T-54/16

WYROK SĄDU (druga izba) z dnia 17 stycznia 2017 r.(1) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego NETGURU – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 – Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 W sprawie Т-54/16 Netguru sp. z o.o., z siedzibą w Poznaniu (Polska), reprezentowana początkowo przez K. Jarosińskiego, radcę prawnego, a następnie przez T. Grzybkowskiego, T. Guzka oraz M. Jackowskiego, adwokatów, strona skarżąca, przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), reprezentowanemu przez D. Walicką, działającą w charakterze pełnomocnika, strona pozwana, mającej za przedmiot skargę na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 grudnia 2015 r. (sprawa R 144/2015‑5), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego NETGURU jako unijnego znaku towarowego, SĄD (druga izba), w składzie: M. Prek, prezes, E. Buttigieg (sprawozdawca) i B. Berke, sędziowie, sekretarz: E. Coulon, po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 5 lutego 2016 r., po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 26 kwietnia 2016 r., uwzględniwszy, że w terminie trzech tygodni od dnia powiadomienia stron głównych o zamknięciu pisemnego etapu postępowania nie wpłynął żaden wniosek o wyznaczenie rozprawy, i postanowiwszy, na podstawie art. 106 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem, orzec w przedmiocie skargi bez przeprowadzania części ustnej postępowania, wydaje następujący Wyrok  Okoliczności powstania sporu 1        W dniu 13 czerwca 2014 r. skarżąca, Netguru sp. z o.o., dokonała w Urzędzie Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zgłoszenia unijnego znaku towarowego na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1). Znakiem towarowym, który został zgłoszony do rejestracji, jest słowne oznaczenie NETGURU. 2        Towary i usługi, dla których wystąpiono o rejestrację, należą między innymi do klas 9, 35, 37, 38, 41 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”), które to klasy jako jedyne są istotne do celów rozpatrywania niniejszej skargi, i odpowiadają dla każdej z tych klas następującemu opisowi: –        klasa 9: „sprzęt i urządzenia do elektronicznego przetwarzania danych; oprogramowanie i systemy komputerowe; oprogramowanie komputerów; interfejsy komputerowe; urządzenia do komunikacji wewnętrznej; oprogramowanie do gier komputerowych; oprogramowanie komputerowe, nagrane; programy komputerowe [software ładowalny]; programy sterujące komputerowe, nagrane; oprogramowanie dla sprzętu do przetwarzania danych; sieci komputerowe; modemy; układy baz danych; ładowalne oraz stałe (nagrane) oprogramowanie; oprogramowanie wbudowane w urządzenia; sprzęt do zarządzania bazami danych; komputerowy hardware oraz software wykorzystywany do tworzenia aplikacji biznesowych, programów wspomagających zarządzanie oraz zintegrowanych systemów biznesowych; interfejsy; chipy [układy scalone]; czytniki [sprzęt przetwarzania danych]; czytniki kodów kreskowych; czytniki znaków optycznych; drukarki komputerowe; dyski magnetyczne; dyski obliczeniowe; dyski optyczne; etykietki na towarach elektroniczne; hologramy; karty magnetyczne zakodowane; klawiatury komputerowe; kodery magnetyczne; komputerowe urządzenia peryferyjne; komputery; komputery przenośne; mikroprocesory; monitory; pamięci komputerowe; pamięci zewnętrzne USB; pliki graficzne do ściągnięcia do telefonu komórkowego; pliki muzyczne do ściągnięcia do telefonu komórkowego; procesory; skanery; tablice ogłoszeń elektroniczne; urządzenia do przetwarzania danych; urządzenia do zdalnego sterowania; urządzenia GPS; urządzenia nawigacyjne dla pojazdów [komputery pokładowe]; urządzenia telefoniczne; zamki elektryczne”; –        klasa 35: „ekspertyzy w zakresie wydajności przedsiębiorstw; pozyskiwanie danych do komputerowych baz danych; systematyzacja danych w komputerowych bazach danych; komputerowe zarządzanie plikami; pomoc przy zarządzaniu przedsiębiorstwami przemysłowymi lub handlowymi; pomoc w prowadzeniu działalności gospodarczej; sortowanie danych w bazach komputerowych; wyszukiwanie informacji w plikach komputerowych dla osób trzecich; wyszukiwanie w komputerowych bazach danych; zarządzanie zbiorami informatycznymi; projektowanie systemów zarządzania; usługi sprzedaży: detalicznej, hurtowej, internetowej, katalogowej, wysyłkowej oraz poprzez ofertę bezpośrednią oprogramowania komputerowego, oprogramowania i sprzętu, komputerowych urządzeń peryferyjnych, sprzętu elektronicznego i telekomunikacyjnego oraz części do niego; usługi agencji reklamowych, agencji informacji handlowej; organizowanie targów, wystaw i kongresów w celach handlowych oraz reklamowych; usługi badania rynku i opinii publicznej; uaktualnianie elektronicznych baz danych; systematyzacja i pozyskiwanie danych do elektronicznych baz danych; pośrednictwo przy zawieraniu transakcji handlowych w zakresie sprzedaży oprogramowania; pośrednictwo w zakresie pozyskiwania i systematyzacji danych do komputerowych baz danych; analizy kosztów; analizy rynkowe; badania marketingowe; wynajmowanie maszyn i urządzeń dla biura; usługi porównywania cen; doradztwo specjalistyczne w sprawach działalności gospodarczej; doradztwo w zakresie zarządzania personelem; handlowe wyceny; marketing; uaktualnianie materiałów reklamowych; rozpowszechnianie ogłoszeń reklamowych; doradztwo handlowe w sprawach outsourcingu; prezentowanie produktów w mediach dla celów sprzedaży detalicznej; promocja sprzedaży dla osób trzecich; public relations; publikowanie tekstów sponsorowanych; reklama; wynajmowanie przestrzeni reklamowej; telemarketing; tworzenie tekstów reklamowych i sponsorowanych; zarobkowe zarządzanie w zakresie udzielania licencji na towary i usługi dla osób trzecich; usługi pośrednictwa w zakresie nabywania usług telekomunikacyjnych; wynajem czasu reklamowego we wszystkich środkach przekazu”; –        klasa 37: „montaż, konserwacja i naprawa (oraz doradztwo w tym zakresie): komputerów, systemów komputerowych; instalacja, konserwacja i naprawy maszyn”; –        klasa 38: „wypożyczanie czasu dostępu do światowej sieci komputerowej; łączność poprzez sieć światłowodów; łączność poprzez terminale komputerowe; nadawanie bezprzewodowe; obsługa telekonferencji; poczta elektroniczna; przesyłanie informacji; przesyłanie informacji tekstowej i obrazowej za pomocą komputera; przydzielanie dostępu do baz danych; transmisja plików cyfrowych; udostępnianie forów internetowych; udostępnianie internetowych chatroomów; udostępnianie połączenia ze światową siecią komputerową za pośrednictwem telekomunikacji; usługi ogłoszeń elektronicznych [telekomunikacja]; usługi wideokonferencji; wypożyczanie modemów; zapewnianie dostępu do globalnych sieci komputerowych; zlecenia przywoławcze [radio, telefon lub inne środki łączności elektronicznej]”; –        klasa 41: „usługi edukacyjne i szkoleniowe dotyczące zarządzania działalnością gospodarczą; szkolenia w zakresie komputerowego oprogramowania i sprzętu, oprogramowania wykorzystywanego przy produkcji, handlu, dystrybucji, działalności usługowej, opracowywania i rozwoju systemów oprogramowania, wdrażania oprogramowania wspomagającego zarządzanie; usługi wydawnicze; publikowanie książek, gazet, czasopism i wydawnictw periodycznych; prowadzenie kursów edukacyjnych, kursów korespondencyjnych; organizowanie i prowadzenie warsztatów, treningów, seminariów, konferencji, podróży studyjnych (część edukacyjna); kształcenie praktyczne; publikowanie materiałów dydaktycznych; nagrywanie materiałów dydaktycznych; nauczanie i kształcenie, w szczególności organizowanie szkoleń dotyczących systemów i sieci komputerowych, oprogramowania oraz sprzętu komputerowego; organizowanie i prowadzenie konferencji; organizowanie i prowadzenie kongresów; organizowanie i prowadzenie seminariów; organizowanie i prowadzenie sympozjów; organizowanie i prowadzenie zjazdów; organizowanie konkursów [edukacja lub rozrywka]; publikowanie elektroniczne online nie do pobrania, usługi gier świadczone online; komputerowe przygotowanie materiałów do publikacji; usługi komponowania układu graficznego publikacji, inne niż do celów reklamowych”; –        klasa 42: „analizy systemów komputerowych; badania techniczne; digitalizacja dokumentów [skanowanie]; doradztwo w zakresie oprogramowania komputerowego; doradztwo w zakresie projektowania i rozwoju sprzętu komputerowego; doradztwo w zakresie projektowania stron internetowych; dostarczanie [opracowywanie] wyszukiwarek internetowych; elektroniczna konwersja danych lub programów; hosting serwerów; instalacje oprogramowania komputerowego; komputery (programowanie); projektowanie systemów komputerowych; konserwacja oprogramowania komputerowego; kontrola jakości; konwersja danych lub dokumentów na formę elektroniczną; monitoring systemów komputerowych przy użyciu dostępu zdalnego; usługi komputerowe w zakresie ochrony antywirusowej; odzyskiwanie danych komputerowych; opracowywanie projektów technicznych; oprogramowanie jako usługa [SaaS]; aktualizacja oprogramowania; projektowanie oprogramowania komputerowego; powielanie komputerowe; prace badawczo-rozwojowe nad nowymi produktami dla osób trzecich; wypożyczanie serwerów [hosting]; tworzenie i utrzymywanie stron internetowych dla osób trzecich; udostępnianie miejsca na serwerach [strony internetowe]; usługi doradcze w zakresie technologii informacyjnej [IT]; wypożyczanie komputerów; wzornictwo przemysłowe; montaż, konserwacja i naprawa (oraz doradztwo w tym zakresie) oprogramowania”. 3        Decyzją z dnia 21 listopada 2014 r. ekspert odrzucił zgłoszenie znaku towarowego dla wskazanych w pkt 2 powyżej towarów i usług z tego względu, że zgłoszony znak towarowy ma charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, a co za tym idzie – pozbawiony jest charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego aktu. 4        W dniu 15 stycznia 2015 r. skarżąca wniosła do EUIPO odwołanie od tej decyzji na podstawie art. 58–64 rozporządzenia nr 207/2009. 5        W dniu 14 października 2015 r. w drodze zawiadomienia sprawozdawcy Piątej Izby Odwoławczej, wystosowanego na podstawie art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 4 ust. 2 i art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2016/96 z dnia 5 lutego 1996 r. ustanawiającego regulamin wewnętrzny izb odwoławczych Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. 1996, L 28, s. 11), skarżąca została poinformowana, że na etapie wstępnego badania odwołania Izba Odwoławcza wskazała, iż niezależnie od tego, czy zgłoszone oznaczenie ma charakter opisowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, jest ono pozbawione charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, ponieważ w odniesieniu do rozpatrywanych towarów i usług ma charakter reklamowy i promocyjny. Skarżąca została wezwana do przedstawienia, w terminie jednego miesiąca, swoich uwag w tym względzie, co też uczyniła w piśmie z dnia 5 listopada 2015 r. 6        Decyzją z dnia 18 grudnia 2015 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Piąta Izba Odwoławcza EUIPO oddaliła odwołanie, stwierdzając, że zgłoszony znak towarowy pozbawiony jest charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, a w konsekwencji odmówiła zarejestrowania tego znaku dla towarów i usług wskazanych w pkt 2 powyżej. 7        W szczególności Izba Odwoławcza najpierw zdefiniowała właściwy krąg odbiorców jako składający się z konsumentów anglojęzycznych, profesjonalistów wyspecjalizowanych w dziedzinie Internetu, a także przeciętnych konsumentów będących użytkownikami Internetu, u których wykazywany poziom uwagi jest wyższy od przeciętnego. Następnie, wyjaśniwszy, że słowo „net” nawiązuje w języku angielskim do sieci komputerowej Internetu, a słowo „guru”, zgodnie z definicją słownikową, odsyła w szczególności do ważnej osobistości będącej autorytetem, do doradcy lub eksperta w danej dziedzinie, zauważyła, iż określenie „netguru” rozpatrywane jako całość zostanie zrozumiane przez właściwy krąg odbiorców jako odniesienie do „guru sieci”, czyli eksperta lub autorytetu w dziedzinie sieci komputerowych Internetu. W konsekwencji wskazała ona, że zgłoszone oznaczenie podkreśla pozytywne cechy towarów i usług objętych zgłoszeniem znaku, informując właściwy krąg odbiorców, że owe towary i usługi pochodzą od autorytetu lub eksperta w dziedzinie Internetu. Taki reklamowy przekaz zgłoszonego oznaczenia nie pozwala docelowemu kręgowi odbiorców na postrzeganie znaku jako wskazania handlowego pochodzenia rozpatrywanych towarów i usług. Wreszcie Izba Odwoławcza wyjaśniła, że zastosowała tę samą podstawę odmowy rejestracji do sześciu różnych klas towarów i usług z uwagi na ich charakter oraz bezpośredni związek z „przesyłaniem z Internetem”, a także promocyjne znaczenie określenia „netguru”.  Żądania stron 8        Skarżąca wnosi do Sądu o: –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; –        obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą. 9        EUIPO wnosi do Sądu o: –        oddalenie skargi; –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.  Co do prawa 10      Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów, dotyczących – pierwszy i drugi – naruszenia art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, trzeci – naruszenia art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, czwarty – błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, oraz piąty – błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. c) wspomnianego rozporządzenia. 11      Jako pierwszy należy rozpatrzyć zarzut pierwszy, następnie zarzuty trzeci, czwarty wraz z piątym – w zakresie, w jakim ten ostatni zarzut dotyczy charakteru odróżniającego zgłoszonego oznaczenia – później zarzut drugi i wreszcie zarzut piąty w zakresie, w jakim dotyczy on opisowego charakteru zgłoszonego oznaczenia.  W przedmiocie zarzutu pierwszego, dotyczącego naruszenia art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) karty praw podstawowych w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i opartego na tym, że Izba Odwoławcza zamieściła ogólne uzasadnienie dla wszystkich wskazanych towarów i usług 12      Skarżąca zarzuca ekspertowi i Izbie Odwoławczej, że zamieścili oni, z naruszeniem art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) karty praw podstawowych w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, ogólne uzasadnienie dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem znaku, mimo że między tymi towarami i usługami nie istnieje dostatecznie bezpośredni i konkretny związek, gdyż różnią się one pod względem charakteru, przeznaczenia, sposobu ich wykorzystania oraz ich użytkowników końcowych. Rozumowanie Izby Odwoławczej, która istnienie związku między rozpatrywanymi towarami i usługami wywiodła z faktu, że mają one związek z „przesyłaniem z Internetem”, jest błędne, ponieważ – o ile wspomniane wyrażenie należy rozumieć jako wskazujące, że owe towary i usługi mają związek z przesyłaniem w sieci Internet – większość tych towarów i usług nie jest lub co najwyżej jedynie pośrednio jest związana z siecią Internet, i tylko dlatego, że sieć ta jest nieodzowna do wykonywania jakiejkolwiek działalności. 13      EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej. 14      W tym względzie należy przypomnieć, że przewidziane w art. 41 karty praw podstawowych prawo do dobrej administracji obejmuje w szczególności, na podstawie ust. 2 lit. c) tego artykułu, obowiązek uzasadniania przez administrację jej decyzji. Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 przewiduje ten obowiązek w sposób konkretny w odniesieniu do decyzji wydawanych przez EUIPO. Zgodnie z orzecznictwem powyższy obowiązek uzasadnienia ma ten sam zakres co obowiązek ustanowiony w art. 296 TFUE, który wymaga, by rozumowanie autora aktu było ukazane w sposób jasny i jednoznaczny, a jego podwójnym celem jest, po pierwsze, umożliwienie zainteresowanym zapoznania się z motywami wydania danego aktu, tak by mieli oni możliwość obrony swoich praw, i po drugie, umożliwienie sądowi Unii przeprowadzenia kontroli zgodności tego aktu z prawem [zob. wyroki: z dnia 6 września 2012 r., Storck/OHIM, C‑96/11 P, niepublikowany, EU:C:2012:537, pkt 86 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 2 kwietnia 2009 r., Zuffa/OHIM (ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP), T‑118/06, EU:T:2009:100, pkt 19]. 15      Z orzecznictwa wynika, że kwestia, czy uzasadnienie decyzji spełnia te wymogi, winna być oceniana nie tylko na podstawie brzmienia danej decyzji, ale również w świetle kontekstu, w jakim została ona wydana, i całości przepisów prawnych regulujących daną dziedzinę [wyroki: z dnia 2 kwietnia 2009 r., ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP, T‑118/06, EU:T:2009:100, pkt 20 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 13 kwietnia 2011 r., Safariland/OHIM – DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR), T‑262/09, EU:T:2011:171, pkt 91]. 16      Należy również przypomnieć, że izba odwoławcza, odmawiając rejestracji znaku towarowego, zobowiązana jest wskazać w swej decyzji wnioski, do jakich doszła w odniesieniu do każdego z towarów lub każdej z usług objętych zgłoszeniem do rejestracji, niezależnie od tego, w jaki sposób zgłoszenie to zostało sformułowane. Niemniej jeśli ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ może ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia dotyczącego wszystkich rozpatrywanych towarów lub usług [postanowienie z dnia 18 marca 2010 r., CFCMCEE/OHIM, C‑282/09 P, EU:C:2010:153, pkt 37, 38; zob. także wyroki: z dnia 2 kwietnia 2009 r., ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP, T‑118/06, EU:T:2009:100, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 3 września 2015 r., iNET24 Holding/OHIM (IDIRECT24), T‑225/14, niepublikowany, EU:T:2015:585, pkt 66, 67 i przytoczone tam orzecznictwo]. 17      W tym względzie z utrwalonego orzecznictwa wynika, że możliwość przedstawienia przez izbę odwoławczą ogólnego uzasadnienia dotyczącego danej grupy towarów lub usług może obejmować jedynie towary i usługi, między którymi istnieje dostatecznie bezpośredni i konkretny związek, by tworzyły one kategorię o charakterze wystarczająco jednorodnym. Sam fakt, że dane towary lub usługi należą do tej samej klasy w rozumieniu porozumienia nicejskiego, nie jest w tym zakresie wystarczający, ponieważ klasy te często zawierają bardzo różnorodne towary lub usługi, które niekoniecznie muszą wykazywać między sobą dostatecznie bezpośredni i konkretny związek (zob. wyrok z dnia 17 października 2013 r., Isdin/Bial-Portela, C‑597/12 P, EU:C:2013:672, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo). 18      Jednorodność towarów lub usług w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 17 powyżej jest oceniania w odniesieniu do konkretnej podstawy odmowy rejestracji podnoszonej wobec danego zgłoszenia znaku towarowego (zob. podobnie postanowienie z dnia 11 grudnia 2014 r., FTI Touristik/OHIM, C‑253/14 P, niepublikowane, EU:C:2014:2445, pkt 48), a przedstawienie ogólnego uzasadnienia jest możliwe w odniesieniu do towarów i usług wykazujących między sobą związek dostatecznie bezpośredni i konkretny, by tworzyły one na tyle jednorodną kategorię, że przedstawiony ogół rozważań dotyczących okoliczności stanu faktycznego i prawnego stanowiących uzasadnienie danej decyzji będzie pozwalał z jednej strony na właściwe wyjaśnienie toku rozumowania izby odwoławczej w stosunku do każdego z towarów i każdej z usług należących do tej kategorii, zaś z drugiej strony będzie miał zastosowanie bez rozróżnienia do każdego z rozpatrywanych towarów i każdej z rozpatrywanych usług (wyrok z dnia 2 kwietnia 2009 r., ULTIMATE FIGHTING CHAMPIONSHIP, T‑118/06, EU:T:2009:100, pkt 28). 19      W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza wskazała w pkt 29 zaskarżonej decyzji, że w przypadku wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem, które są związane z Internetem, a mianowicie towarów umożliwiających połączenie z siecią, takich jak sprzęt komputerowy i oprogramowanie, oraz towarów i usług powszechnie dostępnych w sieci i działających w sieci, a także towarów, które mogą być programowane, sterowane lub używane w sieci, zgłoszone oznaczenie zostanie zrozumiane przez właściwy krąg odbiorców jako podkreślające pozytywne cechy towarów i usług objętych zgłoszeniem, informujące tych odbiorców, że pochodzą one od osoby lub przedsiębiorstwa będących ekspertem, wyrocznią lub autorytetem w dziedzinie Internetu. 20      Co się tyczy usług należących do klas 35 i 41, na które składają się różne formy doradzania i pomocy przedsiębiorstwom oraz szkolenia, Izba Odwoławcza zauważyła w pkt 30 zaskarżonej decyzji, że wszystkie te usługi mogą być dostępne w systemie online. W kontekście takich usług dostępnych online zgłoszone oznaczenie wskazuje na walor nowoczesności oraz na fakt, że usługi te pochodzą od dostawcy, który posiada wiedzę z tego zakresu i jest wiarygodny. 21      Wreszcie z pkt 38 zaskarżonej decyzji wynika, że podobnie jak ekspert, Izba Odwoławcza stwierdziła, iż charakter towarów i usług objętych zgłoszeniem oraz ich bezpośredni związek z „przesyłaniem z Internetem”, a także promocyjne znaczenie oznaczenia NETGURU pozwalają na ograniczenie się do ogólnego uzasadnienia i uzasadniają zastosowanie tej samej podstawy odmowy rejestracji. 22      Powyższe wskazuje, że dokonane przez Izbę Odwoławczą stwierdzenie, zgodnie z którym zgłoszone oznaczenie zostanie zrozumiane jako podkreślające pozytywną cechę wskazanych towarów i usług oraz będzie postrzegane jako obietnica reklamowa wskazująca, że wspomniane towary i usługi pochodzą od eksperta lub autorytetu w dziedzinie Internetu, wynika z faktu, iż wszystkie wspomniane towary i usługi mogą mieć związek z przesyłaniem w sieci Internet. W konsekwencji należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza w sposób jednoznaczny uznała, iż rozumowanie przedstawione w pkt 29 i 30 zaskarżonej decyzji ma zastosowanie do każdej z rozpatrywanych klas, do każdego z towarów i do każdej z usług. 23      Wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, Izba Odwoławcza miała podstawy, by ograniczyć się w tym wypadku do ogólnego uzasadnienia, ponieważ – jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 18 powyżej – jednorodność towarów lub usług w rozumieniu orzecznictwa jest oceniana w odniesieniu do konkretnej podstawy odmowy rejestracji podnoszonej wobec danego zgłoszenia znaku towarowego. 24      Brak charakteru odróżniającego oznaczenia NETGURU ze względu na fakt, że oznaczenie to, rozumiane jako przekaz ogólnej informacji dotyczącej wszystkich rozpatrywanych towarów i usług, będzie postrzegane raczej jako przekaz reklamowy aniżeli wskazanie pochodzenia tych towarów i usług, jest bowiem podnoszony w kontekście towarów i usług, które charakteryzują się między innymi tym, że są związane z przesyłaniem w sieci Internet. Zważywszy, że taka podstawa odmowy rejestracji znajduje zastosowanie do każdego z towarów i każdej z usług należących do każdej z klas objętych zgłoszeniem znaku, rozumowanie Izby Odwoławczej jest właściwe dla wszystkich towarów i usług, wobec czego Izba Odwoławcza mogła przedstawić ogólne uzasadnienie odnoszące się do ogółu rozpatrywanych towarów i usług. 25      Chociaż skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej przedstawienie takiego ogólnego uzasadnienia, to jednak niczym nie poparła ona swych twierdzeń, że większość kategorii wskazanych towarów i usług, które proponuje przyjąć, nie wykazuje bezpośredniego związku z procesem przesyłania w sieci Internet. Nie wskazała ona konkretnych towarów i usług, dla których to uzasadnienie jest błędne, i nie twierdziła również, że nie jest w stanie zrozumieć, w jaki sposób owe towary i usługi są związane z przesyłaniem w sieci Internet. Argument, że związek między rozpatrywanymi towarami i usługami wynika jedynie z faktu, iż w dzisiejszych czasach trudno jest wykonywać jakąkolwiek działalność bez uczestniczenia w procesie globalnej wymiany informacji poprzez sieć Internet, pozwala, przeciwnie, na potwierdzenie dokonanej przez Izbę Odwoławczą oceny, zgodnie z którą rozpatrywane towary i usługi wykazują taki związek z siecią Internet. 26      Ponadto wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, towary i usługi objęte zgłoszeniem do rejestracji nie wykazują pod względem ich charakteru, cech, przeznaczenia oraz ich użytkowników takich różnic, by prowadziło to do stwierdzenia, że nie mogą one zostać uznane za tworzące kategorie lub grupy towarów i usług o charakterze wystarczająco jednorodnym, by pozwolić w niniejszym przypadku na przedstawienie takiego ogólnego uzasadnienia. Należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącej Izba Odwoławcza precyzyjnie wskazała naturę bezpośredniego i konkretnego związku, który istnieje między towarami i usługami objętymi zgłoszeniem znaku, a mianowicie, że wszystkie one są związane z przesyłaniem w sieci Internet albo ze względu na to, że umożliwiają połączenie z tą siecią, albo dlatego, że stanowią towary i usługi powszechnie dostępne i działające w sieci (zob. pkt 19 i 20 powyżej). Wynika stąd, że Izba Odwoławcza właściwie oceniła istnienie dostatecznie bezpośredniego i konkretnego związku pomiędzy poszczególnymi towarami i usługami objętymi zgłoszeniem znaku, wobec czego w sposób uprawniony przedstawiła ogólne uzasadnienie odmowy rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla ogółu wskazanych towarów i usług w oparciu o tę samą podstawę odmowy rejestracji. 27      Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawarte w pkt 29 i 30 tej decyzji w związku z motywami przedstawionymi w jej pkt 38 pozwoliło skarżącej zrozumieć, że omawiane oznaczenie zostanie zrozumiane jako odnoszące się do pozytywnej cechy każdego z rozpatrywanych towarów i każdej z rozpatrywanych usług i będzie postrzegane jako obietnica reklamowa odnosząca się do wszystkich wspomnianych towarów i usług, a także że umożliwiło Sądowi przeprowadzenie kontroli zasadności oceny Izby Odwoławczej w tym zakresie [zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 21 marca 2014 r., FTI Touristik/OHMI (BigXtra), T‑81/13, niepublikowany, EU:T:2014:140, pkt 46]. 28      Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza uzasadniła zaskarżoną decyzję w sposób wystarczający pod względem prawnym. W konsekwencji zarzut pierwszy należy oddalić.  W przedmiocie zarzutu trzeciego, dotyczącego naruszenia art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 29      Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza, nie odniósłszy się do przytoczonych przez skarżącą definicji słownikowych, które podważały przyjęte przez eksperta definicje słowa „guru”, naruszyła art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009. W konsekwencji Izba Odwoławcza, opierając się jedynie na źródłach słownikowych przytoczonych przez eksperta, błędnie ustaliła, że w ramach neologizmu „netguru” termin ten należy rozumieć jako oznaczający „autorytet” lub „eksperta”, podczas gdy takie znaczenie zostało wskazane na ostatnim miejscu w źródłach cytowanych przez skarżącą, a pierwszym znaczeniem tego słowa jest „nauczyciel” lub „doradca”. Ponadto skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że ta nie przytoczyła argumentów świadczących o tym, iż słowo „guru” funkcjonuje w obrocie w odniesieniu do poszczególnych kategorii towarów i usług objętych zgłoszeniem do rejestracji w przyjętym przez nią znaczeniu, chociaż zdaniem skarżącej taka analiza jest konieczna do ustalenia „konkretnej” zdolności odróżniającej zgłoszonego znaku towarowego z uwzględnieniem zakresu jego ochrony. 30      EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej. 31      Zgodnie z art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 EUIPO „może nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego lub dowodów, których zainteresowane strony nie przedstawiły w odpowiednim terminie”. 32      W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że z argumentów przedstawionych przez skarżącą na poparcie niniejszego zarzutu nie wynika, w jaki sposób jej zdaniem Izba Odwoławcza naruszyła ten przepis. Skarżąca nie podnosi w szczególności, że Izba Odwoławcza odmówiła uwzględnienia przedstawionych przez nią okoliczności faktycznych lub dowodów z tego powodu, że nie zostały one przedstawione w odpowiednim terminie. 33      W zakresie, w jakim powyższe argumenty skarżącej należy rozumieć w ten sposób, że z przypomnianego przepisu wywodzi ona, iż Izba Odwoławcza, wydając decyzję dotyczącą stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, jest bezwzględnie zobowiązana oprzeć się na elementach przedstawionych przez zgłaszającego znak, należy zauważyć, że zgodnie z art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 przy rozpatrywaniu bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji izby odwoławcze EUIPO badają stan faktyczny z urzędu, aby ustalić, czy znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, jest objęty jedną z podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 wspomnianego rozporządzenia. Wynika stąd, że właściwe organy EUIPO są zobowiązane badać z urzędu okoliczności stanu faktycznego, które mogłyby skłonić je do zastosowania bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, i mogą uzasadniać swoje rozstrzygnięcia okolicznościami faktycznymi, które nie zostały podniesione przez zgłaszającego [wyrok z dnia 22 czerwca 2006 r., Storck/OHIM, C‑25/05 P, EU:C:2006:422, pkt 50; zob. także wyrok z dnia 15 marca 2006 r., Develey/OHIM (Kształt butelki z tworzywa sztucznego), T‑129/04, EU:T:2006:84, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo]. 34      W konsekwencji w niniejszym wypadku Izba Odwoławcza nie naruszyła prawa, opierając się do celów określenia znaczenia słowa „guru” na źródłach innych niż te wskazane przez skarżącą, 35      W każdym razie należy zauważyć, że przywołane przez Izbę Odwoławczą w pkt 24 zaskarżonej decyzji definicje słownikowe zawierają, podobnie jak źródła wskazane przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego i przed Sądem, odniesienia do znaczeń słowa „guru” innych niż kwestionowane przez skarżącą znaczenie „autorytet”. Ze wspomnianego punktu zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że zgodnie z definicjami rozważonymi przez Izbę Odwoławczą słowo „guru” oznacza także „przewodnika duchowego”, „wpływowego nauczyciela”, „popularnego eksperta”, „mentora” lub „lidera”. Jak wynika z pkt 25 zaskarżonej decyzji i wbrew temu, co zasadniczo podnosi skarżąca, Izba Odwoławcza w sposób wyraźny uznała istnienie innych znaczeń. 36      Ponadto z pkt 26 zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Odwoławcza stwierdziła, iż oznaczenie NETGURU zostanie zrozumiane przez właściwy krąg odbiorców jako w szczególności „ekspert, doradca, autorytet w dziedzinie sieci komputerowych, Internetu”. Wbrew twierdzeniom skarżącej Izba Odwoławcza wyraźnie uznała zatem znaczenie słowa „guru” w określeniu „netguru” jako odniesienie do doradcy. 37      Wynika stąd, że chociaż Izba Odwoławcza nie powołała się wyraźnie na źródła przytoczone przez skarżącą, ta ostatnia nie ma podstaw, by twierdzić, że Izba Odwoławcza pominęła zawarte w tych źródłach znaczenia słowa „guru”. 38      Co się tyczy argumentu skarżącej, zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie przytoczyła argumentów świadczących o tym, że słowo „guru” funkcjonuje w obrocie w odniesieniu do poszczególnych kategorii wskazanych towarów i usług, należy zauważyć, że dotyczy on przeprowadzonej przez Izbę Odwoławczą oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego i winien zostać przeanalizowany w ramach rozpatrywania zarzutu czwartego (zob. pkt 75 poniżej). 39      Z powyższego wynika, że zarzut trzeci należy oddalić.  W przedmiocie zarzutów czwartego i piątego w zakresie, w jakim dotyczą one naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 40      Na poparcie zarzutu czwartego skarżąca podnosi w istocie, że wbrew temu, co przyjęła Izba Odwoławcza, zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający. Może on zatem pełnić podstawową funkcję znaku towarowego i wskazywać pochodzenie handlowe oznaczanych nim towarów i usług, o czym świadczy fakt, że jest on używany w obrocie do wskazywania na przedsiębiorstwo skarżącej. Skarżąca twierdzi, że zgłoszony znak towarowy jest oryginalny i ma moc wywoływania skojarzeń, a jego odczytanie wymaga pewnego stopnia wysiłku interpretacyjnego. W ramach zarzutu piątego skarżąca podnosi, że rozumowanie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym słowo „guru” będzie postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako wskazanie, iż oznaczone towary i usługi pochodzą od autorytetu w dziedzinie Internetu, jest błędne. Ponadto twierdzi ona, że zdolność odróżniająca znaku towarowego zależy od zbadania oznaczenia w całości, a nie jedynie od zbadania w sposób odrębny zdolności odróżniającej każdego z tworzących je elementów. 41      Dodatkowo w ramach zarzutów czwartego i piątego skarżąca podnosi również, opierając się na orzecznictwie, że zgłoszone oznaczenie nie jest pozbawione charakteru odróżniającego także w zakresie, w jakim nie stanowi ono opisu wskazanych towarów i usług i nie weszło do języka potocznego ani nie jest zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych, wobec czego będzie postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako znak towarowy. 42      EUIPO kwestionuje te argumenty i zauważa, podobnie jak uczyniła to Izba Odwoławcza, że zgłoszone oznaczenie pozbawione jest charakteru odróżniającego, gdyż będzie postrzegane jako oznaczenie dotyczące jakości i jako wskazanie, że dane towary i usługi pochodzą od specjalisty lub osoby będącej autorytetem w dziedzinie Internetu. 43      Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie są rejestrowane „znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek charakteru odróżniającego”. 44      Charakter odróżniający znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 oznacza, iż ów znak towarowy pozwala zidentyfikować towary, dla których wystąpiono o rejestrację, jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, a tym samym umożliwia odróżnienie tych towarów od towarów innych przedsiębiorstw (zob. wyroki: z dnia 21 stycznia 2010 r., Audi/OHIM, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia 20 października 2011 r., Freixenet/OHMI, C‑344/10 P i C‑345/10 P, EU:C:2011:680, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo). 45      W tym względzie należy przypomnieć, że znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, są uważane za niezdolne do pełnienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie pochodzenia danego towaru lub danej usługi, aby umożliwić konsumentowi nabywającemu towar lub usługę oznaczone danym znakiem towarowym dokonanie przy późniejszym zakupie takiego samego wyboru, jeśli doświadczenie okazało się pozytywne, lub dokonanie odmiennego wyboru, jeśli było ono negatywne [wyrok z dnia 27 lutego 2002 r., REWE-Zentral/OHIM (LITE), T‑79/00, EU:T:2002:42, pkt 26; zob. także wyrok z dnia 3 września 2015 r., IDIRECT24, T‑225/14, niepublikowany, EU:T:2015:585, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ma to miejsce szczególnie w przypadku oznaczeń, które są powszechnie używane w obrocie danymi towarami lub usługami [wyroki: z dnia 3 lipca 2003 r., Best Buy Concepts/OHIM (BEST BUY), T‑122/01, EU:T:2003:183, pkt 20; z dnia 30 czerwca 2004 r., Norma Lebensmittelfilialbetrieb/OHIM (Mehr für Ihr Geld), T‑281/02, EU:T:2004:198, pkt 24]. 46      Charakter odróżniający znaku należy oceniać, po pierwsze, w stosunku do towarów lub usług, dla których znak towarowy został zgłoszony, i po drugie, z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców (zob. wyrok z dnia 20 października 2011 r., Freixenet/OHIM, C‑344/10 P i C‑345/10 P, EU:C:2011:680, pkt 43 i przytoczone tam orzecznictwo). 47      Jeśli chodzi o znaki towarowe składające się z oznaczeń lub ze wskazówek, które są ponadto używane jako slogany reklamowe, oznaczenia dotyczące jakości lub wyrażenia zachęcające do zakupu towarów lub usług oznaczonych tymi znakami, ich rejestracja nie jest sama w sobie wykluczona ze względu na tego rodzaju użycie (wyroki: z dnia 21 października 2004 r., OHIM/Erpo Möbelwerk, C‑64/02 P, EU:C:2004:645, pkt 41; z dnia 21 stycznia 2010 r., Audi/OHIM, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, pkt 35). 48      Co się tyczy oceny charakteru odróżniającego takich znaków towarowych, Trybunał orzekł już w przeszłości, że nie należy do nich stosować bardziej rygorystycznych kryteriów niż kryteria stosowane do innych oznaczeń (wyroki: z dnia 21 października 2004 r., OHIM/Erpo Möbelwerk, C‑64/02 P, EU:C:2004:645, pkt 32, 44; z dnia 21 stycznia 2010 r., Audi/OHIM, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, pkt 36). 49      To właśnie w świetle powyższych rozważań należy rozpatrzyć, czy – jak twierdzi skarżąca – Izba Odwoławcza naruszyła prawo przy stosowaniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, stwierdzając, że zgłoszony znak towarowy pozbawiony jest charakteru odróżniającego. 50      Na wstępie należy potwierdzić dokonaną przez Izbę Odwoławczą w pkt 17–21 zaskarżonej decyzji, niezakwestionowaną przez skarżącą, ocenę, zgodnie z którą właściwy krąg odbiorców składa się w niniejszym przypadku, jeśli wziąć pod uwagę rozpatrywane towary i usługi, zarówno z profesjonalistów, jak i z przeciętnych konsumentów, którzy są specjalistami lub przeciętnymi użytkownikami Internetu i których ze względu na znaczenie tych towarów i usług będzie cechować wyższy poziom uwagi. Powyższe ustalenie należy jednak doprecyzować, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców może być stosunkowo niski w przypadku wskazówek o charakterze promocyjnym, które nie są decydujące dla odbiorców dobrze poinformowanych [zob. wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., Interroll/OHIM (Inspired by efficiency), T‑126/12, niepublikowany, EU:T:2013:303, pkt 27 i przytoczone tam orzecznictwo]. 51      Ponieważ zgłoszony znak towarowy składa się z wyrazów posiadających znaczenie semantyczne w języku angielskim, równie prawidłowe jest dokonane przez Izbę Odwoławczą w pkt 23 zaskarżonej decyzji ustalenie, że ocena charakteru odróżniającego tego znaku w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 winna zostać przeprowadzona w odniesieniu do anglojęzycznych odbiorców w Unii. W tym względzie wystarczy przypomnieć, że art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 precyzuje, iż „[u]stęp 1 stosuje się bez względu na fakt, że podstawy odmowy rejestracji istnieją tylko w części Unii” (wyrok z dnia 19 września 2002 r., DKV/OHIM, C‑104/00 P, EU:C:2002:506, pkt 40). 52      Następnie należy ustalić, czy Izba Odwoławcza prawidłowo przeanalizowała znaczenie zgłoszonego znaku towarowego, co doprowadziło ją do stwierdzenia w pkt 36 zaskarżonej decyzji w związku z pkt 29 i 30 tego aktu, że jest on pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do wskazanych towarów i usług, ponieważ stanowi przekaz reklamowy podkreślający pozytywne cechy tych towarów i usług jako pochodzących od eksperta, autorytetu lub wyroczni w dziedzinie Internetu. 53      W tym zakresie należy wskazać, że w języku angielskim powszechne jest tworzenie słów poprzez łączenie dwóch wyrazów, z których każdy posiada znaczenie semantyczne [zob. wyrok z dnia 14 lipca 2016 r., Volkswagen/EUIPO (ConnectedWork), T‑491/15, niepublikowany, EU:T:2016:407, pkt 24 i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto w myśl utrwalonego orzecznictwa w przypadku złożonych oznaczeń słownych izba odwoławcza powinna do celów oceny, czy dany znak jest pozbawiony charakteru odróżniającego, czy też go posiada, uwzględnić całościowe wrażenie wywierane przez oznaczenie. Nie stoi to jednak na przeszkodzie dokonaniu na wstępie analizy każdego z poszczególnych elementów tworzących ten znak. Badanie każdego z elementów tworzących dany znak może bowiem okazać się użyteczne przy dokonywaniu oceny całościowej [wyrok z dnia 25 października 2007 r., Develey/OHIM, C‑238/06 P, EU:C:2007:635, pkt 82; zob. także wyrok z dnia 7 września 2011 r., Meredith/OHIM (BETTER HOMES AND GARDENS), T‑524/09, niepublikowany, EU:T:2011:434, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo]. 54      W niniejszej sprawie Izba Odwoławcza, opierając się na różnych wydaniach słownikowych online, przyjęła w pkt 24 i 25 zaskarżonej decyzji, że słowo „guru” oznacza „osobę będącą ważnym autorytetem”, w szczególności „wpływowego nauczyciela”, „doradcę”, „eksperta w jakiejś dziedzinie” i „mentora”, a słowo „net” odnosi się do sieci komunikacyjnej Internet. Słusznie wywiodła ona z tego w pkt 26 zaskarżonej decyzji, że określenie „netguru” zostanie zatem zrozumiane jako odnoszące się do „guru sieci” lub „eksperta, doradcy, autorytetu w dziedzinie sieci komputerowych, Internetu”. 55      Ponadto w pkt 27 zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza podkreśliła znaczenie faktu, że słowo „guru” weszło do obiegowego języka, co potwierdza występowanie – zarówno w słownikach, jak i w prasie anglojęzycznej – wyrażeń takich jak „management guru”, „business guru”, „fitness guru”, „fashion guru” czy „lifestyle guru”. 56      Skarżąca nie podważa tego, że słowo „guru” w jednym ze swoich znaczeń oznacza autorytet lub eksperta, ani istnienia wyrażeń takich jak przytoczone przez Izbę Odwoławczą i przypomniane w pkt 55 powyżej. Twierdzi ona jednak, że słowo „guru” odnosi się nie tylko do autorytetu, jak przyjęła Izba Odwoławcza, ale również do nauczyciela czy doradcy, natomiast wyrażenia przywołane przez Izbę Odwoławczą opisują osoby, które występują w roli nauczycieli i doradców, a nie po prostu autorytetów. 57      W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć – jak wynika również z pkt 54 powyżej i co zostało wspomniane także w pkt 36 powyżej – że wbrew temu, co utrzymuje skarżąca, Izba Odwoławcza wskazała, iż zgłoszone oznaczenie zostanie zrozumiane jako odniesienie nie tylko do „autorytetu”, ale także do „doradcy będącego ekspertem” w dziedzinie Internetu. 58      Po drugie, należy zauważyć, że skarżąca niczym nie poparła swojego argumentu, zgodnie z którym wyrażenia przywołane przez Izbę Odwoławczą, takie jak te przypomniane w pkt 55 powyżej, zostaną zrozumiane nie jako odniesienie w szczególności do autorytetu lub eksperta w danej dziedzinie, a jako nawiązanie wyłącznie do doradcy czy nauczyciela. Otóż rozpatrywane wyrażenia pochodzą ze słowników online, w których wyraz „guru” jest definiowany jako oznaczający zarówno autorytet, jak i doradcę lub nauczyciela, co wynika z pkt 54 powyżej. Zważywszy, że wszystkie definicje, na które powołuje się Izba Odwoławcza, są zgodne, definicje te muszą zostać uznane za wiarygodne. W konsekwencji wyrażenia takie jak te przypomniane w pkt 55 powyżej mogą stanowić podstawę dla dokonanego przez Izbę Odwoławczą ustalenia, że słowo „guru” weszło do obiegowego języka właściwego kręgu odbiorców, w związku z czym zgłoszone oznaczenie zostanie przez tych odbiorców z łatwością zrozumiane jako odniesienie do „autorytetu” lub „doradcy będącego ekspertem” w dziedzinie Internetu. 59      W każdym razie fakt, że słowo „guru” może mieć znaczenia inne niż te przyjęte przez Izbę Odwoławczą, nie może podważyć sformułowanego w zaskarżonej decyzji wniosku, zgodnie z którym zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego. Z orzecznictwa wynika bowiem, że oznaczeniu słownemu można przeciwstawić podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, jeżeli przynajmniej w jednym ze swoich możliwych znaczeń opisuje ono cechę rozpatrywanych towarów lub usług [zob. wyrok z dnia 23 stycznia 2014 r., Novartis/OHIM (CARE TO CARE), T‑68/13, niepublikowany, EU:T:2014:29, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo]. 60      Wreszcie, co się tyczy związku między semantyczną treścią oznaczenia a rozpatrywanymi towarami i usługami, Izba Odwoławcza wskazała w pkt 29 zaskarżonej decyzji, że w odniesieniu do wszystkich wskazanych towarów i usług określenie „netguru” oznacza, iż pochodzą one od osoby lub przedsiębiorstwa, które są ekspertem, wyrocznią i autorytetem w dziedzinie Internetu. W konsekwencji zgodnie z wnioskami Izby Odwoławczej zawartymi w pkt 36 zaskarżonej decyzji właściwy krąg odbiorców będzie postrzegał zgłoszone oznaczenie jako zwykłe oznaczenie promocyjne. 61      Powyższa ocena Izby Odwoławczej nie jest dotknięta błędem i podlega zatwierdzeniu. 62      Jak wynika bowiem z pkt 54 powyżej, jeśli wziąć pod uwagę znaczenie wyrazów tworzących zgłoszone oznaczenie, Izba Odwoławcza prawidłowo przyjęła, że oznaczenie to rozpatrywane jako całość zostanie zrozumiane przez właściwy krąg odbiorców jako odniesienie do autorytetu lub doradcy będącego ekspertem w dziedzinie Internetu. W konsekwencji zgłoszone oznaczenie rozpatrywane jako całość, używane w stosunku do rozpatrywanych towarów lub usług, informuje właściwy krąg odbiorców, że owe towary lub usługi pochodzą od osoby lub przedsiębiorstwa posiadających pogłębioną wiedzę i doświadczenie w dziedzinie związanej z Internetem lub są rekomendowane przez taką osobę lub takie przedsiębiorstwo. Ponadto, jak wykazała to Izba Odwoławcza w pkt 30 zaskarżonej decyzji, w przypadku objętych zgłoszeniem znaku towarowego usług należących do klas 35 i 41, a więc różnych form doradzania i szkoleń, które mogą być dostępne w systemie online, zgłoszone oznaczenie kładzie akcent na zaletę nowoczesności, gdyż może ono wskazywać, że usługi te są świadczone online przez „guru sieci”, czyli przez usługodawcę wiarygodnego i posiadającego wiedzę na temat świadczenia danych usług w sieci. 63      W rezultacie określenie „netguru” ma walor reklamowy, którego funkcją jest podkreślenie pozytywnych cech rozpatrywanych towarów i usług. Zgłoszone oznaczenie jest bowiem natychmiast postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako informacja o charakterze zachwalającym i promocyjnym, która zapewnia właściwy krąg odbiorców, iż oznaczone zgłoszonym oznaczeniem towary i usługi mają tę cechę, że pochodzą od autorytetu lub eksperta w dziedzinie Internetu (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 30 czerwca 2004 r., Mehr für Ihr Geld, T‑281/02, EU:T:2004:198, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo). 64      Jednakże, jak podnosi w istocie skarżąca, sama okoliczność, że znak towarowy będzie postrzegany przez zainteresowany krąg odbiorców jako sformułowanie reklamowe i że ze względu na swój zachwalający charakter mógłby zasadniczo zostać przejęty przez inne przedsiębiorstwa, nie jest jako taka wystarczająca, aby stwierdzić, że znak ten jest pozbawiony charakteru odróżniającego (wyroki: z dnia 21 stycznia 2010 r., Audi/OHIM, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, pkt 44; z dnia 12 lipca 2012 r., Smart Technologies/OHIM, C‑311/11 P, EU:C:2012:460, pkt 29). 65      Taka zachwalająca konotacja słownego znaku towarowego nie wyklucza bowiem, że nadaje się on mimo to do zagwarantowania konsumentom, iż towary lub usługi nim oznaczone pochodzą z danego przedsiębiorstwa. W ten sposób taki znak towarowy może być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców równocześnie jako sformułowanie reklamowe i jako wskazanie handlowego pochodzenia towarów lub usług. Wynika z tego, że o ile odbiorcy ci postrzegają znak towarowy jako wskazanie pochodzenia, okoliczność, iż jest on jednocześnie, czy wręcz w pierwszej kolejności, odbierany jako sformułowanie reklamowe, nie ma wpływu na kwestię jego charakteru odróżniającego (wyroki: z dnia 21 stycznia 2010 r., Audi/OHIMI, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, pkt 45; z dnia 12 lipca 2012 r., Smart Technologies/OHIM, C‑311/11 P, EU:C:2012:460, pkt 30). 66      Z orzecznictwa wynika również, że można uznać, iż znaki towarowe składające się z oznaczeń lub ze wskazówek, które są ponadto używane jako slogany reklamowe, oznaczenia dotyczące jakości lub wyrażenia zachęcające do zakupu towarów lub usług oznaczonych tymi znakami, mogą mieć charakter odróżniający i być zdolne do wskazywania konsumentowi pochodzenia handlowego danych towarów lub usług, jeżeli znaki te nie ograniczają się do zwykłego przekazu reklamowego, lecz charakteryzują się pewną oryginalnością czy też siłą wywoływania skojarzeń, wymagają minimalnego wysiłku interpretacyjnego lub prowokują rozpoczęcie procesu poznawczego u zainteresowanego kręgu odbiorców (wyrok z dnia 21 stycznia 2010 r., Audi/OHIM, C‑398/08 P, EU:C:2010:29, pkt 56, 57; zob. także podobnie wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., Inspired by efficiency, T‑126/12, niepublikowany, EU:T:2013:303, pkt 23). 67      Wynika stąd, że znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy, oznaczenie dotyczące jakości lub wyrażenie zachęcające do zakupu towarów lub usług oznaczonych tym znakiem należy uznać za pozbawione charakteru odróżniającego, jeżeli znak ten może być postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako zwykłe sformułowanie promocyjne. Natomiast taki znak trzeba uznać za mający charakter odróżniający, jeżeli właściwy krąg odbiorców będzie mógł w nim dostrzec od razu, oprócz funkcji reklamowej, wskazanie handlowego pochodzenia danych towarów lub usług [zob. podobnie postanowienie z dnia 12 czerwca 2014 r., Delphi Technologies/OHIM, C‑448/13 P, niepublikowane, EU:C:2014:1746, pkt 37; wyroki: z dnia 11 grudnia 2012 r., Fomanu/OHIM (Qualität hat Zukunft), T‑22/12, niepublikowany, EU:T:2012:663, pkt 22; z dnia 6 czerwca 2013 r., Inspired by efficiency, T‑126/12, niepublikowany, EU:T:2013:303, pkt 24]. 68      Argumenty wysuwane przez skarżącą nie pozwalają na ustalenie, że właściwy krąg odbiorców od razu dostrzeże w zgłoszonym znaku towarowym, oprócz funkcji reklamowej, wskazanie handlowego pochodzenia towarów i usług, które znak ten oznacza. 69      Należy bowiem zauważyć, że wbrew temu, co podnosi skarżąca, zgłoszone oznaczenie zawiera w kontekście rozpatrywanych towarów i usług natychmiast dostrzegalny, jasny i jednoznaczny przekaz, który nie wymaga żadnego wysiłku interpretacyjnego, ponieważ już z samego określenia „netguru” właściwy krąg odbiorców wywiedzie, bez złożonych procesów myślowych, że odnosi się ono do autorytetu lub doradcy będącego ekspertem w dziedzinie sieci komputerowych i Internetu oraz że oznaczenie to jest po prostu pochlebne i zachwala pozytywne cechy tych towarów i usług objętych zgłoszeniem do rejestracji. Zważywszy, że właściwy krąg odbiorców jest mało uważny w przypadku oznaczenia, które nie wskazuje mu od razu pochodzenia lub przeznaczenia tego, co pragnie kupić, ale dostarcza mu raczej informacji wyłącznie promocyjnej (zob. pkt 50 powyżej), nie traci on czasu na wyszukiwanie różnych możliwych funkcji danego oznaczenia ani na zapamiętanie go jako znaku towarowego. Dlatego też zgłoszone oznaczenie, ze względu na właściwe sobie znaczenie, jest w pierwszym odruchu postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako sformułowanie promocyjne, a nie jako znak towarowy (zob. podobnie i analogicznie wyrok z dnia 6 czerwca 2013 r., Inspired by efficiency, T‑126/12, niepublikowany, EU:T:2013:303, pkt 41 i przytoczone tam orzecznictwo). 70      Wynika stąd, że właściwy krąg odbiorców, skonfrontowany z rozpatrywanymi towarami i usługami, postrzega oznaczenie słowne NETGURU natychmiast, bez pogłębionej refleksji i bez szczególnej interpretacji, jako zachwalające lub promocyjne odniesienie do cechy tych towarów i usług jako pochodzących od wytwórcy lub usługodawcy, którzy są doświadczeni, wiarygodni i posiadają dużą wiedzę w dziedzinie sieci komputerowych i Internetu, a nie jako wskazanie ich pochodzenia handlowego. 71      Z całości tych rozważań wynika, że Izba Odwoławcza nie popełniła błędu, stwierdzając, iż w kontekście rozpatrywanych towarów i usług zgłoszony znak towarowy będzie postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako informacja o charakterze promocyjnym, a nie jako wskazanie pochodzenia handlowego tych towarów i usług, oraz że w związku z tym jest on pozbawiony charakteru odróżniającego. 72      Skarżąca nie przedstawia żadnego argumentu pozwalającego podważyć ten wniosek. 73      W pierwszej kolejności wysunięty przez skarżącą argument, zgodnie z którym zgłoszone oznaczenie jest używane do określania jej przedsiębiorstwa, nie stanowi dowodu na to, że oznaczenie to może pełnić funkcje znaku towarowego. Po pierwsze bowiem, nawet jeżeli jest ono postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako odnoszące się do przedsiębiorstwa skarżącej, co nie zostało dowiedzione, to skarżąca nie przedstawiła dowodów, które wykazywałyby, że właściwy krąg odbiorców od razu dostrzega w nim wskazanie pochodzenia handlowego danych towarów i usług jako pochodzących od skarżącej. 74      Po drugie, przy założeniu, że skarżąca za pomocą tego argumentu twierdzi, iż zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, taka argumentacja jest jak najbardziej istotna w ramach rozpatrywania art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, którego ewentualne naruszenie nie zostało jednak podniesione przez skarżącą, natomiast nie ma ona znaczenia w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia [wyrok z dnia 13 września 2016 r., Globo Comunicação e Participações/EUIPO (Dźwiękowy znak towarowy), T‑408/15, EU:T:2016:468, pkt 61]. 75      W drugiej kolejności, co się tyczy argumentu skarżącej, podnoszonego w ramach zarzutu trzeciego (zob. pkt 38 powyżej), zgodnie z którym Izba Odwoławcza nie przedstawiła argumentów świadczących o tym, że słowo „guru” funkcjonuje w obrocie w odniesieniu do towarów i usług objętych zgłoszeniem do rejestracji w przyjętym przez nią znaczeniu, należy stwierdzić, że – jak wynika z pkt 54–62 powyżej – biorąc pod uwagę jedno z możliwych znaczeń słowa „guru”, a mianowicie „autorytet” lub doradca”, Izba Odwoławcza miała podstawy, by uznać, że w kontekście rozpatrywanych towarów i usług, które wykazują związek z przesyłaniem w sieci Internet, właściwy krąg odbiorców zrozumie zgłoszone oznaczenie jako odniesienie do „guru sieci” lub do „doradcy będącego ekspertem, autorytetu w dziedzinie sieci komputerowych, Internetu”. Wbrew temu, co wydaje się wskazywać skarżąca, Izba Odwoławcza nie była zobowiązana wykazać, że słowo to jest już używane w tym znaczeniu na rynku rozpatrywanych towarów i usług. Jak wynika bowiem z orzecznictwa przypomnianego w pkt 59 powyżej, dla odmowy dokonania rejestracji wystarczy, by przynajmniej w jednym ze swoich możliwych znaczeń zgłoszone oznaczenie opisywało cechę danych towarów i usług. Tymczasem, jak wskazują pkt 62 i 63 powyżej, zgłoszone oznaczenie – ze względu na swoje znaczenie jako autorytet lub ekspert w dziedzinie Internetu – używane w odniesieniu do rozpatrywanych towarów i usług, będzie postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako informacja dotycząca jakości tych towarów i usług, wskazująca mianowicie, że pochodzą one od osoby posiadającej pogłębioną wiedzę w dziedzinie Internetu lub są rekomendowane przez taką osobę. 76      W trzeciej kolejności, w zakresie, w jakim skarżąca w ramach zarzutów czwartego i piątego podnosi, że zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający, ponieważ nie stanowi opisu towarów i usług objętych zgłoszeniem, należy stwierdzić, że z braku charakteru opisowego zgłoszonego znaku towarowego w żadnym wypadku nie można wywieść istnienia charakteru odróżniającego, ponieważ – jak wskazuje utrwalone orzecznictwo – bezwzględne podstawy odmowy rejestracji określone w art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 stanowią dwie odrębne podstawy odmowy rejestracji znaku towarowego [zob. wyrok z dnia 28 kwietnia 2015 r., Volkswagen/OHIM (EXTRA), T‑216/14, niepublikowany, EU:T:2015:230, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo]. Należy bowiem przypomnieć, że zachodzenie na siebie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji oznacza w szczególności, iż słowny znak towarowy opisujący właściwości towarów lub usług może być, przez sam ten fakt, pozbawiony charakteru odróżniającego w stosunku do tych samych towarów lub usług, co jednak nie wyklucza innych przyczyn, które mogą uzasadniać brak charakteru odróżniającego (zob. postanowienie z dnia 18 marca 2010 r., CFCMCEE/OHMI, C‑282/09 P, EU:C:2010:153, pkt 52 i przytoczone tam orzecznictwo). 77      Z powyższego wynika, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła brak charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego. Zarzuty czwarty i piąty, w zakresie, w jakim ten ostatni podważa to stwierdzenie, muszą zatem zostać oddalone.  W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego naruszenia art. 41 ust. 1 i art. 41 ust. 2 lit. c) karty praw podstawowych w związku z art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 i opartego na tym, że Izba Odwoławcza nie zajęła stanowiska w przedmiocie opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego 78      Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła spoczywający na niej na podstawie wskazanych powyżej przepisów obowiązek uzasadnienia, ponieważ oddaliła odwołanie skarżącej, stwierdzając, iż zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, przy czym nie uchyliła decyzji eksperta, mimo że ten odrzucił zgłoszenie znaku ze względu na opisowy względem wskazanych towarów i usług charakter zgłoszonego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) tego aktu. W konsekwencji skarżąca nie wie, czy w ocenie Izby Odwoławczej zgłoszony znak towarowy nie tylko jest pozbawiony charakteru odróżniającego, ale również posiada charakter opisowy. Gdyby tak było, to Izba Odwoławcza powinna była szczegółowo odnieść się do przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu argumentów, w których skarżąca kwestionowała istnienie opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego. Skarżąca utrzymuje, że ta ewolucja cech badanego oznaczenia w stosunku do decyzji eksperta nie pozwoliła jej poznać stanowiska Izby Odwoławczej i uniemożliwiła jej prawidłowe sporządzenie skargi do Sądu. 79      EUIPO kwestionuje argumenty skarżącej. 80      W tym zakresie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 po rozpatrzeniu odwołania co do istoty izba odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania i może skorzystać z uprawnień w granicach kompetencji posiadanych przez instancję, która wydała zaskarżoną decyzję. Z przepisu tego wynika, że wskutek wniesionego do niej odwołania izba odwoławcza jest zobowiązana dokonać ponownej i całkowitej oceny sprzeciwu pod względem merytorycznym, pod kątem zarówno okoliczności faktycznych, jak i prawnych (wyroki: z dnia 13 marca 2007 r., OHIM/Kaul, C‑29/05 P, EU:C:2007:162, pkt 57; z dnia 19 maja 2011 r., Union Investment Privatfonds/OHIM, C‑308/10 P, niepublikowany, EU:C:2011:327, pkt 40). 81      W niniejszej sprawie z pkt 11–36 zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Odwoławcza zbadała jedynie odróżniający charakter zgłoszonego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, mimo że ekspert odrzucił zgłoszenie do rejestracji głównie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, stwierdzając wyłącznie, że wobec faktu, iż zgłoszony znak towarowy ma charakter opisowy, jest on także pozbawiony charakteru odróżniającego. Izba Odwoławcza oddaliła ponadto odwołanie wniesione przez skarżącą od tej decyzji eksperta bez wyraźnego wypowiedzenia się w przedmiocie przyjętych przez tego ostatniego motywów dotyczących opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego i bez ustosunkowania się do argumentów wysuwanych przez skarżącą w celu zakwestionowania ustaleń dokonanych w tym zakresie przez eksperta. 82      Jednakże w zakresie, w jakim wniesione do Izby Odwoławczej odwołanie miało na celu obalenie odmowy rejestracji dokonanej przez eksperta na podstawie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji, Izbie Odwoławczej przysługiwały na etapie badania zasadności zgłoszenia do rejestracji uprawnienia eksperta. Izba Odwoławcza była zatem uprawniona do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia pod kątem wszystkich bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 rozporządzenia nr 207/2009, nie będąc przy tym ograniczona sposobem rozumowania eksperta [zob. wyrok z dnia 16 lutego 2000 r., Procter & Gamble/OHIM (Kształt mydła), T‑122/99, EU:T:2000:39, pkt 26–28 i przytoczone tam orzecznictwo], i to bez konieczności przedstawienia szczegółowego uzasadnienia w tym zakresie. 83      Wynika stąd, że wobec tego, iż Izba Odwoławcza była uprawniona do ponownego rozpatrzenia zgłoszenia do rejestracji i do uzasadnienia jego odrzucenia którąkolwiek z bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, nie można jej zarzucać, że nie wskazała wyraźnie powodów, które skłoniły ją do oparcia zaskarżonej decyzji na bezwzględnej podstawie odmowy rejestracji innej niż podstawa przyjęta przez eksperta. W świetle powyższego należy uznać, że Izba Odwoławcza nie naruszyła art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, stwierdzając brak charakteru odróżniającego oznaczenia słownego NETGURU w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, bez wypowiedzenia się w przedmiocie zarzutu opartego na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia. 84      W każdym razie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 wynika, że dla odmowy rejestracji danego oznaczenia jako unijnego znaku towarowego wystarczy, aby zastosowanie znalazła choćby jedna z wymienionych w tym przepisie bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji [wyrok z dnia 19 września 2002 r., DKV/OHIM, C‑104/00 P, EU:C:2002:506, pkt 29; zob. także wyrok z dnia 26 października 2000 r., Community Concepts/OHIM (Investorworld), T‑360/99, EU:T:2000:247, pkt 26 i przytoczone tam orzecznictwo]. W niniejszym wypadku Izba Odwoławcza uzasadniła zaskarżoną decyzję w zakresie dotyczącym podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sposób wystarczający pod względem prawnym, w związku z czym skarżąca mogła zrozumieć tę podstawę odmowy i bronić swoich praw, a Sąd mógł przeprowadzić kontrolę zgodności tej decyzji z prawem, na co wskazuje rozpatrzenie zarzutów pierwszego, trzeciego, czwartego oraz jednego zarzutu szczegółowego w ramach zarzutu piątego. Wynika stąd, iż ewentualny brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie konsekwencji, jakie Izba Odwoławcza zamierzała wyciągnąć w odniesieniu do podstawy odmowy rejestracji opartej na art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, która została przyjęta w decyzji eksperta – przy założeniu, że zostałby dowiedziony – nie prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zarzut drugi jest zatem tak czy inaczej nieskuteczny. 85      Z całości powyższych rozważań wynika, że zarzut drugi należy oddalić.  W przedmiocie zarzutu piątego w zakresie, w jakim dotyczy on naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 86      W ramach zarzutu piątego skarżąca tytułem „ostrożności procesowej” podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru opisowego w odniesieniu do wskazanych towarów i usług. 87      Jak wynika z orzecznictwa przypomnianego w pkt 84 powyżej, dla odmowy rejestracji danego oznaczenia jako unijnego znaku towarowego wystarczy, aby zastosowanie znalazła choćby jedna z bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji. 88      Ponieważ Izba Odwoławcza prawidłowo ustaliła, że zgłoszony znak towarowy jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, co wynika też z rozpatrzenia zarzutu czwartego i części zarzutu piątego, orzeczenie w przedmiocie zarzutu piątego w zakresie, w jakim dotyczy on naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia, nie jest już konieczne. 89      W świetle ogółu powyższych rozważań skargę należy oddalić w całości.  W przedmiocie kosztów 90      Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Z powyższych względów SĄD (druga izba) orzeka, co następuje: 1)      Skarga zostaje oddalona. 2)      Netguru sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania. Prek Buttigieg Berke Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 17 stycznia 2017 r. Sekretarz        Prezes E. Coulon        M. Prek 1 Język postępowania: polski.