T-512/14

WYROK SĄDU (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. ( *1 ) „Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Artykuł 41 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 — Odmowa przyznania wkładu finansowego na duży projekt — Przedsiębiorstwo odpowiedzialne za realizację projektu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność” W sprawie Т‑512/14 Green Source Poland sp. z o.o., z siedzibą w Warszawie (Polska), reprezentowana przez M. Merolę oraz L. Armatiego, adwokatów, strona skarżąca, przeciwko Komisji Europejskiej, reprezentowanej początkowo przez M. Clausen i B.R. Killmanna, a następnie przez B.R. Killmanna i R. Lyala, działających w charakterze pełnomocników, strona pozwana, mającej za przedmiot oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2289 final z dnia 7 kwietnia 2014 r. dotyczącej odmowy wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla dużego projektu „Zakup i wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji biokomponentów do wytwarzania biopaliw”, stanowiącego część programu operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” dotyczącego pomocy strukturalnej, objętego celem „Konwergencja” w Polsce, SĄD (siódma izba) w składzie: M. van der Woude, prezes, I. Ulloa Rubio i A. Marcoulli (sprawozdawca), sędziowie, sekretarz: P. Cullen, administrator, uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 24 listopada 2016 r., wydaje następujący Wyrok Okoliczności powstania sporu W dniu 1 października 2007 r. decyzją C(2007) 4562 Komisja Europejska przyjęła program operacyjny „Innowacyjna gospodarka” przedstawiony przez Rzeczpospolitą Polską na podstawie art. 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. 2006, L 210, p. 25). Ze skargi wynika, że w następstwie przyjęcia przepisów krajowych wdrażających program operacyjny „Innowacyjna gospodarka” skarżąca, Green Source Poland sp. z o.o. – polska spółka prawa prywatnego utworzona w grudniu 2004 r. wyłącznie w celu budowy i eksploatacji zakładu produkcji bioetanolu w Polsce – złożyła w dniu 12 maja 2008 r. do władz polskich wniosek o dotację na projekt „Zakup i wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji biokomponentów do wytwarzania biopaliw” (zwany dalej „projektem”) i że w dniu 25 kwietnia 2012 r. władze polskie i skarżąca podpisały umowę dotyczącą przyznania dotacji na wdrożenie tego projektu w ramach programu operacyjnego „Innowacyjna gospodarka” (zwaną dalej „umową”). Z umowy wynika, że dotacja mająca sfinansować część kwalifikowalnych kosztów wspomnianego dużego projektu była finansowana przez Rzeczpospolitą Polską w 85% z wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i w 15% z funduszy państwowych (zob. art. 1 ust. 4 umowy). Ponadto przewidziano między innymi, że jeżeli Komisja odmówi wniesienia wkładu finansowego funduszy zgodnie z art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006, umowa zostanie rozwiązana z dniem powiadomienia beneficjenta o decyzji Komisji (zob. art. 5 ust. 24 umowy) i że beneficjent zobowiązuje się do zwrotu w takim wypadku całości lub części funduszy wypłaconych już przez władze polskie (zob. art. 5 ust. 26 umowy). W dniu 10 września 2012 r. na podstawie art. 39–41 rozporządzenia nr 1083/2006 Rzeczpospolita Polska złożyła do Komisji wniosek o wniesienie wkładu finansowego EFRR na projekt. Wniosek o wniesienie wkładu, złożony przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z załącznikiem XXII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1828/2006 Komisji z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1083/2006 oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie EFRR (Dz.U. 2006, L 371, s. 1), wskazuje polskiego Ministra Rozwoju Regionalnego jako „instytucję odpowiedzialną za wniosek”, a skarżącą jako „organizację odpowiedzialną za realizację projektu (beneficjenta)”. W skierowanym do Rzeczypospolitej Polskiej piśmie z dnia 27 listopada 2012 r. Komisja wyraziła wątpliwości co do możliwości potwierdzenia wkładu z EFRR na projekt, mając na względzie w szczególności pewne problemy związane z kontekstem rewizji ram regulacyjnych w dziedzinie biopaliw, brakiem innowacyjnego charakteru projektu, brakiem informacji w studium wykonalności i z pomocą państwa i wezwała Rzeczpospolitą Polską do rozważenia możliwości wycofania go i ewentualnie przedłożenia nowych informacji. Pismem z dnia 25 stycznia 2013 r. Rzeczpospolita Polska odpowiedziała na uwagi Komisji, przekazując między innymi dokument zawierający odpowiedzi skarżącej na pytania Komisji. Skierowanym do Rzeczpospolitej Polskiej pismem z dnia 6 maja 2013 r. Komisja podtrzymała swoje stanowisko co do tego, że projekt nie spełnia niektórych warunków przewidzianych w art. 40 rozporządzenia nr 1083/2006 ze względu na brak innowacyjnego charakteru tego projektu, wątpliwości co do jego opłacalności i brak pewnych informacji w ocenie oddziaływania na środowisko. Pismem z dnia 5 lipca 2013 r. Rzeczpospolita Polska odpowiedziała na uwagi Komisji, przekazując dokument zawierający odpowiedzi skarżącej na pytania Komisji. W dniu 17 lipca 2013 r. na wniosek skarżącej w Brukseli (Belgia) odbyło się spotkanie przedstawicieli skarżącej i służb Komisji. Pismem z dnia 24 lipca 2013 r. skierowanym do Rzeczpospolitej Polskiej Komisja potwierdziła swoje stanowisko co do faktu, że projekt nie spełnia niektórych warunków przewidzianych w art. 40 rozporządzenia nr 1083/2006 ze względu na brak innowacyjnego charakteru tego projektu, wątpliwości co do jego opłacalności, jego oddziaływania na środowisko i jego spójności z polityką ochrony środowiska Unii Europejskiej Unii i wezwała Rzeczpospolitą Polską do przedłożenia uwag, zaznaczając, że jeżeli jej ocena się potwierdzi, przyjmie decyzję odmowną w odniesieniu do projektu. Pismem z dnia 24 września 2013 r. Rzeczpospolita Polska odpowiedziała na uwagi Komisji, przekazując dokument zawierający odpowiedzi skarżącej na pytania Komisji. W dniu 7 kwietnia 2014 r. na podstawie art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006 Komisja przyjęła decyzję C(2014) 2289 final (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją), w której odmówiła przyznania wkładu finansowego na projekt (art. 1). Zaskarżona decyzja precyzuje, że wszelkie wydatki związane z projektem zawarte w deklaracji wydatków sprzed przyjęcia decyzji powinny zostać skorygowane w następnej deklaracji wydatków (art. 2). Zaskarżona decyzja jest skierowana do Rzeczpospolitej Polskiej (art. 3). Przebieg postępowania i żądania stron Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 26 czerwca 2014 r. skarżąca wniosła niniejszą skargę, zwracając się do Sądu o: — stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; — obciążenie Komisji kosztami postępowania. Odrębnym pismem, złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 2 października 2014 r., Komisja podniosła zarzut niedopuszczalności na podstawie art. 130 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r., zwracając się do Sądu o: — odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; — obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Skarżąca złożyła uwagi w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności w sekretariacie Sądu w dniu 21 listopada 2014 r., wnosząc do Sądu o: — oddalenie zastrzeżeń Komisji i stwierdzenie dopuszczalności skargi; — wyznaczenie terminu na odpowiedź Komisji co do istoty; — obciążenie Komisji kosztami tego etapu postępowania. Postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r. Sąd (czwarta izba) pozostawił zarzut niedopuszczalności i kwestię kosztów do rozstrzygnięcia w wyroku kończącym postępowanie w sprawie. W dniu 7 maja 2015 r. Komisja złożyła w sekretariacie Sądu odpowiedź na skargę, wnosząc do Sądu o: — uznanie skargi za niedopuszczalną; — posiłkowo – oddalenie skargi jako nieuzasadnionej; — obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Skarżąca złożyła replikę w sekretariacie Sądu w dniu 3 lipca 2015 r., a Komisja złożyła duplikę w sekretariacie Sądu w dniu 22 września 2015 r. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 12 listopada 2015 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Aktem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 14 grudnia 2015 r. Komisja wniosła o połączenie niniejszej sprawy ze sprawą zarejestrowaną pod numerem T‑403/15, JYSK/Komisja. Skarżąca złożyła uwagi w przedmiocie wniosku o połączenie w dniu 6 stycznia 2016 r. Postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r. prezes czwartej izby Sądu zdecydował o niełączeniu tych dwóch spraw na tym etapie postępowania. Na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. wysłuchano wystąpień stron i ich odpowiedzi na pytania Sądu. Co do prawa Uwagi wstępne Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 263 akapit czwarty TFUE każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść, na warunkach przewidzianych w akapitach pierwszym i drugim, skargę na akty, których jest adresatem lub które mimo przyjęcia ich w formie rozporządzenia lub decyzji skierowanej do innej osoby dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie, oraz na akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie wymagają środków wykonawczych. Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału aktami lub decyzjami mogącymi być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności są jedynie środki wywołujące wiążące skutki prawne, które mogą naruszać interesy strony skarżącej poprzez istotną zmianę jej sytuacji prawnej (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 listopada 1981 r., IBM/Komisja, 60/81, EU:C:1981:264, pkt 9; z dnia 20 września 2016 r., Mallis i in./Komisja i BCE, od C‑105/15 P do C‑109/15 P, EU:C:2016:702, pkt 51 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie jest bezsporne z jednej strony, że zaskarżona decyzja nie stanowi aktu regulacyjnego, który nie wymaga środków wykonawczych, a z drugiej strony, że została ona notyfikowana przez Komisję Rzeczpospolitej Polskiej, wobec czego skarżącej nie można uznać za adresata tej decyzji w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE. W tych warunkach należy zbadać, czy dopuszczalne jest wniesienie przez skarżącą skargi o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji ze względu na to, że dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie. W przedmiocie bezpośredniego oddziaływania na skarżącą W zarzucie niedopuszczalności Komisja utrzymuje w szczególności, że zaskarżona decyzja nie dotyczy skarżącej bezpośrednio. Twierdzi ona zasadniczo, że wspomniane państwo członkowskie jest jedynym adresatem decyzji przyznającej lub odmawiającej, jak w niniejszej sprawie, wkładu finansowego EFRR na duży projekt i że decyzja ta nie ma bezpośrednich skutków prawnych dla skarżącej. Skarżąca kwestionuje argumenty Komisji. W skardze skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja dotyczy jej osoby, gdyż z jednej strony oznacza ją jako „wnioskodawcę”, z drugiej strony jej natychmiastowym i bezpośrednim skutkiem jest pozbawienie skarżącej zasobów finansowych niezbędnych do wdrożenia projektu, co uniemożliwia jego kontynuację i zmusza ją do pokrycia strat wynikających z już poniesionych wydatków. Skarżąca dodaje, że we wniosku o przyznanie wkładu finansowego jest ona oznaczona jako „podmiot odpowiedzialny za realizację projektu i beneficjent”. W uwagach w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności skarżąca utrzymuje, po pierwsze, że Komisja opiera się na zbyt formalnej interpretacji orzecznictwa i że nie bierze pod uwagę aspektów gospodarczych i faktycznych niniejszej sprawy. W szczególności skarżąca twierdzi, że z akt wynika, iż projekt nie był wykonalny bez funduszy Unii i że Rzeczpospolita Polska nie zamierzała zapewnić dodatkowych funduszy. Skarżąca podważa również twierdzenie Komisji, zgodnie z którym decyzja nie uniemożliwia jej poszukiwania alternatywnego finansowania, gdyż jest sprzeczna z logiką systemu publicznego wsparcia rozwoju regionalnego opartą na zachęcającym skutku dotacji. Po drugie, przypominając orzecznictwo w dziedzinie pomocy rozwojowej uznające bezpośrednie oddziaływanie, w sytuacji gdy możliwość, iż adresaci nie zastosują się do danego środka Unii, jest czysto teoretyczna i gdy nie ma wątpliwości co do ich zamiaru działania zgodnie z tym środkiem, skarżąca utrzymuje, że uprawnienie Rzeczpospolitej Polskiej do niezastosowania się do zaskarżonej decyzji jest czysto teoretyczne. Twierdzi ona, że z akt wynika, iż władze polskie poprzez deklaracje wskazujące, iż nie zamierzają finansować w przyszłości projektu, i poprzez zawartą w umowie o datację klauzulę umożliwiającą odstąpienie od umowy przeniosły na skarżącą prawne konsekwencje zaskarżonej decyzji, która wywołuje dla niej skutki natychmiastowe i nie pozostawia państwu członkowskiemu żadnego zakresu swobody. Skarżąca dodaje, że ze względu na to, iż Komisja dysponuje szerokimi uprawnieniami dyskrecjonalnymi na podstawie art. 39–41 rozporządzenia nr 1083/2006, byłaby ona zwolniona z odpowiedzialności, gdyby skarga beneficjenta finansowania była niedopuszczalna, gdyż normalnie państwo członkowskie akceptuje decyzję, rezygnuje z projektu (w którym nie ma bezpośrednich interesów) i wykorzystuje środki na inne projekty. Po trzecie, skarżąca twierdzi, że niniejsza sprawa różni się od przypadków, których dotyczy orzecznictwo odnoszące się do decyzji Komisji obniżających lub wstrzymujących pomoc w wypadku nieprawidłowości w zarządzaniu funduszami. Zdaniem skarżącej w tym ostatnich przypadkach odpowiedzialność za wybór, wdrożenie i kontrolę interwencji spoczywa bowiem na państwach członkowskich, podczas gdy duże projekty podlegają uprzedniemu indywidualnemu zatwierdzeniu ze strony Komisji, co wyłącza jakąkolwiek odpowiedzialność za wybór lub zatwierdzenie projektów po stronie państwa członkowskiego, które działa jak zwykły pośrednik i nie ma interesu w kwestionowaniu decyzji Komisji, gdyż nie ponosi żadnego ryzyka prawnego wobec spółki będącej beneficjentem. Ta ostatnia nie może zatem wnieść żadnej skargi przeciwko państwu, gdyż odmowa wkładu nie jest objęta kontrolą państwa i jest automatyczną konsekwencją decyzji Komisji, w której beneficjent ma bezpośredni interes. W podsumowaniu skarżąca wskazuje, że to podejście zostało potwierdzone przez Sąd w wyroku z dnia 19 maja 1994 r., Consorzio gruppo di azione locale Murgia Messapica/Komisja (T‑465/93, EU:T:1994:56), w której to sprawie okoliczności faktyczne i prawne odpowiadały jej sytuacji. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że warunek, by będący przedmiotem skargi akt dotyczył bezpośrednio osoby fizycznej lub prawnej, wymaga łącznego spełnienia dwóch kryteriów, a mianowicie w pierwszej kolejności, by zaskarżony akt wywierał bezpośredni wpływ na sytuację prawną danej osoby, a w drugiej kolejności, by nie pozostawiał on żadnych uprawnień dyskrecjonalnych adresatom, których obowiązkiem jest go wykonać, co ma mieć charakter automatyczny i wynikać z samego uregulowania Unii, bez stosowania innych przepisów pośrednich (zob. wyrok z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Ente per le Ville Vesuviane i Ente per le Ville Vesuviane/Komisja, C‑445/07 P i C‑455/07 P, EU:C:2009:529, pkt 45 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 9 lipca 2013 r., Regione Puglia/Komisja, C‑586/11 P, niepublikowane, EU:C:2013:459, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Drugie kryterium, dotyczące braku uprawnień dyskrecjonalnych danego państwa członkowskiego, jest również spełnione, gdy przysługująca temu państwu możliwość niezastosowania się do aktu Unii jest czysto teoretyczna, a jego wola dostosowania się do niego nie wzbudza żadnych wątpliwości (zob. wyroki: z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Ente per le Ville Vesuviane i Ente per le Ville Vesuviane/Komisja, C‑445/07 P i C‑455/07 P, EU:C:2009:529, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 3 marca 2011 r., Caixa Geral de Depósitos/Komisja, T‑401/07, niepublikowany, EU:T:2011:72, pkt 61 i przytoczone tam orzecznictwo). Należy zatem zbadać, czy te dwa łączne kryteria są spełnione w niniejszej sprawie. W przedmiocie pierwszego kryterium bezpośredniego oddziaływania Co się tyczy pierwszego kryterium bezpośredniego oddziaływania, wspomnianego w pkt 32 powyżej, w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006 budżet Unii alokowany na fundusze jest wykonywany w ramach podziału zarządzania między państwa członkowskie i Komisję. Artykuł 59 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1) przewiduje, że w przypadku wykonywania przez Komisję budżetu w trybie zarządzania dzielonego zadania wykonawcze delegowane są na państwa członkowskie. W szczególności zgodnie z art. 180 rozporządzenia nr 966/2012 zarządzanie, wybór i kontrole projektów finansowanych przez fundusze regulują rozporządzenia dotyczące tych funduszy, a mianowicie w wypadku EFRR rozporządzenie (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1783/1999 (Dz.U. 2006, L 210, s. 1), a także rozporządzenie nr 1083/2006. Stąd, w drugiej kolejności, w celu ustalenia skutków prawnych zaskarżonej decyzji należy uwzględnić ramy prawne regulujące w szczególności wybór projektów, a przede wszystkim dużych projektów finansowanych przez EFRR. W tym kontekście z właściwych przepisów rozporządzenia nr 1083/2006 wynika, że: — cele funduszy realizowane są w ramach ścisłej współpracy, zwanej partnerstwem, pomiędzy Komisją a każdym państwem członkowskim (zob. art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006); — fundusze uzupełniają działania krajowe i ich wkład nie zastępuje wydatków strukturalnych ponoszonych przez państwa członkowskie (zob. art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006); — każde państwo członkowskie przedstawia Komisji narodowe strategiczne ramy odniesienia, które zapewniają, aby pomoc funduszy była zgodna ze strategicznymi wytycznymi Unii dla spójności, i które stanowią instrument odniesienia dla przygotowywania programowania funduszy (zob. art. 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1083/2006); — w każdym państwie członkowskim działalność funduszy przyjmuje formę programów operacyjnych opracowanych przez państwo członkowskie i przedłożonych Komisji do oceny i przyjęcia (zob. art. 32 ust. 1–5 rozporządzenia nr 1083/2006); — państwa członkowskie są odpowiedzialne za zarządzanie programami operacyjnymi i kontrolę nad nimi i w tym celu wyznaczają instytucję zarządzającą, instytucję certyfikującą, a także ewentualnie instytucje pośredniczące w celu wykonania części lub całości ich zadań oraz instytucję audytową (zob. art. 58, art. 59 ust. 1 i 2 i art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006). Instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programem operacyjnym i jego realizację, a w szczególności za „zapewnienie, że [by] operacje są [były]wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają [by spełniały] one mające zastosowanie zasady [unijne] i krajowe przez cały okres ich realizacji” [zob. art. 60 lit. a) rozporządzenia nr 1083/2006]; — dla każdego programu operacyjnego państwa członkowskie ustanawiają komitet monitorujący, który upewnia się co do skuteczności i jakości realizacji programu operacyjnego, w szczególności poprzez analizowanie i zatwierdzanie kryteriów wyboru finansowanych operacji (zob. art. 63 i 65 rozporządzenia nr 1083/2006); — każda operacja, to jest projekt lub grupa projektów zmierzających do realizacji celów programu operacyjnego, jest wybierana przez instytucję zarządzającą zgodnie z kryteriami ustanowionymi przez komitet monitorujący (zob. art. 2 pkt 3 rozporządzenia nr 1083/2006); — jeżeli państwo członkowskie wybierze duży projekt, to jest „wydatki związane z operacją składającą się z szeregu robót, działań lub usług, której celem samym w sobie jest ukończenie niepodzielnego zadania o sprecyzowanym charakterze gospodarczym lub technicznym, która posiada jasno określone cele i której całkowity koszt przekracza kwotę [50] mln EUR” (zob. art. 39 rozporządzenia nr 1083/2006), i włączy go do programu operacyjnego w celu jego finansowania przez EFRR, powinien on zostać zatwierdzony przez Komisję, aby przeprowadzono ocenę jego celu i oddziaływania, a także wykorzystania zasobów Unii (zob. motyw 49 rozporządzenia nr 1083/2006): — w tym celu duży projekt jest przedkładany Komisji przez państwo członkowskie lub jego instytucję zarządzającą wraz z informacjami określonymi w art. 40 rozporządzenia nr 1083/2006 (zob. art. 41 ust. 1 tego rozporządzenia); — państwo członkowskie lub instytucja zarządzająca składa wniosek o pomoc zgodnie z formularzami wniosku (zatytułowanymi „Duży projekt – wniosek o potwierdzenie wniesienia wkładu finansowego na mocy art. 39–41 rozporządzenia […] nr 1083/2006”) przewidzianymi w załącznikach XX–XXII do rozporządzenia nr 1828/2006 [zob. art. 40 ust. 2 lit. e) i ust. 3 tego ostatniego rozporządzenia]; — na podstawie informacji zawartych we wspomnianym wniosku Komisja dokonuje oceny spójności dużego projektu z priorytetami programu operacyjnego lub odpowiednich programów, jego wkładu w osiągnięcie celów tych priorytetów oraz jego spójności z innymi politykami Unii (zob. art. 41 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006); — pod warunkiem że wniosek został złożony zgodnie z art. 40 rozporządzenia nr 1083/2006, Komisja przyjmuje decyzję możliwie najszybciej, ale nie później niż w terminie trzech miesięcy po złożeniu dużego projektu (zob. art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006); — jeżeli decyzja Komisji jest pozytywna, określa ona aspekt fizyczny projektu, podstawę ustalania poziomu współfinansowania oraz harmonogram dla wkładu finansowego funduszu (zob. art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006); — w przypadku gdy Komisja odmawia wniesienia wkładu na duży projekt, powiadamia ona państwo członkowskie o powodach tej decyzji (zob. art. 41 ust. 3 rozporządzenia nr 1083/2006); — jeżeli Komisja odmówi wniesienia wkładu na duży projekt, a państwo członkowskie ujęło już płatności dotyczące tego dużego projektu w deklaracji wydatków przedłożonej Komisji, deklaracja wydatków złożona po przyjęciu decyzji odmownej powinna zostać skorygowana (zob. art. 78 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006). Z całości tych przepisów wynika, że jedynie w kontekście relacji między Komisją i państwem członkowskim przeprowadzane są operacje, w ramach których Komisja ocenia i potwierdza przyznanie państwu członkowskiemu wkładu finansowego z EFRR na duży projekt lub go odmawia (zob. analogicznie postanowienie z dnia 6 marca 2012 r., Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development/Komisja, T‑453/10, niepublikowane, EU:T:2012:106, pkt 46). Z przepisów przypomnianych w pkt 36 powyżej wynika bowiem, że za wybór operacji finansowanych poprzez EFRR, w tym dużych projektów, odpowiedzialne jest państwo członkowskie; że również państwo członkowskie, po dokonaniu wyboru dużego projektu w celu jego finansowania przez EFRR w ramach programu operacyjnego, przedkłada Komisji wniosek o potwierdzenie wniesienia wkładu, zawierający związane z tym informacje, oraz ewentualnie je uzupełnia; że na podstawie tego wniosku Komisja dokonuje oceny dużego projektu; że wynik oceny jest przekazywany przez Komisję jedynie państwu członkowskiemu i że jeżeli Komisja odmawia wniesienia wkładu na duży projekt, państwo członkowskie powinno skorygować przedłożone już Komisji deklaracje wydatków, które zawierałyby wydatki dotyczące tego dużego projektu. Tak więc to danemu państwu członkowskiemu Komisja przyznaje wkład finansowy z EFRR na duży projekt lub go odmawia. Stąd do rozpatrywanej pomocy finansowej uprawnione jest dane państwo członkowskie (zob. analogicznie postanowienie z dnia 9 czerwca 2016 r., IREPA/Komisja i Trybunał Obrachunkowy, T‑825/14, niepublikowane, EU:T:2016:345, pkt 38). Odpowiada to faktowi, że zgodnie z orzecznictwem wsparcie z EFRR jest skonstruowane jako system funkcjonujący między Komisją a państwami członkowskimi (zob. podobnie wyrok z dnia 3 marca 2011 r., Caixa General de Depósitos/Komisja, T‑401/07, niepublikowany, EU:T:2011:72, pkt 69). W trzeciej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wskazanie w decyzji przyznającej pomoc finansową Unii w ramach EFRR danej jednostki jako instytucji odpowiedzialnej za realizację projektu nie oznacza, że jednostka ta jest uprawniona do tej pomocy. Fakt, że dana jednostka jest wymieniona jako instytucja odpowiedzialna za wniosek o pomoc finansową, nie powoduje również, iż jej stosunek z pomocą Unii staje się bezpośredni. Podobnie fakt, że dana jednostka została wskazana jako beneficjent pomocy finansowej, nie powoduje, że jest ona uprawniona do tej pomocy. Za podmiot uprawniony do wspomnianej pomocy należy uznać państwo członkowskie jako adresata decyzji o przyznaniu pomocy finansowej EFRR (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Ente per le Ville Vesuviane i Ente per le Ville Vesuviane/Komisja, C‑445/07 P i C‑455/07 P, EU:C:2009:529, pkt 47–54 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 14 września 2011 r., Regione Puglia/Komisja, T‑84/10, niepublikowane, EU:T:2011:468, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo; zob. również analogicznie postanowienia: z dnia 21 maja 2015 r., APRAM/Komisja, T‑403/13, niepublikowane, EU:T:2015:317, pkt 36, 62 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 9 czerwca 2016 r., IREPA/Komisja i Trybunał Obrachunkowy, T‑825/14, niepublikowane, EU:T:2016:345, pkt 38–40 i przytoczone tam orzecznictwo). Z orzecznictwa przywołanego w pkt 40 powyżej wynika, że w niniejszej sprawie za podmiot uprawniony do pomocy z EFRR na projekt należy uznać Rzeczpospolitą Polską, a nie skarżącą. W czwartej kolejności należy przypomnieć, że w niniejszym przypadku zgodnie z przepisami przypomnianymi w pkt 36 powyżej wniosek o wkład finansowy z EFRR na projekt złożyła faktycznie w dniu 10 września 2012 r. Rzeczpospolita Polska (zob. pkt 4 powyżej). Ponadto w zaskarżonej decyzji Komisja odmówiła przyznania tego wkładu finansowego Rzeczpospolitej Polskiej (zob. pkt 12 powyżej). Z jednej strony art. 3 zaskarżonej decyzji wskazuje bowiem Rzeczpospolitą Polską jako jedynego adresata tej decyzji; z drugiej strony art. 1 zaskarżonej decyzji poprzez odmowę przyznania wkładu z EFRR wyklucza, by Rzeczpospolita Polska mogła obciążyć EFRR swoimi ewentualnymi wydatkami związanymi z projektem. Z tego powodu art. 2 zaskarżonej decyzji zobowiązuje Rzeczpospolitą Polską do skorygowania wszelkich wydatków związanych z projektem zawartych w deklaracji wydatków sprzed przyjęcia tej decyzji. Stąd na podstawie zaskarżonej decyzji to Rzeczpospolita Polska została pozbawiona wkładu finansowego z EFRR na finansowanie projektu i ona musi skorygować ewentualne wydatki związane z tym projektem, które zostały już przedłożone Komisji. W tych warunkach należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie wywiera wpływu na sytuację prawną skarżącej i że w konsekwencji pierwsze kryterium bezpośredniego oddziaływania nie jest w tym wypadku spełnione. Wniosku tego nie podważają argumenty skarżącej. Po pierwsze, okoliczność, że skarżąca pomagała władzom polskim w przygotowaniu ich dwóch odpowiedzi na pisma Komisji i że zwróciła się o przeprowadzenie spotkania ze służbami Komisji, w którym wzięła udział, nie wykazuje bezpośredniego związku między skarżącą a zaskarżoną decyzją, gdyż istnienie takiego związku może być wykazane, jedynie jeżeli zaskarżony akt wywiera bezpośrednio wpływ na sytuację prawną strony skarżącej bez zastosowania innych norm pośrednich (zob. podobnie postanowienie z dnia 5 października 2010 r., Provincie Groningen i Provincie Drenthe/Komisja, T‑69/09, niepublikowane, EU:T:2010:423, pkt 51, 52 i przytoczone tam orzecznictwo). Po drugie, przywołana przez skarżącą okoliczność, że motywy 6, 15 i 17 zaskarżonej decyzji odnoszą się do niej w wyniku nietrafnego niestety sformułowania jako do „wnioskodawcy” i że w formularzu wniosku złożonego przez Rzeczpospolitą Polską określa się ją jako „organizację odpowiedzialną za realizację projektu (beneficjenta)” (sekcja A.2.1 formularza wniosku) i odnosi się do niej w opisie projektu (sekcja B.1.2 formularza wniosku), nie oznacza, by jej związek z pomocą finansową z EFRR był bezpośredni lub by ona sama była uprawniona do tej pomocy (zob. analogicznie postanowienia: z dnia 25 września 2008 r., Regione Siciliana/Komisja, T‑363/03, niepublikowane, EU:T:2008:403, pkt 25; z dnia 14 września 2011 r., Regione Puglia/Komisja, T‑84/10, niepublikowane, EU:T:2011:468, pkt 34). Po trzecie, skarżąca utrzymuje, że orzecznictwo przypomniane w pkt 40 powyżej nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na to, że w tym orzecznictwie, dotyczącym spraw o obniżenie, uchylenie lub zamknięcie pomocy, odpowiedzialność za wybór, wdrożenie i kontrolę projektów spoczywała na państwach członkowskich, a Komisja nie dokonywała żadnego wyboru. Skarżąca utrzymuje natomiast, że w wypadku dużych projektów, takich jak projekt będący przedmiotem niniejszej sprawy, państwo członkowskie działa jak „zwykły pośrednik” i nie jest odpowiedzialne za wybór lub zatwierdzenie projektów, co należy wyłącznie do Komisji. Nie może ona tym samym wnieść skargi na państwo członkowskie. Argumentów tych nie można przyjąć. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że orzecznictwo przywołane w pkt 40 powyżej dotyczy zarówno operacji, które nie są dużymi projektami, jak i właśnie dużych projektów (wyrok z dnia 2 maja 2006 r., Regione Siciliana/Komisja, C‑417/04 P, EU:C:2006:282, pkt 1; postanowienia: z dnia 8 lipca 2004 r., Regione Siciliana/Komisja, T‑341/02, EU:T:2004:228, pkt 16; z dnia 25 września 2008 r., Regione Siciliana/Komisja, T‑363/03, niepublikowane, EU:T:2008:403, pkt 1, 4). Następnie, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, z przepisów rozporządzenia nr 1083/2006 przypomnianych w pkt 36 powyżej wynika, że to państwa członkowskie są odpowiedzialne za wybór operacji, w tym dużych projektów. Komisja nie dokonuje żadnego wyboru dużych projektów, które są proponowane władzom krajowym przez wnioskodawców, lecz przeprowadza jedynie, wyłącznie względem państw członkowskich, ocenę w szczególności spójności i wkładu (w rozumieniu art. 41 ust. 2 tego rozporządzenia) dużych projektów, które zostały już wybrane przez władze krajowe i przedłożone do zatwierdzenia wkładu finansowego w ramach EFRR. W tym względzie rozumowanie przeprowadzone w wyroku z dnia 19 maja 1994 r., Consorzio gruppo di azione locale Murgia Messapica/Komisja (T‑465/93, EU:T:1994:56) przywołanym przez skarżącą nie może być przeniesione na grunt niniejszej sprawy. Z jednej strony należy zaznaczyć, że w pkt 25 i 26 tego wyroku Sąd skupił swoją analizę na warunku indywidualnego oddziaływania na stronę skarżącą, ograniczając się do wskazania, że zaskarżona w owej sprawie decyzja wywarła bezpośrednie skutki prawne na stronę skarżącą, bez interwencji innych instancji krajowych lub unijnych. Z drugiej strony z pkt 6 komunikatu do państw członkowskich ustanawiającego wytyczne dla zintegrowanych dotacji globalnych, dla których państwa członkowskie są wezwane do złożenia propozycji w ramach inicjatywy wspólnotowej dotyczącej rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. 1991, C 73, p. 33), mającego zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, wynika, że „grupy lokalne” będące adresatami dotacji były „wybierane we współpracy między Komisją i państwami członkowskimi na podstawie szerszych propozycji przedstawionych przez państwa członkowskie” [tłumaczenie nieoficjalne]. Z wyroku tego wynika bowiem, że władze włoskie przedłożyły Komisji szereg projektów i że wybrała ona niektóre z nich (wyrok z dnia 19 maja 1994 r., Consorzio gruppo di azione locale Murgia Messapica/Komisja, T‑465/93, EU:T:1994:56, pkt 5–12). Tymczasem w niniejszym przypadku, jak zaznaczono w pkt 52 powyżej, wybór projektów nie jest prowadzony przez Komisję, lecz należy wyłącznie do władz krajowych. Poza tym ze względu na to, że orzecznictwo przywołane w pkt 40 powyżej zostało wypracowane w ramach spraw, w których pomoc z EFRR została przyznana państwu członkowskiemu, a następnie zmniejszona lub wręcz uchylona, jest ono tym bardziej istotne w sytuacji, gdy pomoc z EFRR nie została jeszcze przyznana państwu członkowskiemu i w konsekwencji stosunek między jednostką wyznaczoną jako podmiot odpowiedzialny za realizację projektu, podmiotem odpowiedzialnym za wniosek lub beneficjentem pomocy i pomocą z EFRR jest jeszcze bardziej pośredni. W końcu w odniesieniu do argumentu skarżącej, zgodnie z którym wspomniane orzecznictwo nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ nie może ona wnieść skargi na państwo członkowskie, wobec czego należy uznać, że zaskarżona decyzja dotyczy jej bezpośrednio, należy przypomnieć, że jednostki powinny móc korzystać ze skutecznej ochrony sądowej praw, które czerpią z porządku prawnego Unii, jednak prawo do takiej ochrony nie może podważać przesłanek ustanowionych w art. 263 akapit czwarty TFUE. Tymczasem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ochrona prawna osób fizycznych i prawnych, które nie mogą ze względu na przesłanki dopuszczalności ustanowione w art. 263 akapit czwarty TFUE zaskarżać bezpośrednio aktów Unii takich jak sporna decyzja, winna być zapewniona w sposób skuteczny poprzez środki zaskarżenia do sądów krajowych. Sądy te, zgodnie z zasadą lojalnej współpracy wyrażoną w art. 4 TFUE, są zobowiązane do interpretowania i stosowania wewnętrznych przepisów proceduralnych regulujących korzystanie ze środków prawnych, na ile to możliwe w taki sposób, by umożliwić tym osobom zakwestionowanie na drodze sądowej legalności każdej decyzji lub każdego innego krajowego środka odnoszącego się do stosowania wobec nich aktu unijnego takiego jak rozpatrywany w niniejszej sprawie poprzez podniesienie zarzutu nieważności takiego aktu i skłonienie tym samym sądów do zwrócenia się w tym zakresie do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Ente per le Ville Vesuviane i Ente per le Ville Vesuviane/Komisja, C‑445/07 P i C‑455/07 P, EU:C:2009:529, pkt 65, 66 i przytoczone tam orzecznictwo; postanowienie z dnia 9 czerwca 2016 r., IREPA/Komisja i Trybunał Obrachunkowy, T‑825/14, niepublikowane, EU:T:2016:345, pkt 48, 49 i przytoczone tam orzecznictwo). W niniejszym przypadku w poszanowaniu mającego zastosowanie prawa krajowego skarżąca mogła w szczególności sprzeciwić się przed właściwym sądem krajowym rozwiązaniu umowy lub zwrotowi zażądanemu przez władze polskie na podstawie tej umowy, podnosząc zarzut nieważności zaskarżonej decyzji, leżącej u źródła tych żądań. Skarżąca mogła w ten sposób skłonić sąd krajowy do zwrócenia się do Trybunału z pytaniem o ważność zaskarżonej decyzji w drodze pytań prejudycjalnych. W każdym wypadku należy podkreślić, że wymóg skutecznej ochrony sądowej nie może prowadzić do uchylenia przesłanki bezpośredniego oddziaływania ustanowionej w art. 263 akapit czwarty TFUE (zob. postanowienie z dnia 9 czerwca 2016 r., IREPA/Komisja i Trybunał Obrachunkowy, T‑825/14, niepublikowane, EU:T:2016:345, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo). Po czwarte, rzekome negatywne okoliczności przywołane przez skarżącą, a mianowicie pozbawienie środków niezbędnych do wdrożenia projektu, niemożność jego kontynuowania i obowiązek pokrycia strat wynikających z już poniesionych wydatków, przy założeniu ich wykazania, nie wynikają ani z samej zaskarżonej decyzji, ani z przepisów prawa Unii, które mają regulować jej skutki, lecz z konsekwencji, jakie w ramach umowy władze polskie i skarżąca nadały tej decyzji. Artykuł 5 ust. 24 i 26 umowy przewiduje bowiem jej rozwiązanie w wypadku odmownej decyzji Komisji w przedmiocie wniosku o potwierdzenie i obowiązek zwrotu przez skarżącą w tym wypadku funduszy otrzymanych już od władz polskich, w tym i tych, które nie pochodzą z EFRR. Stąd konsekwencje i obowiązki wynikające z umowy wkraczają między sytuację prawną skarżącej a zaskarżoną decyzję (zob. analogicznie postanowienie z dnia 6 czerwca 2002 r., SLIM Sicilia/Komisja, T‑105/01, EU:T:2002:147, pkt 53). W przedmiocie drugiego kryterium bezpośredniego oddziaływania W odniesieniu do drugiego kryterium bezpośredniego oddziaływania, o którym mowa w pkt 32 powyżej, należy przypomnieć, że wkroczenie autonomicznej woli adresata decyzji pomiędzy decyzję a skutki, jakie wywiera ona na stronę skarżącą, oznacza, że decyzja ta nie dotyczy jej w sposób bezpośredni. Jeśli decyzja adresata nie jest wymagana prawnie ani przez prawo Unii, ani przez konkretną decyzję Komisji, lecz opiera się na autonomicznej decyzji państwa członkowskiego, nie występuje bezpośredni związek pomiędzy decyzją Komisji a stroną skarżącą (zob. postanowienie z dnia 6 marca 2012 r., Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development/Komisja, T‑453/10, niepublikowane, EU:T:2012:106, pkt 54 i przytoczone tam orzecznictwo). Tymczasem należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie art. 1 zaskarżonej decyzji oznacza odmowę przyznania Rzeczpospolitej Polskiej wkładu z EFRR na projekt. Przepis ten prowadzi więc do tego, że ewentualne wydatki Rzeczpospolitej Polskiej związane z tym projektem nie obciążą EFRR. Artykuł 2 zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 78 ust. 4 rozporządzenia nr 1083/2006, nakłada na Rzeczpospolitą Polską obowiązek skorygowania deklaracji wydatków przedłożonych już Komisji, które zawierałyby wydatki związane z projektem. W tych okoliczności wykonanie zaskarżonej decyzji przez Rzeczpospolitą Polską wymaga wyłącznie, by z jednej strony wspomniane wydatki nie zostały zadeklarowane Komisji i by z drugiej strony, jeżeli wydatki te już zostały zadeklarowane w deklaracji wcześniejszej niż zaskarżona decyzja, następna deklaracja wydatków została odpowiednio skorygowana. Należy więc stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przez Rzeczpospolitą Polską nie powoduje na podstawie samej zaskarżonej decyzji lub przepisów prawa Unii, które mają regulować jej skutki, żadnych konsekwencji dla skarżącej, gdyż jej skutki są ograniczone jedynie do relacji między Unią, w szczególności EFRR, a Rzeczpospolitą Polską. Tym samym zaskarżona decyzja nie uniemożliwia skarżącej realizacji projektu lub Rzeczpospolitej Polskiej finansowania z innych środków finansowych niż środki pochodzące z EFRR. Zaskarżona decyzja nie wymaga też od Rzeczpospolitej Polskiej rozwiązania umowy lub odzyskania kwot, które wypłaciła ona skarżącej na realizację projektu. W pkt 84 opinii rzecznika generalnego Ruiz-Jaraba Colomera w sprawie Regione Siciliana/Komisja (C‑417/04 P, EU:C:2006:28) w sytuacji braku wkładu z EFRR stwierdzono, co następuje: „A zatem do danego rządu należy decyzja dotycząca przyszłości tego, co stanowi w rzeczywistości jego własny projekt. Dysponuje on różnymi rozwiązaniami, jak zaprzestanie kontynuacji projektu, jego zawieszenie lub odstąpienie od niego, ale ma on także możliwość pokrycia kosztów finansowych ze swego budżetu, aby zapewnić zakończenie realizacji projektu. Pomimo że [odmowa dokonania wkładu niesie ze sobą niedogodności], Komisja [odmawiając wkładu] nie przesądza ani nie antycypuje, a tym bardziej nie zaleca sposobu, w jaki państwo członkowskie powinno określić przyszłość swych projektów rozwoju terytorialnego”. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że z zaskarżonej decyzji nie wynikają dla skarżącej bezpośrednio żadne reperkusje na mocy prawa Unii lub samej decyzji i że w konsekwencji drugie kryterium bezpośredniego oddziaływania również nie jest w niniejszym wypadku spełnione. Przedstawione przez skarżącą argumenty nie podważają tych rozważań. Po pierwsze, przywołany przez skarżącą fakt, że władze polskie powiadomiły, iż nie będą w braku wkładu z EFRR wspierały w przyszłości projektu – przy założeniu wykazania tego faktu – w żaden sposób nie wynika z zaskarżonej decyzji i w każdym wypadku ze względu na brak jakiegokolwiek obowiązku wynikającego w tym względzie z zaskarżonej decyzji lub prawa Unii stanowi wyraz istnienia autonomicznej woli tych władz (zob. analogicznie wyrok z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Ente per le Ville Vesuviane i Ente per le Ville Vesuviane/Komisja, C‑445/07 P i C‑455/07 P, EU:C:2009:529, pkt 56). Zgodnie z orzecznictwem fakt, iż Rzeczpospolita Polska nie zamierza już finansować projektu, nie może bowiem wystarczyć dla wykazania bezpośredniego interesu wymaganego przez art. 263 akapit czwarty TFUE, gdyż w ten sposób państwo członkowskie miałoby możliwość decydowania, czy dana osoba posiada legitymację procesową przed sądami Unii (zob. podobnie postanowienia: z dnia 14 września 2011 r., Regione Puglia/Komisja, T‑84/10, niepublikowane, EU:T:2011:468, pkt 52; z dnia 21 maja 2015 r., APRAM/Komisja, T‑403/13, niepublikowane, EU:T:2015:317, pkt 49). Po drugie, fakt, że jak wskazano w pkt 3 powyżej, art. 5 ust. 24 umowy przewiduje rozwiązanie umowy w wypadku odmowy przyznania wkładu przez Komisję, również nie pozwala przyjąć wniosku o braku zakresu uznania władz polskich na podstawie zaskarżonej decyzji. Otóż przede wszystkim ze względu na to, że argument taki polega na powołaniu się na rzekomy brak zakresu uznania wynikający z umowy, a nie z uregulowania Unii, opiera się on na błędnej interpretacji orzecznictwa przywołanego w pkt 32 i 60 powyżej, zgodnie z którym brak zakresu uznania powinien dokładnie wynikać z prawa Unii (zob. podobnie postanowienie z dnia 14 września 2011 r., Regione Puglia/Komisja, T‑84/10, niepublikowane, EU:T:2011:468, pkt 50 i przytoczone tam orzecznictwo). Następnie w drodze analogii do uwag sformułowanych w pkt 69 i 70 powyżej należy zauważyć, że sam fakt, iż władze polskie i skarżąca postanowiły rozwiązać umowę w wypadku odmowy przyznania pomocy z EFRR, również stanowi wyraz istnienia ich autonomicznej woli, przy braku jakiegokolwiek obowiązku wynikającego w tym względzie z prawa Unii. W końcu gdyby samo istnienie takiej klauzuli było wystarczające dla wykazania bezpośredniego interesu wymaganego przez art. 263 akapit czwarty TFUE, byłoby to równoznaczne z jednej strony z pozwoleniem stronom takiej umowy na zdecydowanie, czy osoba zainteresowana posiada legitymację procesową przed sądami Unii, czy też nie, a z drugiej strony z różnym ocenianiem sytuacji osoby, której rzekomo dotyczy decyzja Komisji, w zależności od tego, czy zawarła ona taką umowę z władzami krajowymi, czy też nie, zgodnie z praktykami stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Po trzecie, argument podniesiony przez skarżącą na rozprawie, oparty na fakcie, że Rzeczpospolita Polska nie ma swobody w przyznawaniu na projekt innych funduszy pochodzących z budżetu krajowego, nawet gdyby okoliczność ta została dowiedziona, również opiera się w świetle orzecznictwa przypomnianego w pkt 72 powyżej na błędnej interpretacji prawa Unii, gdyż fakt ten polega na powołaniu się na brak zakresu uznania wynikający z prawa krajowego, a nie z regulacji unijnej. Po czwarte, orzecznictwo przywołane przez skarżącą na poparcie tezy o braku uprawnień dyskrecjonalnych władz polskich, a mianowicie wyroki z dnia 23 listopada 1971 r., Bock/Komisja (62/70, EU:C:1971:108), z dnia 17 stycznia 1985 r., Piraiki-Patraiki i in./Komisja (11/82, EU:C:1985:18), z dnia 5 maja 1998 r., Dreyfus/Komisja (C‑386/96 P, EU:C:1998:193), z dnia 5 maja 1998 r., Compagnie Continentale (France)/Komisja (C‑391/96 P, EU:C:1998:194) i z dnia 5 maja 1998 r., Glencore Grain/Komisja (C‑403/96 P, EU:C:1998:195), nie może być przeniesione na niniejszą sprawę. Należy bowiem przypomnieć, że sam Trybunał orzekł, iż rozstrzygnięcie zawarte w tych wyrokach ma charakter odstępstwa, które tłumaczy się specyficznymi sytuacjami, w odniesieniu do których zostało one przyjęte, i że wynika to z samej treści tych wyroków (zob. podobnie postanowienie z dnia 6 marca 2014 r., Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development/Komisja, C‑248/12 P, niepublikowane, EU:C:2014:137, pkt 23, 26). Trybunał przypomniał zatem, że w drodze odstępstwa orzekł, iż może mieć miejsce bezpośrednie oddziaływanie na stronę skarżącą w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, gdyż inne czynniki, w tym czysto teoretyczna możliwość niezastosowania się do rozpatrywanej decyzji, pozwoliły na przyjęcie wniosku, że istnieje bezpośredni interes, który jej dotyczy (zob. podobnie wyrok z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Ente per le Ville Vesuviane i Ente per le Ville Vesuviane/Komisja, C‑445/07 P i C‑455/07 P, EU:C:2009:529, pkt 58; postanowienie z dnia 6 marca 2014 r., Northern Ireland Department of Agriculture and Rural Development/Komisja, C‑248/12 P, niepublikowane, EU:C:2014:137, pkt 25). W szczególności co się tyczy wyroków z dnia 5 maja 1998 r., Dreyfus/Komisja (C‑386/96 P, EU:C:1998:193), z dnia 5 maja 1998 r., Compagnie Continentale (France)/Komisja (C‑391/96 P, EU:C:1998:194) i z dnia 5 maja 1998 r., Glencore Grain/Komisja (C‑403/96 P, EU:C:1998:195) należy przypomnieć, że w tych wyrokach Trybunał oparł się na kontekście społeczno-gospodarczym, w który wpisane było zawarcie rozpatrywanej umowy o dostawy, charakteryzującym się krytyczną sytuacją gospodarczą i finansową, której musiał stawić czoła beneficjent, jak też pogorszeniem jego sytuacji żywnościowej i medycznej, oraz na fakcie, że w tych warunkach dostawa zbóż będących przedmiotem sprawy mogła odbywać się wyłącznie dzięki zasobom finansowym udostępnionym przez Unię. Tym samym dodanie klauzuli zawieszającej do umowy o dostawy jedynie odzwierciedlało obiektywne podporządkowanie rozpatrywanej umowy o dostawy zasobom finansowym udostępnionym prze Unię (zob. podobnie wyrok z dnia 5 maja 1998 r., Dreyfus/Komisja, C‑386/96 P, EU:C:1998:193, pkt 50, 51). Tymczasem niniejsza sprawa nie charakteryzuje się analogicznym kontekstem faktycznym i gospodarczym, w którym bez wkładu z EFRR skarżąca byłaby pozbawiona jakiejkolwiek rzeczywistej możliwości realizacji projektu lub dysponowania niezbędnymi w tym celu środkami, gdyż wkład z EFRR jest daleki od tego, by był jedynym źródłem finansowania projektu, a z akt przedłożonych Sądowi wynika, że projekt ten miał być finansowany w 84% z funduszy prywatnych, a także w około 2% z innych funduszy zainteresowanego państwa członkowskiego. Podobnie co się tyczy spraw, w których zapadły wyroki z dnia 17 stycznia 1985 r., Piraiki-Patraiki i in./Komisja (11/82, EU:C:1985:18) i z dnia 23 listopada 1971 r., Bock/Komisja (62/70, EU:C:1971:108) należy przypomnieć, że dotyczyły one szczególnych przypadków, w których Komisja zezwoliła na wniosek państwa członkowskiego, by przyjęło ono środki ochronne. W tych okolicznościach Trybunał mógł uznać, że nie było wątpliwości, iż państwo członkowskie, które wniosło o te środki, zastosuje się do nich celem wyciągnięcia z nich wszelkich konsekwencji (zob. podobnie postanowienie z dnia 8 lipca 2004 r., Regione Siciliana/Komisja, T‑341/02, EU:T:2004:228, pkt 79). Tymczasem nie można stwierdzić tego samego w niniejszej sprawie, gdyż Rzeczpospolita Polska nie wniosła do Komisji o przyjęcie decyzji pozwalającej jej na odmówienie przyznania wkładu finansowego na projekt. Po piąte, argumenty skarżącej oparte na fakcie, że projekt nie byłby wykonalny bez wkładu z EFRR i że fundusze te mają „skutek zachęcający”, opierają się na błędnej koncepcji pomocy z EFRR. Pomoc z EFRR jest bowiem skierowana do państwa członkowskiego, które może z niej korzystać na cele finansowania projektów, a nawet dużych projektów, w ramach jednego lub wielu programów operacyjnych. Natomiast podmiot odpowiedzialny za realizację projektu nie jest uprawniony do tej pomocy i nie znajduje się w bezpośrednim z nią związku. Tym samym to nie pomoc z EFRR przyczynia się bezpośrednio do wykonalności projektu lub ma skutek zachęcający dla skarżącej, lecz ewentualna dotacja, którą mogłyby jej przyznać władze polskie, w szczególności dzięki funduszom pochodzącym z EFRR. Zaskarżona decyzja nie uniemożliwia Rzeczpospolitej Polskiej finansowania projektu, lecz jedynie obciążenie tą pomocą budżetu Unii w ramach EFRR. Z całości powyższych rozważań wynika, że ze względu na to, iż dwa kryteria, o których mowa w pkt 32 powyżej, nie są spełnione, zaskarżona decyzja nie dotyczy skarżącej bezpośrednio, gdyż wywołuje ona wyłącznie skutki w stosunkach prawnych między Komisją a Rzeczpospolitą Polską. Należy zatem stwierdzić, że skarżąca nie spełnia jednego z warunków dopuszczalności ustanowionych w art. 263 akapit czwarty TFUE, a mianowicie warunku bezpośredniego oddziaływania, wobec czego nie ma konieczności badania, czy zaskarżona decyzja dotyczy skarżącej indywidualnie. Niniejszą skargę należy zatem odrzucić jako niedopuszczalną. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem Komisji – obciążyć ją kosztami postępowania.   Z powyższych względów SĄD (siódma izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.   2) Green Source Poland sp. z o.o. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.   Van der Woude Ulloa Rubio Marcoulli Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 4 maja 2017 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: angielski.