspekcie terminu z przedstawionych dalej względów. Zgodnie z art. 263 akapit szósty TFUE skargi o stwierdzenie nieważności powinny być wniesione w terminie dwóch miesięcy, stosownie do przypadku, od daty publikacji zaskarżonego aktu, jego notyfikowania skarżącemu lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez niego wiadomości o tym akcie. W niniejszej sprawie decyzja z dnia 15 kwietnia 2016 r. ani nie została opublikowana, ani notyfikowana skarżącej, która nie jest jej adresatem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w braku publikacji lub notyfikacji termin na wniesienie skargi rozpoczyna swój bieg dopiero od momentu, gdy zainteresowana osoba zapoznała się z dokładnym brzmieniem i uzasadnieniem danego aktu, pod warunkiem że zażądała pełnej treści w rozsądnym terminie. Z tym zastrzeżeniem termin do wniesienia skargi może rozpocząć bieg dopiero od momentu, gdy zainteresowana osoba trzecia dokładnie zapoznała się z treścią i uzasadnieniem danego aktu w sposób umożliwiający jej użyteczne skorzystanie z prawa do wniesienia skargi (zob. podobnie postanowienie z dnia 5 marca 1993 r., Ferriere Acciaierie Sarde/Komisja, C‑102/92, EU:C:1993:86, pkt 18; wyroki: z dnia 19 lutego 1998 r., Komisja/Rada, C‑309/95, EU:C:1998:66, pkt 18; z dnia 14 maja 1998 r., Windpark Groothusen/Komisja, C‑48/96 P, EU:C:1998:223, pkt 25). Zatem przewidziany w art. 263 akapit szósty TFUE dwumiesięczny termin, który w przypadku braku publikacji lub notyfikacji aktu mogącego być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności rozpoczyna bieg od dnia, w którym strona skarżąca się z nim zapoznała, jest inny od rozsądnego terminu, jaki przysługuje tej stronie do żądania przekazania pełnego tekstu tego aktu w celu dokładnego zapoznania się z nim (postanowienie z dnia 10 listopada 2011 r., Agapiou Joséphidès/Komisja i EACEA, C‑626/10 P, niepublikowane, EU:C:2011:726, pkt 128). W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarżąca otrzymała, jak wszystkie instytucje, których dotyczy zapłata składki ex ante za rok 2016 na fundusz, dokumenty i kwestionariusze konieczne w celu dostarczenia danych umożliwiających obliczenie składek indywidualnych przez SRB. Te dokumenty i kwestionariusze informowały skarżącą, że składka na fundusz została obliczona przez SRB. Aby odpowiedzieć na te dokumenty, skarżąca musiała się z nimi zapoznać. Następnie skarżąca wiedziała o istnieniu decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. z pisma włoskiego KOR z dnia 3 maja 2016 r., otrzymanego w tym samym dniu. W piśmie tym włoski KOR informował skarżącą, że SRB obliczyła jej składkę ex ante za rok 2016 na fundusz i przekazał jej należną kwotę. Jak tylko zatem skarżąca dowiedziała się o istnieniu decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., w braku wniesienia skargi z ostrożności procesowej w oczekiwaniu na zawiadomienie o spornej decyzji, powinna była zażądać jej przekazania w rozsądnym terminie określonym przez orzecznictwo przywołane w pkt 33 i 34 powyżej. „Rozsądny termin” do żądania przekazania decyzji po powzięciu wiadomości o jej istnieniu nie jest terminem zawitym wynikającym automatycznie z długości terminu do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności, lecz terminem zależnym od okoliczności danego przypadku (zob. podobnie wyrok z dnia 28 lutego 2013 r., Arango Jaramillo i in./EBI (szczególna procedura kontroli orzeczenia)C‑334/12 RX-II, EU:C:2013:134, pkt 32–34). W odniesieniu do pojęcia rozsądnego terminu należy zauważyć, po pierwsze, że w innych sprawach Trybunał orzekł, iż dwumiesięczny termin, rozpoczynający bieg od daty powzięcia wiadomości o istnieniu decyzji w celu zażądania jej przekazania, przekracza rozsądny termin (postanowienie z dnia 5 marca 1993 r., Ferriere Acciaierie Sarde/Komisja, C‑102/92, EU:C:1993:86, pkt 19; zob. też podobnie postanowienie z dnia 10 listopada 2011 r., Agapiou Joséphidès/Komisja i EACEA, C‑626/10 P, niepublikowane, EU:C:2011:726, pkt 131, 132). Po drugie należy zaznaczyć, że w innych sprawach Sąd uznał, iż żądanie przekazania pełnego tekstu decyzji, wniesione ponad cztery miesiące po powzięciu przez skarżącego wiadomości o istnieniu aktu należy uznać za wniesione po przekroczeniu jakiegokolwiek rozsądnego terminu (zob. podobnie postanowienia: z dnia 15 lipca 1998 r., LPN i GEOTA/Komisja, T‑155/95, EU:T:1998:167, pkt 44; z dnia 18 maja 2010 r., Abertis Infraestructuras/Komisja, T‑200/09, niepublikowane, EU:T:2010:200, pkt 63). W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie ma powodu, by przyjąć odmienną ocenę niż wypracowana przez Trybunał i Sąd. Po powzięciu wiadomości o istnieniu zaskarżonej decyzji skarżąca nie zażądała przekazania tej decyzji, a tym bardziej nie zażądała tego w rozsądnym terminie. Skarżąca utrzymuje bowiem, że dopiero przy okazji zamierzonej przez nią skargi niemal rok później, w kwietniu 2017 r., na szczeblu krajowym przeciwko włoskiemu KOR i w świetle jego odpowiedzi wniesionych w ramach tej skargi, „umożliwiono jej powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji SRB” oraz konieczności wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności do sądu Unii. Należy jednak stwierdzić, że mając na uwadze okoliczności przedstawione w pkt 35–37 powyżej, od dnia 3 maja 2016 r. skarżąca nie mogła nie wiedzieć o istnieniu decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. Co więcej, skarżąca nie dowiodła zaistnienia nieprzewidywalnych okoliczności czy siły wyższej – ani nawet nie powoływała się na nie – co pozwoliłoby na odstąpienie od zastosowania rozpatrywanego terminu na podstawie art. 45 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, znajdującego zastosowanie do postępowania przed Sądem na mocy art. 53 tego statutu. Wynika z tego, że niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r., została wniesiona z oczywistym przekroczeniem terminu i należy ją odrzucić jako oczywiście niedopuszczalną. W przedmiocie niedopuszczalności skargi w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko wszelkim pozostałym decyzjom SRB, na których podstawie włoski KOR wydał decyzje krajowe nr 1249264/15 z dnia 24 listopada 2015 r., nr 1262091/15 z dnia 26 listopada 2015 r., nr 1547337/16 z dnia 29 grudnia 2016 r., nr 333162/17 z dnia 14 marca 2017 r. i nr 334520/17 z dnia 14 marca 2017 r. Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności wszystkich pozostałych decyzji SRB, na których podstawie włoski KOR wydał decyzje krajowe nr 1249264/15 z dnia 24 listopada 2015 r., nr 1262091/15 z dnia 26 listopada 2015 r., nr 1547337/16 z dnia 29 grudnia 2016 r., nr 333162/17 z dnia 14 marca 2017 r. i nr 334520/17 z dnia 14 marca 2017 r. SRB zauważa, że te decyzje włoskiego KOR nie zostały oparte na jej decyzjach. Były to decyzje związane ze składkami na włoski krajowy fundusz regulacji, wymaganymi i obliczonymi przez ów KOR poza zakresem kompetencji SRB. Ponadto niektóre z tych decyzji KOR nawet poprzedzały przyznanie SRB kompetencji do obliczania składek ex ante na fundusz. Skarżąca odpowiada, że w ten sposób pragnie uzyskać pełną ochronę prawną przed „ewentualnymi nieznanymi decyzjami SRB”, jakie stanowią podstawę decyzji włoskiego KOR, o których mowa w pkt 48 powyżej. Należy przypomnieć, że zgodnie z brzmieniem art. 76 regulaminu postępowania każda skarga powinna zawierać przedmiot sporu, a jego określenie powinno być wystarczająco jasne i precyzyjne, aby umożliwić stronie pozwanej przygotowanie obrony, a Sądowi rozstrzygnięcie sprawy, jeśli to możliwe bez dodatkowych informacji (wyroki: z dnia 23 maja 2014 r., European Dynamics Luxembourg/EBCT‑553/11, niepublikowany, EU:T:2014:275, pkt 53; z dnia 5 października 2017 r., Ben Ali/Rada, T‑149/15, niepublikowany, EU:T:2017:693, pkt 33). Zatem strona skarżąca, która jest zobowiązana do poszanowania powyższego przepisu, nie może obciążać Sądu określeniem zamiast niej przedmiotu skargi, a Sąd nie może być do tego zobowiązany (zob. podobnie i analogicznie postanowienie z dnia 24 marca 1993 r., Benzler/Komisja, T‑72/92, EU:T:1993:27, pkt 18, 19; wyroki: z dnia 30 listopada 2009 r., Ridolfi/Komisja, F‑3/09, EU:F:2009:162, pkt 81; z dnia 5 marca 2015 r., Gyarmathy/FRA, F‑97/13, EU:F:2015:7, pkt 29). Z powyższych rozważań wynika, że niniejsza skarga w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia nieważności ewentualnych i nieznanych, a więc hipotetycznych decyzji SRB, które miałyby stanowić podstawę pięciu włoskich decyzji wymienionych w pkt 48 powyżej, jest oczywiście niedopuszczalna w świetle art. 76 regulaminu postępowania. Nie należy uwzględnić żądania skarżącej, aby Sąd zobowiązał SRB do upoważnienia jej do przeanalizowania i zrobienia kopii decyzji wydanych względem niej za lata 2015–2017 (zob. podobnie postanowienie z dnia 19 października 2012 r., Ellinika Nafpigeia i Hoern/Komisja, T‑466/11, niepublikowane, EU:T:2012:558, pkt 28). W przedmiocie niedopuszczalności wniosku o odszkodowanie Skarżąca wnosi o nakazanie SRB, na podstawie art. 268 TFUE, naprawienia szkody, jaką skarżąca poniosła w latach 2015 i 2016 podczas wykonywania funkcji ustalania składek należnych od skarżącej i polegającej na wyższych wydatkach przez nią poniesionych. W replice skarżąca twierdzi, że wniosek o odszkodowanie jest niezależny od jej skarg o stwierdzenie nieważności. Podnosi ona, że gdyby te ostatnie skargi zostały uwzględnione, otrzymałaby zwrot już zapłaconych kwot, a także, do celów przyszłego ustalania składek, wyłączenie z podstawy ustalania składek zobowiązań wewnątrzgrupowych na podstawie art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia delegowanego 2015/63, natomiast gdyby jej wniosek o odszkodowanie został uwzględniony, otrzymałaby naprawienie szkód, jakie poniosła i poniesie w przyszłości, wynikających z braku możliwości dysponowania wpłaconymi kwotami. Jej zdaniem niemożność dysponowania nadpłaconymi kwotami nie pozwala jej na dokonywanie inwestycji, a to z kolei zmusiło ją do korzystania z kosztownej pomocy konsultantów. SRB podnosi, że wniosek o odszkodowanie nie jest niezależny od skarg o stwierdzenie nieważności i ma na celu obejście ich niedopuszczalności. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, o ile jedna ze stron może działać w drodze skargi o odszkodowanie, nie będąc przy tym zobowiązaną przez jakikolwiek przepis prawa do żądania stwierdzenia nieważności niezgodnego z prawem aktu, który powoduje szkodę, o tyle jednak nie może ona tym sposobem obejść niedopuszczalności wniosku dotyczącego tej samej niezgodności z prawem i mającego te same cele finansowe (zob. wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Holistic Innovation Institute/Komisja, T‑468/14, EU:T:2016:296, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo). Skarga o odszkodowanie winna zostać uznana za niedopuszczalną, jeżeli w rzeczywistości zmierza do unieważnienia ostatecznej decyzji indywidualnej i jeżeli jej skutkiem, w przypadku uznania jej dopuszczalności, byłoby zniesienie skutków prawnych tej decyzji. Dzieje się tak, kiedy skarżąca zmierza za pomocą żądania odszkodowawczego do uzyskania skutku identycznego z tym, jaki osiągnęłaby, gdyby skarga o stwierdzenie nieważności, której nie złożyła we właściwym czasie, została uwzględniona (wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Holistic Innovation Institute/Komisja, T‑468/14, EU:T:2016:296, pkt 47). Ponadto skarga o odszkodowanie mogłaby również znieść skutki prawne ostatecznej decyzji, jeżeli strona skarżąca zmierza do osiągnięcia szerszej korzyści, w tym również takiej, jaką mogłaby uzyskać skutkiem wyroku stwierdzającego nieważność aktu prawnego. W takim przypadku konieczne jest jednak stwierdzenie ścisłego związku pomiędzy skargą o odszkodowanie a skargą o stwierdzenie nieważności, aby uznać pierwszą z nich za niedopuszczalną (postanowienie z dnia 13 stycznia 2014 r., Investigación y Desarrollo en Soluciones y Servicios IT/Komisja, T‑134/12, niepublikowane, EU:T:2014:31, pkt 62; wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Holistic Innovation Institute/Komisja, T‑468/14, EU:T:2016:296, pkt 48). W tym przypadku na wstępie należy przypomnieć stwierdzenia dokonane w pkt 52 powyżej, dotyczące niedopuszczalności skargi w świetle art. 76 regulaminu postępowania w zakresie, w jakim zmierza ona do stwierdzenia nieważności ewentualnych nieznanych decyzji SRB, które miałyby stanowić podstawę niektórych włoskich decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, wniosek skarżącej o odszkodowanie w każdym razie nie może zostać uznany za dopuszczalny w zakresie, w jakim dotyczy decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. W odniesieniu do decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r. należy stwierdzić, że wniosek o odszkodowanie w istocie obejmuje, po pierwsze, wniosek, aby SRB naprawiła szkodę, jaką poniosła skarżąca, polegającą na wyższych wydatkach poniesionych przez nią w wyniku tej decyzji; oraz po drugie, wniosek, aby SRB naprawiła szkodę skarżącej wynikającą ze skutków pozbawienia zapłaconych kwot, czyli brak możliwości dokonywania określonych inwestycji i korzystanie z konsultantów zewnętrznych. W pierwszej kolejności, w odniesieniu do wniosku, aby SRB naprawiła szkodę, jaką poniosła skarżąca, polegającą na wyższych wydatkach poniesionych przez nią w wyniku decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., wniosek ten ostatecznie ma na celu żądanie zwrotu kwot jakoby nienależnie uiszczonych w wykonaniu tej decyzji. Wniosek ten zmierza zatem do obejścia ostatecznego charakteru tej decyzji. Dąży on do tych samych celów, na płaszczyźnie finansowej, co stwierdzenie nieważności obecnie niemożliwe z powodu upływu terminu. Wniosek taki jest zatem oczywiście niedopuszczalny ze względu na jego ścisły związek z żądaniem stwierdzenia nieważności, które samo jest oczywiście niedopuszczalne. W drugiej kolejności, w odniesieniu do wniosku dotyczącego konsekwencji poniesionych ze względu na brak dalszego dysponowania kwotami uiszczonymi w wykonaniu decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., które zdaniem skarżącej polegały na braku możliwości dokonywania niektórych inwestycji oraz na konieczności korzystania z konsultantów zewnętrznych, należy stwierdzić, że poprzez ten wniosek skarżąca w istocie żąda przywrócenia, na płaszczyźnie finansowej, sytuacji, w jakiej znalazłaby się w braku rzeczonej decyzji. Wniosek ten wykazuje zatem ścisły związek w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 58 powyżej, z żądaniem stwierdzenia nieważności tej decyzji. Taki wniosek jest więc również oczywiście niedopuszczalny. Podsumowując powyższe rozważania, ponieważ wniosek o odszkodowanie w obu elementach prowadzi do obejścia skutków ostatecznego charakteru decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., jaki decyzja ta nabyła w wyniku braku wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności w terminie z art. 263 TFUE, wniosek ten należy odrzucić jako oczywiście niedopuszczalny. W przedmiocie niedopuszczalności wniosku o stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia delegowanego 2015/63 lub tego rozporządzenia w całości Tytułem ewentualnym względem skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca zwraca się do Sądu, na wypadek gdyby nie uwzględnił on wniosków złożonych tytułem głównym, o stwierdzenie nieważności art. 5 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia delegowanego 2015/63 lub ewentualnie tego rozporządzenia w całości. Jak już zostało stwierdzone w pkt 21 powyżej, możliwość powołania się na niezgodność z prawem aktu o charakterze generalnym na podstawie art. 277 TFUE nie stanowi autonomicznej podstawy zaskarżenia i nie można z niej korzystać w braku prawa do wniesienia skargi głównej (zob. wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., T & L Sugars i Sidul Açúcares/Komisja, T‑279/11, EU:T:2013:299, pkt 96 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że wniosek skarżącej zmierzający do uzyskania, w braku stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., stwierdzenia częściowej lub całkowitej niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63, jest oczywiście niedopuszczalny, w braku autonomicznej podstawy zaskarżenia w celu powołania się na niezgodność z prawem aktu o charakterze generalnym. Ponadto, jako że wniosek skarżącej zmierzający do uzyskania stwierdzenia częściowej lub całkowitej niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63 w sposób dorozumiany, lecz nieuchronny ma na celu, a fortiori, uzyskanie stwierdzenia niezgodności z prawem w kontekście żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., należy zauważyć, że niedopuszczalność skargi głównej skutkuje niedopuszczalnością zarzutu niezgodności z prawem sformułowanego na jego poparcie. Zostało stwierdzone, że skarga o stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim jest skierowana przeciwko decyzji z dnia 15 kwietnia 2016 r., jedynej kwestionowanej w niniejszym przypadku, jest oczywiście niedopuszczalna (zob. pkt 47 powyżej). Wynika z tego, że wniosek skarżącej zmierzający do uzyskania stwierdzenia częściowej lub całkowitej niezgodności z prawem rozporządzenia delegowanego 2015/63 jest w każdym wypadku oczywiście niedopuszczalny. Łączne wnioski Z całości powyższych rozważań wynika, że niniejszą skargę, w jej różnych aspektach i częściach, należy odrzucić jako niedopuszczalną w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko Komisji, na podstawie art. 130 regulaminu postępowania, oraz jako oczywiście niedopuszczalną w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko SRB, na podstawie art. 126 regulaminu postępowania. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, zgodnie z żądaniem SRB i Komisji należy obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (ósma izba) postanawia, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona.   2) Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) oraz Komisji Europejskiej.   Sporządzono w Luksemburgu w dniu 19 listopada 2018 r. Sekretarz E. Coulon Prezes A.M. Collins ( *1 ) Język postępowania: włoski.