T-503/07

PostanowienieTSUE2008-04-04CELEX: 62007TO0503ECLI:EU:T:2008:92

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne

Czy skarga o stwierdzenie nieważności aktu prawa Unii Europejskiej, wniesiona po upływie ustawowego terminu, jest dopuszczalna?

Ratio decidendi

Sąd stwierdził, że skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 230 akapit piąty WE. Termin ten ma charakter bezwzględny i podlega badaniu z urzędu przez Sąd. Bieg terminu rozpoczyna się od daty publikacji aktu, a jedynie subsydiarnie od daty powzięcia o nim wiadomości.

Stan faktyczny

Skarżące, Kulykovska-Pawlowski i inni, wniosły skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie.

Rozstrzygnięcie

1) Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. 2) Skarżące pokrywają swe własne koszty, jak i koszty poniesione przez Komisję.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 4 kwietnia 2008 r. – Kulykovska-Pawlowski i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie (sprawa T‑503/07) Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin do wniesienia skargi – Oczywista niedopuszczalność 1. Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Uwzględnienie z urzędu – Badanie z urzędu przez Sąd (art. 230 akapit piąty WE) (por. pkt 6, 7) 2. Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin – Rozpoczęcie biegu terminu – Data publikacji – Dzień powzięcia wiadomości o akcie – Charakter subsydiarny (art. 230 akapit piąty WE) (por. pkt 8, 9) Przedmiot Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1). Sentencja 1) Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. 2) Skarżące pokrywają swe własne koszty, jak i koszty poniesione przez Komisję.