T-519/23

WYROK SĄDU (ósma izba) z dnia 23 października 2024 r. ( *1 ) Odpowiedzialność pozaumowna – Kontrola nabywania i posiadania broni – Dyrektywa wykonawcza (UE) 2019/69 – Związek przyczynowy – Pojęcie „broni palnej” – Pojęcie „broni alarmowej i sygnałowej” W sprawie T‑519/23 Keserű Művek Fegyvergyár Kft., z siedzibą w Budapeszcie (Węgry), którą reprezentował A. Grád, adwokat, strona skarżąca, przeciwko Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję Europejską, którą reprezentowali K. Talabér-Ritz i R. Tricot, w charakterze pełnomocników, strona pozwana, popieranej przez Republikę Francuską, którą reprezentowali B. Fodda, R. Bénard i O. Duprat-Mazaré, w charakterze pełnomocników, interwenient, SĄD (ósma izba), w składzie: A. Kornezov (sprawozdawca), prezes, G. De Baere i D. Petrlík, sędziowie, sekretarz: V. Di Bucci, uwzględniając pisemny etap postępowania, uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron o zamknięciu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął żaden wniosek o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, o wydaniu orzeczenia z pominięciem ustnego etapu postępowania, wydaje następujący Wyrok W skardze opartej na art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE skarżąca, Keserű Művek Fegyvergyár Kft., wnosi o naprawienie szkody, którą miała ponieść w wyniku przyjęcia dyrektywy wykonawczej Komisji (UE) 2019/69 z dnia 16 stycznia 2019 r. ustanawiającej specyfikacje techniczne dotyczące broni alarmowej i sygnałowej zgodnie z dyrektywą Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U. 2019, L 15, s. 22). Okoliczności powstania sporu Skarżąca jest spółką z siedzibą na Węgrzech, której przedmiotem działalności jest produkcja broni i handel nią. Spółka ta twierdzi, że w okresie od dnia 7 sierpnia 2009 r. do dnia 4 kwietnia 2029 r. przysługują jej prawa wyłączne do wytwarzania i wprowadzania do obrotu modelu broni umożliwiającego strzelanie kulami gumowymi (zwanego dalej „bronią Keserű”). W dniu 16 stycznia 2019 r. Komisja Europejska przyjęła dyrektywę wykonawczą 2019/69, której termin transpozycji przez państwa członkowskie upłynął, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, w dniu 17 stycznia 2020 r. Węgry transponowały dyrektywę wykonawczą 2019/69 między innymi w drodze ustawy 2020. évi XLIX. törvény egyes törvényeknek a fegyverek megszerzésének és tartásának ellenőrzésére vonatkozó európai uniós jogi szabályozás módosításával összefüggő jogharmonizációs célú módosításáról, Magyar Közlöny 2020. évi 137. száma (ustawy nr XLIX z 2020 r. o zmianie niektórych aktów w celu harmonizacji przepisów w ramach zmiany prawodawstwa Unii Europejskiej w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni), zmieniającej ustawę 2004. évi XXIV. törvény a lőfegyverekről és lőszerekről, Magyar Közlöny 2004. évi 56. száma (ustawę nr XXIV z 2004 r. o broni palnej i amunicji), ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r., oraz w drodze 326/2020. (VII. 1.) Korm. Rendelet a fegyverekről és lőszerekről szóló 253/2004. (VIII. 31.) Korm. rendelet jogharmonizációs célú módosításáról, Magyar Közlöny 2020. évi 158. száma [rozporządzenia rządu 326/2020 (VII. 1.) zmieniającego, w celu harmonizacji przepisów prawa, rozporządzenie rządu 253/2004. (VIII. 31.) w sprawie broni i amunicji], które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2023 r. W piśmie z dnia 25 października 2022 r. Országos Rendőr-főkapitányság (komenda główna policji krajowej, Węgry) poinformowała skarżącą o nowych przepisach mających zastosowanie do „broni gazowej i alarmowej”. Z pisma tego skarżąca wywnioskowała, że począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r. nie może już sprzedawać broni Keserű osobom, które nie posiadają pozwolenia na broń. Skarżąca uznała, że w związku z przyjęciem dyrektywy wykonawczej 2019/69 poniosła szkodę, ponieważ spowodowało to ograniczenie sprzedaży broni Keserű wyłącznie do osób posiadających pozwolenie na broń, i dlatego wniosła skargę będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Żądania stron Skarżąca co do istoty wnosi do Sądu o: – zasądzenie od Unii Europejskiej odszkodowania za szkodę spowodowaną przyjęciem dyrektywy wykonawczej 2019/69, oszacowaną – za okres między dniem 1 stycznia 2023 r. a dniem 4 kwietnia 2029 r. – na kwotę 1590088 EUR; – obciążenie Komisji kosztami postępowania. Komisja, popierana przez Republikę Francuską, wnosi do Sądu o: – oddalenie skargi; – obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Co do prawa Na poparcie skargi skarżąca wnosi – tytułem żądania głównego – o odszkodowanie za szkodę spowodowaną przyjęciem niezgodnego z prawem aktu, a mianowicie dyrektywy wykonawczej 2019/69, oraz – tytułem żądania ewentualnego – o odszkodowanie za szkodę spowodowaną przyjęciem rzeczonej dyrektywy, nawet gdyby była ona zgodna z prawem. W przedmiocie odpowiedzialności Unii wynikającej z przyjęcia niezgodnego z prawem aktu W celu pociągnięcia Unii do odpowiedzialności skarżąca powołuje się na uchybienie dotyczące niezgodności z prawem dyrektywy wykonawczej 2019/69 w zakresie, w jakim narusza ona art. 340 i 10 TFUE oraz art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). Skarżąca podnosi co do istoty, że z broni Keserű można strzelać – ze względu na jej właściwości techniczne – wyłącznie kulami gumowymi, a nie „amunicją ostrą”, i że broni tego rodzaju nie można – ze względu na jej formę odlewniczą – przerobić na broń palną. Zatem broń ta, ze względu na sposób jej wytwarzania, w pełni odpowiada celowi dyrektywy wykonawczej 2019/69, którym jest ochrona życia ludzkiego i zapobieganie zabójstwom. Tymczasem poprzez pominięcie owej specyfiki broni Keserű dyrektywa wykonawcza 2019/69 poddała ją temu samemu reżimowi prawnemu co broń alarmową i sygnałową, umożliwiającą strzelanie pociskami stałymi i należącą z tego względu do innej kategorii broni, a tym samym naruszyła zakaz dyskryminacji. Zdaniem skarżącej rzeczona dyrektywa powinna była przewidzieć wyjątek dla typu broni charakteryzującego się właściwościami podobnymi do właściwości broni Keserű. Zatem poprzez potraktowanie odmiennych sytuacji w sposób identyczny Komisja naruszyła w opinii skarżącej art. 10 TFUE i art. 21 Karty oraz zakaz dyskryminacji ze względu między innymi na „szczególną właściwość”. Skarżąca podnosi poza tym, że broni Keserű nie można uznać za „broń palną” w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/555 z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U. 2021, L 115, s. 1), ponieważ przepis ten przewiduje, że w zakres pojęcia „broni palnej” nie wchodzi broń wyłączona z zakresu tej definicji z jednego z powodów wymienionych w sekcji III załącznika I do rzeczonej dyrektywy. Otóż zdaniem skarżącej broń Keserű spełnia przesłanki przewidziane w sekcji III lit. a) załącznika I do dyrektywy 2021/555 i dlatego nie może być uznana za „broń palną”. Komisja i Republika Francuska kwestionują tę argumentację. Na mocy art. 340 akapit drugi TFUE w dziedzinie odpowiedzialności pozaumownej Unia powinna naprawić, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla porządków prawnych państw członkowskich, szkody wyrządzone przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii zależy od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, a mianowicie: istnienia wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej mającej na celu przyznanie uprawnień jednostkom, rzeczywistego charakteru szkody oraz istnienia związku przyczynowego między naruszeniem obowiązku spoczywającego na autorze aktu a poniesioną przez poszkodowanego szkodą (zob. wyrok z dnia 10 września 2019 r., HTTS/Rada, C‑123/18 P, EU:C:2019:694, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Jeżeli jedna z przesłanek wymienionych w pkt 15 powyżej nie jest spełniona, skargę należy oddalić w całości, bez konieczności badania pozostałych przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii. Ponadto sąd Unii nie jest zobowiązany do badania tych przesłanek w określonym porządku (zob. podobnie wyroki: z dnia 9 września 1999 r., Lucaccioni/Komisja, C‑257/98 P, EU:C:1999:402, pkt 13, 63; z dnia 5 września 2019 r., Unia Europejska/Guardian Europe i Guardian Europe/Unia Europejska, C‑447/17 P i C‑479/17 P, EU:C:2019:672, pkt 148). W niniejszej sprawie należy najpierw zbadać przesłankę dotyczącą istnienia związku przyczynowego między aktem, któremu zarzucono niezgodność z prawem, a poniesioną szkodą. W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przesłanka ta dotyczy istnienia wystarczająco bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem instytucji Unii a szkodą – związku, którego udowodnienie należy do skarżącego – w ten sposób, że zarzucane zachowanie powinno być decydującą przyczyną szkody (zob. wyrok z dnia 5 września 2019 r., Unia Europejska/Guardian Europe i Guardian Europe/Unia Europejska, C‑447/17 P i C‑479/17 P, EU:C:2019:672, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo). Ściślej rzecz ujmując, szkoda powinna wynikać w sposób wystarczająco bezpośredni z bezprawnego zachowania, co wyklucza w szczególności szkody, które są jedynie odległą konsekwencją tego zachowania (wyrok z dnia 5 września 2019 r., Unia Europejska/Guardian Europe i Guardian Europe/Unia Europejska, C‑447/17 P i C‑479/17 P, EU:C:2019:672, pkt 135; postanowienie z dnia 12 grudnia 2007 r., Atlantic Container Line i in./Komisja, T‑113/04, niepublikowane, EU:T:2007:377, pkt 40). W niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że dyrektywa wykonawcza 2019/69 jest niezgodna z prawem, ponieważ narusza zakaz dyskryminacji zawarty w art. 10 TFUE i art. 21 Karty oraz wyrządziła jej szkodę w zakresie, w jakim wskutek przyjęcia tej dyrektywy od dnia 1 stycznia 2023 r. sprzedaż broni Keserű dozwolona jest wyłącznie osobom posiadającym pozwolenie na broń. W tym względzie należy wskazać, że przedmiotem dyrektywy wykonawczej 2019/69 jest ustanowienie specyfikacji technicznych dotyczących broni alarmowej i sygnałowej zgodnie z dyrektywą Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U. 1991, L 256, s. 51; sprostowania: Dz.U. 2017, L 191, s. 12; Dz.U. 2019, L 274, s. 19; Dz.U. 2020, L 191, s. 5), która została uchylona dyrektywą 2021/555. Zgodnie z art. 26 dyrektywy 2021/555 odesłania do dyrektywy 91/477 odczytuje się jako odesłania do dyrektywy 2021/555. Tym samym, ponieważ wystąpienie podnoszonej przez skarżącą szkody dotyczy okresu między dniem 1 stycznia 2023 r. a dniem 4 kwietnia 2029 r., dyrektywa 2021/555 ma zastosowanie rationae temporis w niniejszej sprawie. Należy zatem sprawdzić, czy broń o właściwościach broni Keserű można uznać za „broń alarmową i sygnałową” w rozumieniu dyrektywy 2021/555 i czy wobec tego dyrektywa wykonawcza 2019/69, która zdaniem skarżącej leży u podstaw poniesionej przez nią szkody, powinna była przewidzieć wyjątek dla typu broni charakteryzującego się właściwościami podobnymi do właściwości broni Keserű. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2021/555 pojęcie „broni palnej” obejmuje „każdą przenośną broń lufową, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może zostać przerobiona tak, aby miotała śrut, kulę lub pocisk w wyniku działania palnego materiału miotającego, chyba że jest wyłączona z zakresu niniejszej definicji z jednego z powodów wymienionych [w sekcji III załącznika I]”. Zgodnie z tym przepisem broń palna została sklasyfikowana w sekcji II załącznika I. Ponadto „[p]rzedmiot uznaje się za możliwy do przerobienia tak, aby miotał śrut, kulę lub pocisk w wyniku działania palnego materiału miotającego, jeżeli: a) ma wygląd broni palnej; oraz b) ze względu na swoją budowę lub materiał, z którego jest wykonany, może zostać przerobiony w tym celu”. Zgodnie z treścią sekcji III lit. a) załącznika I do dyrektywy 2021/555 przedmioty, które odpowiadają definicji „broni palnej”, nie są włączone w zakres tej definicji, jeśli są przeznaczone do alarmowania, sygnalizowania, ratowania życia, uboju zwierząt lub połowów ryb za pomocą harpuna lub do celów przemysłowych lub technicznych, pod warunkiem że mogą być wykorzystywane wyłącznie do zadeklarowanych celów. Samo pojęcie „broni alarmowej i sygnałowej” zdefiniowano w art. 1 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2021/555 jako odnoszące się do „urządzeń z uchwytem na nabój, przeznaczonych wyłącznie do strzelania ślepymi nabojami oraz do wystrzeliwania substancji drażniących, innych substancji czynnych lub pirotechnicznych nabojów sygnalizacyjnych i których nie można przerobić tak, aby miotały śrut, kulę lub pocisk w wyniku działania palnego materiału miotającego”. W niniejszym przypadku z akt sprawy oraz z pism skarżącej wynika, że broń Keserű jest bronią, która umożliwia wystrzeliwanie kul gumowych z bębna nabojowego i która składa się ze szkieletu, zintegrowanej ze szkieletem lufy, z przymocowanego do szkieletu bębna nabojowego z komorami, przymocowanego do szkieletu spustu oraz z wyzwalanego spustem kurka, zaś bęben nabojowy tej broni zaprojektowano tak, by ładować go kulami gumowymi od przodu, a nabojami alarmowymi lub gazowymi od tyłu, a jedna z komór bębna nabojowego znajduje się w osi lufy broni w chwili oddania strzału. Jak podnosi Komisja, a skarżąca temu nie zaprzecza, broń ta wykorzystuje materiał miotający do miotania kul gumowych. Z powyższego wynika, że broń Keserű jest przenośną bronią lufową miotającą „kule” – w niniejszym przypadku gumowe – w wyniku działania palnego materiału miotającego i że wobec tego należy ją uznać za „broń palną” w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2021/555. Wniosku tego nie podważają argumenty skarżącej. Po pierwsze, argument skarżącej, zgodnie z którym broń Keserű może miotać wyłącznie kule gumowe, a nie „ostrą amunicję”, należy odrzucić. Pojęcie „broni palnej” obejmuje bowiem każdą broń, która miota „śrut, kulę lub pocisk” w wyniku działania palnego materiału miotającego. W niniejszej sprawie nie można twierdzić, że pojęcie „kuli” w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2021/555 nie obejmuje kul gumowych, takich jak miotane przez broń Keserű. Po drugie, fakt, że zdaniem skarżącej broni Keserű nie można – ze względu na jej formę odlewniczą – przerobić tak, by strzelać z niej „ostrą amunicją”, nie ma znaczenia, ponieważ okoliczność, iż rzeczona broń przeznaczona jest do strzelania kulami gumowymi w wyniku działania palnego materiału miotającego, wystarcza, jak podkreślono w pkt 29 powyżej, by uznać ją za „broń palną”. Po trzecie, co się tyczy argumentu wysuniętego przez skarżącą w odniesieniu do twardości kul gumowych wykorzystywanych w broni Keserű i do maksymalnego ciśnienia szczytowego w chwili ich wystrzeliwania, należy stwierdzić, że właściwości te – przy założeniu, że zostały wykazane – nie pozwalają uznać, że rzeczona broń nie jest „bronią palną” w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2021/555, ponieważ, jak wynika z pkt 29 powyżej, spełnia ona wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie, przy czym z żadnego przepisu dyrektywy 2021/555 nie wynika, iż kuli gumowej nie powinno się uznawać za „kulę” w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 1 omawianej dyrektywy ze względu na jej twardość lub ciśnienie szczytowe w momencie jej wystrzeliwania. Po czwarte, broń Keserű nie należy również, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi skarżąca, do kategorii broni, o której mowa w sekcji III lit. a) załącznika I do dyrektywy 2021/555, a która to broń nie jest włączona w zakres definicji „broni palnej”. Broń Keserű nie jest bowiem przeznaczona do alarmowania lub sygnalizowania, zatem nie spełnia ona przesłanki, zgodnie z którą może być wykorzystywana wyłącznie do zadeklarowanych celów, zgodnie z wymogami sekcji III lit. a) załącznika I do dyrektywy 2021/555. W tym względzie, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2021/555, „broń alarmowa i sygnałowa” oznacza urządzenia, po pierwsze, przeznaczone „wyłącznie” do strzelania ślepymi nabojami oraz do wystrzeliwania substancji drażniących, innych substancji czynnych lub pirotechnicznych nabojów sygnalizacyjnych, których, po drugie, nie można przerobić tak, aby miotały śrut, kulę lub pocisk w wyniku działania palnego materiału miotającego. Tymczasem bezsporne jest, że broń Keserű nie jest przeznaczona „wyłącznie” do strzelania ślepymi nabojami, wystrzeliwania substancji drażniących, innych substancji aktywnych lub pirotechnicznych nabojów sygnalizacyjnych, ponieważ przeznaczona jest – jak przyznała sama skarżąca – do strzelania kulami gumowymi, zatem nie spełnia ona pierwszej przesłanki wspomnianej powyżej, by uznać ją za „broń alarmową i sygnałową”. Z tego samego powodu nie można uznać, że broń Keserű jest przeznaczona do alarmowania lub sygnalizowania i że spełnia ona wobec tego przesłankę, zgodnie z którą może być wykorzystywana wyłącznie do zadeklarowanych celów w rozumieniu sekcji III lit. a) załącznika I do dyrektywy 2021/555. Ponadto skarżąca sama opisuje wytwarzaną przez siebie broń jako „broń alarmową na naboje gazowe przeznaczoną do strzelania kulami gumowymi”. Zatem nawet jeżeli rzeczona broń jest przeznaczona do alarmowania, to jednak pozostaje faktem, że można z niej również strzelać kulami gumowymi, a takiego jej wykorzystywania nie można uznać za wykorzystywanie wyłącznie do celów alarmowych. Po piąte, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, okoliczność, że broń Keserű zaprojektowano jako broń nieśmiercionośną, nie jest kryterium istotnym dla ustalenia, czy chodzi o „broń palną” w rozumieniu dyrektywy 2021/555. Po szóste, skarżąca podnosi, że w wyroku nr Kfv.VI.39.008/2011/4 z dnia 24 października 2011 r. Kúria (dawniej Legfelsőbb Bíróság) (sąd najwyższy, Węgry) orzekł, że broń Keserű nie jest „bronią palną” w rozumieniu art. 1 dyrektywy 2021/555. W tym względzie wystarczy wskazać, że wyłączną kompetencję do ostatecznej interpretacji prawa Unii ma Trybunał (zob. podobnie opinie: 2/13 z dnia 18 grudnia 2014 r., EU:C:2014:2454, pkt 246; 1/17 z dnia 30 kwietnia 2019 r., EU:C:2019:341, pkt 111), dlatego też sąd Unii nie może być związany wykładnią prawa Unii przyjętą przez sąd krajowy. Poza tym tak czy inaczej należy wskazać, że wyrok Kúria, wspomniany w pkt 39 powyżej, pochodzi z 2011 r., zatem nie mógł uwzględniać zmian ram prawnych Unii w dziedzinie kontroli nabywania i posiadania broni, które nastąpiły w późniejszym czasie. Z powyższego wynika, że broni Keserű nie można uznać za „broń alarmową i sygnałową” w rozumieniu dyrektywy 2021/555 i że wobec tego nie jest ona objęta zakresem stosowania dyrektywy wykonawczej 2019/69. Tym samym dyrektywa wykonawcza 2019/69 nie mogła spowodować podnoszonej przez skarżącą szkody. Należy zatem stwierdzić, że przesłanka dotycząca istnienia związku przyczynowego między zarzucanym zachowaniem a podnoszoną szkodą nie została spełniona. W konsekwencji odpowiedzialność Unii z owego tytułu – zarzucanej niezgodności z prawem dyrektywy wykonawczej 2019/69 – nie powstaje. W przedmiocie odpowiedzialności Unii wynikającej z przyjęcia aktu zgodnego z prawem Skarżąca wnosi, tytułem żądania ewentualnego, o odszkodowanie za szkodę spowodowaną przyjęciem dyrektywy wykonawczej 2019/69, nawet gdyby była ona zgodna z prawem. Bez konieczności orzekania w przedmiocie możliwości powstania odpowiedzialności po stronie Unii z tytułu szkody spowodowanej wydaniem aktu zgodnego z prawem [zob. podobnie wyroki: z dnia 25 marca 2010 r., Sviluppo Italia Basilicata/Komisja, C‑414/08 P, EU:C:2010:165, pkt 141; z dnia 18 września 2014 r., Holcim (Romania)/Komisja, T‑317/12, EU:T:2014:782, pkt 235] wystarczy stwierdzić, że w każdym przypadku odpowiedzialność taka może powstać wyłącznie w razie kumulatywnego wystąpienia trzech przesłanek: rzeczywistego wystąpienia podnoszonej szkody, związku przyczynowego pomiędzy szkodą a działaniem zarzucanym instytucjom Unii oraz nadzwyczajnego i szczególnego charakteru podnoszonej szkody (wyrok z dnia 15 czerwca 2000 r., Dorsch Consult/Rada i Komisja, C‑237/98 P, EU:C:2000:321, pkt 19). Otóż z tych samych powodów co te wymienione w pkt 17–43 powyżej należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała istnienia związku przyczynowego między dyrektywą wykonawczą 2019/69 a wystąpieniem podnoszonej szkody. W związku z tym odpowiedzialność Unii z owego tytułu również nie powstaje. Wobec powyższego skargę należy oddalić w całości. W przedmiocie kosztów Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem strony pozwanej – obciążyć ją kosztami postępowania. Zgodnie z art. 138 § 1 regulaminu postępowania państwa członkowskie, które wstąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty. W związku z tym Republika Francuska pokrywa własne koszty.   Z powyższych względów SĄD (ósma izba) orzeka, co następuje:   1) Skarga zostaje oddalona.   2) Keserű Művek Fegyvergyár Kft. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Komisję Europejską.   3) Republika Francuska pokrywa własne koszty.   Kornezov De Baere Petrlík Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 23 października 2024 r. Podpisy ( *1 ) Język postępowania: węgierski.